Romanos 7
U BULUNGANA U NIGA (HLA) vs VC
1 A ma tsi hahatoulana i tar, alia e koloto uagu i tamilimiu te atei silemiu a markato tara lo. Alimiu e atei silemiu a lo e panna tara katun peisa lasi te toatoa nen i puta.
1 Ignorais, irmãos {falo aos que têm conhecimentos jurídicos}, que a lei só tem domínio sobre o homem durante o tempo que vive?
2 Hena, a lo e poiena a tahol e tatei ka gono mena a tson i tanen tara poata te toatoana a tson i tanen. Kaba te mate nen, ba tahol i tanen te tapuresena tara lo teka.
2 Assim, a mulher casada está sujeita ao marido pela lei enquanto ele vive; mas, se o marido morrer, fica desobrigada da lei que a ligava ao marido.
3 Na te toatoa noana a toa tson ba tahol i tanen te na hitöl mena a tana tson, ba nori te ngöe rien a tahol a omi. Kaba te ga mate u a tson, ba tahol i tanen te tapuresena tara lo te poiena nonei e ga ka gono mei a tson i tanen. Na te hitöl menen a tana tson, nonei e ma kato homi nei.
3 Por isso, enquanto viver o marido, se se tornar mulher de outro homem, será chamada adúltera. Porém, morrendo o marido, fica desligada da lei, de maneira que, sem se tornar adúltera, poderá casar-se com outro homem.
4 Ne kato has uana i iesana i tamilimiu, a ma tsi hahatoulana i tar. E here nei alimiu u hitöl mam mia turu Lo tere Moses me mate ba namen. Alimiu u mate sile iam te go katun uam limiu tere Kristo, nonei te hatakei sil poutsi e Sunahan tara tou mate te gi kato beme nira e Sunahan a markato a niga.
4 Assim, meus irmãos, também vós estais mortos para a lei, pelo sacrifício do corpo de Cristo, para pertencerdes a outrem, àquele que ressuscitou dentre os mortos, a fim de que demos frutos para Deus.
5 Taraha, nonei tara poata ti kato las u ra turu ngilina i puta i tarara, bu Lo e hatakeieto u ngil u omi i tarara, te kuiia i peisarara a markatona tara tou mate.
5 De fato, quando estávamos na carne, as paixões pecaminosas despertadas pela lei operavam em nossos membros, a fim de frutificarmos para a morte.
6 Kaba i romana ara e tapurese ba nera u Lo, te here mami e haka ria ra tara luman kits. E here nei ara i mate ban u Lo. Ara e hengo merei e Sunahan aha? Te poe meni u Lo ti kolotein i manasa ara gi hengo? E moa. Ara e hengo tala merien a markato a tsimus, tara neha u Namnamei tere Sunahan e kana i torirara.
6 Agora, mortos para essa lei que nos mantinha sujeitos, dela nos temos libertado, e nosso serviço realiza-se conforme a renovação do Espírito e não mais sob a autoridade envelhecida da letra.
7 Gaha te gi poei ra? U Lo tere Moses a ka a omi? E moa koru. Nonei noa has u Lo te harutei lia te mar kato uana a markato a omi. Hena, sanena u Lo te ma poei, “Alö go ma ngilei a ka tara tana katun,” alia sanei u ma atei silei te omi uana a markato teka.
7 Que diremos, então? Que a lei é pecado? De modo algum. Mas eu não conheci o pecado senão pela lei. Porque não teria idéia da concupiscência, se a lei não dissesse: Não cobiçarás {Ex 20,17}.
8 U Lo e mar ranga u teka ba markato a omi e sabieto a maroro te go hatakei meni u mamana u mar ngil u omi i peisar — nonei e kui sila nia a markato teka turu Lo. Kaba te go moa u tu Lo, ba markato a omi te ma ka menei ta nitagala te ga amus menien lia.
8 Foi o pecado, portanto, que, aproveitando-se da ocasião que lhe foi dada pelo preceito, excitou em mim todas as concupiscências; porque, sem a lei, o pecado estava morto.
9 I manasa alia u ma atei silei te mouna u u Lo. Kaba i murinen alia u atei sile ien, ba markato a omi e takeito i peisar ba lia u here tei a katun a mate i matane Sunahan.
9 Quando eu estava sem a lei, eu vivia; mas, sobrevindo o preceito, o pecado recobrou vida,
10 U Lo tere Moses i hala sile mei te go toatoa u lia. Kaba nonei noa lahas u Lo te kato here tsipon nilia a katun a mate.
10 e eu morri. Assim o mandamento, que me devia dar a vida, conduziu-me à morte.
11 Taraha, a markato a omi e sabe a maroro te go gamo menien lia me toan kato here nanei lia a katun a mate, ba nonei e kato mena teien turu Lo.
11 Porque o pecado, aproveitando da ocasião do mandamento, seduziu-me, e por ele me levou à morte.
12 Na limiu go atei sile iam u Lo e matskö koruna ne nigana. E moa koru te ga omi u ta toa ta makum i tanen.
12 Por conseguinte, a lei é santa e o mandamento é santo, e justo, e bom...
13 Kaba alia go poe a ka a niga teka te kato here nilia a katun a mate? E moa koru! A markato a omi te kato here nilia a katun a mate te kui sila uen turu Lo u niga, ba te kato silena te gi atei sil meni ra aha koru nonei a markato a omi. Te kato uanen teka bu Lo te haruto nena te omi nitoa uana a markato a omi.
13 Então o que é bom tornou-se causa de morte para mim? De certo que não. Foi o pecado que, para se mostrar realmente pecado, acarretou para mim a morte por meio do que é bom, a fim de que, pelo mandamento, o pecado se fizesse excessivamente pecaminoso.
14 Ara e atei silera u Lo teka e lama tere Sunahan. Kaba alia e katun tun uagu tara han i puta teka, na lia e ka puta koru gia tara markato a omi.
14 Sabemos, de fato, que a lei é espiritual, mas eu sou carnal, vendido ao pecado.
15 Alia e ma atei silegi a mouna a markato te katoe gulia. Taraha, alia e ma kato uagi te ngil uagu lia. E moa. Alia e katoegu a ka te omie gulia.
15 Não entendo, absolutamente, o que faço, pois não faço o que quero; faço o que aborreço.
16 Ba poata te katoe gia lia a ka te ma ngile gilia, e haruto nena te hatangana mena gilia u Lo te matsköna ba lia te omigu.
16 E, se faço o que não quero, reconheço que a lei é boa.
17 Na e ma here nei alia peisa te katoegu a ka teka. Nonei a markato a omi te kana i peisar te katoe nen.
17 Mas, então, não sou eu que o faço, mas o pecado que em mim habita.
18 Alia e atei silegu e moa ta ka ta niga te ga kaia i peisar. Alia e ranga negu u ngilina i puta i tar. E manana, alia e antunan ngilegu te go kato haniga u lia, kaba alia u moa ta nitagala te go kato menien.
18 Eu sei que em mim, isto é, na minha carne, não habita o bem, porque o querer o bem está em mim, mas não sou capaz de efetuá-lo.
19 Alia e ma katoegi a ka a niga te ngilin katoe gulia. E moa. Alia e katoegu a ka a omi te ma ngile gilia.
19 Não faço o bem que quereria, mas o mal que não quero.
20 Na te katoe gulia a ka te ma ngile gilia, ba ka teka e haruto nena e ma lia peisa nei te katoe gen. E moa. Nonei a markato a omi te kana i peisar te katoe nen.
20 Ora, se faço o que não quero, já não sou eu que faço, mas sim o pecado que em mim habita.
21 Na lia e sabiegu a toa lo e kuina i peisar te kato uana teka: poata te katsin katoe gia lia a markato a niga, ba markato a omi te butu noa hasina i tar.
21 Encontro, pois, em mim esta lei: quando quero fazer o bem, o que se me depara é o mal.
22 Alia e ngil koruegu u Lo tere Sunahan i torir i iogana.
22 Deleito-me na lei de Deus, no íntimo do meu ser.
23 Kaba a tana lo te ka hasina i peisar te roron hiatatung mena u hakats u niga i tar ba te kato here nanei lia a karabus tara markato a omi te kana i peisar.
23 Sinto, porém, nos meus membros outra lei, que luta contra a lei do meu espírito e me prende à lei do pecado, que está nos meus membros.
24 Alia e haromana korugu ba te tatagi negu a peisar. Esi te taguhe nou lia ba lia te tagala saluhe gia tara peisar a omi teka te ka uana tara tou mate?
24 Homem infeliz que sou! Quem me livrará deste corpo que me acarreta a morte?...
25 Alia e haniga uagu tere Sunahan te taguhu sila mena neien lia tere Iesu Kristo a Tsunono i tarara.
25 Graças sejam dadas a Deus por Jesus Cristo, nosso Senhor! Assim, pois, de um lado, pelo meu espírito, sou submisso à lei de Deus; de outro lado, por minha carne, sou escravo da lei do pecado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.