Números 9
Biblu Ala ta Kuma (DYU) vs NTLH
1 Izirayɛlimɔgɔw bɔnin kɔ Misiran, o san flanan karo fɔlɔ ra, Matigi Ala kumana Musa fɛ, Sinayi kongokolon kɔnɔ; a ko:
1 No primeiro mês do segundo ano depois da saída do povo de Israel do Egito, o Senhor falou com Moisés no deserto do Sinai. Ele disse:
2 «Izirayɛlimɔgɔw ka kan ka Jɔnyaban ɲanagbɛ kɛ a kɛwagati ra.
2 — ausente —
3 Wagati min latigɛra, min ye nin karo tere tan ni naani ye, ni o sera aw ye ɲanagbɛ kɛ terebenda fɛ. Aw y’a kɛ ka kaɲa ni ne ta cifɔninw, ani ne ta kolatigɛninw bɛɛ ye.»
3 — ausente —
4 Ayiwa, Musa k’a fɔ Izirayɛlimɔgɔw ye ko o ye Jɔnyaban ɲanagbɛ kɛ.
4 Portanto, Moisés mandou que os israelitas comemorassem a Páscoa.
5 O ka Jɔnyaban ɲanagbɛ kɛ san karo fɔlɔ tere tan ni naani terebenda fɛ, Sinayi kongokolon kɔnɔ. Matigi Ala tun ka kuma minw bɛɛ fɔ Musa ye, Izirayɛlimɔgɔw k’a kɛ ka kaɲa ni o bɛɛ ye.
5 Eles a comemoraram no dia catorze do primeiro mês, ao pôr do sol, no deserto do Sinai. Os israelitas fizeram tudo o que o Senhor havia ordenado a Moisés.
6 Nka mɔgɔ dɔw ma se ka Jɔnyaban ɲanagbɛ kɛ o lon na, sabu olugu tun magara mɔgɔ dɔ su ra, ka o yɛrɛ lanɔgɔ. O lon yɛrɛ ra, o mɔgɔw tagara Musa ni Haruna fɛ.
6 Porém alguns homens se tornaram impuros porque tocaram num morto e por isso não puderam comemorar a Páscoa naquele dia. Eles foram falar com Moisés e Arão
7 O tagara a fɔ Musa ye ko: «Anw saninyanin tɛ, sabu an magara su dɔ ra. Nka mun le bɛ an bari ka an ta saraka di Matigi Ala ma ni Izirayɛlimɔgɔ tɔw ye, Jɔnyaban ɲanagbɛ wagati ra?»
7 e disseram: — Estamos impuros porque tocamos num morto. Será que não vamos poder apresentar a nossa oferta ao
8 Musa ka o jaabi ko: «Aw ye ne makɔnɔ, sani ne ye kuma dɔ sɔrɔ ka bɔ Matigi Ala fɛ aw ta ko ra.»
8 Então Moisés respondeu: — Esperem, que eu vou falar com o
9 Matigi Ala kumana Musa fɛ, ko:
9 Aí o Senhor disse a Moisés:
10 «Kuma Izirayɛlimɔgɔw fɛ, k’a fɔ o ye ko: ‹Aw ra, walama aw ta duruja nataw ra, ni a kɛra ko mɔgɔ dɔ ma saninya sabu a magara su dɔ ra, walama ni mɔgɔ dɔ tagara tagamajan dɔ ra, o bɛɛ n’a ta, a tigi bɛ se ka Jɔnyaban ɲanagbɛ kɛ.
10 — Diga aos israelitas o seguinte: se algum de vocês ou dos seus descendentes estiver impuro por haver tocado num morto ou se estiver longe, viajando, mesmo assim poderá comemorar a Páscoa em honra de Deus, o Senhor .
11 Olugu bɛna a kɛ san karo flanan tere tan ni naani le ra, terebenda fɛ. O bɛ sagaden sogo domu ni burufunubari ye, ani ɲuguflaburu kunaman.
11 Vocês a comemorarão um mês depois, no dia catorze do segundo mês, quando anoitecer. Nessa ocasião vocês comerão o animal com pães sem fermento e com ervas amargas.
12 O man kan k’a to a tɔ ye si, o fana man kan k’a kolo dɔ kari. O ka kan k’a kɛ ka kaɲa ni Jɔnyaban ɲanagbɛ ta cifɔninw bɛɛ ye.
12 Não deixem sobrar nada da comida para o dia seguinte e não quebrem nenhum osso do animal. Façam a comemoração de acordo com todas as leis da Páscoa.
13 Nka ni mɔgɔ min saninyanin lo, ni a fana ma taga tagama ra, o bɛɛ n’a ta, ni a ma Jɔnyaban ɲanagbɛ kɛ a wagati yɛrɛ ra, o tigi ka kan ka faran ka bɔ Izirayɛli jamanadenw na; sabu a ma a ta saraka bɔ Matigi Ala ye a wagati ra. A ta jurumun hakɛ bɛna ben a yɛrɛ kan.
13 Mas pode acontecer que alguém esteja puro e não esteja viajando; se essa pessoa não comemorar a Páscoa, será expulsa do meio do povo, pois não me apresentou a oferta no tempo certo. E será castigada por causa do seu pecado.
14 « ‹Lonan minw siginin bɛ aw cɛ ra, ni o dɔ b’a fɛ ka Jɔnyaban ɲanagbɛ kɛ, ka Matigi Ala bonya, a ka kan k’a kɛ ka kaɲa ni Jɔnyaban ɲanagbɛ ta sariyaw ni a cifɔninw ye. Izirayɛlimɔgɔ fara lonan kan, o sariya kelen le bɛna kɛ aw bɛɛ kan.› »
14 — Se algum estrangeiro que mora no meio de vocês quiser comemorar a Páscoa, terá de obedecer às leis e às ordens a respeito dessa festa. A mesma lei será para todos, tanto para os nascidos no país como para os estrangeiros.
15 Lon min na fanibon saninman* lɔra, sankaba jamijan nana fanibon saninman datugu, min ye Ɲɔgɔnkunbɛn fanibon* ye. K’a ta wulada fɛ, fɔ o dugusagbɛ sɔgɔmada fɛ, a tora fanibon kunna; a tun bɛ i ko tasuma.
15 No dia em que foi armada a Tenda Sagrada , veio uma nuvem e a cobriu. De noite a nuvem parecia fogo.
16 K’a ta o wagati ra, a kɛra o cogo le ra wagati bɛɛ. Sankaba tun bɛ fanibon datugu; ni su tun kora a bɛ kɛ i ko tasuma.
16 Era sempre assim: de dia a nuvem cobria a Tenda e de noite parecia fogo.
17 Ni sankaba jamijan tun ka wuri ka bɔ fanibon kunna, Izirayɛlimɔgɔw tun bɛ wuri ka taga. Ni sankaba jamijan tun tagara lɔ yɔrɔ min na, o tun bɛ sigi o yɔrɔ ra.
17 Quando a nuvem se levantava de cima da Tenda, os israelitas começavam a caminhar. No lugar onde a nuvem parava, aí eles acampavam.
18 Izirayɛlimɔgɔw tun bɛ taga ka kaɲa ni Matigi Ala ta kuma le ye, o fana tun bɛ lɔ ka kaɲa ni Matigi Ala ta kuma le ye. Ni sankaba jamijan tun tora fanibon saninman kunna ka wagati min kɛ, Izirayɛlimɔgɔw tun bɛ to o sigiyɔrɔ ra o wagati bɛɛ ra.
18 Eles começavam a caminhar ou acampavam de acordo com a ordem de Deus, o Senhor . E ficavam acampados ali durante o tempo em que a nuvem estava parada sobre a Tenda.
19 Ni sankaba jamijan tun tora fanibon saninman kunna ka wagatijan kɛ, Izirayɛlimɔgɔw tun bɛ Matigi Ala kan mina, o tun tɛ taga.
19 Quando ela ficava muito tempo sobre a Tenda, os israelitas obedeciam à ordem do Senhor e não saíam dali.
20 Tuma dɔ, sankaba jamijan tun bɛ to fanibon saninman kunna ka tere dama dɔrɔn le kɛ; o tun bɛ sigi ka kaɲa ni Matigi Ala ta kuma le ye, o fana tun bɛ taga ka kaɲa ni Matigi Ala ta kuma le ye.
20 Às vezes a nuvem ficava poucos dias sobre a Tenda; assim, conforme a ordem do Senhor , eles continuavam acampados ou começavam a caminhar.
21 Tuma dɔ, sankaba jamijan tun bɛ to fanibon saninman kunna k’a ta wulada fɛ, ka se o dugusagbɛ sɔgɔmada dɔrɔn ma; ni a tun wurira sɔgɔma, Izirayɛlimɔgɔw tun bɛ wuri ka taga. Ni sankaba jamijan tun wurira tuma o tuma, ni a kɛra tere fɛ, walama su fɛ, Izirayɛlimɔgɔw tun bɛ wuri ka taga.
21 Às vezes a nuvem ficava parada somente desde a tarde até a manhã do dia seguinte; quando ela se levantava de manhã, eles começavam a caminhar. Sempre que a nuvem se levantava, fosse de dia ou fosse de noite, os israelitas começavam a caminhar.
22 Ni sankaba jamijan tun tora fanibon saninman kunna ka tere fla le kɛ, walama karo kelen, walama san kelen, Izirayɛlimɔgɔw tun bɛ to o sigiyɔrɔ ra, o tun tɛ taga. Nka ni a tun wurira tuma o tuma, o tun bɛ wuri ka taga.
22 Mas, se ela ficava sobre a Tenda dois dias, ou um mês, ou mesmo um ano, enquanto estivesse parada, os israelitas continuavam acampados e não começavam a caminhar. Porém, quando ela se levantava, eles partiam.
23 O tun bɛ lɔ ka kaɲa ni Matigi Ala ta kuma le ye, o fana tun bɛ taga ka kaɲa ni Matigi Ala ta kuma le ye. O tun bɛ Matigi Ala ta kumaw le lamɛn, ka kaɲa ni a ta cifɔnin ye, a ka min fɔ Musa ye.
23 De acordo com a ordem do Senhor , eles acampavam ou começavam a caminhar. Os israelitas faziam isso obedecendo ao que o Senhor ordenava por meio de Moisés.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Números 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.