Salmos 78
grclxx (GRCLXX) vs ACF
1 Ψαλμὸς τῷ Ἀσάφ.
1 Escutai a minha lei, povo meu; inclinai os vossos ouvidos às palavras da minha boca.
2 ἔθεντο τὰ θνησιμαῖα τῶν δούλων σου βρώματα τοῖς πετεινοῖς τοῦ οὐρανοῦ, τὰς σάρκας τῶν ὁσίων σου τοῖς θηρίοις τῆς γῆς·
2 Abrirei a minha boca numa parábola; falarei enigmas da antiguidade.
3 ἐξέχεαν τὸ αἷμα αὐτῶν ὡσεὶ ὕδωρ κύκλῳ Ἱερουσαλήμ, καὶ οὐκ ἦν ὁ θάπτων.
3 Os quais temos ouvido e sabido, e nossos pais no-los têm contado.
4 ἐγενήθημεν ὄνειδος τοῖς γείτοσιν ἡμῶν, μυκτηρισμὸς καὶ χλευασμὸς τοῖς κύκλῳ ἡμῶν.
4 Não os encobriremos aos seus filhos, mostrando à geração futura os louvores do Senhor, assim como a sua força e as maravilhas que fez.
5 ἕως πότε, Κύριε, ὀργισθήσῃ εἰς τέλος, ἐκκαυθήσεται ὡς πῦρ ὁ ζῆλός σου;
5 Porque ele estabeleceu um testemunho em Jacó, e pôs uma lei em Israel, a qual deu aos nossos pais para que a fizessem conhecer a seus filhos;
6 ἔκχεον τὴν ὀργήν σου ἐπὶ τὰ ἔθνη τὰ μὴ γινώσκοντά σε καὶ ἐπὶ βασιλείας, αἳ τὸ ὄνομά σου οὐκ ἐπεκαλέσαντο,
6 Para que a geração vindoura a soubesse, os filhos que nascessem, os quais se levantassem e a contassem a seus filhos;
7 ὅτι κατέφαγον τὸν Ἰακώβ, καὶ τὸν τόπον αὐτοῦ ἠρήμωσαν.
7 Para que pusessem em Deus a sua esperança, e se não esquecessem das obras de Deus, mas guardassem os seus mandamentos.
8 μὴ μνησθῇς ἡμῶν ἀνομιῶν ἀρχαίων· ταχὺ προκαταλαβέτωσαν ἡμᾶς οἱ οἰκτιρμοί σου, Κύριε, ὅτι ἐπτωχεύσαμεν σφόδρα.
8 E não fossem como seus pais, geração contumaz e rebelde, geração que não regeu o seu coração, e cujo espírito não foi fiel a Deus.
9 βοήθησον ἡμῖν, ὁ Θεός, ὁ σωτὴρ ἡμῶν· ἕνεκεν τῆς δόξης τοῦ ὀνόματός σου, Κύριε, ρῦσαι ἡμᾶς καὶ ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν ἕνεκα τοῦ ὀνόματός σου,
9 Os filhos de Efraim, armados e trazendo arcos, viraram as costas no dia da peleja.
10 μή ποτε εἴπωσι τὰ ἔθνη· ποῦ ἔστιν ὁ Θεὸς αὐτῶν; καὶ γνωσθήτω ἐν τοῖς ἔθνεσιν ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν ἡμῶν ἡ ἐκδίκησις τοῦ αἵματος τῶν δούλων σου τοῦ ἐκκεχυμένου.
10 Não guardaram a aliança de Deus, e recusaram andar na sua lei;
11 εἰσελθέτω ἐνώπιόν σου ὁ στεναγμὸς τῶν πεπεδημένων, κατὰ τὴν μεγαλωσύνην τοῦ βραχίονός σου περιποίησαι τοὺς υἱοὺς τῶν τεθανατωμένων.
11 E esqueceram-se das suas obras e das maravilhas que lhes fizera ver.
12 ἀπόδος τοῖς γείτοσιν ἡμῶν ἑπταπλασίονα εἰς τὸν κόλπον αὐτῶν τὸν ὀνειδισμὸν αὐτῶν, ὃν ὠνείδισάν σε, Κύριε.
12 Maravilhas que ele fez à vista de seus pais na terra do Egito, no campo de Zoã.
13 ἡμεῖς δὲ λαός σου καὶ πρόβατα νομῆς σου ἀνθομολογησόμεθά σοι εἰς τὸν αἰῶνα, εἰς γενεὰν καὶ γενεὰν ἐξαγγελοῦμεν τὴν αἴνεσίν σου.
13 Dividiu o mar, e os fez passar por ele; fez com que as águas parassem como num montão.
14 — ausente —
14 De dia os guiou por uma nuvem, e toda a noite por uma luz de fogo.
15 — ausente —
15 Fendeu as penhas no deserto; e deu-lhes de beber como de grandes abismos.
16 — ausente —
16 Fez sair fontes da rocha, e fez correr as águas como rios.
17 — ausente —
17 E ainda prosseguiram em pecar contra ele, provocando ao Altíssimo na solidão.
18 — ausente —
18 E tentaram a Deus nos seus corações, pedindo carne para o seu apetite.
19 — ausente —
19 E falaram contra Deus, e disseram: Acaso pode Deus prepararnos uma mesa no deserto?
20 — ausente —
20 Eis que feriu a penha, e águas correram dela: rebentaram ribeiros em abundância. Poderá também dar-nos pão, ou preparar carne para o seu povo?
21 — ausente —
21 Portanto o Senhor os ouviu, e se indignou; e acendeu um fogo contra Jacó, e furor também subiu contra Israel;
22 — ausente —
22 Porquanto não creram em Deus, nem confiaram na sua salvação;
23 — ausente —
23 Ainda que mandara às altas nuvens, e abriu as portas dos céus,
24 — ausente —
24 E chovera sobre eles o maná para comerem, e lhes dera do trigo do céu.
25 — ausente —
25 O homem comeu o pão dos anjos; ele lhes mandou comida a fartar.
26 — ausente —
26 Fez soprar o vento do oriente nos céus, e o trouxe do sul com a sua força.
27 — ausente —
27 E choveu sobre eles carne como pó, e aves de asas como a areia do mar.
28 — ausente —
28 E as fez cair no meio do seu arraial, ao redor de suas habitações.
29 — ausente —
29 Então comeram e se fartaram bem; pois lhes cumpriu o seu desejo.
30 — ausente —
30 Não refrearam o seu apetite. Ainda lhes estava a comida na boca,
31 — ausente —
31 Quando a ira de Deus desceu sobre eles, e matou os mais robustos deles, e feriu os escolhidos de Israel.
32 — ausente —
32 Com tudo isto ainda pecaram, e não deram crédito às suas maravilhas.
33 — ausente —
33 Por isso consumiu os seus dias na vaidade e os seus anos na angústia.
34 — ausente —
34 Quando os matava, então o procuravam; e voltavam, e de madrugada buscavam a Deus.
35 — ausente —
35 E se lembravam de que Deus era a sua rocha, e o Deus Altíssimo o seu Redentor.
36 — ausente —
36 Todavia lisonjeavam-no com a boca, e com a língua lhe mentiam.
37 — ausente —
37 Porque o seu coração não era reto para com ele, nem foram fiéis na sua aliança.
38 — ausente —
38 Ele, porém, que é misericordioso, perdoou a sua iniqüidade; e não os destruiu, antes muitas vezes desviou deles o seu furor, e não despertou toda a sua ira.
39 — ausente —
39 Porque se lembrou de que eram de carne, vento que passa e não volta.
40 — ausente —
40 Quantas vezes o provocaram no deserto, e o entristeceram na solidão!
41 — ausente —
41 Voltaram atrás, e tentaram a Deus, e limitaram o Santo de Israel.
42 — ausente —
42 Não se lembraram da sua mão, nem do dia em que os livrou do adversário;
43 — ausente —
43 Como operou os seus sinais no Egito, e as suas maravilhas no campo de Zoã;
44 — ausente —
44 E converteu os seus rios em sangue, e as suas correntes, para que não pudessem beber.
45 — ausente —
45 Enviou entre eles enxames de moscas que os consumiram, e rãs que os destruíram.
46 — ausente —
46 Deu também ao pulgão a sua novidade, e o seu trabalho aos gafanhotos.
47 — ausente —
47 Destruiu as suas vinhas com saraiva, e os seus sicômoros com pedrisco.
48 — ausente —
48 Também entregou o seu gado à saraiva, e os seus rebanhos aos coriscos.
49 — ausente —
49 Lançou sobre eles o ardor da sua ira, furor, indignação, e angústia, mandando maus anjos contra eles.
50 — ausente —
50 Preparou caminho à sua ira; não poupou as suas almas da morte, mas entregou à pestilência as suas vidas.
51 — ausente —
51 E feriu a todo primogênito no Egito, primícias da sua força nas tendas de Cão.
52 — ausente —
52 Mas fez com que o seu povo saísse como ovelhas, e os guiou pelo deserto como um rebanho.
53 — ausente —
53 E os guiou com segurança, que não temeram; mas o mar cobriu os seus inimigos.
54 — ausente —
54 E os trouxe até ao termo do seu santuário, até este monte que a sua destra adquiriu.
55 — ausente —
55 E expulsou os gentios de diante deles, e lhes dividiu uma herança por linha, e fez habitar em suas tendas as tribos de Israel.
56 — ausente —
56 Contudo tentaram e provocaram o Deus Altíssimo, e não guardaram os seus testemunhos.
57 — ausente —
57 Mas retiraram-se para trás, e portaram-se infielmente como seus pais; viraram-se como um arco enganoso.
58 — ausente —
58 Pois o provocaram à ira com os seus altos, e moveram o seu zelo com as suas imagens de escultura.
59 — ausente —
59 Deus ouviu isto e se indignou; e aborreceu a Israel sobremodo.
60 — ausente —
60 Por isso desamparou o tabernáculo em Siló, a tenda que estabeleceu entre os homens.
61 — ausente —
61 E deu a sua força ao cativeiro, e a sua glória à mão do inimigo.
62 — ausente —
62 E entregou o seu povo à espada, e se enfureceu contra a sua herança.
63 — ausente —
63 O fogo consumiu os seus jovens, e as suas moças não foram dadas em casamento.
64 — ausente —
64 Os seus sacerdotes caíram à espada, e as suas viúvas não fizeram lamentação.
65 — ausente —
65 Então o Senhor despertou, como quem acaba de dormir, como um valente que se alegra com o vinho.
66 — ausente —
66 E feriu os seus adversários por detrás, e pô-los em perpétuo desprezo.
67 — ausente —
67 Além disto, recusou o tabernáculo de José, e não elegeu a tribo de Efraim.
68 — ausente —
68 Antes elegeu a tribo de Judá; o monte Sião, que ele amava.
69 — ausente —
69 E edificou o seu santuário como altos palácios, como a terra, que fundou para sempre.
70 — ausente —
70 Também elegeu a Davi seu servo, e o tirou dos apriscos das ovelhas;
71 — ausente —
71 E o tirou do cuidado das que se acharam prenhes; para apascentar a Jacó, seu povo, e a Israel, sua herança.
72 — ausente —
72 Assim os apascentou, segundo a integridade do seu coração, e os guiou pela perícia de suas mãos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Salmos 78, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.