2 Coríntios 2
Minica Huitoto NT (HTO_WBT) vs NVT
1 Ie jira omoɨ cue zúucaitaɨbiñellena maméritɨcue.
1 Por isso resolvi não entristecê-los com outra visita dolorosa.
2 Mei omoɨ zúucaitadɨcuenia ¿mei bu cuena ióbitalle? Cue zúucaitadɨno danɨ cuena ióbitalle, mei íadɨ cue dɨnena ómoɨna zúucaitaacañedɨcue.
2 Pois, se eu lhes causar tristeza, quem me alegrará? Certamente não serão aqueles a quem entristeci.
3 Ie jira naui ómoɨmo cue cuegábemo cue daɨna izói cuetɨcue. Omoɨna zúucaitaɨbiacañedɨcue. Mei jɨáɨfodo cuena ióbitaredɨomoɨ. Mei naui aféruimo uáfuena onódɨcueza, cue caɨmare illarui omoɨ caɨmare íitɨomoɨza.
3 Esse foi o motivo de eu ter escrito como o fiz, para que, quando eu for, não seja entristecido por aqueles que deveriam me alegrar. Sem dúvida, vocês sabem que minha alegria vem do fato de vocês estarem alegres.
4 Omoɨmo naui cue orécabe cue cuia llezica, ɨere cue comecɨ zúurenari éedɨcue. Mei íadɨ omoɨ zúucaillena afébena cueñédɨcue. Mei jɨáɨfodo ómoɨna ɨere cue izíruillana omoɨ onóillena cuetɨcue.
4 Escrevi aquela carta com grande angústia, com o coração aflito e muitas lágrimas. Minha intenção não era entristecê-los, mas mostrar-lhes quanto amo vocês.
5 Mei íadɨ ómoɨmo rɨire úriacañedɨcueza bie izói dáɨitɨcue. Dámɨe fɨeni illa dama cuena zúunaitañedeza, mei jɨáɨfodo cue baɨmo nana ómoɨna zúunaitade. Daɨí daɨdɨcue ɨere rɨ́ifuena jáiñeilleza.
5 Não exagero quando digo que o homem que causou tantos problemas magoou não somente a mim, mas, até certo ponto, a todos vocês.
6 Omoɨ gaɨrilla llezica afe cómemo omoɨ mameca duere fɨnóllɨfue ja fɨgo báiteza.
6 A maioria de vocês se opôs a ele, e isso já foi castigo suficiente.
7 Mei benómona afémɨemo jɨáɨfodo úriredɨomoɨ. Naui ie fɨnoca fɨénidɨfue omoɨ féitano caɨmare íena omoɨ uáidori. Daje izói íena dúecairedɨomoɨ, aillo ie zúunaillamona afémɨe jamánomo anado fɨeni jáiñeilleza.
7 Agora, porém, é hora de perdoá-lo e confortá-lo; do contrário, pode acontecer de ele ser vencido pela tristeza excessiva.
8 Ie jira ómoɨmo izire jɨcádɨcue, afémɨe omoɨ izíruilla meine abɨdo íemo omoɨ onótallena.
8 Peço, portanto, que reafirmem seu amor por ele.
9 Naui uícodo bifue dɨbénedo ómoɨmo cuetɨcue. Naui omoɨ cue llófuiana nɨbaɨ jeire óitɨomoɨ, nɨbaɨ jeire óñeitɨomoɨ; áfena cue onóillena ómoɨmo cuetɨcue. Daje izói, omoɨ comecɨ ifue onóillena afébedo ómoɨna facátatɨcue.
9 Eu lhes escrevi daquela forma para testá-los e ver se seguiriam todas as minhas instruções.
10 Mei ja benómona, ómoɨna fɨeni fɨnódɨmɨe omoɨ caɨmare uáidoia, cue daje izói caɨmare íena uáidotɨcue. Meita afémɨe fɨeni fɨ́nuado cúemona nɨno féitalle fɨénidɨno íadɨ, aféfuena féitatɨcue. Uáfueza ñue ómoɨna canóllena Cristo eróicana aféfuena féitatɨcue.
10 Se vocês perdoam esse homem, eu também o perdoo. E, quando eu perdoo o que precisa ser perdoado, faço-o na presença de Cristo, em favor de vocês,
11 Mei afe zúunaitagamɨe raɨre abɨdo íena caɨmare uáidoredɨcaɨza, afe zúufuedo Taɨfe raɨre íena ana úiñeillena. Mei Taɨfe comɨ́nɨna bífuefɨrena uaillaɨ ñue onódɨcaɨza.
11 para que Satanás não tenha vantagem sobre nós, pois conhecemos seus planos malignos.
12 Jesucristo lloga uai Troas jófuemo jino cue lluáɨbilla llezica, caɨ Ocuíraɨma áillomacɨ cuena jiéruitajamona Juzíñamui cue ocuilla táɨjɨnafuena uáfodo caɨmare fuitáredɨcue.
12 Quando cheguei à cidade de Trôade para anunciar as boas-novas de Cristo, o Senhor me abriu uma porta de oportunidade.
13 Mei íadɨ Coríntomona bíacade cue ama Tito afémɨe cue cɨóñenamona cue comecɨ uái iñede. Mei jira Troas imácɨna facádonocaillano, oni Macedonia énɨemo íena jénuaidɨcue.
13 Contudo, não tive paz em meu espírito, pois meu querido irmão Tito ainda não havia chegado com notícias de vocês. Assim, despedi-me dos irmãos dali e fui à Macedônia para procurá-lo.
14 Juzíñamuina ɨere fɨgora daɨífɨredɨcaɨ; mei Cristo nana éoidɨnona anáfenua izói, Juzíñamui dáfeodo, Cristo dɨga, nágaruillaɨdo caɨna úicaiteza. Afe llezica ziórede raa caɨmare jállia izói, afe izói Juzíñamui Crístona onóillɨfuena caɨdo nágagobiaɨdo jɨca jalléitate.
14 Mas graças a Deus, que, em Cristo, sempre nos conduz triunfantemente. Agora, por nosso intermédio, ele espalha o conhecimento de Cristo por toda parte, como um doce perfume.
15 Cristo Juzíñamuimo fecaca ziórede ugucɨ izóidɨnodɨcaɨ. Nana jílloitɨnomo jallédɨcaɨ, daje izói nɨné féiraitɨnomo jallédɨcaɨ.
15 Somos o aroma de Cristo que se eleva até Deus. Mas esse aroma é percebido de forma diferente por aqueles que estão sendo salvos e por aqueles que estão perecendo.
16 Afe nɨné féiraitɨnomo tɨtade jucui izói ɨáɨre jállecaide. Mei íadɨ jílloitɨnomo caɨmare íocɨre cáatate jállia izói jállecaide. Bie Juzíñamui ebire mamérillafue, ¿bífuena bu mei ñue llɨ́ɨnorena? Juzíñamui cuena cánua izói canóñenia jaca buna fɨgo llɨ́ɨnonide.
16 Para os que estão perecendo, somos cheiro terrível de morte e condenação. Mas, para os que estão sendo salvos, somos perfume que dá vida. E quem está à altura de uma tarefa como essa?
17 Juzíñamui uaillaɨ jɨáɨmacɨmo fécano úcubena llɨ́ɨnoñedɨcue. Afena jaca raiñóñeno llócaidɨcue. Jɨáɨmacɨ úcube óllena afe uai jɨáɨfodo méidua izói méidoñedɨcue. Mei jɨáɨfodo Juzíñamui orécamɨe izói, afémɨe eróicana jɨáɨma jɨ́fueñeno uáfodo úritɨcue.
17 Não somos como muitos que fazem da palavra de Deus um artigo de comércio. Pregamos a palavra de Deus com sinceridade e com a autoridade de Cristo, sabendo que Deus nos observa.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.