2 Crônicas 20

Ghari Bible (GRI) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Me kesa tana tagu i muri, migira na mane vaumate ni Moab mi Amon, kolugira goto gaqira kamaga igira na Meun, ara ba bokia na Juda.
1 Algum tempo depois, os exércitos dos moabitas e dos amonitas, junto com os meunitas, invadiram o país de Judá.
2 Migira visana na mane adigoko ara mai mara tatamanga vania a Jehosapat na taovia tsapakae: “E kesa na alaala loki na mane vaumate ni Edom ara maimai talu tabana bâ na Tasi Mate na maiginiamu igoe. Igira ara tangolinogoa na Hasason Tamar.” I Hasason Tamar e kesa goto na soa ara soaginia na vera ni Engedi.
2 Alguns homens vieram e disseram a Josafá: — Um exército enorme do país de Edom veio do outro lado do mar Morto para atacar o senhor. Eles já conquistaram a cidade de Hazazão-Tamar. (Hazazão-Tamar e Fonte de Gedi são o mesmo lugar.)
3 Ma Jehosapat e gini matagu loki me nongia na Taovia ke sangâ. Mi muri, maia e moloketsa vanigira na tinoni tana kao popono ni Juda kara tsonivitoaqira segeni.
3 Josafá ficou com medo e orou a Deus, o Senhor , pedindo socorro. Depois deu ordem para que todo o povo de Judá jejuasse.
4 Na tinoni pipi tana verabau ni Juda ara mai tsaku i Jerusalem kara ba nongia na Taovia ke sangagira,
4 Todos se reuniram para pedir socorro ao Senhor ; de todas as cidades do país o povo veio a Jerusalém.
5 migira kolugira goto na tinoni ni Jerusalem nogo ara saikolu sui tana pakokana vaolu na Vale Tabu. Ma Jehosapat na taovia tsapakae e ba tutû i mataqira,
5 A gente de Judá e de Jerusalém se reuniu no pátio novo do Templo, e Josafá se pôs de pé no meio deles
6 me nonginongi dato me tsaria, “Taovia igoe niqira God na mumuamami, igoe o tagao i baragata kaputigira na puku tinoni sui tana barangengo popono. Migoe o susuliga sosongo me tagara goto ke kesa ke tangomana na tukapusiamu.
6 e orou assim: — Ó
7 Igoe nogo nimami God. I sau kalina igira nimu tinoni ni Israel ara maimai moa i sautu, migoe o tsialigigira na tinoni ara totuvi idanogoa ieni, mo saua na kao iani vanigira na kukuana a Abraham na kulamu igoe ke lia niqira tamani sailagi.
7 Tu és o nosso Deus; expulsaste os moradores desta terra de diante do teu povo de Israel e deste a terra deles para sempre a nós, os descendentes de Abraão, teu amigo.
8 Me tû tana tagu ia, migira nimu tinoni ara tototu moa ieni mara logoa kesa na valetabu agana na mani tsonikaeamu igoe, mara tsaria,
8 O teu povo tem morado nesta terra, e aqui construímos um Templo em tua honra. Nós dissemos assim:
9 ‘Ti vaga ke gadovigami ke kesa na rota seko loki gana igoe ko kedeginigami, vaga na vailabu, se na liuna na lobogu loki, se na uvirau, mi tana ti igami kami mai ma kami tû i matana nimu Vale Tabu iani i tana nogo igami ami samasama vanigo, ma kami ngangai dato vanigo i laona nimami rota loki, mami norugo ko rongomigami mo ko laumaurisigami.’
9 “Se alguma desgraça cair sobre nós como castigo, seja guerra, ou doenças, ou falta de alimentos, então nos ajuntaremos em frente deste Templo, onde tu moras, e no nosso sofrimento clamaremos a ti pedindo socorro, e tu atenderás o nosso pedido.”
10 “Mi kalina ia, migira na tinoni ni Amon, mi Moab mi Edom ara maimaiginigami nogo. Eo, kalina igira na mumuamami ara rutsuligi tania i Ejipt, migoe o tau goto tamivanigira kara sage i laona niqira kao igira, te igira na mumuamami ara ba liu polia moa na veraqira mara tau goto toroutsanigira.
10 — Agora os amonitas e os moabitas, junto com os edomitas, invadiram o nosso país. Quando os nossos antepassados estavam vindo do Egito, tu não os deixaste invadir as terras daqueles povos. Por isso, os nossos antepassados se desviaram delas e não destruíram aqueles povos.
11 Mo ko reigira kalina ia na omea ara naua, ngiti tuguvisuana nimami dou vanigira, igira ara mai matena na tsialigiamami igami tania na kao igoe nogo o sauvanigami.
11 Mas agora eles nos pagam assim: estão nos atacando para nos expulsar da terra que nos deste para sempre.
12 !Igoe nogo nimami God! Ami nongigo ko kedegira, rongona igami ami tau saikesa susuliga i mataqira igira na tuqana na alaala loki na mane vaumate vaga ia ara maimaiginigami. Igami ami tau dona nagua kami naua, mami norugo moa igoe ko sangagami.”
12 Ó nosso Deus, castiga essa gente, pois não somos bastante fortes para resistir a esse enorme exército que está avançando contra nós. Não sabemos o que fazer e olhamos para ti, pedindo socorro!
13 Migira sui lakalaka na mane ni Juda, kolugira goto na tauqira ma na daleqira, ara tutû moa i matana na Vale Tabu.
13 Todos os homens de Judá estavam ali de pé em frente do Templo, junto com as suas mulheres e os seus filhos e até as crianças de colo.
14 Ma nina Tarunga na Taovia e mai totuvia kesa na Levite e totu i laoqira na toga, aia nogo a Jahasiel na dalena a Sekaria, ma Sekaria na dalena a Benaia, ma Benaia na dalena a Jeiel, ma Jeiel na dalena a Matania, aia e kesa na Levite tana duli konina a Asap.
14 De repente, o Espírito de Deus desceu sobre um levita que estava ali no meio do povo. Chamava-se Jaaziel e era descendente de Asafe. Jaaziel era filho de Zacarias, neto de Benaías, bisneto de Jeiel e trineto de Matanias.
15 Ma Jahasiel e tû me tsaria, “Igoe taovia loki, migamu sui goto na tinoni ni Juda mi Jerusalem kamu rorongo. Na Taovia e tsarivanigamu kamu laka goto na tobaruka se na mataguniana na tuqana na alaala loki vaga ia, rongona na vailabu ia e tau nimui igamu, nina nogo God.
15 Jaaziel disse: — Povo de Judá, moradores de Jerusalém e rei Josafá, prestem atenção! Escutem isto que o
16 Me ke dani nogo kamu baginigira kalina igira ara dadatomai tana matana sautu i Sis. Igamu sauba kamu ba tsodogira tana e vosa na poi varangisia na kaomate ni Jeruel.
16 Amanhã vocês os atacarão quando eles vierem pela subida de Zis. Vocês se encontrarão com eles no fim do vale que dá para o deserto de Jeruel.
17 Migamu sauba ke tau kilia kamu naua sa omea tana vailabu iani. Kamu tu babâ moa tana sasamui ma kamu pipitu; me sauba kamu reia laka na Taovia nogo sauba ke sauvanigamu na tangomana. Igamu na tinoni ni Juda mi Jerusalem, kamu laka goto na tobaruka se na matagu. !Kamu vano moa tana vailabu, ma na Taovia sauba ke totu kolugamu!”
17 Quando os encontrarem, vocês não precisarão lutar. Fiquem parados ali e verão como o Senhor Deus salvará vocês. Povo de Judá e moradores de Jerusalém, não se assustem, nem fiquem com medo; marchem contra os inimigos amanhã, pois eu, o Senhor , estarei com vocês.”
18 Mi tana, ma Jehosapat e tsuporu tsuna ma na matana e pelea na kao, migira sui lakalaka goto na tinoni ara tsuporu tsuna mara samasama vania na Taovia.
18 Então o rei Josafá se ajoelhou e encostou o rosto no chão; e todo o povo de Judá e os moradores de Jerusalém também se ajoelharam na presença de Deus, o Senhor , e o adoraram.
19 Migira na Levite tana duli ka koniqira a Kohat ma Kora ara tudato, mi gotu na lioqira ara tsonikaea na Taovia na God ni Israel.
19 Aí os levitas que eram descendentes de Coate e de Corá começaram a louvar o Senhor , o Deus de Israel, em voz bem alta.
20 Mi tana matsaraka rovorovo na dani ngana, migira na tinoni ara vangaraua na vano tana kaomate ni Tekoa. Mi kalina igira ara aligiri na vano, ma Jehosapat e tû me tsarivanigira, “!Igamu na mane ni Juda mi Jerusalem kamu rorongo! Kamu vataraginikakaia nimui vainoru i konina na Taovia nimui God, me sauba kamu tukakai. Kamu tutunina dou na omea igira nina propete na Taovia ara tsarinogoa vanigamu me sauba kamu gini tangomana.”
20 Na manhã seguinte, todos se levantaram cedo e foram para o deserto de Tecoa. Ao saírem, Josafá ficou de pé e disse: — Povo de Judá e moradores de Jerusalém, escutem! Confiem no
21 Mi tana, ma na taovia tsapakae e vaigokovigi kolugira na toga me veisuagira niqira papada, mi muri, maia e ketsaligira visana na tinoni ara dona na raqa linge kara sagelia na poloqira katsi agana na dani tabu, ma kara ida vanigira igira na mane vaumate ma kara linge, “!Tsonikaea na Taovia! !Nina galuve aia e totu saviliu!”
21 Depois de consultar o povo, Josafá ordenou que alguns cantores vestissem roupas sagradas e marchassem à frente do exército, louvando a Deus e cantando assim: “Louvem a Deus, o porque o seu amor dura para sempre.”
22 Mi kalina igira ara tuturiga moa na linge, ma na Taovia e naua migira na mane vaumate ara maimai na bokiana na Juda ara viri matagu lê sui.
22 Logo que começaram a cantar, o Senhor Deus causou confusão entre os moabitas, os amonitas e os edomitas, e eles foram derrotados.
23 Migira na Amon ma na Moab ara baginigira na Edom mara matesigira sui lakalaka, mi muri mara vailabugi segeni mara vaimatesigi sui.
23 Os amonitas e os moabitas atacaram os edomitas e os destruíram completamente; depois os amonitas lutaram contra os moabitas, e os dois lados também acabaram se destruindo.
24 Mi kalina igira na mane vaumate ni Juda ara ba laba tana kusudato e totu tana kaomate, ara moro taligu bâ mara reigira igira sui lakalaka gaqira gala ara viri tsatsaro na mateqira tana kao. Tau goto tangomana vania ke kesa ke tsogoligi.
24 Quando o exército de Judá chegou a um lugar alto no deserto, eles viram o chão coberto de mortos; ninguém tinha escapado com vida.
25 Ma Jehosapat migira nina alaala na mane vaumate ara ratsu bâ i koniqira, rongona kara aditamaniqira niqira omea levo, mara ba reigira ara danga sosongo niqira buluka, ma na mutsa, ma na polo, me visana goto na omea tavosi loki matena. Mara aqo i laona e tolu na dani popono na tsakosaiaqira na omea sui girani, ma na rongona e danga sosongo na omea tana te ara gini tau tangomana na adisuiaqira.
25 Aí Josafá e os seus soldados avançaram e começaram a pegar tudo o que havia no acampamento inimigo. Encontraram muitos animais de carga, armas, roupas e objetos de valor. Levaram três dias pegando as coisas, mas havia tanto, que não puderam levar tudo.
26 Mi tana vatinina dani migira sui lakalaka ara saikolu tana Poi ni Beraka mara tsonikaea na Taovia tana rongona pipi sui na omea loki aia e naugira. Maia nogo na rongona te ara soaginia na poi ia “Beraka.”
26 No quarto dia, todos se reuniram no vale de Beraca e louvaram o Senhor . É por isso que aquele lugar se chama vale de Beraca até hoje .
27 Ma Jehosapat e raqagira nina alaala na mane vaumate mara visutugua i Jerusalem tana magemage, rongona na Taovia e tuliusigira nogo gaqira gala.
27 Depois os soldados de Judá e de Jerusalém, com Josafá à frente, voltaram alegres para Jerusalém. Estavam contentes porque o Senhor Deus lhes tinha dado a vitória na luta contra os seus inimigos.
28 Mi kalina ara ba tsau tana verabau ni Jerusalem migira ara ba sage saviliu tana Vale Tabu kolua na tatangina na itai tatangi ma na tavuli.
28 Quando chegaram a Jerusalém, foram até o Templo, ao som de música de harpas , liras e trombetas.
29 Mi kalina igira na puku tavosi ara rongomia e koegua kalina na Taovia e tuliusigira gaqira gala na Israel, migira sui lakalaka ara gini matagu loki sosongo.
29 Quando os outros povos souberam que o Senhor havia derrotado os inimigos de Israel, ficaram todos com medo.
30 Me vaga ia, ma Jehosapat e aqosia nina aqotagao tana rago, rongona God e molovania ke mango na vano tana vailabu.
30 Assim o reinado de Josafá continuou tranquilo, pois Deus lhe deu paz com todas as nações vizinhas.
31 A Jehosapat e lia na taovia tsapakae tana Juda kalina e tolu sangavulu tsege na ngalitupana. Maia e tagao i Jerusalem i laona e rukapatu tsege na ngalitupa. Ma na tinana, aia nogo ko Asuba na dalena daki a Silhi.
31 Josafá tinha trinta e cinco anos de idade quando se tornou rei de Judá. Ele governou em Jerusalém vinte e cinco anos. A sua mãe se chamava Azuba e era filha de Sili.
32 Me vaga saikesa nogo e naua a Asa na tamana tana idana, maia goto a Jehosapat e naua moa na omea e dou me goto i matana na Taovia,
32 Como Asa, o seu pai, havia feito antes dele, Josafá fez o que o Senhor Deus considera certo.
33 maia e tau vati toroveogira sui moa na nauna i tana ara samasama igira na ponotoba. Migira na tinoni ara tau vati pilobadou moa i konina niqira God na mumuaqira, ma kara samasama vania tana tobaqira popono.
33 Mas os lugares pagãos de adoração não foram destruídos, pois o povo ainda não tinha resolvido adorar somente o Deus dos seus antepassados.
34 Migira sui lakalaka na omea tavosi aia Jehosapat e naugira, tû tana tuturigana nina aqotagao me tsau tana susuina, ara maretsunagira sui tana papi ara soaginia Nina Aqoaqo a Jehu na Dalena a Hanani, ma na papi ia na turina moa na papi ara soaginia Niqira Aqoaqo Igira na Taovia Tsapakae tana Israel.
34 Todas as outras coisas que Josafá fez, desde o começo até o fim do seu reinado, estão escritas na História de Jeú, filho de Hanani , que faz parte da História dos Reis de Israel .
35 Me kesa tana tagu ma Jehosapat na taovia tsapakae tana Juda e naua kesa na vekesai kolua a Ahasia na taovia tsapakae tana Israel, aia e dona sosongo na nauana na omea tabaruga.
35 Mais tarde, o rei Josafá se tornou aliado de Acazias, rei de Israel, que vivia uma vida cheia de maldade.
36 Mi Esiongeber i kaira ara ka aqosigira na vaka loki agana na vano tana momoru tavosi ao.
36 Eles fizeram um acordo para construírem navios que fossem até a Espanha; os navios foram construídos em Eziom-Geber.
37 Me tû a Elieser na dalena a Dodavahu ni Maresa me ba parovatavia a Jehosapat me tsarivania, “Tana rongona nogo igoe o naua kesa na vekesai kolua a Ahasia, ti aia na Taovia sauba ke toroutsanigira na omea kagamu amu ka aqosigira.” Migira na vaka sui ara ba toga tana tseve, mara tsotsobo saviliu i tana.
37 Mas Eliézer, filho de Dodavá, profetizou contra Josafá o seguinte: — O Os navios se quebraram e não puderam ir até a Espanha.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Crônicas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.