Neemias 9

Biblu Ala ta Kuma (DYU) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Ayiwa, o karo kelen tere mugan ni naani na, Izirayɛlimɔgɔw ka ɲɔgɔn lajɛn; o ka sun don, ka bɔrɔfaniw don o yɛrɛ ra, ka bugurigbɛ mun o yɛrɛ ra.
1 — ausente —
2 Minw bɛɛ tun ye Izirayɛliden yɛrɛworow ye, olugu tun ka o yɛrɛ faran ka bɔ siya wɛrɛ mɔgɔ tɔw bɛɛ ra, ka lɔ o danna, ka o ta jurumunw ni o bɛmaw ta terenbariyakow fɔ Ala ye.
2 — ausente —
3 O lɔnin tora o lɔyɔrɔ ra ka Matigi Ala, o ta Ala ta sariya kitabu karan fɔ lɛri saba. O kɔ, o ka lɛri saba wɛrɛ kɛ ka to ka o ta jurumunw fɔ Ala ye, ani ka Matigi Ala bato, o ta Ala.
3 Durante mais ou menos três horas, a Lei do Senhor , seu Deus, foi lida para eles. E nas três horas seguintes eles confessaram os seus pecados e adoraram o Senhor .
4 Yosuwe ni Bani ni Kadimiyɛli ni Sebaniya ni Buni ni Serebiya ni Bani ni Kenani, olugu yɛlɛnna ka lɔ Levi* ta mɔgɔw ta lɔyɔrɔ ra, ka pɛrɛn ka Matigi Ala, o ta Ala daari ni kanba ye.
4 Jesua, Bani, Cadmiel, Sebanias, Buni, Serebias, Bani e Quenani ficaram de pé no estrado dos levitas e oraram em voz alta ao Senhor , seu Deus.
5 O kɔ, Levi ta mɔgɔ minw ye Yosuwe, ani Kadimiyɛli, ani Bani, ani Hasabiniya, ani Serebiya, ani Hodiya, ani Sebaniya ni Petaya ye, olugu ko: «Aw ye wuri ka baraka la Matigi Ala ye, min ye aw ta Ala ye wagati bɛɛ, ani tuma bɛɛ.»
5 Os levitas Jesua, Cadmiel, Bani, Hasabneias, Serebias, Hodias, Sebanias e Petaías chamaram o povo para adorar a Deus. Eles disseram: “Levantem-se e louvem o Louvem a Deus sempre e sempre! Que todos louvem o seu embora nenhum louvor humano seja suficiente!”
6 Ele kelen le ye Matigi Ala ye.
6 Aí o povo de Israel fez esta oração: “Ó Deus, só tu és o Tu fizeste os céus e as estrelas. Tu fizeste a terra, o mar e tudo o que há neles; tu conservas a todos com vida. Os seres celestiais ajoelham-se e te adoram.
7 Ele le ye Masa Ala ye;
7 “Tu, ó Senhor Deus, escolheste Abrão e o tiraste de Ur, na Babilônia; tu mudaste o seu nome para Abraão.
8 I k’a ye ko a jusukun terennin lo ni i ye minkɛ,
8 Viste que ele era fiel a ti e fizeste uma Prometeste dar a Abraão a terra dos cananeus, a terra dos heteus e dos amorreus, a terra dos perizeus, dos jebuseus e dos girgaseus, para ser a terra onde os seus descendentes viveriam. Tu cumpriste a tua promessa porque és fiel.
9 I ka an bɛmaw ta sɛgɛ ye Misiran,
9 “Tu viste como os nossos antepassados sofreram no Egito; ouviste quando eles pediram socorro na beira do mar Vermelho.
10 I ka kabakobaw, ani tagamasiyɛnw kɛ Farawona kama,
10 Tu fizeste milagres maravilhosos contra o rei do Egito, contra os seus oficiais e o povo da sua terra, pois sabias como eles fizeram o teu povo sofrer. Foi assim que ganhaste a fama que tens até hoje.
11 I ka kɔgɔji cɛci fla ye o ɲa fɛ;
11 Tu dividiste o mar diante dos nossos antepassados, e assim eles atravessaram em terra seca. Fizeste com que aqueles que os perseguiam se afogassem em águas profundas, como uma pedra que afunda no mar violento.
12 Tere fɛ i tun bɛ sankaba jamijan dɔ bla o ɲa ka sira yira o ra;
12 Tu os guiaste com uma nuvem durante o dia e de noite com uma coluna de fogo, para iluminar o caminho por onde deviam ir.
13 I jigira ka na Sinayi kuru kan;
13 Tu desceste do céu no monte Sinai, falaste com o teu povo e lhe deste boas
14 I ka o karan i ta Nɛnɛkirilon saninman ko ra;
14 Tu lhes disseste que santificassem o sábado e lhes deste as tuas leis por meio do teu
15 Tuma min na kɔngɔ nana o sɔrɔ,
15 Tu lhes deste pão do céu quando estavam com fome e água da rocha quando estavam com sede. Tu mandaste que tomassem posse da terra que havias jurado dar a eles.
16 Nka olugu minw tun ye an bɛmaw ye,
16 “Mas os nossos antepassados se tornaram orgulhosos e teimosos e não quiseram obedecer aos teus mandamentos.
17 O banna ka i lamɛn!
17 Eles se recusaram a obedecer. Esqueceram tudo o que fizeste; esqueceram os milagres que havias feito. Em seu orgulho, eles escolheram um chefe que os levaria de volta ao Egito para serem escravos de novo. Mas tu és Deus que perdoa; tu és bondoso e amoroso e demoras a ficar A tua misericórdia é grande, e por isso não os abandonaste.
18 hali wagati min na o ka sanin yeele,
18 Eles fizeram um touro de metal fundido e disseram que ele era o deus que os havia tirado do Egito. Ó Deus, como eles te insultaram!
19 Nka i ta hinaba kosɔn,
19 Mas tu não os abandonaste no deserto, pois a tua misericórdia é grande. Não retiraste nem a nuvem nem o fogo que de dia e de noite mostravam a eles o caminho.
20 I ka i ta Ninɲuman don o jusukun na,
20 Tu lhes deste o teu bom Espírito para lhes ensinar o que deviam fazer; tu os alimentaste com o e lhes deste água para matar a sede.
21 I ka i janto o ra kongokolon kɔnɔ, fɔ san binaani,
21 Durante quarenta anos no deserto, tu os sustentaste, e nada lhes faltou. As suas roupas não se estragaram, e os seus pés não ficaram inchados.
22 I ka masacɛw ta maraw ni o ta jamanaw don o boro,
22 “Tu lhes deste nações e reinos e terras dos povos vizinhos. Os israelitas conquistaram a terra de Hesbom, que era governada por Seom, e a terra de Basã, onde Ogue era o rei.
23 I ka o denw caya i ko sankolo lolow.
23 Tu lhes deste tantos descendentes como as estrelas do céu e os trouxeste para viver na terra que havias prometido aos seus antepassados.
24 O denw tagara don o jamana ra k’a kɛ o ta ye.
24 Eles conquistaram a terra de Canaã; tu derrotaste o povo que morava ali. Deste ao teu povo o poder de fazer o que quisesse com os povos e os reis de Canaã.
25 O ka o ta dugu barakamanw,
25 O teu povo conquistou cidades cercadas de muralhas e tomou terras boas, casas cheias de riquezas, cisternas já escavadas, oliveiras, árvores frutíferas e plantações de uvas. Eles comeram tudo o que quiseram e engordaram; eles aproveitaram todas as boas coisas que lhes deste.
26 Nka o ka i kan bla, ka muruti i ma;
26 “Mas o teu povo se revoltou e te desobedeceu; eles viraram as costas para a tua Lei. Mataram os teus e lhes disseram que voltassem para ti. O teu povo te insultou muitas vezes.
27 O kosɔn i ka o don o juguw boro;
27 Então deixaste que os inimigos deles os conquistassem e os governassem. Mas no meio da sua aflição eles te pediram socorro, e tu respondeste lá dos céus. Na tua grande misericórdia, tu lhes enviaste líderes que os livraram dos seus inimigos.
28 Nka o ka laganfiya sɔrɔ minkɛ dɔrɔn,
28 Quando voltou a paz, o teu povo pecou de novo, e outra vez deixaste que os inimigos deles os conquistassem. E de novo, quando eles se arrependeram e pediram que os salvasses, tu ouviste no céu e, vez após vez, tu os livraste por causa da tua grande misericórdia.
29 I k’a fɔ o ye k’a gbɛlɛya ko o ye sekɔ
29 Tu os avisaste que deviam obedecer aos teus ensinos; mas no seu orgulho eles rejeitaram os teus mandamentos, pecaram contra a tua lei, embora cumprir a tua lei seja o caminho para a vida. Rebeldes e teimosos, eles se recusaram a obedecer.
30 I muɲuna o kɔrɔ san caman.
30 Ano após ano tu os avisaste, com paciência. Pelo teu Espírito, por meio dos profetas, falaste contra eles, mas o teu povo ficou surdo. Por isso, deixaste que fossem dominados por outras nações.
31 Nka i ta makariba kosɔn,
31 E, mais uma vez, porque a tua misericórdia é grande, tu não os abandonaste, nem os destruíste. Tu és Deus misericordioso e bondoso!
32 Sisan, an ta Ala,
32 “Ó Deus, nosso Deus, como és grande! Como és terrível e poderoso! Tu guardas fielmente as promessas da aliança. Desde o tempo em que os assírios nos dominaram, como temos sofrido! Os nossos reis, as nossas autoridades, os nossos sacerdotes e profetas, os nossos antepassados e todo o nosso povo — todos nós temos sofrido! Lembra das nossas aflições!
33 I sɔnna k’a to ko o ko ye se an ma,
33 Tu foste justo em nos castigar; tu tens sido fiel, mesmo quando temos pecado.
34 An ta masacɛw, ani an ta fagamaw
34 Os nossos antepassados, os nossos reis, as nossas autoridades e sacerdotes não têm cumprido a tua lei, não têm obedecido aos teus mandamentos e avisos.
35 Tuma min na o tun bɛ o ta jamana ra,
35 Com a tua bênção, reis governaram o teu povo, que estava vivendo na terra grande e boa que lhes deste; mas eles não te adoraram, nem se arrependeram das suas más ações.
36 Ayiwa, a flɛ, an kɛra jɔnw le ye bi!
36 E agora nós somos escravos na terra que nos deste, esta terra boa que nos alimenta.
37 I ka masa minw sigi an kunna
37 Aquilo que a terra produz vai para os reis que puseste para nos fazer sofrer por causa dos nossos pecados. Eles fazem o que querem conosco e com o nosso gado, e nós estamos profundamente aflitos.”
38 — ausente —
38 Por causa de tudo isso, nós, o povo de Israel, estamos fazendo por escrito um acordo solene. E as nossas autoridades, os nossos levitas e os nossos sacerdotes vão assiná-lo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Neemias 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.