Atos 7

Uwien ya Jɔtiefɛ̀nku ya gbɔnku (GNGNT) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Nɛn saan nɛ bitɔtuɔrciɛnb ya ciɛn niire' Etiɛnn ki ye: «Bi len' ma nɔ, tù te-ee?»
1 Então o sumo sacerdote perguntou a Estêvão: — Isso de fato é assim?
2 Nɛ Etiɛnn jiin' ki ye: «Nʼbaambɛ nin nʼninjiɛbɛ, li cengeh mɛn. Uyo wà tiʼyaajɛ *Abraham laan là kɔ Mesopotami ya du ni, ka laan jon' ki tì kɔn' Haraan ya du ni nnɔ, nɛ Uwien wà ŋmɔbe ukpiɛke puɔ' uʼsaan,
2 Estêvão respondeu: — Irmãos e pais, escutem. O Deus da glória apareceu a Abraão, nosso pai, quando este estava na Mesopotâmia, antes de morar em Harã,
3 ki tɔke' wɔ ki ye: ‹Ñɛ aʼdu ni nin aʼyaab ni, kí jo n li wuɔn ŋɛ udu wà nnɔ ni.›
3 e lhe disse: “Saia da sua terra e do meio da sua parentela e vá para a terra que eu lhe mostrarei.”
4 Nɛn saan nɛ u fii' Kalde yaab ya du ni, ki tì kɔn' Haraan ya du ni. U te wun ni nɛ haali uʼbaa tì kpo', nɛ Uwien cère' u baa' ki kɔn' udu wà ni kɔ uʼni fɛnfɛnnɔ nɔ.
4 Então Abraão saiu da terra dos caldeus e foi morar em Harã. E dali, com a morte de seu pai, Deus o trouxe para esta terra em que vocês agora estão morando.
5 Uwien ŋa de' wɔ tink kiba udu wuu ni, wa de' wɔ tink kì kpɛ nin kutɛpɛnku ya pìɛn mɔnɔn, ama u pùon' ki ye u li taa udu wuu kí de wɔn nin uʼyaabii nɛ, wù ń li yé biʼyu uyo kɛ. Uyo wà Uwien pùon' lipuonl liɛ nnɔ, ki laa' *Abraham ŋa laan ŋmɔbe buk.
5 Nela, não lhe deu herança, nem sequer o espaço de um pé; mas prometeu dar-lhe a posse dela e, depois dele, à sua descendência, embora Abraão ainda não tivesse filhos.
6 Nɛ Uwien tɔke' wɔ ki ye: ‹Aʼyaabii lá li tien bicɛnb udutɔ ni, nɛ uʼnib ń taa bɛ kí tien iyonbe, kí jɛ̀nde bɛ ibin kobiinan.
6 E Deus falou que a descendência dele seria peregrina em terra estrangeira, onde seriam escravizados e maltratados durante quatrocentos anos.
7 Ama min Uwien nɛ li dɛre bi li yé udu wà ya nib ya yonbe nnɔ ya tub. Ni ya puoli bó nɛ aʼyaabii li ñɛ udu nnɔ ni, kí baa kí lá li pukeh nni niɛ saan.›
7 — Deus disse ainda: “Castigarei a nação da qual forem escravos; e, depois disso, sairão daí e me servirão neste lugar.”
8 Nɛ Uwien cuo' nin *Abraham kujɔtieku ki tɔke' wɔ ki ye upunjiɛ nɛ yé kudìɛku kùa wɔngeh biʼjɔtieku nnɔ. Nɛn bo nɛ *Abraham maa' *Isaak, nɛ ki jiɛ' uʼpunl wienniin daali. *Isaak mɔ maa' Sakɔb, ki mɔ jiɛ uʼpunl. Sakɔk mɔ tien' nnɔ uʼbijiɛb. Bɛn nɛ yé tiʼyaajɛb piik nin bile nnɔ.
8 Então lhe deu a aliança da circuncisão. Assim, Abraão gerou Isaque e o circuncidou no oitavo dia; e Isaque gerou Jacó, e Jacó gerou os doze patriarcas.
9 «Tiʼyaajɛb nnɔ taa' iponponbe biʼwaakɛ Yosɛf bo, nɛ ki kuɔre' wɔ binib bo wɔ ń tì ń li yé uyonb Esipt bó. Ama Uwien là te nin wɔ,
9 — Os patriarcas, invejosos de José, venderam-no para ser levado para o Egito. Mas Deus estava com ele
10 nɛ ki ñɛn' wɔ uʼjɛnd kɛ ni, ki juoke' wɔ, ki de' wɔ miyɛnfuom, ki cère' Esipt ya bɛrciɛn Farahɔn yíe uʼgbɛr; nɛ ki taa' wɔ ki tien' udu nnɔ nin uʼden kɛ ya ciɛn.
10 e o livrou de todas as suas aflições, concedendo-lhe também graça e sabedoria diante de Faraó, rei do Egito, que o constituiu governador daquela nação e de toda a casa real.
11 Tɔ, mikònm miba ya bol lu' Esipt nin Kanaan ya du ni niʼkɛ saan. Nì là yé micɛcɛkciɛnm nɛ binib bo. Tiʼyaajɛb ŋa ji là ŋmɔbe bi li ji bà.
11 Depois houve fome e grande sofrimento em todo o Egito e em Canaã, e nossos pais não achavam o que comer.
12 Sakɔb cii' tijier te Esipt ni, nɛ u cère' uʼbijiɛb jon' miba ki tì dɛ'.
12 Mas, quando Jacó ouviu que no Egito havia trigo, mandou, pela primeira vez, os nossos pais até lá.
13 Bi jon' nle ma nnɔ, nɛ Yosɛf cère' uʼninjiɛb bɛnde' wɔ, nɛ Farahɔn mɔ bɛnde' Yosɛf ya bol si là.
13 Na segunda vez, José se fez reconhecer pelos seus irmãos, e o Faraó veio a conhecer a família de José.
14 Nɛn saan nɛ Yosɛf sɔn' bɛ ń tì taa uʼbaa Sakɔb nin uʼden yaab kɛ ní Esipt ni. Bi là te binib pilole nin biŋun nɛ.
14 Então José mandou chamar Jacó, seu pai, e toda a sua parentela, isto é, setenta e cinco pessoas.
15 Sakɔb nin uʼden yaab kɛ jon' ki tì kɔ Esipt ni, nɛ u tì kpo'. Nì tete nɛ uʼbijiɛb, tiʼyaajɛb mɔ tì kpo',
15 Jacó foi para o Egito, e ali morreu ele e também os nossos pais.
16 nɛ bi taa' bɛ ki tì sube' ufɛle uba ni Sikɛm ya du ni. *Abraham nɛ là taa' ilike ki dɛ' ufɛle nnɔ Sikɛm ni, Hemɔr yaab saan.
16 Depois eles foram transportados para Siquém e postos no túmulo que Abraão tinha comprado dos filhos de Hamor, em Siquém, pagando um certo preço.
17 «Uyo wà Uwien li tien u là pùon' lipuonl là ki de' *Abraham nnɔ nɛkn' ní. U ya yo nɛ tiʼbol ya nib pɔ̀re' ki yɛbre' Esipt ni,
17 — E, quando já estava próximo o tempo em que Deus cumpriria a promessa feita a Abraão, o povo cresceu e se multiplicou no Egito,
18 ki tì baa' uyo wà ubɛrtɔ teke' libɛl Esipt ni. Wɔn ŋa tu' Yosɛf.
18 até que se levantou ali outro rei, que não conhecia José.
19 U là lɛre' tiʼbol ya nib, ki jɛ̀nde' tiʼyaajɛb, ki wɔbn' bɛ bɛ ń taa biʼcɛnfɛndmu kí tì wiɛ mù ń kpo.
19 Este outro rei tratou com astúcia a nossa gente e torturou os nossos pais, a ponto de forçá-los a abandonar seus meninos recém-nascidos, para que não sobrevivessem.
20 U ya yo nɛ bi maa' Moyis, u là yé kibuk kà mɔn Uwien ya nun bó nɛ. Bi wube' kɛ̀ kiʼbaa den iŋmaale ita nɛ.
20 Por esse tempo nasceu Moisés, que era formoso aos olhos de Deus. Durante três meses ele foi mantido na casa de seu pai.
21 Bi taa' kɛ̀ ki tì wiɛ' uyo wà nnɔ, nɛ Farahɔn ya bisɛ lɛke' kiʼbo, ki yuure' kɛ̀, ki wube' kɛ̀ tɛn uʼtiɛma buk.
21 Quando tiveram de abandoná-lo, a filha de Faraó o recolheu e criou como seu próprio filho.
22 Bi wɔkn' Moyis Esipt yaab ya yɛnfuom kɛ. U là yé unil wà ŋmɔbe mituɔm uʼlenm ni nin uʼtùon ni nɛ.
22 E Moisés foi educado em toda a ciência dos egípcios e era poderoso em palavras e obras.
23 «Tɔ, uyo wà u laa' ibin pinan nnɔ, nɛ u taa' iyɛnmaale ki jon' wɔ ń tì fuonde uʼyaab Israyɛl yaab.
23 — Quando completou quarenta anos, Moisés teve a ideia de visitar os seus irmãos, os filhos de Israel.
24 U tì baa' ki laa' Esipt ya nil uba ŋmɔbe Israyɛl yɔ uba ki jɛ̀ndeh, nɛ u teke' Israyɛl yɔ bo, ki ñi' ki ku' Esipt yɔ nnɔ.
24 Vendo um homem ser maltratado, saiu em defesa dele e vingou o oprimido, matando o egípcio.
25 U tien' nnɔ ki maaleh ki teh uʼyaab li bɛnde kí ye Uwien li cère wɔn nɛ ń ñɛn bɛ biʼnɛnnɛndb ya nuɔ ni, ama ba bɛnde'.
25 Ora, Moisés pensava que seus irmãos entenderiam que Deus queria salvá-los por meio dele; eles, porém, não entenderam.
26 Kutaaku faa' sɔ u laa' Israyɛl yaab bile kɔnh. U yíe wɔ ń pàa bɛ, nɛ ki tɔke' bɛ ki ye: ‹Niʼninjiɛl nɛ, bɛ tien' ni ŋmɔbe tɔb ki jɛ̀ndeh?›
26 No dia seguinte, Moisés aproximou-se de uns que brigavam e procurou reconduzi-los à paz, dizendo: “Homens, vocês são irmãos; por que estão maltratando um ao outro?”
27 Ama wà ŋmɔbe uʼtɔ ki jɛ̀ndeh nnɔ pe' Moyis ki jɛnde', ki tɔke' wɔ ki ye: ‹Ŋmɛ nɛ kàan' ŋɛ tiʼbɛr ŋɔ a li buh tɛ tibuur-i?
27 Mas o que agredia o seu próximo repeliu Moisés, dizendo: “Quem colocou você como chefe e juiz sobre nós?
28 A yíe á ku nni tɛn a wun ku' Esipt yɔ ma nnɔ nɛ-a!›
28 Será que quer me matar, assim como ontem matou o egípcio?”
29 U len' nnɔ ma nnɔ nɛ Moyis sɛn' ki jon' Madiyan ya du ni, ki tì kɔ, nɛ ki maa' mubujɛbumu mule niʼbó.
29 Ao ouvir isto, Moisés fugiu e se tornou peregrino na terra de Midiã, onde lhe nasceram dois filhos.
30 «Ibin pinan gɛ̀bre', nɛ Uwien ya tond uba baa' Moyis saan kupenpelku ni, Sinayi ya juɔl saan, ki te kufɛtuku kuba ni kù teknh umu ka wih.
30 — Passados quarenta anos, apareceu-lhe, no deserto do monte Sinai, um anjo, por entre as chamas de uma sarça que estava queimando.
31 Moyis laa' nɛ̀ ma nnɔ, nɛ nì cuo' wɔ miyɔkm. Uyo wà u nɛkndeh wɔ ń liike nnɔ, nɛ ki cii' Yonbdaan len' ki ye:
31 Moisés ficou maravilhado diante daquela visão e, aproximando-se para contemplá-la, ouviu-se a voz do Senhor, que disse:
32 ‹Min nɛ yé aʼyaajɛb ya Wien, ki yé *Abraham nin *Isaak nin Sakɔb ya Wien.› Bujɛwaanbu cuo' Moyis, uʼgbɛnɛnt ŋɔh, nɛ wa ji kaabe' ki liike'.
32 “Eu sou o Deus dos seus pais, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó.” Moisés, tremendo de medo, não ousava contemplar a sarça.
33 Nɛn saan nɛ Yonbdaan tɔke' wɔ ki ye: ‹Cɛkre aʼtacaan, kimɛ a se nà saan nɔ n te niʼsaan nɛ.
33 Então o Senhor disse: “Tire as sandálias dos pés, porque o lugar em que você está é terra santa.
34 Imɔ̀n, n laa' nʼnib Israyɛl yaab ya cɛcɛkm kpɛ ma bo Esipt ni, ki cii' biʼkpiɛnde bó, nɛ ki jiire' ní ń ŋmiɛn bɛ. Fɛnfɛnnɔ li joh, n sɔn' ŋɛ Esipt bó, á tì ñɛn bɛ len nɛ.›
34 Certamente vi o sofrimento do meu povo no Egito, ouvi o seu gemido e desci para libertá-lo. Venha, agora; vou mandar você para o Egito.”
35 «Moyis wà Israyɛl yaab là yìe' wɔ, ki tɔke' ki ye ŋmɛ kàan' wɔ ubɛr wɔ ń li buh bɛ tibuur nnɔ, Uwien tien' wɔn nɛ ubɛr nin Uŋmiɛnl, ki sɔn' wɔ, ki cère' uʼtond wà là baa' uʼsaan kufɛtuku kuba ni nnɔ toreh wɔ.
35 — A este Moisés, a quem tinham rejeitado, dizendo: “Quem colocou você como chefe e juiz?”, Deus enviou como chefe e libertador, com a assistência do anjo que lhe apareceu na sarça.
36 Wɔn nɛ ñɛn' bɛ Esipt ni. U tien' miyɔkm ya bont udu nnɔ ni nin miñunciɛnmɔ́nmɔ́nm saan nin kupenpelku ni ibin pinan.
36 Foi Moisés quem os tirou de lá, fazendo prodígios e sinais na terra do Egito, no mar Vermelho e no deserto, durante quarenta anos.
37 Wɔn Moyis nɛ tɔke' Israyɛl yaab ki ye: ‹Uwien li cère niʼni uba ń ñɛ uñɔbonsɔknl niʼbo tɛn min.›
37 Foi ainda Moisés quem disse aos filhos de Israel: “Deus fará com que, do meio dos irmãos de vocês, se levante um profeta semelhante a mim.”
38 Israyɛl yaab là taan' kupenpelku ni uyo wà nnɔ, wɔn nɛ là te tiʼyaajɛb nin Uwien ya tond wà lienh nin wɔ nnɔ ya siik ni. Utond nnɔ là tɔke' wɔ tigbɛr tà dienh limiɛl Sinayi ya juɔl bo wɔ ń lá tɔke tɛ nɛ.
38 É este Moisés quem esteve na congregação no deserto, com o anjo que lhe falava no monte Sinai e com os nossos pais. Foi ele quem recebeu palavras vivas para nos transmitir.
39 Nin nɛn kɛ tiʼyaajɛb ŋa tuo' ki bon' wɔ. Bi yìe' uʼñɔbu bó, nɛ ki yíe bɛ ń liɛbe Esipt ni,
39 — Nossos pais não quiseram obedecer a Moisés, mas o rejeitaram e, no seu coração, voltaram para o Egito,
40 nɛ ki tɔke' Arɔn ki ye: ‹Mɛ tɛ ibule yì ń li le tɛ usɛn, kimɛ Moyis wà ñɛn' tɛ Esipt ni nnɔ, ta bɛn nà tu' wɔ.›
40 dizendo a Arão: “Faça para nós deuses que vão adiante de nós; porque, quanto a este Moisés, que nos tirou da terra do Egito, não sabemos o que lhe aconteceu.”
41 U ya yo nɛ bi mɛn' ubul uba u naan kinabuk, ki tùɔre' lituɔrl ki de' wɔ, nɛ ki jele' kunacenku ki pokn' bi mɛn' ubul wà nnɔ bo ki gbien'.
41 Naqueles dias, fizeram um bezerro e ofereceram sacrifício ao ídolo, alegrando-se com as obras das suas mãos.
42 Nɛn nɛ cère' Uwien búle' bɛ ibuɔn, ki sɛln' bɛ bi pukeh tiwenwent tà te kutaaku bo nnɔ, tɛn *Uwien ya ñɔbonsɔknb kɛle' ma *Uwien ya gbɔnku ni. Bi kɛle' ki ye:
42 Mas Deus se afastou e os entregou à adoração das estrelas do céu, como está escrito no Livro dos Profetas: “Ó casa de Israel, será que foi para mim que vocês ofereceram vítimas e sacrifícios no deserto, durante quarenta anos?
43 Na là tien' ki de' min,
43 Não é verdade que vocês levantaram o tabernáculo de Moloque e a estrela de Renfã, o deus de vocês, imagens que vocês fizeram para as adorar? Por isso, vou mandar vocês ao exílio para além da Babilônia.”
44 «Tiʼyaajɛb là te kupenpelku ni ma nnɔ bi là ŋmɔbe bɛn nin Uwien cendeh lininbonl là ni nɛ. Kujɔtieku ya gbɔnku mɔ là te lɛn ni nɛ. Uwien nɛ là tɔke' Moyis ki ye wɔ ń tien lininbonl nnɔ. Nɛ Moyis tien' lɛ̀ Uwien wuɔn' wɔ ki ye lɛ̀ ń li naan ma bo nnɔ.
44 — O tabernáculo do testemunho estava entre nossos pais no deserto, como havia ordenado aquele que disse a Moisés que o fizesse segundo o modelo que tinha visto.
45 Tiʼyaajɛb là taa' lininbonl nnɔ ki de' biʼyaabii. Nɛ bi teke' lɛ̀ ki ŋuuke ki tì baa' uyo wà Sosuwe yé biʼsɛnlierl nnɔ. Bɛn nin Sosuwe là joh bɛ ń tì teke udu wà, bɛn bo Uwien là ŋɔre' inibol uʼni nnɔ ma nnɔ, bi là tuke lɛ̀ nɛ. Lininbonl nnɔ là te nɛn saan nɛ, ki tì baa' ubɛr *Dafid ya yo.
45 Também nossos pais, com Josué, tendo recebido o tabernáculo, o levaram, quando tomaram posse das nações que Deus expulsou da presença deles. Foi assim até os dias de Davi,
46 Uwien ya yɛnm sɔnge *Dafid bo, nɛ *Dafid miɛ' wɔ usɛn wɔ ń mɛ kuduku ki de' wɔn Uwien wà yé uʼyaajɛ Sakɔb ya Wien nnɔ.
46 que obteve o favor de Deus e pediu autorização para construir uma casa para o Deus de Jacó.
47 Uʼbijɛ Salomɔn nɛ mɛn' Uwien kuduku.
47 Mas foi Salomão quem lhe edificou a casa.
48 «Ama Uwien wà ŋa ŋmɔbe Nacentɔ ŋa kɔh nib mɛn' tidur tà ni tɛn *Uwien ya ñɔbonsɔknl là len' ma ki ye Uwien ye:
48 Entretanto, o Altíssimo não habita em casas feitas por mãos humanas. Como diz o profeta:
49 ‹Kutaaku nɛ yé nʼbɛrbiɛk,
49 “O céu é o meu trono, e a terra é o estrado dos meus pés. Que casa vocês edificarão para mim, diz o Senhor, ou qual é o lugar do meu repouso?
50 Na yé min nɛ ñɛn' tibont kɛ-ɛɛ?› »
50 Não é fato que a minha mão fez todas estas coisas?”
51 Etiɛnn tí len' ki ye: «Niʼyul faa, nɛ niʼfɛ̀l bo te tɛn binib bà ŋa pɛ Wien bo, ka cengeh uʼgbɛr, ki yìenh *Mifuoñaanm uyo kɛ. Ni te tɛn niʼyaajɛb nɛ.
51 — Homens teimosos e incircuncisos de coração e de ouvidos, vocês sempre resistem ao Espírito Santo. Vocês fazem exatamente o mesmo que fizeram os seus pais.
52 Niʼyaajɛb là jɛ̀nde' *Uwien ya ñɔbonsɔknb kɛ, ki ku' binib bà tɔkeh ki teh Uwien ya Gbɛmɔ̀ndaan li baa ní nnɔ. Fɛnfɛnnɔ, u baa' ní, nɛ ni kuɔre' wɔ, ki ku' wɔ.
52 Qual dos profetas os pais de vocês não perseguiram? Eles mataram os que anteriormente anunciavam a vinda do Justo, do qual vocês agora se tornaram traidores e assassinos,
53 Uwien là sɔn' uʼtondb bi lá de' ninbi nɛ uʼyiko, nɛ na bon' wɔ.»
53 vocês que receberam a lei por ministério de anjos e não a guardaram.
54 Etiɛnn len' nnɔ ma nnɔ nɛ biʼbenku ni ben' ki tì kɛnde', nɛ bi gbiɛnh uʼbo inɔbii.
54 Ao ouvirem isto, ficaram com o coração cheio de raiva e rangiam os dentes contra ele.
55 Ama *Mifuoñaanm te Etiɛnn bo ma nnɔ, nɛ u yaare' ki liike' kutaaku bo, ki laa' Uwien ya wenwenku windeh, ki laa' *Yesu se Uwien ya jie bó.
55 Mas Estêvão, cheio do Espírito Santo, fitou os olhos no céu e viu a glória de Deus e Jesus, que estava à direita de Deus.
56 Nɛ u ye: «Liike mɛn, n laa' kutaaku yɛ, nɛ ki laa' Unil ya Bijɛ se Uwien ya jie bó.»
56 Então disse: — Eis que vejo os céus abertos e o Filho do Homem, em pé à direita de Deus.
57 U len' nnɔ ma nnɔ nɛ bi wuure' ufaa bo, ki pipi' biʼtub, nɛ ki taan' ki bere' ki tì cuo' wɔ,
57 Eles, porém, gritando bem alto, taparam os ouvidos e, unânimes, avançaram contra ele.
58 ki ñɛn' wɔ udu nnɔ ni, bɛ ń tì yèke wɔ itɛn kí ku wɔ, nɛ ki gore' biʼliɛrcɛnciɛn ki ble' ki guun' unacenfaan uba bi yih wɔ Sɔl.
58 E, expulsando-o da cidade, o apedrejaram. As testemunhas deixaram as capas deles aos pés de um jovem chamado Saulo.
59 Bi yèkreh wɔ itɛn uyo wà nnɔ, nɛ u kàareh ki teh: «Yonbdaan Yesu, teke nʼnaank.»
59 E enquanto o apedrejavam, Estêvão orava, dizendo: — Senhor Jesus, recebe o meu espírito!
60 Nɛ ki gbaan', ki wuure' ufaa bo ki ye: «Yonbdaan, la tɔnge biʼbiɛre yii nɔ.» U len' nnɔ ki gben', nɛ ki kpo'.
60 Então, ajoelhando-se, gritou bem alto: — Senhor, não os condenes por causa deste pecado! E, depois que ele disse isso, morreu.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.