Atos 7
Version Pular Fuuta-Jallon (FUF) vs NTLH
1 Onsay *yottinoowo mawɗo sadaka on landii mo, wi'i: «Hara ɗun ko non woniri?»
1 O Grande Sacerdote perguntou a Estêvão: — O que essas pessoas estão dizendo é verdade?
2 Astefaana jaabii, wi'i: «Ko onon yo musiɓɓe an e baabiraaɓe an, heɗitee! Alla Jom Mangural on feeɲanno Ibraahiima ben men fewndo ko o wonnoo Mesopotamii, ɗun ko ado o hoɗoyde Haraana.
2 Estêvão respondeu: — Irmãos e pais, escutem! O
3 O daalanno mo, o wi'i: «Yaltu ka leydi maa e ka bolondaa maa, yahaa haa e leydi ndi mi holloyte.›
3 E Deus lhe disse: “Saia da sua terra e do meio dos seus parentes e vá para uma terra que eu lhe mostrarei.”
4 Kanko Astefaana o wi'i kadi: «Onsay o yalti e ndin leydi ɓen Kaldiyankeeɓe, o hoɗoyi Haraana. Ɓay ben makko faatike, Allaahu on addi mo kanko Ibraahiima haa e ndii leydi ndi wonɗon e mun jooni.
4 Então ele saiu da Caldeia e foi morar em Harã. Depois que o pai dele morreu, Deus trouxe Abraão para esta terra onde vocês agora estão morando.
5 E hoore ɗun o yeɗaali mo ndondi woo e ndii leydi, hay non yeru ka o tippa koyngal. Kono o fodi mo okkugol mo ndi, ndi wona halal makko kanko e jurriya makko aroyoowo ɓaawo makko on. Wa fewndo ko Alla daalani mo ɗun, hari o maraa ɓiɗɗo.
5 Ele não deu a Abraão nem mesmo um palmo desta terra, mas prometeu que ia lhe dar toda esta terra e que depois ela seria dos seus descendentes. Quando Deus fez essa promessa, Abraão ainda não tinha filhos.
6 Allaahu on daalani mo kadi wondema jurriya makko on aroyay nde daakoyii e leydi jananiri, wonɓe e ndin leydi kurkoya ɓe, tampina e nder duuɓi teemeɗɗe nay.
6 Ele disse a Abraão: “Os seus descendentes vão viver como estrangeiros em outra terra. Ali eles serão escravos e serão maltratados durante quatrocentos anos.”
7 Kono o daalani mo kadi, o wi'i: ‹Ko min ɲaawata on jamaa kurkoyɗo ɓe. Ɓawto ɗun, ɓe yaltoya ton, ɓe rewoyammi e ndee nokkuure ɗoo.›
7 — E Deus disse ainda: “Eu castigarei a nação que os escravizar. Depois disso eles voltarão daquela terra e me adorarão neste lugar.”
8 E hoore ɗun Allaahu on ƴettodi e makko *ahadi ndi maande mun woni *sunninegol. Ko e nder ɗun Ibraahiima daɲi Issaaqa, o sunnini mo ka ɲalaande jeetataɓere. Issaaqa waɗiri non Yaaquuba, Yaaquuba kadi waɗiri non e maamiraaɓe men ɓen, ɗun ko ɓiɓɓe makko ɓen sappoo e ɗiɗo.
8 Deus deu a Abraão a cerimônia da circuncisão como prova da aliança que fez com ele. Por isso Abraão circuncidou o seu filho Isaque uma semana depois do seu nascimento. Isaque circuncidou o seu filho Jacó, e Jacó fez o mesmo com os seus doze filhos, os patriarcas .
9 «Ɓen maamiraaɓe men nawli Yuusufu, ɓe yeeyi mo fii naɓegol *Misira.
9 Estêvão continuou: — Os irmãos de José tinham inveja dele e o venderam para ser escravo no Egito. Mas Deus estava com ele
10 Kono tawi Alla no wondi e makko, o sorti mo e nder ɗin tampereeji makko fow, Alla okki mo sulfu e faamu yeeso Fir'awna. On lanɗo Misira waɗi mo ardotooɗo leydi Misira ndin, e ka galle makko kanko lanɗo on.
10 e o livrou de todas as suas aflições. Quando José apareceu diante de Faraó, rei do Egito, Deus lhe deu sabedoria e modos agradáveis. E Faraó o nomeou governador do Egito e do palácio do rei.
11 Ɓawto ɗun, heege waɗi e nder leydi Misira ndin fow haa hewtoyi *Kanaana, tampere nden tiiɗi, tawi ɓen maamiraaɓe men alaa heɓude ko ɲaama.
11 Depois houve falta de alimentos e muito sofrimento no Egito e em Canaã, e os nossos antepassados não tinham mais o que comer.
12 Yaaquuba nani wonde ɲaametee no woodi Misira. Ka laawol aranol, o immini fayɓe makko ɓen, ɗun ko maamiraaɓe men ɓen.
12 Mais tarde, Jacó ouviu dizer que no Egito havia trigo e mandou pela primeira vez os nossos antepassados até lá.
13 Ka laawol ɗimmol, Yuusufu andintinii ben-gootooɓe mun ɓen, ko onsay Fir'awna andi iwdi Yuusufu ndin.
13 Na segunda vez José contou aos seus irmãos quem ele era, e Faraó ficou sabendo da família de José.
14 Onsay Yuusufu immini ko yahana ben makko Yaaquuba e ɓeynguure mun nden fow, tawi ɓen no yonunoo cappanɗe njeeɗiɗo e njowo.
14 Então José mandou buscar o seu pai Jacó e todos os seus parentes, a fim de irem para o Egito; eram setenta e cinco pessoas ao todo.
15 Kanko Yaaquuba o yahi Misira. Ko ɗon kanko e ɓen maamiraaɓe men ɓe faatii.
15 Jacó foi para o Egito, e ali ele e os nossos antepassados ficaram morando até o dia da morte deles.
16 Ɓe naɓaa Sakiima, ɓe wattinoyaa ka berɗe ɗe Ibraahiima ittunoo kaalisi soodi Sakiima ɗon e juuɗe ɓiɓɓe Hamuura ɓen.
16 Depois os corpos deles foram trazidos para Siquém e postos no túmulo que Abraão tinha comprado dos descendentes de Hamor por um certo preço.
17 «Nde tawnoo saa'i on ɓadike ka Allaahu on hunna ko o fodunoo Ibraahiima kon, tawi jamaa makko wonɗo Misira on, no ɓurtude tun ɗuuɗude,
17 — Quando estava chegando o tempo de Deus cumprir o juramento que havia feito a Abraão, o nosso povo tinha aumentado muito no Egito.
18 haa nde goɗɗo mo andaano Yuusufu laamii Misira.
18 Então um rei que não sabia nada a respeito de José começou a governar o Egito.
19 On lanɗo ɗayni leɲol men ngol, o tampini maamiraaɓe men ɓen haa o hawkini ɓe ɓiɓɓe maɓɓe ɓen fii wota ɓen wuuru.
19 Esse rei enganou e maltratou os nossos antepassados, a ponto de obrigá-los a abandonar as suas próprias criancinhas para que elas morressem.
20 Ko fewndo on saa'i ɗon Muusaa jibinaa, tawi himo labaa yeeso Alla. O muyninaa lebbi tati ka galle ben makko.
20 Nesse tempo nasceu Moisés, que era uma linda criança, e durante três meses os seus pais cuidaram dele em casa.
21 Ɓay o accaama ka yaasi, jiwo Fir'awna on hocci mo, ne'iri mo wa ɓiɗɗo mun.
21 Mas, quando tiveram de abandoná-lo, a filha do rei o adotou e criou como seu próprio filho.
22 Onsay Muusaa jannaa gande Misirayankooɓe ɓen fow, o woni tiiɗa-konguɗi e kuuɗe.
22 E assim ele foi instruído em toda a ciência dos egípcios e se tornou um homem que falava e agia com autoridade.
23 «Ɓay wonii o timminii duuɓi cappanɗe nay, o miijii e ɓernde makko fii ƴewtoyagol musiɓɓe makko ɓen, ɗun ko *Banii-Isra'iila'en.
23 Estêvão disse ainda: — Quando Moisés já estava com quarenta anos, resolveu ir ver a sua gente, os israelitas.
24 O yi'i goɗɗo e ɓen musiɓɓe makko no tampinee. O ari dandugol mo, o yottanii mo, o wari Misirayankoojo on.
24 Ali viu um egípcio maltratando um homem do seu povo. Então defendeu o israelita e o vingou, matando o egípcio.
25 Tawi himo sikka musiɓɓe makko ɓen faamay wonde Allaahu on yeɗii ɓe kisiyee tippude e sookeeje makko ɗen, kono kamɓe ɓe faamaali ɗun.
25 Moisés pensava que os israelitas entenderiam que Deus ia libertá-los por meio dele, mas eles não entenderam.
26 Bimbi nden ɲande, o yaltiti e hakkunde woɓɓe e ɓen musiɓɓe makko ka piirata, o woni e moƴƴintingol hakkunde maɓɓe, o wi'i ɓe: ‹Ko onon woni musiɓɓe, ko fii honɗun mo kala e mon no tampina oya?›
26 No dia seguinte Moisés viu dois israelitas brigando. E, tentando apartar a briga, disse: “Homens, escutem! Vocês são irmãos; por que estão brigando?”
27 «Kono wonnooɗo tampinde ɲokondo mun on wiggii Muusaa, wi'i: ‹Ko hombo waɗu-maa lanɗo e ɲaawoowo e hoore amen?
27 — Mas aquele que estava maltratando o outro empurrou Moisés para um lado e disse: “Quem pôs você como nosso chefe ou nosso juiz?
28 Kaa a faalaa lan warude, wano warirɗaa Misirayankoojo on non hanki?›
28 Você está querendo me matar como matou o egípcio ontem?”
29 Sabu ngol kongol, Muusaa dogi, yahi daakoyii e ndii leydi wi'eteendi Midiyaani, o daɲi ɗon ɓiɓɓe ɗiɗo.
29 Quando Moisés ouviu isso, fugiu do Egito e foi morar na terra de Midiã, e ali nasceram dois filhos dele.
30 «Duuɓi cappanɗe nay ɓawto ɗun, malaa'ikaajo feeɲani mo e loyngol yiite ka pitahun woni sumude ka wulaa fello *Sinaayi.
30 — Quarenta anos mais tarde, quando Moisés estava no deserto, perto do monte Sinai, um anjo apareceu a ele, no meio do fogo de um espinheiro que estava queimando.
31 Ɓay o yi'ii ɗun, kanko Muusaa o ŋalɗi fii kon ko o yi'i. Nde tawnoo himo ɓadaade fii tenƴingol, o nani Joomiraaɗo on no wi'a:
31 Moisés ficou admirado com o que estava vendo e chegou perto para ver melhor. Então ouviu a voz do Senhor, que disse:
32 ‹Ko min woni Alla Joomiraaɗo baabiraaɓe maa ɓen, Alla Ibraahiima e Issaaqa e Yaaquuba.› Onsay Muusaa diwni, tawi suusataa ndaarirde ton.
32 “Eu sou o Deus dos seus antepassados, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó.” Moisés tremia de medo e não tinha coragem de olhar.
33 «Joomiraaɗo on daalani mo kadi, wi'i: ‹Solu paɗe maa ɗen, ko fii ndee nokkuure nde wonɗaa e mun ko nokkuure hormorde.›
33 Então o Senhor disse: “Tire as sandálias, pois o lugar onde você está é um lugar sagrado.
34 O daalani mo kadi, o wi'i: ‹Mi yi'ii tampere jamaa maa wonɗo Misira on, mi nanii woytaango maɓɓe ngon, mi jippike fii jattingol ɓe.› O daalani mo kanko Muusaa, o wi'i: ‹Miɗo imminde ma Misira.›
34 Eu tenho visto como o meu povo está sendo maltratado no Egito; tenho ouvido os gemidos deles e desci para libertá-los. Agora vou mandar você para o Egito.”
35 Kanko Astefaana o wi'i kadi: «Ko Muusaa on mo ɓe hayfinnoo ɓe wi'i: ‹ko hombo waɗu-maa lanɗo maa ɲaawoowo?›, ko on Alla immini tippude e ballal malaa'ikaajo feeɲannooɗo mo ka pitahun on fii wonugol lanɗo e sottoowo.
35 E Estêvão continuou: — Esse mesmo Moisés foi rejeitado pelo povo de Israel. Eles lhe perguntaram: “Quem pôs você como nosso chefe ou nosso juiz?” Deus enviou esse Moisés como líder e libertador, com a ajuda do anjo que apareceu no espinheiro.
36 Ko on yaltini ɓe e hoore waɗugol kaawakeeji e maandeeji e nder leydi Misira, haa naɓani ka *Baharu Boɗeejo e ka wulaa e nder duuɓi cappanɗe nay.
36 Foi ele quem tirou os israelitas do Egito, fazendo milagres e maravilhas naquela terra, e também no mar Vermelho, e no deserto, durante quarenta anos.
37 Ko Muusaa wi'unoo Banii-Isra'iila'en wonde: ‹Alla yaltinanoyay on annabaajo wa'uɗo wa an min e hakkunde musiɓɓe mon ɓen.›
37 Foi esse mesmo Moisés quem disse aos israelitas: “Do meio de vocês Deus escolherá e enviará para vocês um profeta , assim como ele me enviou.”
38 Fewndo ko jamaa on mottondirnoo ka wulaa, ko kanko wondunoo e malaa'ikaajo yewtaynooɗo mo on ka fello Sinaayi, wondude kadi e maamiraaɓe men ɓen. Ko kanko kadi Alla yeɗi daaluyeeji ngurndan ɗin fii hewtingol en ɗi.
38 Foi Moisés quem esteve com os israelitas reunidos no deserto; ele esteve lá com os nossos antepassados e com o anjo que falou com ele no monte Sinai. E foi Moisés quem recebeu e nos entregou as mensagens vivas de Deus.
39 Kono tawi maamiraaɓe men ɓen faalaaka mo ɗoftaade, ɓe bugitii mo, tawi ɓerɗe maɓɓe ko Misira fewti.
39 — Os nossos antepassados não quiseram obedecer a Moisés, mas o rejeitaram e queriam voltar para o Egito.
40 Ɓe wi'i *Haaruuna: ‹Moƴƴinan men allaaji ko ardoo men. Ko fii men andaa ko heɓi Muusaa oo yaltinɗo men leydi Misira.›
40 Eles disseram a Arão: “Faça para nós deuses que irão à nossa frente. Não sabemos o que aconteceu com Moisés, aquele homem que nos tirou do Egito.”
41 E nder ɗen balɗe ɗon ɓe moƴƴini nandolla ga'un nagge, ɓe addani ndun nandollaaru sadaka, ɓe weltori kon ko ɓe moƴƴiniri juuɗe maɓɓe.
41 Então fizeram uma imagem em forma de bezerro e mataram animais para oferecer a ela como sacrifício . Depois deram uma festa em honra da imagem que eles mesmos tinham feito.
42 Onsay Allaahu on hucci ɓe, o accidi ɓe e rewugol koode ɗen ka kammu, wano windori non ka deftere annabaaɓe ɓen, ka o daali ɗon:
42 Mas Deus se afastou deles e deixou que adorassem as estrelas do céu, como está escrito no Livro dos Profetas : “Ó povo de Israel, não foi para mim que vocês mataram e ofereceram animais em durante quarenta anos no deserto.
43 Kono ɓay on rewii oo allaajo wi'eteeɗo Muluuka,
43 Vocês carregaram a barraca do deus e também a imagem da estrela de Raifã , o deus de vocês. Esses eram ídolos que vocês tinham feito para adorar. Por isso vou mandar vocês para além da Babilônia.”
44 «Tawi maamiraaɓe men ɓen no wondi e *rewirdu ndu seeditoore nden woni e mun ndun ka wulaa ton, wano yewtidaynooɗo e Muusaa on yamirirnoo mo yo ndu moƴƴinire non, e sifa no o hollirnoo mo non kadi.
44 — No deserto, os nossos antepassados tinham consigo a Tenda da Presença de Deus . Essa Tenda foi feita como Deus tinha mandado Moisés fazer, de acordo com o modelo que Deus lhe havia mostrado.
45 Ɓay maamiraaɓe men hikkiiɓe e ɓenɗon ɓen ƴettitii ndu, ɓe yaadi e mayru, tippude e yamiroore Yaasuwa, e ndii leydi ɗii leƴƴi ɗi Alla bugitinoo yeeso maɓɓe, ndu lutti ɗon haa hewti e Daawuuda,
45 Eles tinham recebido a Tenda dos seus antepassados e a levaram quando foram com Josué e conquistaram as terras das nações que Deus expulsou de diante deles. A Tenda ficou lá com eles até o tempo de Davi.
46 on mo Allaahu on yeɗi sulfu, o torii ka o darnana Alla Yaaquuba on suudu,
46 Davi recebeu a aprovação de Deus e pediu licença para construir uma casa para o Deus de Jacó.
47 kono ko Sulaymaana wonnoo ko darnani mo suudu.
47 Mas foi Salomão quem construiu a casa de Deus.
48 E hin-le Jom Ɓural on hoɗataa e ko goɗɗo mahiri juuɗe, wano annabaajo on holliri non wonde, Alla daali:
48 — Porém o Altíssimo não mora em casas construídas por seres humanos. Como disse o profeta:
49 ‹Ko kammu ngun woni jullere laamu an nden,
49 “O céu é o meu trono, diz o Senhor, e a terra é o estrado onde descanso os meus pés. Que tipo de casa vocês poderiam construir para mim? Como conseguiriam construir um lugar onde eu pudesse morar?
50 E hara hinaa bawgal an mi warri ɗun fow?›
50 Por acaso não fui eu quem fez todas as coisas?”
51 «Ko onon yo yimɓe yoora-hooreeɓe, ɓe ɓerɗe mun e ɓe noppi mun uddi, onon non ko on dartotooɓe soono woo *Ruuhu Seniiɗo on, wano baabiraaɓe mon ɓen dartoraynoo non!
51 E Estêvão terminou, dizendo: — Como vocês são teimosos! Como são duros de coração e surdos para ouvir a mensagem de Deus! Vocês sempre têm rejeitado o Espírito Santo, como os seus antepassados rejeitaram.
52 E hara, ko hombo e annabaaɓe ɓen wonnoo mo baabiraaɓe mon ɓen ɓittinaano? Hay ɓe warno ɓen adinooɓe *hiitaade fii arugol Feewuɗo on, on mo janfiɗon warɗon,
52 Qual foi o profeta que os antepassados de vocês não perseguiram? Eles mataram os mensageiros de Deus que no passado anunciaram a vinda do Bom Servo . E agora vocês o traíram e o mataram.
53 ɗun ko onon ɓe huutoraali Sariya mo malaa'ikaaɓe ɓen hewtinnoo on on!»
53 Vocês receberam a lei por meio de anjos e não têm obedecido a essa lei.
54 Ɓay ɓen nanii ɗun, ɓerɗe maɓɓe ɗen sokii, ɓe ŋatindiri ɲiiƴe maɓɓe ɗen, monee makko kanko Astefaana.
54 Quando os membros do Conselho Superior acabaram de ouvir o que Estêvão tinha dito, ficaram furiosos e rangeram os dentes contra ele.
55 Kono kanko Astefaana o ɓurti heewude Ruuhu Seniiɗo on, o tiggitii ka kammu, o yi'i annoora Alla on, o yi'i kadi Iisaa no darii ka sengo ɲaamo Alla.
55 Mas Estêvão, cheio do Espírito Santo, olhou firmemente para o céu e viu a glória de Deus. E viu também Jesus em pé, ao lado direito de Deus.
56 Kanko Astefaana, o wi'i: «Mi yi'ii kammu ngun no udditii. E hino ka *Ɓii-Aaden on darii ka sengo ɲaamo Alla!»
56 Então disse: — Olhem! Eu estou vendo o céu aberto e o
57 Onsay ɓe fow ɓe uddi noppi, ɓe sonki e makko, ɓe wubbani mo.
57 Mas eles taparam os ouvidos e, gritando bem alto, avançaram todos juntos contra Estêvão.
58 Ɓe raɗii mo haa ka ɓaawo saare, ɓe wariri mo kaaƴe. Seedeeɓe ɓen acci conci mun ɗin e ley koyɗe suka no wi'ee Saawulu.
58 Depois o jogaram para fora da cidade e o apedrejaram. E as testemunhas deixaram um moço chamado Saulo tomando conta das suas capas .
59 Wa fewndo ko ɓe fiɗata mo kanko Astefaana kaaƴe, tawi himo tororde nii, wi'a: «Ko an yo Joomi an Iisaa, jaɓɓo wonkii an kin!»
59 Enquanto eles atiravam as pedras, Estêvão chamava Jesus, dizendo: — Senhor Jesus, recebe o meu espírito!
60 Onsay o jiccii kadi, o ewnii ko tiiɗi, o wi'i: «Joomi, wota a faw oo junuubu e hoore ɓee!» No o gaynirnoo wowlude ɗun, o timmi.
60 Depois, ajoelhou-se e gritou com voz bem forte: — Senhor, não condenes esta gente por causa deste pecado! E, depois que disse isso, ele morreu.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.