Romanos 9
Ipqitchuat Makpiġaat - Agaayyutim Uqałhi Iñupiatun (ESKNT) vs NTLH
1 Atausriŋŋuqataupluŋa Christ-mun suli aŋalatiqaqłuŋa Ipqitchuamun Irrutchimun nalupqiginġitchiga qauġrimmaaġiutillautamni uqałiġa iḷumutuuruamik. Saglunġitchuŋa itna uqaqama,
1 O que eu digo é verdade. Sou de Cristo e não minto; pois a minha consciência, que é controlada pelo Espírito Santo, também me afirma que não estou mentindo.
2 Iłuiḷḷiullapiaġaqtuŋa suli alianniullapiaqtaqłuŋa piqutigiplugich Jew-ŋuruat.
2 Sinto uma grande tristeza e uma dor sem fim no coração
3 Uvvatuq ikayutlalagich Jew-ŋuruat aniqatitka iñuqatitka. Uvvatuq anasriñŋuqsakkaulaŋa piiġḷuŋaunniiñ Christ-miñ ikayuġumiñaġupkich anniqsułiksraŋatnun.
3 por causa do meu povo, que é minha raça e meu sangue. Para o bem desse povo, eu mesmo poderia desejar receber a maldição de Deus e ficar separado de Cristo.
4 Israel-aaġmiut iñugigai Agaayyutim piksraqtaaġiplugich. Ilaan tiguaġiniġai piqatlasripḷugich kamanautmiñik. Ilaan qaiññiġaa iliŋitñun sivunniuġutni suli maliġutaksraŋa [Moses-kun] suli agaayumaaġvik suli akiqsruutniḷu.
4 Eles são o povo escolhido por Deus; ele os tornou seus filhos e repartiu a sua glória com eles. Deus fez suas alianças com eles e lhes deu a lei , a verdadeira maneira de adorar e as promessas.
5 Qitunġaġigaich kamanaqtuat sivulliapta, aasriiñ iliŋitñiñ Christ animaruq Agaayyutaupluni. Quyanaqtuq qaŋavak! Taatnatuquvva.
5 Eles são descendentes dos patriarcas ; e, como ser humano, Cristo pertence à raça deles. Que Cristo, que é o Deus que governa todos, seja louvado para sempre! Amém !
6 Itnautiginġitchiga Agaayyutmun atunġiññiḷugich akiqsruutigikkaŋi iliŋitñun. Atakkii kiñuviaŋich Israel-ŋum iḷaŋich Israel-aaġmiupiaŋunġitchut.
6 Eu não estou dizendo que a promessa de Deus tenha falhado. De fato, nem todos os israelitas fazem parte do povo de Deus.
7 Suli iḷaŋił̣hiñaq Abraham-ŋum kiñuviaŋi iḷumun iḷiḷgaaġigai. Aglaan Agaayyun nipliqsuq Abraham-mun, “Kiñuviaksratin akiqsruutigikkatka itkisirut Isaac-miñ.”
7 Nem todos os descendentes de Abraão são filhos de Deus. Pois Deus disse a Abraão: “Por meio de Isaque é que você terá os descendentes que eu lhe prometi.”
8 Itna ittuq, iluqaisa Abraham-ŋum kiñuviaŋi Agaayyutim iḷumun iḷiḷgaaġinġitchai, aglaan kisiisa tamatkua iḷiḷgaaġiliutikkaŋi Agaayyutim animaruat akiqsruutaagun Abraham-mun.
8 Isso quer dizer que os que são considerados como os verdadeiros descendentes de Abraão são aqueles que nasceram como resultado da promessa de Deus, e não os que nasceram de modo natural .
9 Agaayyutim akiqsruġniġaa Abraham itna, “Nalaullugu piviksraq utiġisiruŋa aasrii Sarah iġñiqaġisiruq.”
9 Pois, quando fez a promessa, Deus disse a Abraão o seguinte: “No tempo certo eu voltarei, e Sara, sua mulher, terá um filho.”
10 Taamnałhiñaunġitchuq. Rebecca-m malġik iġñak aapaqaqtuk sivulliaptiknik Isaac-mik.
10 E mais ainda: os dois filhos de Rebeca tinham o mesmo pai, o nosso antepassado Isaque. Mas, para que a escolha de um deles fosse completamente de acordo com o plano de Deus, o próprio Deus disse a Rebeca: “O mais velho será dominado pelo mais moço.” Disse isso antes de eles nascerem e antes de fazerem qualquer coisa, boa ou má. Assim ficou confirmado que é de acordo com o seu plano que Deus escolhe aqueles que ele quer chamar , sem levar em conta o que eles tenham feito.
13 Agaayyutim uqałha itniinniqsuq, “Piksraqtaaġigiga Jacob aglaan piksraqtaaġinġitḷugu Esau.”
13 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu escolhi Jacó, mas rejeitei Esaú.”
14 Qanuġmi nipliġisivisa taavrumuuna? Agaayyun nalaunŋaitpa? Taatniinġitchuq!
14 O que vamos dizer, então? Que Deus é injusto? De modo nenhum!
15 Agaayyutim Moses nipliutigaa,
15 Pois ele disse a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu quiser; terei pena de quem eu desejar.”
16 Taatnaġumi Agaayyun piksraqtaaqaġnianġitchuq iñuich pisułiġikkaŋatigun unniiñ savautigisrukkaŋatigun. Aglaan piksraqtaaqaġisiruq iḷunŋuksrił̣iġmigun.
16 Portanto, tudo isso depende não do que as pessoas querem ou fazem, mas somente da misericórdia de Deus.
17 Agaayyutim Uqałhan nipliutiniġaa atanġa Egypt-ŋum, “Ataniġuqtitkikpiñ qiñiqtitchukługu saŋŋigikkaġa ilipkun. Taavrumuuna atiġa uqautaugisiruq iluqaani nunami.”
17 Porque, como está escrito nas Escrituras Sagradas, Deus disse a Faraó: “Foi para isto mesmo que eu pus você como rei, para mostrar o meu poder e fazer com que o meu nome seja conhecido no mundo inteiro.”
18 Taatnaqhuni Agaayyutim qiñiqtittaġigaa iḷunŋuksrił̣ł̣i kimupayaaq qiñiqtitchukamiuŋ. Suli pitchiġiiḷiqsitkai iñuich pitchiġiiḷiqsitchukkani.
18 Portanto, Deus tem misericórdia de quem ele quer e endurece o coração de quem ele quer.
19 Uvva nallipsi apiqsruġisigaaŋa, “Agaayyutim aŋalatpatigut suvaatami killuutiqaġnivatigut? Kia akiḷḷiḷiqsuġisivauŋ pisułha?”
19 Algum de vocês vai me dizer: “Se é assim, como é que Deus pode encontrar culpa nas pessoas? Quem pode ir contra a vontade de Deus?”
20 Apiqsruqnak taatna. Ilvich iñułhiñaurutin. Iñułhiñam apiqsruqtaksraġinġitchaa Agaayyun. Taatnatuntuuq iñuum iñiqtaŋan uqautitlaitchaa, “Suvaata piḷiuqpiña taatna?”
20 Mas quem é você, meu amigo, para discutir com Deus? Será que um pote de barro pode perguntar a quem o fez: “Por que você me fez assim?”
21 Utkutchiri savaaqaqtuaq qikumik piḷiułhiñauruq qanutchipayaamik pisukkumi. Taavrumakŋa qikumiñ utkusriḷiułhiñauruq atautchimik piññaqqutigiłhiñaġlugu aasriiñ iḷaqataa suaqłuqaġvigiplugu.|src="HK00139B.TIF" size="col" copy="Horace Knowles ©The British & Foreign Bible Society, 1954, 1967, 1972, 1995." ref="Rom 9.21"
21 Pois o homem que faz o pote tem o direito de usar o barro como quer. Do mesmo barro ele pode fazer dois potes: um pote para uso especial e outro para uso comum.
22 Agaayyun nalaunŋaraqtuq suraġapayaałiġmigun. Iḷaŋitñun iñuich ilaan qiñiqtitchukkaa qinnautni [killuqsautikun] suli saŋŋiñi. Qiniqqautnaqsigaluaqtitlugich piyaqquqtaksraġuqhutiŋ anuqsrutiniġai tamatkua iñuich.
22 E foi isso o que Deus fez. Ele quis mostrar a sua ira e tornar bem-conhecido o seu poder. Assim suportou com muita paciência os que mereciam o castigo e que iam ser destruídos.
23 Atlat iñuich iḷunŋugisrukkani ilaan anuqsrutiniġai iḷitchuġitquplugu uuktuġnaġumiñaitchuaq kamanautni. Tamatkua iñuich itqanaiyautiniġai piqaquplugich kamanautmiñik.
23 Ele quis também mostrar como é grande a sua glória , que ele derramou sobre nós, que somos aqueles de quem ele teve pena e a quem ele já havia preparado para receberem a sua glória.
24 Aasriiñ iḷagigaatigut taapkua. Agaayyutim tuqłunġitchaatigut Jew-ŋuruaniñ aglaan piksraqtaaġigaatigut Jew-ŋunġitchuaniñ,
24 Pois nós somos aqueles que Deus chamou , não somente os que são judeus, mas também os não judeus.
25 tuvraqługu nipliutaa Hosea-m itna,
25 Isso é o que ele diz no Livro de Oseias: “Aqueles que não eram meu povo eu chamarei de ‘meu Povo’. A nação que eu não amava chamarei de ‘minha Amada’.
26 Hosea-msuli nipliutigigaa,
26 E no mesmo lugar onde foi dito: ‘Vocês não são o meu povo’, ali eles serão chamados de ‘os filhos do Deus vivo’.”
27 Suli Isaiah-m uqautiginiġai Israel-aaġmiut,
27 E Isaías disse a respeito de Israel: “Mesmo que o povo de Israel seja tão numeroso como os grãos de areia da praia do mar, somente alguns deles serão salvos.
28 Atanġuruam qilamik anasriñŋuqsaġisigai iñui nunam.” Isaiah 28:22
28 Pois o Senhor julgará logo e de uma vez o mundo inteiro.”
29 Tuvraqługu Isaiah-m nipliutaa,
29 Como o próprio Isaías tinha dito antes: “Se o Senhor Todo-Poderoso não nos tivesse deixado alguns descendentes, seríamos agora como a cidade de Sodoma, estaríamos destruídos como Gomorra.”
30 Qanuġmi nipliġisiñiqpisa? Itniinniqsuq, Jew-ŋunġitchuat nalaunŋasriñiuranġiññitchuat Agaayyutmi, nalaunŋasripkaġniqsut ukpiqsrił̣hiñaqamiŋ.
30 O que vamos dizer, então? Vamos dizer isto: os não judeus, que não procuravam ser aceitos por Deus, foram aceitos por meio da fé.
31 Israel-aaġmiut maliġutlugich maliġutaksraq Moses-ŋum aglakkaŋa nalaunŋasriñiaġniqsuq Agaayyutmi taavrumuuna, aglaan nalaunŋasriñġiññiqsuq.
31 Porém o povo de Israel, que procurava uma lei para ser aceito por Deus, não encontrou o que estava procurando.
32 Suvaatatai? Tunŋanġitḷutiŋ Agaayyutmun ukpiqsrił̣iġmiktigun, aglaan nalaunŋasriñiaġniqsut tamatkunuuna savaaġikkaġmiktigun. Ukpiqsriñġitñamiŋ atriginiġaich iñuich putukkitqataqtuat putukkisautmun.
32 E por que não? Porque eles procuravam alcançar isso por meio das suas ações e não por meio da fé. Eles tropeçaram na “pedra de tropeço”,
33 Agaayyutim Uqałha aglaksimałhatun,
33 como dizem as Escrituras Sagradas : “Vejam! Estou colocando em uma pedra em que eles vão tropeçar, a rocha que vai fazê-los cair. Mas quem crer nela não ficará desiludido.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.