Neemias 4
Biblu Ala ta Kuma (DYU) vs VC
1 Nka wagati min Sanbala ni Tobiya ni Arabuw ni Amɔnkaw ni Azidɔdikaw nana a mɛn ko Zeruzalɛmu dugu laminikogo lɔri bɛ tagara ɲa, ani ko a wow bɛ datugura, o dimina kosɛbɛ.
1 Grande foi a raiva de Sanabalat quando soube que reconstruíamos a muralha. Em sua cólera, escarneceu dos judeus,
2 O ka janfa siri ko o bɛna Zeruzalɛmu dugu kɛrɛ, ka dugu ɲagami.
2 e disse diante de seus irmãos e do exército da Samaria: Que querem fazer esses miseráveis judeus? Porventura permitiremos que o façam? Querem eles oferecer sacrifícios? Chegarão ao cabo de sua empresa? Tirarão por acaso pedras destes montes de areia calcinada?
3 An fana ka o mɛn minkɛ, an ka an ta Ala daari; o kɔ, an ka mɔgɔ dɔw bla ka yɔrɔw kɔrɔsi su ni tere, janko o kana na ben an kan.
3 E Tobias, que estava ao seu lado, ajuntou: Deixem-nos reconstruir! Virá uma raposa e fará cair a sua muralha de pedra.
4 Nka Zuda mara mɔgɔw nana kɛ a fɔ ye ko: «Baarakɛbagaw baraka bɛ dɛsɛra, k’a sɔrɔ kabakurutonw belen ka ca. An kɔni tɛna se ka nin kogo lɔ le fiyewu!»
4 Ouvi, ó nosso Deus, como nos desprezam. Fazei recair sobre suas cabeças todos os seus insultos. Fazei deles a presa de outros numa terra de exílio.
5 An juguw kɔni, olugu tun b’a fɔra ko: «Sani o ye na a lɔn ko an bɛ nana, walama sani o ye an ye, o y’a sɔrɔ an donna o cɛ ra ka ban, ka o faga, ka o ta baara lalɔ.»
5 Não perdoeis sua iniqüidade, e que seu pecado jamais seja esquecido diante de vossa face, tão grande é o escândalo que fizeram diante dos construtores!
6 Yahudiya minw tun siginin bɛ ni an juguw ye, olugu nana siɲaga caman ka na an lasɔmi; o tun bɛ to k’a fɔ an ye ko: «Ni aw ka munu fan o fan, o bɛna na ben an kan.»
6 Reconstruímos o muro, reparamo-lo inteiramente até a metade de sua altura, tanto era o ânimo do povo para trabalhar.
7 O ra, kogo ka surun fan minw na, ne ka mɔgɔ dɔw lɔlɔ kogo kɔ fɛ o yɔrɔw ra, ani yɔrɔ minw lablanin bɛ. Ne ka o lɔlɔ, gba bɛɛ ni a ta yɔrɔ, ni o ta kɛrɛkɛmuruw ni o ta tamanw ni o ta kalanw ye o boro.
7 Quando Sanabalat, Tobias, os árabes, os amonitas e os azoteus souberam que prosseguíamos na reparação das muralhas de Jerusalém e que as fendas começavam a desaparecer, ficaram enraivecidos.
8 Ne nana yɔrɔ bɛɛ flɛ ka ɲa tuma min na, ne gbarara ɲamɔgɔw ni kuntigiw ni mɔgɔ tɔw ra k’a fɔ o ye ko: «Aw kana siran o ɲa. Aw ye aw hakiri to Matigi ra, ale Ala min ka bon, ani siranyafɛnba lo fana; aw ye kɛrɛ kɛ aw balemaw ni aw dencɛw ni aw denmusow ni aw ta musow ni aw ta bonw kosɔn.»
8 Coligaram-se todos para vir atacar Jerusalém e semear ali a confusão.
9 Ayiwa, an juguw nana a lɔn ko an bɔra o ta jɛn kɔrɔ ma, ani ko Ala ka o ta jɛn kɔrɔtigɛ minkɛ, an sekɔra ka taga kogo kɔrɔ, bɛɛ k’a ta baara ta.
9 Fizemos oração ao nosso Deus, e estabelecemos uma guarda de dia e de noite, para nos proteger contra eles.
10 K’a ta o lon na, mɔgɔw tarancɛ dɔrɔn le tun bɛ baara kɛ; o tarancɛ tɔ kelen tun bɛ o ta nɛgɛderegew don, ka lɔ ni o ta tamanw ye, ani o ta nɛgɛbɛnnanw, ani o ta kalanw ye o boro. Kɛrɛkuntigiw tun lɔnin bɛ Zuda ta mɔgɔw bɛɛ kɔ fɛ.
10 Já o povo de Judá dizia: Os transportadores estão quase sem forças, e há ainda grande quantidade de escombros. Jamais conseguiremos reconstruir a muralha.
11 Minw tun bɛ kogo lɔra, ani minw tun bɛ minanw tara, olugu tun bɛ o ta baaraw kɛra ni o boro kelen ye, ka kɛrɛkɛminan dɔ mina boro tɔ kelen na.
11 E nossos inimigos diziam: Atacá-los-emos sem que saibam e antes que vejam algo; matá-los-emos e assim poremos fim a este trabalho.
12 Lɔrikɛbaga bɛɛ kelen kelen ta kɛrɛkɛmuru tun sirinin bɛ a gɛrɛn kelen na, k’a to baara ra. Cɛ min tun ka kan ka buru fiyɛ, ale tun lɔnin bɛ ne kɔrɔ.
12 Os judeus que habitavam nas vizinhanças vieram até dez vezes advertir-nos acerca dos lugares de onde possivelmente nossos inimigos viriam atacar-nos.
13 Ne k’a fɔ ɲamɔgɔw ni kuntigiw ni jama tɔ ye ko: «Baara ka ca, kogo ka jan, an cɛ ka jan ɲɔgɔn na fana.
13 Coloquei, pois, como anteparo, por detrás das muralhas, nos pontos descobertos, o povo dividido em famílias, com as suas espadas, lanças e arcos.
14 O ra, ni aw nana burufiyɛkan mɛn ka bɔ fan min na, aw ye taga lajɛn o yɔrɔ ra. An ta Ala bɛna kɛrɛ kɛ an ye.»
14 Tendo terminado a inspeção, achei que era de meu dever exortar os homens importantes, os magistrados e o restante do povo: Não tenhais medo deles! disse-lhes eu. Lembrai-vos de que o Senhor é grande e temível; combatei por vossos irmãos, vossos filhos e filhas, vossas mulheres e vossas casas!
15 An tun bɛ an ta baara kɛ o cogo le ra lon o lon. Tamanw tun bɛ mɔgɔw taran kelen boro, k’a ta dugugbɛda ra fɔ ka taga lolo bɔ su fɛ.
15 Quando nossos inimigos souberam que estávamos alertados, {compreenderam} que Deus lhes aniquilava o projeto. Nós, pois, retornamos todos à muralha, cada um ao seu trabalho.
16 O wagati ra, ne k’a fɔ mɔgɔw ye tuun ko: «Mɔgɔ bɛɛ kelen kelen ni a ta baarakɛɲɔgɔn ye to Zeruzalɛmu dugu kɔnɔ su fɛ. Ni o kɛra, an bɛna dugu kɔrɔsi su fɛ, ka baara kɛ tere fɛ.
16 Mas, depois daquele dia, a metade dos que estavam comigo trabalhava, enquanto a outra metade estava armada de lanças, escudos, arcos e couraças; e os chefes estavam atrás deles com toda a gente de Judá.
17 Ne ni ne balemaw, ani ne baarakɛɲɔgɔnw, ani yɔrɔkɔrɔsibagaw, an si ma an ta faniw bɔ an yɛrɛ ra. Bɛɛ ta kɛrɛkɛminan tun bɛ a boro, hali ni a tun bɛ taga ko le.»
17 Entre os que estavam ocupados na muralha, os transportadores trabalhavam com uma das mãos e, na outra, traziam uma arma;
18 — ausente —
18 os pedreiros tinham cada um sua espada na cinta ao redor dos rins; foi assim que se fez a alvenaria. Um homem tocador de trombeta estava junto de mim.
19 — ausente —
19 E eu disse aos homens importantes, aos magistrados e ao resto do povo: O trabalho é considerável e se estende por um vasto espaço; nós nos encontramos dispersados na muralha, uns a grande distância dos outros.
20 — ausente —
20 Quando, pois, tocar a trombeta, de qualquer canto em que vós a escuteis, reuni-vos a nós. Nosso Deus combaterá por nós.
21 — ausente —
21 Estávamos assim trabalhando, a metade com a lança na mão, desde o despontar da aurora até a aparição das estrelas.
22 — ausente —
22 Ao mesmo tempo, eu disse ao povo: Cada um, com seu ajudante, passe a noite em Jerusalém, para nos auxiliar a montar a guarda durante a noite e a trabalhar durante o dia.
23 — ausente —
23 Quanto a mim, a meus irmãos, a minha gente, e aos guardas de minha escolta, nem mesmo trocávamos nossas vestes; cada um guardava sua arma ao alcance da mão.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Neemias 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.