Mateus 13

Fhe Bakɨmen Kaman Kameŋ (GEB) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Zisas mba raara mba phena thav kɨrar hɨgap, vov Gariri mbɨ gaar vugap, Fhe Bakɨme buni vhuuin gumgi gu mbigi khɨvɨr zav perav ki.
1 Naquele mesmo dia Jesus saiu de casa, foi para a beira do lago da Galileia, sentou-se ali e começou a ensinar.
2 Ana Gariri mbɨ gaar kim, gumgi gu mbigi vhɨrve ana han zi. Gumgi gu mbigi vhɨrve ana han zim, ana thav, fega kema mben mbarav ana peregim, mba gumgi gu mbigi, mbe ana han thɨva thivgi.
2 A multidão que se ajuntou em volta dele era tão grande, que ele entrou num barco e sentou-se; e o povo ficou em pé na praia.
3 Mba gumgi gu mbigi ana han thivgim, Zisas Fhe Bakɨme buni vhuuiŋ vhɨrve mbe nzuav, ana vhunaa ga si bunira mbe nzuai. Ana khaŋ mbe nzuai, “Nde mbarara! Guma mbe vov wit vhɨgi ndi mɨna fui.
3 Jesus usou parábolas para ensinar muitas coisas. Ele disse:
4 Ana nta ndi fuim, vhɨgi mbari tuav ga regim, korgi zav nta mbegi.
4 Quando estava espalhando as sementes, algumas caíram na beira do caminho, e os passarinhos comeram tudo.
5 Mbari rav, ŋkɨɨa ki nuianeŋ ga regi, mba nuianeŋ nuiana vhuuŋ ki fhuvara, ŋkɨɨra nen ki. Mba nuiana bisaneŋ tɨra ki. Maaŋ muuŋgiap, mba wit vhɨgi regap, vhemkora thooŋgi.
5 Outra parte das sementes caiu num lugar onde havia muitas pedras e pouca terra. As sementes brotaram logo porque a terra não era funda.
6 Nta thooŋgim, ra ndav nta shɨgim, nta thɨri khɨnan vergi fhu. Nta maaŋ muuŋgiap nzɨɨv, za shɨɨŋgiap, za vhɨzgi.
6 Mas, quando o sol apareceu, queimou as plantas, e elas secaram porque não tinham raízes.
7 Ana nta ndi fuim, vhɨgi mbari, nta tari ki karɨgi ki nuianeŋ ga regi. Nta regap thooŋgim, mba tari ki karɨgi, nta kav nta zɨrgi.
7 Outras sementes caíram no meio de espinhos, que cresceram e sufocaram as plantas.
8 Ana nta ndi fuim, mbari rav nuianan vhuueŋ ga regap, mba tegi. Nta mba tav, mbari 100 vhɨgi mbai, mbari 60 vhɨgi mbai, mbari 30 vhɨgi mbarigi.
8 Mas as sementes que caíram em terra boa produziram na base de cem, de sessenta e de trinta grãos por um.
9 Guma khuarani kɨv kha buni mbararari.” Guma mbe vov wit vhɨgi ndi mɨna fui. (13.3)|src="HK00099C.tif" size="col" copy="Horace Knowles/Louise Bass" ref="13.3"
9 E Jesus terminou, dizendo:
10 Zisas mba buni vhunaa ga sav mbe suaŋgim, zumgum Zisas farasegi 12 thɨgi ŋaara gumgi ana han zav kha nzambarar ana muuŋgi. Mbe khaŋ ana nzuai, “Ndu thaŋ nzuav vhunaa ga si bunin kha gumgi gu mbigi ga nzuai?”
10 Então os discípulos chegaram perto de Jesus e perguntaram: — Por que é que o senhor usa
11 Mbe ne nzuaim, Zisas mbe ŋgarkarav khaŋ mbe nzuai, “Fhe Bakɨme fhura nde garim, nde ana wo gumgi gu mbigi ana piin kɨv muunga tɨvi nɨɨŋge, ana nta vhagi. Ana fhura nde garim, nde nta kaŋgi. Ana ntan mbu gumgi gu mbigi vhagi.
11 Jesus respondeu:
12 Khueŋ guigira, guma Fhe Bakɨme wo gumgi gu mbigi ganɨrim, mbe ana piin kɨrga tɨva kaŋgi, Fhe Bakɨme wo gumgi gu mbigi ganɨnga bigi vhɨrve phorgɨp ana khɨvarga, ana guigira kaŋgirga. Guma ana Fhe Bakɨme won gumgi gu mbigi ganɨnga, mbe ana piin kɨrga tɨva kaŋgi fhu, ana mba kaŋgi ndɨkndɨga bisaneŋ, ana ana tɨn ne ndigirga.
12 Pois quem tem receberá mais, para que tenha mais ainda. Mas quem não tem, até o pouco que tem lhe será tirado.
13 Gu mba tɨvi nɨɨŋgera nzuav, gu vhunaa ga si bunin mbe phorga nzuai. Mbe rɨmgi kav, mbe gari, mbe bigɨn the gangirga fhu. Mbe khuari kav bigi mbararagi, mbe mba bigi mbararav bigɨn kaŋgirga fhuvara.
13 É por isso que eu uso parábolas para falar com essas pessoas. Porque elas olham e não enxergam; escutam e não ouvem, nem entendem.
14 Fhe Bakɨme kamthooŋ guma Aisaia mba gumgi gu mbigi muunga tɨvi, ana fhum nta bun suaŋgi. Ana mba suaŋgi buni, nta ntigem mbara muuŋgiap hɨgi. Ana fhum khaŋ suaŋgi, ‘Mbe zazera mba buni mbarararga, mbe nta ndɨriveŋ kaŋgirga fhu. Mbe vhɨra zazera ganɨnga, mbe bigɨn thueŋ kaŋgirga fhu.
14 E assim acontece com essas pessoas o que disse o
15 Mba gumgi gu mbigi, mben ndavi havhargi. Mbe khuari ki, mbe buni mbararagi fhu. Mbe vhɨra wari won rɨmgi pɨngi. Mbe rɨmgi taagip ganɨv, mbe mba bigi ganɨv, mbe khuarir nta tɨgɨp, nta mbararav, mbe ndavi vheri mba bigi ndɨriveŋ kaŋgip, mbe ndavi domdorgip, taagip na han zɨrim, gu mbe muuŋgirim, mbe nzera rivgi.’
15 Pois a mente deste povo está fechada:
16 “Maaŋ muuŋgip, nde ndikndigɨri. Nden rɨmgi mba bigi garim, nde bigi mbararagi.
16 Jesus continuou, dizendo:
17 Gu guigira nde nzuai, fhum Fhe Bakɨmen kamthooŋ gumgi vhɨrve gum, ana piin kav tɨvar vhuuaŋ mbui gumgir vhɨrve, mbe guigira nde ntige khar gari bigi ganɨngeŋ nzuav vuzvuk bakɨme mben ki. Mbe maaŋ muuŋgi, bigɨna thueŋ gangi fhu. Mbe vhɨra kha nde mbararagi buni, mbe nta mbarararga vuzvuk bakɨme ki. Mbe maaŋ muuŋgi buna thueŋ mbararagi fhu.”
17 Eu afirmo a vocês que isto é verdade: muitos profetas e muitas outras pessoas do povo de Deus gostariam de ver o que vocês estão vendo, mas não puderam; e gostariam de ouvir o que vocês estão ouvindo, mas não ouviram.
18 Zisas mba bunin mbe nzua vov khaŋ mbe nzuai, “Nde ntigem, guma wit vhɨgi ndi mɨna fui ne vhunama si buna nɨɨeŋ mbarara.
18 — Então escutem e aprendam o que a
19 Gumgi gu mbigi, mbe Fhe Bakɨme piin kɨrga buna vhuueŋ, mbe ne mbararagi. Mbe ne mbararav, mba buna nɨɨeŋ kaŋgi fhuv gumgi gu mbigi, mbe khaŋ muuŋgi. Mbe mba tuav ga regi wit vhɨgi fara muuŋgi. Satan zav, mbe mba Fhe Bakɨme mbe ndavi vherir mpɨrigi buna vhuueŋ ana vhemkora mbe tɨn nta vharigi.
19 As pessoas que ouvem a mensagem do vem e tira o que foi semeado no coração delas.
20 Mba ŋkɨɨa ki nuianeŋ ga regi wit vhɨgi, nta khaŋ muuŋgi gumgi gu mbigi ma. Mba gumgi gu mbigi, mbe Fhe Bakɨme buna vhuueŋ mbararagiap, mbe vhemkora nta ndigap, ntan ndikndigi.
20 As sementes que foram semeadas onde havia muitas pedras são as pessoas que ouvem a mensagem e a aceitam logo com alegria,
21 Mba khesharigi wit vhɨgi mbe khaŋ muuŋgi. Mbe thɨri khɨnan vergi fhuvara. Nta maaŋ muuŋgiap tuga tɨvaneŋra kegi. Mba khesharigi gumgi gu mbigi, mbe kim, mbe Fhe Bakɨme buneŋ mbevi buni nzuav simtɨgar mbe ndɨɨim, mba khesharigi gumgi gu mbigi, mbe Fhe Bakɨme khothɨgi tɨv vhemkora mbatɨgiap vhɨzgi.
21 mas duram pouco porque não têm raiz. E, quando por causa da mensagem chegam os sofrimentos e as perseguições, elas logo abandonam a sua fé.
22 Mba tari ki karɨgi ki nuianeŋ ga regi wit vhɨgi, nta kha khesharigi gumgi gu mbigi ma. Mbe Fhe Bakɨme buna vhuueŋ mbararagi, mbe kha nuianan bigi ga nzuav thagine mbui ndɨkndɨk kɨvgia mben ki. Mbe kha nuianan bigi vhɨrve kɨrgeŋ vuzvugi. Maaŋ muuŋgiap, mba ndɨkndɨgi kɨvgia zav Fhe Bakɨme buna vhuueŋ mbevigim, Fhe Bakɨme buna vhuueŋ mba ti fhu.
22 Outras pessoas são parecidas com as sementes que foram semeadas no meio dos espinhos. Elas ouvem a mensagem, mas as preocupações deste mundo e a ilusão das riquezas sufocam a mensagem, e essas pessoas não produzem frutos.
23 Mba nuiana vhuueŋ ga regi wit vhɨgi, nta khaŋ muuŋgi gumgi gu mbigi ma. Mba gumgi gu mbigi, mbe Fhe Bakɨme buna vhuueŋ mbararav, mbe guigira mba buna nɨɨeŋ kaŋgi. Mbe maaŋ muuŋgiap, mbe mbari 100 vhɨgi mbai, mbe mbari 60 vhɨgi mbai, mbe mbari 30 vhɨgi mbai.”
23 E as sementes que foram semeadas em terra boa são aquelas pessoas que ouvem, e entendem a mensagem, e produzem uma grande colheita: umas, cem; outras, sessenta; e ainda outras, trinta vezes mais do que foi semeado.
24 Zisas harigi buna mueŋ vhunama sav khaŋ mbe nzuai, “Fhe Bakɨme wo gumgi gu mbigi garim, mbe ana piin ki tɨv kha muuŋgi. Ana guma wit vhɨgi vhuuin wo mɨna fui fara muuŋgi.
24 Jesus contou outra parábola . Ele disse ao povo:
25 Ana ntan wo mɨna fuigim, maan gumgi gu mbigi kuim, mba guman pana guma zav, vhazɨgi mbatɨgir, anan wit rɨga fuigap, vugi.
25 Certa noite, quando todos estavam dormindo, veio um inimigo, semeou no meio do trigo uma erva ruim, chamada joio, e depois foi embora.
26 Ana vugim, zumgum mba wit vhuuŋgiap, vhɨgi maan za mbuim, mbe garim, vhazɨgi mbatɨgi vhɨra nta phorga vhuuŋgi.
26 Quando as plantas cresceram, e se formaram as espigas, o joio apareceu.
27 Nta vhuuŋgim, mba mɨna namkaman ŋaara gumgi, mbe nta gangiap, vov khaŋ mba mɨna namkama nzuai, ‘Guman Rum, nza khaŋ suaŋgi thi? Ndu wit vhɨgi vhuuiŋra wo mɨna fuigi. Ram muuŋgiap, kha vhazɨgi mbatɨgi hegi?’
27 Aí os empregados do dono das terras chegaram e disseram: “Patrão, o senhor semeou sementes boas nas suas terras. De onde será que veio este joio?”
28 “Mbe maaŋ nzuaim, ana khaŋ mbe nzuai, ‘Nan pana guma mbe mba tɨva muuŋgi.’ Ana maaŋ mbe nzuaim, ana ŋaara gumgi wom khaŋ ana nzuai. ‘Ndu vuzvugirim, nza ŋgɨp, mbu vhazɨgi mbatɨgi suagip, nta ndiv phok khɨngirga.’
28 — “Foi algum inimigo que fez isso!”, respondeu ele.
29 Mbe maaŋ nzuaim, ana khaŋ mbe nzuai, ‘Fhuvara. Nde mba vhazɨgi mbatɨgi suav kɨv, na wit vhuuiŋ thari phorgɨp suagi rivgi.
29 — “Não”, respondeu ele, “porque, quando vocês forem tirar o joio, poderão arrancar também o trigo.
30 Nde fhura nta ganɨrim, nta wari tɨgɨp kɨrim, mba vhuvuv, nta ndirga tuk hɨgɨri. Mba mba vhuvuv nta ndirga tugar, gu wo gumgi ga suaŋrim, mbe kha tɨvar muunga, “Nde fharav mba vhazɨgi mbatɨgi, nde nta suav, nta ndiv vhava sur saŋv, nta kɨgi kɨv nta ndi mbarari. Nde nan wit vhuuiŋ, nde nta fugup, na mba ndi vhui phenan vhuigɨri.”
30 Deixem o trigo e o joio crescerem juntos até o tempo da colheita. Então eu direi aos trabalhadores que vão fazer a colheita: ‘Arranquem primeiro o joio e amarrem em feixes para ser queimado. Depois colham o trigo e ponham no meu depósito.’ ”
31 Zisas harigi bigɨna mueŋ vhunama sav khaŋ mbe nzuai, “Fhe Bakɨme wo gumgi gu mbigi garim, mbe ana piin ki tɨv, ana kha zɨn rɨgi mpampara vhɨga fara muuŋgi. Mba mpampara zɨ khare, mastet. Guma mbe kha mpampar mastet, ana ana vhɨga ndiga vov wo mɨnan mpɨrigi.
31 Jesus contou outra parábola . Ele disse ao povo:
32 Mastet vhɨk, ana harigi mpamparir vhɨgi fara muuŋgiap kɨvgi fhuvara. Ana guigira bisaŋgi. Ana zumgum vhuuv, guigira kɨvgiap, ana mba mɨnan ki mpampari, ana za nta kambarigi. Ana kha vhuui vhuuŋ mbara muuŋgiap, guigira kɨvgiap ŋgagi bakɨvi shɨgim, korgi zav ana ŋgagi khoni ga mbuav anan ki.” Nza Zisas khothɨgi tɨv mastet vhɨga fara muuŋgi. (13.31)|src="LB00123C.tif" size="col" copy="Horace Knowles/Louise Bass" ref="13.31"
32 Ela é a menor de todas as sementes; mas, quando cresce, torna-se a maior de todas as plantas. Ela até chega a ser uma árvore, de modo que os passarinhos vêm e fazem ninhos nos seus ramos.
33 Zisas wom harigi bigɨna mueŋ vhunama dav khaŋ mbe nzuai, “Fhe Bakɨme wo gumgi gu mbigi gari, mbe ana piin ki tɨv kha khesharigi. Mbiga mbe is ndigap, parawa ka bakɨ mbe phorga digi. Ana nta digim, mba parawa vhuuŋgiap ndav kɨvgi.”
33 Jesus contou mais esta parábola para o povo:
34 Zisas mba bunin mba gumgi gu mbigi ga nzuav, ana vhunaa ga si bunira mbe nzuai. Ana buna thueŋ sigasarav mbe nzuai fhuvara. Ana fhura mba buni vhunaa ga sav mbe phorga nzuai.
34 Jesus usava parábolas para dizer tudo isso ao povo. Ele não dizia nada a eles sem ser por meio de parábolas.
35 Ana mba tɨva mbuav, ana fhum Fhe Bakɨme won kamthooŋ guma ga suaŋgi kameŋ, ana ne khergim, ne ki. Ana mba kameŋra zɨn vugi tɨva muuŋgi. Fhe Bakɨme khergi kameŋ khaŋ suaŋgi, “Gu vhunaa ga si bunira nde suanga. Gu mba fhum kha nuiana gu buip hɨgi fhu. Ana mba tugen zorga ki bigi, gu nta bun nde suanga.”
35 Isso aconteceu para se cumprir o que o profeta tinha dito: “Usarei parábolas quando falar com esse povo e explicarei coisas desconhecidas desde a criação do mundo.”
36 Zisas mba bunin mba gumgi gu mbigi ga suaŋgia thugap, vov phena vhen vergi. Ana phena vhen vergim, ana phorga rui gumgi ana han zav khaŋ ana nzuai, “Ndu mba vhazɨgi mbatɨgi mɨnan ndagi ne vhunama sav suaŋgi buna nɨɨeŋ bun nza suaŋ.”
36 Então Jesus deixou a multidão e voltou para casa. Os discípulos chegaram perto dele e perguntaram: — Conte para nós o que quer dizer a
37 Mbe maaŋ nzuaim, Zisas mbe ŋgarkarav khaŋ mbe nzuai, “Mba wit vhɨgi ndiv mɨna fui guma, ana Fhe Bakɨme Guma Guar ma.
37 Jesus respondeu:
38 Mba mɨn, ana kha nuiana ma. Mba wit vhɨgir vhuuiŋ, nta Fhe Bakɨme garim, ana piin ki gumgi gu mbigi ma. Mba vhazɨgi mbatɨgi, nta Satan zɨn vui gumgi gu mbigi ma.
38 O terreno é o mundo. As sementes boas são as pessoas que pertencem ao .
39 Mba pana guma mba vhazɨgi mbatɨgi ndi mɨna fui, ana Satan ma. Mba mba vhuvuv nta ndirga tuk, ana kha nuiana gu buip vhɨzɨrga tuk ma. Mba ŋaara gumgi, mbe Fhe Bakɨme enseri ma.
39 O inimigo que semeia o joio é o próprio Diabo. A colheita é o fim dos tempos, e os que fazem a colheita são os anjos.
40 Mba gumgi mba vhazɨgi mbatɨgi fugap nta mpooi tɨvara, mbe za kha nuian gu buip vhɨzi tugar mba tɨvara muunga.
40 Assim como o joio é ajuntado e jogado no fogo, assim também será no fim dos tempos.
41 Fhe Bakɨme Guma Guar won enseri ga sararim, mbe zirɨv, Fhe Bakɨme khothɨgi tɨvir farfagi gumgi gu mbigi ga mbuim, mbe rav tɨvi mbatɨgi ga mbui gumgi, mbe za mbe fugɨrga.
41 O Filho do Homem mandará os seus anjos, e eles ajuntarão e tirarão do seu Reino todos os que fazem com que os outros pequem e também todos os que praticam o mal.
42 Mbe mbe fugɨp, mbe fuv vhava suegɨrga. Mbe mba vhavara kɨv, zaa mbatɨga ndiv, sɨsɨm mbatɨgar muuŋv, tari ntɨɨri phɨrɨrga.
42 Depois os anjos jogarão essas pessoas na fornalha de fogo, onde vão chorar e ranger os dentes de desespero.
43 Mba tugen, mba tɨvir vhuuiŋ mbui gumgi gu mbigi, mbe ra shɨgi farar muuŋgip shɨrav, wari wo Ndia phorgɨp Hevenan kɨrga. Guma khuarani kɨv, ana kha buni mbararari!”
43 Então o povo de Deus brilhará como o sol no Reino do seu Pai. Se vocês têm ouvidos para ouvir, então ouçam.
44 Zisas mba bunin mbe nzua vov khaŋ mbe nzuai, “Fhe Bakɨme won gumgi gu mbigir ganɨrim, mbe ana piin kɨrga tɨv khaŋ muuŋgi. Guma mbe ŋkɨɨa kovsɨk khɨga nta ndiv mɨnan zorgi fara muuŋgi. Mba guma nta ndiav zorga kim, guma mbe nta gangiap, karav nta ndi zorgi fara muuŋgi. Mba guma maaŋ muuŋgiap, guigira ndikndiga mbatɨga mbua vov, za wo bigi ndi mbaim, mbe za nta vhezgim, ana mbara vov mba mɨna vhezgi.” Karɨgi vhez vun ndagi ne vhunama si. (13.45-46)|src="LB00171C.tif" size="col" copy="Horace Knowles/Louise Bass" ref="13.45-46"
44 — O
45 Zisas mba bunin mbe nzua vov khaŋ mbe nzuai, “Vhunama si buna mueŋ khare, Fhe Bakɨme won gumgi gu mbigir gari, mbe ŋgɨp ana piin kɨrga ŋgun vhen ŋgirɨrga tɨv khaŋ muuŋgi. Shɨga mbui guma mbe karɨgi vhuuiŋra nzuav gari.
45 — O
46 Ana gara vov, karɨga mbe garim, ana guigira vhergim, ana mbaram vov za wo bigi ndi mbaim, mbe nta vhezgim, ana mbara zav mba karɨgin vhuuiaŋ vhezi.”
46 Quando encontra uma pérola que é mesmo de grande valor, ele vai, vende tudo o que tem e compra a pérola.
47 Zisas mba bunin mbe nzua vov khaŋ mbe nzuai, “Vhunama si buna mueŋ khare. Fhe Bakɨme won gumgi gu mbigir gari, mbe ŋgɨp ana piin kɨrga ŋgun vhen ŋgirɨrga tɨv mbe vhaaŋ ndi mbɨ khɨngiap mbarkɨrga mbaga ndi fara muuŋgi.
47 — O
48 Mbe mba vhaaŋ ndi khɨngim, ana givigim, mbe ana ŋgɨrga thɨvar ndagi. Mbe nta ŋgɨrga thɨvar ndav, nta heei. Mbe nta heev mbaga vhuuiŋ, mbe nta ndiv thuuri ga suav, mbaga mbatɨgi, mbe nta fuasui.
48 E, quando está cheia, os pescadores a arrastam para a praia e sentam para separar os peixes: os que prestam são postos dentro dos cestos, e os que não prestam são jogados fora.
49 Zumgum kha nuian vhɨzɨrga tugen, mba tɨvara muunga. Fhe Bakɨme enseri zɨv, mba tɨvara muuŋgirga. Mbe zɨv mba gumgi gu mbigi vhuuiŋ rɨgar mba gumgi gu mbigi mbatɨgi heeŋgirga.
49 No fim dos tempos também será assim: os anjos sairão, e separarão as pessoas más das boas,
50 Mbe mba mbatɨgi heeŋgip, mbe fuv vhava bakɨme suegɨrga. Mbe mba vhavar kɨv, sɨsɨm mbatɨgar muuŋv, tari ntɨɨri phɨrɨrga.”
50 e jogarão as pessoas más na fornalha de fogo. E ali elas vão chorar e ranger os dentes de desespero.
51 Zisas mba bunin mbe suaŋgiap, mbaram wo phorga rui gumgir nzarigi, “Nde za kha buni ndɨɨriveŋ kaŋgire?” Mbe khaŋ ana nzuai, “Ahaŋ.”
51 Então Jesus perguntou aos discípulos: — Sim! — responderam eles.
52 Ana mbaram khaŋ mbe nzuai, “Maaŋ muuŋgiap, mba Zudaiŋ tɨvi vhuuiŋ kaŋgi gumgi, mbe Fhe Bakɨme piin kɨrga tɨva kaŋgiap, mbe ana piin ki, mbe mba phena gari vuavi fara muuŋgi. Mba phen, ana guigira rogi, mbarkɨrga bigir vhuuiŋ guigira givav ana vhen ki. Ana phena vhen verav, bigi ŋkaa gum vuri ndiav kɨrar hi.”
52 Jesus disse:
53 Zisas mba vhunaa ga si bunin mbe suaŋgiap, mba ŋgu thav vui.
53 Quando Jesus acabou de contar essas parábolas , saiu dali
54 Ana mba ŋgu thav vov, wo ŋgu nɨɨŋgera vugi. Ana vugap, mbara vov, mbe Fhe Bakɨme buni vhuuiŋ mbararagi phena vhen vergap, Fhe Bakɨme buni vhuuin gumgi gu mbigi khɨvav mbe nzuai. Ana Fhe Bakɨme buni vhuuin mbe nzuaim, mbe ana buni mbararav, ŋgava mbatɨga mbuav khaŋ nzuai, “Kha guma maaŋ kha ndɨkndɨga ndigi? Ana ram muuŋgia kha mirikori ga mbui?
54 e voltou para a cidade de Nazaré, onde ele tinha morado. Ele ensinava na sinagoga , e os que o ouviam ficavam admirados e perguntavam: — De onde vêm a sabedoria dele e o poder que ele tem para fazer milagres?
55 Nza ana kaŋgi, ana pheni ga mbui guman kam ma. Ana niamuuŋ Maria ma. Zems gu Zosep, Saimon Zudas, mbe ana ŋgugi ma.
55 Por acaso ele não é o filho do carpinteiro? A sua mãe não é Maria? Ele não é irmão de Tiago, José, Simão e Judas?
56 Anan mbiga hɨriŋ, mbe nza phorga khar ki. Ana maaŋ kha bigi ndigi?”
56 Todas as suas irmãs não moram aqui? De onde é que ele consegue tudo isso?
57 Mbe maaŋ ana nzuav, ana khothɨgi fhu. Zisas khaŋ mbe nzuai, “Fhe Bakɨme kamthooŋ guma, ana za kha ŋguir zɨ ki. Ana wo ŋgu nɨɨŋgera, ana wo fegutarira han, ana zɨ ki fhu.”
57 Por isso ficaram desiludidos com ele. Mas Jesus disse:
58 Ana maaŋ muuŋgiap, ana wo ŋgu nɨɨŋgera, ana mirikori vhɨrve ga muuŋgi fhu. Ne khaŋ muuŋgi, mbe ana khothɨgi fhu.
58 Jesus não pôde fazer muitos milagres ali porque eles não tinham fé.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.