2 Coríntios 7
Besta Kabur (ESG) vs VC
1 पावरमगल्लोरिटा! पेन हीता इव पोल्लें मनकगुडा दोर्किसे मंतां, अदुनहाटीं मनम मना मेंदुल्क, आत्माक अंट्सि मत्ता मुर्कितुन नोर्सि साप कीकोम, पेनदुक वेरियसि पूरा पवित्र आसेके दाकोम.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 मीवा मनसुने मावाहाटीं जेगा हीम्टु. मोमोट बोनतोने अन्यायम किया हिल्लोम, बोने बोंकिच्चा हिल्लोम, बोनाहेंदाल गलत पायदा एता हिल्लोम.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 नना इल्हा इंचि बतल मीवापोर्रो तप्पु दोस्सेक हिल्लेन. मिमेट मावा मनसुने मंतिट, मोमोट हायिना, पिस्सिना मीवातोने मनंतोम इंचि नना मुन्नेने वेहतन.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 नना मीवातोनि बतले मक्किचाकोंटा वेहासेक मंतन, नाक मीपोर्रो एक्को पेद्दिरकेम मंता. नना सांतिते निंडतन. मावा अन्नि तकलिपकुनेगुडा नना वेल्ले कुसिते मंतन.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 मोमोट मेसिडोनिया एरियाते वातस्केगुडा मावा मेंदुल्कु सुकम दोर्काहिल्ले, गानि नालुं मूलानाल तकलिपके-तकलिपकु मनुंदु, पलाताल जगडाल्क आनि लोप्पोटाल वेर्रेते निंडिसि मत्तोम.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 अयना गानि कमजोर मत्तोर्कुंक दैरनेम हिय्याना पेन तीतुन महगा लोहचि माक दैरनेम हीता.
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 सिराप ओर वाताहेंकेन आयो गानि मीहेंदाल ओनकु दोर्कता आ दैरनेमता हेंदालगुडा. ओर नावापोर्रो मत्ता मीवा इच्चाना बारेमते, दुक्कमता बारेमते, जोसता बारेमते वेहतोर. अदुनहाटीं नना इंका एक्को आनंदमते मंतन.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 नना सिट्टि रासि मीकुन दुक्कमते अरहतन. मुन्ने ननागुडा दुक्कमते मत्तन गानि इंदके हिल्लेन, अद दुक्कम गळसेमताहाटींगे मत्ता.
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 इंदके नना आनंदमते मंतन, मीकुन दुक्कमते अरहतन इंचि आयो, गानि मीवा दुक्कमता हेंदाल मिमेट मनसु मार्सकुत्तिर इंचि. इवन्नि पेनदा इच्चा मत्तापे आतां इंचि मीक माहेंदाल बतले नुकसान आयाहिल्ले.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 बारित्ते पेनदाहेंदाल वायाना दुक्कम, मनसु मार्सकुनागोटसि मुक्तिताहेके ओंता, ई दुक्कमते नाराज हिल्ले. गानि ई दुनियाता दुक्कम हामुरताहेके ओंता.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 निजम हूळते, पेनदाहेंदाल वाता दुक्कम बक्तिते मनालय मीकुन बच्चोनो बदलांचता. मीलोप्पो बच्चोनो जोस, सत्तेमतोरम इंचि हुपुसमळ, अन्यायमता विरोद कियमळ, वेर्रेते मनमळ, नाकु कलियानाहाटीं मीवा जीवा बागाने तन्लाळमळ, सेवाता इच्चा, तप्पु कीतोन सिक्सा कियमळ. इवन्नि पोल्लेने मीलोप्पो तप्पु हिल्ले इंचि मिमेट निजम कीसि हुपिस्तिर.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 नना मुन्ने लोहता सिट्टिते, बोर तप्पु कीतोर? बोन्क अन्यायम जर्गता? इंचि ईराहाटीं रासा हिल्लेन. गानि पेनदा मुन्ने मिमेट माकुन बच्चोन बेस हूळकुंतिर इद मीक तेळियागोम इंचि रासि मत्तन.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 अदुनहाटीं माक सांति दोर्कता. मीवा अंटोराहेंदाल तीतुना जीवा कूस आसि आनंदम आतोर. ओना आनंदम हूळसि मोमोटगुडा वेल्लेने आनंदम आतोम.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 नना ओनतोनि मीवा बारेमते पेद्दिरकेम वेहकुत्तन. मोमोट मीक वेहतव अन्नि पोल्लें निजमे आंदुं. अदुनहाटीं तीतुना मुन्ने नावा पेद्दिरकेम निजम कीसि हुपिस्तिर, नाकुन सिग्गु होननाल किया हिल्लिर.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 मिमेट अंटोर तीतु वेहताप नावा आदेसतुन केंजतिर, वेर्रेते, कदर हीसि ओनकु कलियतिर. इद मति वातस्के मुन्नेटकन्ना इंका एक्को ओना पावरम मीवाहाटीं बेर्संता.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 अन्नि पोल्लेने मीपोर्रो नाक बरोसा मंता, इद नावाहाटीं कुसिता पोल्ले आंद.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.