Lucas 15

Ãcõrẽ Bed̶ea (EMPNTPO) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Ewari ab̶a Romanebema boro itea parata jʌrʌ pebadarãda, cadjirua obadarã sid̶a Jesuba jaradia b̶ʌ ũrĩni carea zesid̶aa.
1 E chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Maʌ̃ carea pariseorãba, judiorã ley jaradiabadarã bid̶a idjira nãwã biẽ́ jarasid̶aa:
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores e come com eles.
3 Maʌ̃ carea Jesuba ãdjía ne jara b̶ʌd̶eba nãwã jarasia:
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 –Ab̶aʌba cien oveja erob̶ʌd̶ebemada ab̶a aduaibʌrʌ ¿sãwã oi? ¿Dji 99 panʌra ẽjũã ewaraga b̶ʌd̶e ameped̶a dji aduad̶ada jʌrʌd̶e wãẽ́ca ab̶a unubʌrʌd̶aa?
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e não vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 — ausente —
5 E, achando-a, a põe sobre seus ombros, cheio de júbilo;
6 — ausente —
6 e, chegando à sua casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque perdida.
7 Ara maʌ̃ quĩrãca mʌ̃a bãrãa jaraya: 99 jipa b̶ea carea bajãnebemarãra b̶ʌsrid̶abadamĩna, biara b̶ʌsrid̶abadaa ẽberã ab̶a cadjirua obarida Ãcõrẽmaa zebʌrʌd̶e.–
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Wẽrãba parata torro die erob̶ʌd̶ebemada ab̶a aduaibʌrʌ, ¿ĩbĩrã coaped̶a idji dera bio imaẽ́ca ab̶a dji parata unubʌrʌd̶aa?
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até
9 Unusira idji dji biarãra, idji caita panabadarã sid̶a trʌ̃cuaped̶a jaraya: “Zed̶adua, mʌ̃ ume b̶ʌsrid̶ad̶adua. Mʌ̃ parata aduad̶ara unusia.”
9 E, achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 Mʌ̃a jaraya ara maʌ̃ quĩrãca cadjirua obarida ab̶a Ãcõrẽmaa zebʌrʌd̶e Ãcõrẽra bajãnebema nezocarã ume bio b̶ʌsrid̶abadaa.
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Maʌ̃ awara Jesuba jarasia:
11 E disse:
12 Ewari ab̶a dji tẽãbemaba dji zezaa jarasia: “Zeza, bʌa erob̶ʌd̶ebema mʌ̃a edaida b̶ʌra mʌ̃́a diadua.” Maʌ̃ carea dji zezaba erob̶ʌra ãdjiza diasia.
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte da fazenda que por eles a fazenda.
13 Dãrãẽ́ne dji tẽãbemaba edad̶ara jũma nẽdobueped̶a tʌmʌ dewara druad̶aa wãsia. Mama ne jũma cadjiruada o b̶esia ab̶a dji parata jõbʌrʌd̶aa.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua e ali desperdiçou a sua fazenda, vivendo dissolutamente.
14 Ni cãrẽ sid̶a neẽ́ b̶ed̶acarea maʌ̃ druad̶e jarraba waib̶ʌada zesia. Maʌ̃ bẽrã warrara bio jarra b̶abadjia.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 Maʌ̃ carea idjira maʌ̃ druad̶ebema ne bara b̶ʌ ẽberãmaa traju jʌrʌd̶e wãsia. Maʌ̃gʌba chinada idjía wagabisia.
15 E foi e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 Bio jarra b̶ad̶a bẽrã chinaba co panʌnebemada idjia bid̶a co quĩrĩã b̶abadjia. Mãwãmĩna ni ab̶aʌba idjía diad̶aca basía ne comãrẽã.
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 Maʌ̃be cawasia biẽ́ od̶a bẽrã mãwã b̶ʌda. Maʌ̃ne ara idjidub̶a jarasia: “Mʌ̃ zeza itea trajabadarãra bio ne cobadaa maʌ̃ne mʌ̃ra nama jarrababa beubod̶oa.
17 E, caindo em si, disse: Quantos trabalhadores de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Biara b̶ʌa ara nawena idjimaa wãida. Jũẽnacarea mʌ̃a idjía jaraya: Zeza, wãrãda mʌ̃a Ãcõrẽ quĩrãpita, bʌ quĩrãpita bid̶a cadjiruada osia.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti.
19 Maʌ̃ bẽrã biara b̶ʌa mʌ̃ra waa bʌ warraad̶a aẽ́da. Ãtebʌrʌ mʌ̃ra bʌ nezocada b̶ʌdua.”
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus trabalhadores.
20 Ara maʌ̃da dji zezamaa wãsia.
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão, e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço, e o beijou.
21 Maʌ̃ne dji warraba jarasia: “Zeza, wãrãda mʌ̃a Ãcõrẽ quĩrãpita, bʌ quĩrãpita bid̶a cadjiruada osia. Maʌ̃ bẽrã biara b̶ʌa mʌ̃ra waa bʌ warraad̶a aẽ́da.”
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Baribʌrʌ dji zezaba idji nezocarãa jarasia:
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão e sandálias nos pés,
23 — ausente —
23 e trazei o bezerro cevado, e matai-
24 — ausente —
24 porque este meu filho estava morto e reviveu; tinha-se perdido e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 Maʌ̃ne dji djaba nabemara traja b̶ad̶ada diguid̶aa zebʌrʌ basía. De caita jũẽbʌrʌd̶e ũrĩsia chiru zá panʌda idjab̶a cari duanʌda.
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e, quando veio e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 Maʌ̃ carea nezoca ab̶a trʌ̃ped̶a iwid̶isia cãrẽ cãrẽã mãwã o panʌ cawaya.
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Dji nezocaba jarasia: “Bʌ zezaba paca zaque boreguea b̶ʌda beabisia bʌ djabada jẽda bia zed̶a bẽrã.”
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Maʌ̃ ũrĩsid̶e quĩrũped̶a dji ded̶e ed̶a wã quĩrĩãẽ́ basía. Mãwã b̶ʌd̶e dji zezara idjimaa wãped̶a bed̶ea djuburiasia ed̶a wãmãrẽã.
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. E, saindo o pai, instava com ele.
29 Maʌ̃ne dji warra nabemaba dji zezaa jarasia: “Ewari ze nũmʌza mʌ̃ra bʌ itea bio trajabaria. Bʌa jarabʌrʌra jũma o b̶abaria. Mãwãmĩna wad̶ibid̶a bʌa chiwatu zaqueda ab̶a bid̶a mʌ̃́a diacaa mʌ̃ dji biarã ume ãbaa b̶ʌsrid̶a ne cod̶i carea.
29 Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo
30 Baribʌrʌ bʌdji warraba bʌ paratara wẽrãrã aud̶ua b̶ea ume jũma cosia. Maʌ̃be bʌmaa zebʌrʌd̶e bʌa idji itea paca zaque boreguea b̶ʌda beabisia ãbaa b̶ʌsrid̶a ne cod̶i carea.”
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou a tua fazenda com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Maʌ̃ne dji zezaba jarasia: “Warra, bʌra ewariza mʌ̃ ume b̶abaria. Jũma mʌ̃a erob̶ʌra bʌrea.
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas
32 Baribʌrʌ bia b̶ʌa bʌ djaba waya dadjimaa zebʌrʌ carea b̶ʌsrid̶ada od̶ida. Idjira beu b̶ad̶ada ʌ̃rẽbasia; adua b̶ad̶ada dadjirãba waya unusid̶aa.”–
32 Mas era justo alegrarmo- porque este teu irmão estava morto e reviveu; tinha-se perdido e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.