Neemias 5
Biblu Ala ta Kuma (DYU) vs ARA
1 Ayiwa, wagati dɔ nana kɛ, Yahudiya dɔw ni o musow ka kuma caman fɔ, ka o balema Yahudiya tɔw jaraki kosɛbɛ.
1 Foi grande, porém, o clamor do povo e de suas mulheres contra os judeus, seus irmãos.
2 Dɔw tun b’a fɔra ko: «Anw ni an dencɛw ni an denmusow ka ca; aw ka kan ka siman di an ma janko an ye domuni kɛ ka baro!»
2 Porque havia os que diziam: Somos muitos, nós, nossos filhos e nossas filhas; que se nos dê trigo, para que comamos e vivamos.
3 Dɔw fana ko: «Ni kɔngɔ wagati ka se, anw ka kan ka an ta forow ni an ta rɛzɛnforow, ani an ta bonw le tɔnɔmasigi janko ka siman sɔrɔ k’a domu.»
3 Também houve os que diziam: As nossas terras, as nossas vinhas e as nossas casas hipotecamos para tomarmos trigo nesta fome.
4 Dɔw ko tuun ko: «Anw ka kan ka an ta forow ni an ta rɛzɛnforow tɔnɔmasigi ka o wari ta, janko ka ninsɔngɔ sara masacɛ ye;
4 Houve ainda os que diziam: Tomamos dinheiro emprestado até para o tributo do rei, sobre as nossas terras e as nossas vinhas.
5 k’a sɔrɔ anw ni an ta jamana mɔgɔw bɛɛ ye siya kelen le ye; olugu ta denw ni an ta denw bɛɛ ye kelen ye. O bɛɛ n’a ta, an ka kan ka an dencɛw ni an denmusow di ka o kɛ jɔnw ye. An denmuso dɔw kɛra jɔnw ye ka ban; se foyi tɛ an ye fana, sabu an ta forow ni an ta rɛzɛnforow kɛra mɔgɔ wɛrɛw ta ye.»
5 No entanto, nós somos da mesma carne como eles, e nossos filhos são tão bons como os deles; e eis que sujeitamos nossos filhos e nossas filhas para serem escravos, algumas de nossas filhas já estão reduzidas à escravidão. Não está em nosso poder evitá-lo; pois os nossos campos e as nossas vinhas já são de outros.
6 Ayiwa, ne ka o tɔɔrɔkow ni o kumaw mɛn minkɛ, ne dimina kosɛbɛ.
6 Ouvindo eu, pois, o seu clamor e estas palavras, muito me aborreci.
7 Ne k’a latigɛ ko ne bɛna kumagbɛlɛn fɔ jama ɲamɔgɔw ni a kuntigiw ye. Ne ko o ma ko: «Mun kosɔn aw bɛ juru don aw balemaw ra, ka tɔnɔ ɲini a ra o fɛ?» Ne ka o wele ɲɔgɔnyeba dɔ ra, janko ka o ko ɲanabɔ ni o ye.
7 Depois de ter considerado comigo mesmo, repreendi os nobres e magistrados e lhes disse: Sois usurários, cada um para com seu irmão; e convoquei contra eles um grande ajuntamento.
8 Ne k’a fɔ o ye ko: «An balema Yahudiya minw tun fiyeerera siya wɛrɛw ma ka o kɛ jɔnw ye, an jijara ka an seko kɛ, ka olugu kunmabɔ. Sisan aw yɛrɛ le bɛ sekɔra ka aw balemaw fiyeere tuun an yɛrɛ ta mɔgɔw ma!» O jera, o ma foyi sɔrɔ k’a fɔ.
8 Disse-lhes: nós resgatamos os judeus, nossos irmãos, que foram vendidos às gentes, segundo nossas posses; e vós outra vez negociaríeis vossos irmãos, para que sejam vendidos a nós?
9 Ne ko o ma tuun ko: «Aw bɛ min kɛra tan, o man ɲi. Aw tun ka kan ka siran Ala ɲa, janko an jugu minw ye siya wɛrɛ mɔgɔw ye, olugu kana na maroya bla an na.
9 Então, se calaram e não acharam o que responder. Disse mais: não é bom o que fazeis; porventura não devíeis andar no temor do nosso Deus, por causa do opróbrio dos gentios, os nossos inimigos?
10 Ne ni ne balemaw ni ne baarakɛɲɔgɔnw, anw fana ka wari ni siman di mɔgɔw ma juru ra. Sisan an ye o juruw to o ye.
10 Também eu, meus irmãos e meus moços lhes demos dinheiro emprestado e trigo. Demos de mão a esse empréstimo.
11 Aw ye o ta forow, ani o ta rɛzɛnforow, ani o ta oliviyesunw, ani o ta bonw sekɔ o ma bi yɛrɛ. Aw tun b’a fɛ ka tɔnɔ min fana sɔrɔ o fɛ aw ta wari ni aw ta siman ni aw ta rɛzɛnji ni aw ta turu ra, ko fɛn o fɛn sigiyɔrɔma kɛmɛ, ko sigiyɔrɔma kelen ye fara o kan, aw ye kaari o bɛɛ kɔ.»
11 Restituí-lhes hoje, vos peço, as suas terras, as suas vinhas, os seus olivais e as suas casas, como também o centésimo do dinheiro, do trigo, do vinho e do azeite, que exigistes deles.
12 O ka ne jaabi ko: «I ka min fɔ, an bɛna a kɛ ten. An bɛna o borofɛnw sekɔ o ma; an fana tɛna tɔnɔ foyi ɲini o fɛ tuun.» O ra, ne ka sarakalasebagaw wele; ne k’a fɔ ko o mɔgɔw ye kari sarakalasebagaw yɛrɛ ɲa na, ko o ka min fɔ, ko o bɛna a kɛ ten.
12 Então, responderam: Restituir-lhes-emos e nada lhes pediremos; faremos assim como dizes. Então, chamei os sacerdotes e os fiz jurar que fariam segundo prometeram.
13 Ne ka ne ta deregeba foni k’a yuguyugu, k’a fɔ ko: «Ni mɔgɔ min ma nin layiri dafa, Ala ye o tigi fana yuguyugu nin cogo ra, k’a faran ka bɔ a ta somɔgɔw ni a ta borofɛnw cɛ ra. Ala ye a yuguyugu fɔ k’a lakolon to.» Jama bɛɛ k’a jaabi k’a fɔ ko «Amina!» O ka Matigi Ala tando. Min tun latigɛra, o k’a kɛ ten.
13 Também sacudi o meu regaço e disse: Assim o faça Deus, sacuda de sua casa e de seu trabalho a todo homem que não cumprir esta promessa; seja sacudido e despojado. E toda a congregação respondeu: Amém! E louvaram o Senhor ; e o povo fez segundo a sua promessa.
14 Ka ne to Zuda mara jamanatigiya ra Aritasɛrisɛsi ta masaya wagati ra, k’a ta a ta masaya san mugannan na ka taga se a san bisaba ni flanan ma, o san tan ni fla bɛɛ kɔnɔ, ne ni ne ta gbamɔgɔ si ma masacɛ ta ninsɔngɔ mina mɔgɔw fɛ, ka o kɛ ka an yɛrɛ baro.
14 Também desde o dia em que fui nomeado seu governador na terra de Judá, desde o vigésimo ano até ao trigésimo segundo ano do rei Artaxerxes, doze anos, nem eu nem meus irmãos comemos o pão devido ao governador.
15 Jamanatigi fɔlɔ minw kɔnna ne ɲa, olugu tun ka mɔgɔw sɛgɛ kosɛbɛ. O tun bɛ mɔgɔw jagboya ko o ye warigbɛ binaani le di olugu ma lon o lon; domuni ni rɛzɛnji nin tɛ o ra. Hali o ta kuntigiw, olugu fana tun ka o ta fanga digi mɔgɔw kan kosɛbɛ. Nka ne kɔni ma o ɲɔgɔn kɛ, sabu Alaɲasiran tun bɛ ne ra.
15 Mas os primeiros governadores, que foram antes de mim, oprimiram o povo e lhe tomaram pão e vinho, além de quarenta siclos de prata; até os seus moços dominavam sobre o povo, porém eu assim não fiz, por causa do temor de Deus.
16 Ne ka ne yɛrɛ bla nin kogo lɔri baara le ra. Ne baarakɛɲɔgɔnw fana lajɛnna ka baara kɛ. An fana ma dugukolo si san.
16 Antes, também na obra deste muro fiz reparação, e terra nenhuma compramos; e todos os meus moços se ajuntaram ali para a obra.
17 Ka fara o bɛɛ kan, Yahudiyaw kuntigi cɛ kɛmɛ ni bilooru le tun bɛ to ka domuni kɛ ne fɛ. Minw tun bɔra an lamini jamanaw ra ka na an fɛ, olugu nin tɛ o ra.
17 Também cento e cinquenta homens dos judeus e dos magistrados e os que vinham a nós, dentre as gentes que estavam ao nosso redor, eram meus hóspedes.
18 Lon o lon misitoran kelen le tun bɛ faga ne ta so, ani saga ɲanaman wɔɔrɔ, ani sisɛw. Ne le tun bɛ lɔ ni o musakaw bɛɛ ye. Tere tan o tere tan, o tun bɛ na ni rɛzɛnji suguya bɛɛ camanba ye. Nka o bɛɛ n’a ta, mɔgɔw tun ka kan ka siman minw di jamanatigi ma, ne ma sɔn ka o ɲini o fɛ, sabu baara doni tun gbiriyara mɔgɔw ma kojugu.
18 O que se preparava para cada dia era um boi e seis ovelhas escolhidas; também à minha custa eram preparadas aves e, de dez em dez dias, muito vinho de todas as espécies; nem por isso exigi o pão devido ao governador, porquanto a servidão deste povo era grande.
19 E, ne ta Ala, ne ka koɲuman minw bɛɛ kɛ nin mɔgɔw ye, o kosɔn i hakiri to ne ra, ka ɲa ne ma.
19 Lembra-te de mim para meu bem, ó meu Deus, e de tudo quanto fiz a este povo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Neemias 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.