João 11
Biblu Ala ta Kuma (DYU) vs NAA
1 Ayiwa, cɛ dɔ tun bɛ banara; a tɔgɔ tun ye ko Lazari. A tun bɛ Betani, Mariyamu ni a balemamuso Mariti bɛ dugu min kɔnɔ.
1 Um homem chamado Lázaro estava doente. Ele era de Betânia, da aldeia de Maria e de sua irmã Marta.
2 O Mariyamu le tun nana turu kasadiman kɛ Matigi sen kan ka a jɔsi ni a kunsigi ye; ale balemacɛ Lazari le tun man kɛnɛ.
2 Esta Maria, cujo irmão Lázaro estava doente, era a mesma que ungiu o Senhor com perfume e lhe enxugou os pés com os seus cabelos.
3 O balemamuso fla ka mɔgɔ ci ka taga a fɔ Yesu ye ko: «Matigi, i tericɛ man kɛnɛ dɛ!»
3 Por isso, as irmãs de Lázaro mandaram dizer a Jesus: — Aquele que o Senhor ama está doente.
4 Yesu ka o kuma mɛn tuma min na, a ko: «Nin bana ma dabɔ saya kama; a kɛra janko ka Ala ta bonya le yira, janko Den min bɔra Ala ra*, a ye kɛ sababu ye ka bonya la o kan.»
4 Ao receber a notícia, Jesus disse:
5 Mariti ni Mariyamu ni Lazari bɛɛ ko tun ka di Yesu ye kosɛbɛ.
5 Ora, Jesus amava Marta e a irmã dela, e também Lázaro.
6 Nka Yesu ka Lazari ta bana ko mɛn, a tun bɛ yɔrɔ min na, a belen tora yi ka tere fla kɛ.
6 Quando soube que Lázaro estava doente, ainda se demorou dois dias no lugar onde estava.
7 O kɔ, a ko a ta karamɔgɔdenw ma ko: «An ye sekɔ Zude mara ra.»
7 Depois, disse aos seus discípulos:
8 Karamɔgɔdenw ko: «An karamɔgɔ, a ma mɛɛn fɔlɔ, Yahudiyaw kuntigiw tun b’a fɛ ka i bon ni kabakuru ye ka i faga o yɔrɔ ra, i belen ko an ye sekɔ ka taga yi!»
8 Os discípulos disseram: — Mestre, ainda há pouco os judeus queriam apedrejá-lo! E o senhor quer voltar para lá?
9 Yesu ka o jaabi ko: «Wagati tan ni fla le tɛ tere kɔnɔ wa? Ayiwa, mɔgɔ min bɛ tagama tere fɛ, o tigi talon man di, sabu tere yeelen bɛ yi.
9 Jesus respondeu:
10 Nka mɔgɔ min bɛ tagama dibi ra, o tigi bɛ talon, sabu yeelen tɛ yi.»
10 Mas, se andar de noite, tropeça, porque nele não há luz.
11 Yesu ka o fɔ minkɛ, a ko o ma ko: «An tericɛ Lazari bɛ sunɔgɔra, nka ne bɛ taga a lakunu.»
11 Tendo dito isso, acrescentou:
12 Karamɔgɔdenw ko a ma ko: «An karamɔgɔ, ni sunɔgɔ dama lo, a bɛna kɛnɛya.»
12 Então os discípulos disseram: — Senhor, se dorme, estará salvo.
13 Yesu tun bɛ Lazari sako le fɔra o ye, nka olugu tun b’a miirira ko sunɔgɔ gbansan lo.
13 Jesus falava da morte de Lázaro, mas eles pensavam que tivesse falado do repouso do sono.
14 Ayiwa, Yesu sɔrɔra k’a gbɛ k’a fɔ o ye ko: «Lazari sara.
14 Então Jesus lhes disse claramente:
15 Nka a ma kɛ ne ɲa na minkɛ, o diyara ne ye aw kosɔn; sabu nin ko bɛna kɛ sababu ye k’a to aw ye la ne ra. Aw ye wuri, an ye taga a fɛ yi.»
15 Por causa de vocês me alegro de que não estivesse lá, para que vocês possam crer. Mas vamos até ele.
16 O tuma Toma, min bɛ wele fana ko Flanin, ale ko karamɔgɔden tɔw ma ko: «An fana ye taga, an ye taga sa ni a ye.»
16 Então Tomé, chamado Dídimo, disse aos outros discípulos: — Vamos também nós para morrer com o Mestre!
17 Ayiwa, Yesu sera Betani tuma min na, o y’a sɔrɔ Lazari su tun donna kabini tere naani.
17 Quando Jesus chegou, encontrou Lázaro já sepultado havia quatro dias.
18 Betani ni Zeruzalɛmu cɛ tun man jan; a tun tɛ tɛmɛ kilo saba ɲɔgɔn kan.
18 Ora, Betânia ficava a mais ou menos três quilômetros de Jerusalém.
19 O kosɔn Yahudiya caman tun nana Mariti ni Mariyamu fɛ ka na o fo ka o jusu saaro o balemacɛ saya kosɔn.
19 Muitos dos judeus vieram visitar Marta e Maria, a fim de consolá-las por causa do irmão.
20 Mariti nana a mɛn ko Yesu bɛ nana minkɛ, a wurira ka taga a kunbɛn; Mariyamu siginin tora bon kɔnɔ yi.
20 Marta, quando soube que Jesus estava chegando, foi encontrar-se com ele; Maria, porém, ficou sentada em casa.
21 Mariti sera Yesu kɔrɔ minkɛ, a ko: «Matigi, ni a kɛra ko ele tun bɛ yan, ne balemacɛ tun tɛna sa.
21 Então Marta disse a Jesus: — Se o Senhor estivesse aqui, o meu irmão não teria morrido.
22 Nka ne k’a lɔn ko hali sisan, ni i ka fɛn o fɛn ɲini Ala fɛ, a bɛ o kɛ i ye.»
22 Mas também sei que, mesmo agora, tudo o que o senhor pedir a Deus, ele concederá.
23 Yesu ko a ma ko: «I balemacɛ bɛna kunu!»
23 Jesus disse a ela:
24 Mariti k’a jaabi ko: «Ne k’a lɔn ko dunuɲa labanlon na, suw bɛna kunu tuma min na, ne balemacɛ fana bɛna kunu.»
24 Ao que Marta respondeu: — Eu sei que ele há de ressurgir na ressurreição, no último dia.
25 Yesu ko a ma ko: «Ne le bɛ suw lakunu, ne le bɛ ɲanamanya di; ni mɔgɔ o mɔgɔ ka la ne ra, o tigi bɛna ɲanamanya, hali ni a sara.
25 Então Jesus declarou:
26 Ni mɔgɔ o mɔgɔ bɛ ɲanamanya, ka la ne ra, o tigi tɛna sa ka ye fiyewu! Ele lara o ra wa?»
26 E todo o que vive e crê em mim não morrerá eternamente. Você crê nisto?
27 Mariti ko: «Ɔnhɔn, Matigi, ne lara a ra jate ko ele le ye Kisibaga* ye, Den min bɔra Ala ra*, min tun ka kan ka na dunuɲa ra.»
27 Marta respondeu: — Sim, Senhor! Eu creio que o senhor é o Cristo, o Filho de Deus que devia vir ao mundo.
28 Ayiwa, Mariti ka o fɔ minkɛ, a kɔsegira so kɔnɔ ka taga a dɔgɔmuso Mariyamu wele dogo ra, k’a fɔ a ye ko: «An karamɔgɔ nana, a ko i ye taga yi.»
28 Depois de dizer isto, Marta foi chamar Maria, a sua irmã, e lhe disse em particular: — O Mestre chegou e está chamando você.
29 Mariyamu ka o mɛn minkɛ, a wurira joona joona ka taga Yesu fɛ.
29 Quando Maria ouviu isso, levantou-se depressa e foi até ele,
30 O y’a sɔrɔ Yesu tun ma don dugu kɔnɔ ban. Mariti tun tagara a sɔrɔ yɔrɔ min na, a belen tun bɛ o yɔrɔ kelen le ra.
30 pois Jesus ainda não tinha entrado na aldeia, mas permanecia onde Marta o havia encontrado.
31 Yahudiya minw tun bɛ ni Mariyamu ye bon kɔnɔ, ka to k’a jusu saaro, olugu k’a ye ko a wurira joona joona ka bɔ minkɛ, o gbanna a kɔ; o tun b’a miirira ko a bɛ tagara kaburu ra ka taga kasi le.
31 Os judeus que estavam com Maria em casa e a consolavam, vendo-a levantar-se depressa e sair, seguiram-na, pensando que ela ia ao túmulo para chorar.
32 Mariyamu tagara se Yesu kɔrɔ, ka Yesu ye minkɛ, a benna a sen kɔrɔ k’a fɔ a ye ko: «Matigi, ni a kɛra ko ele tun bɛ yan, ne balemacɛ tun tɛna sa.»
32 Quando Maria chegou ao lugar onde Jesus estava, ao vê-lo, lançou-se aos seus pés, dizendo: — Se o Senhor estivesse aqui, o meu irmão não teria morrido.
33 Yesu ka Mariyamu kasitɔ ye minkɛ, ani Yahudiya minw tun bɛ ni a ye, ka olugu fana kasitɔ ye, o ka a jusu tɔɔrɔ kosɛbɛ ka a hakiri ɲagami.
33 Quando Jesus viu que ela chorava, e que os judeus que a acompanhavam também choravam, agitou-se no espírito e se comoveu.
34 Yesu ka o ɲininka ko: «Aw ka a su don min?» O ko: «Matigi, na a yɔrɔ flɛ.»
34 E perguntou: Eles responderam: — Senhor, venha ver!
35 Yesu kasira.
35 Jesus chorou.
36 Yahudiyaw ko: «Aw y’a flɛ! Cɛ nin ko tun ka di a ye dɛ!»
36 Então os judeus disseram: — Vejam o quanto ele o amava.
37 Nka dɔw ko: «Ale min ka fiyentɔcɛ ɲa yɛlɛ, a tun tɛ se ka a kɛ Lazari kana sa wa?»
37 Mas alguns disseram: — Será que ele, que abriu os olhos ao cego, não podia fazer com que Lázaro não morresse?
38 Yesu jusukun tɔɔrɔninba tagara se kaburu ma. O kaburu tun ye kuruwo dɔ le ye, ka kabakuruba dɔ kɛ ka a datugu.
38 Jesus, agitando-se novamente em si mesmo, foi até o túmulo, que era uma gruta em cuja entrada tinham colocado uma pedra.
39 Yesu ko: «Aw ye kabakuru bɔ kaburu da ra.» Banbaga balemamuso min ye Mariti ye, ale ko Yesu ma ko: «Matigi, i b’a sɔrɔ a kasa bɛ bɔra ka ban, sabu a tere naani le ye bi ye kaburu kɔnɔ.»
39 Então Jesus ordenou: Marta, irmã do falecido, disse a Jesus: — Senhor, já cheira mal, porque está morto há quatro dias.
40 Yesu ko Mariti ma ko: «Ne m’a fɔ i ye ko ni i ka la ne ra, i bɛna Ala ta sebagaya ye wa?»
40 Jesus respondeu:
41 O ka kabakuru bɔ kaburu da ra. Yesu ka a ɲa kɔrɔta san fɛ ka Ala daari ko: «Ne Fa Ala, ne bɛ baraka la i ye, sabu i ka ne lamɛn.
41 Então tiraram a pedra. E Jesus, levantando os olhos para o céu, disse:
42 Ne k’a lɔn ko i bɛ ne lamɛn wagati bɛɛ. Nka mɔgɔ minw ka ne lamini, ne ka o fɔ olugu le kosɔn, janko o y’a lɔn ko ele yɛrɛ le ka ne ci.»
42 Eu sei que sempre me ouves, mas falei isso por causa da multidão presente, para que creiam que tu me enviaste.
43 Yesu ka o fɔ minkɛ, a kumana ni fanga ye ko: «Lazari, bɔ kɛnɛ ma!»
43 E, depois de dizer isso, clamou em alta voz:
44 Su bɔra; a senw ni a borow tun melegera ni fani ye, a ɲa datugunin bɛ ni kasanke ye. Yesu ko o ma ko: «Aw ye faniw bɔ a ra k’a to a ye taga.»
44 Aquele que tinha morrido saiu, tendo os pés e as mãos amarrados com ataduras e o rosto envolto num lenço. Então Jesus lhes ordenou:
45 Yahudiya minw tun nana Mariyamu fɛ, Yesu ka min kɛ, olugu ka o ye minkɛ, o caman lara a ra.
45 Muitos dos judeus que tinham vindo visitar Maria, vendo o que Jesus havia feito, creram nele.
46 Nka dɔw tagara Farisiw* fɛ ka taga Yesu ta kow lakari o ye.
46 Outros, porém, foram até os fariseus e lhes contaram o que Jesus havia feito.
47 Sarakalasebagaw* kuntigiw, ani Farisiw ka kititigɛbagaw ta jɛnkuru* wele ka o sigi; o ko: «An bɛna mun le kɛ? Cɛ nin bɛ tagamasiyɛn caman kɛra dɛ!
47 Então os principais sacerdotes e os fariseus convocaram o Sinédrio e disseram: — O que estamos fazendo, uma vez que este homem opera muitos sinais?
48 Ni an k’a to ten a yɛrɛ ma, a laban mɔgɔ bɛɛ bɛna la a ra. Nka ni o kɛra, Rɔmukaw bɛna na ka na an ta Alabatosoba ni an ta siya halaki!»
48 Se o deixarmos assim, todos crerão nele; depois, virão os romanos e tomarão não só o nosso lugar, mas a própria nação.
49 Kelen tun bɛ o ra, min tɔgɔ tun ye ko Kayife; ale le tun ye sarakalasebagaw kuntigiba ye o san na. Ale ko: «Aw kɔni, aw tɛ foyi lɔn.
49 Mas um deles, Caifás, que era sumo sacerdote naquele ano, advertiu-os, dizendo: — Vocês não sabem nada,
50 Aw m’a lɔn ko a ka fisa mɔgɔ kelen ye sa jamana bɛɛ kosɔn, janko an ta siya bɛɛ kana halaki wa?»
50 nem entendem que é melhor para vocês que morra um só homem pelo povo e que não venha a perecer toda a nação.
51 Ayiwa, Kayife tun ma o kuma fɔ a yɛrɛ ma. A tun kɛra sarakalasebagaw kuntigiba ye o san na minkɛ, o le kosɔn Ala ka o cirayakuma don a da ra, ko Yesu le ka kan ka sa o ta siya nɔ ra.
51 Ora, Caifás não disse isto por conta própria, mas, sendo sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus estava para morrer pela nação.
52 Nka a tun tɛna kɛ o siya dama kosɔn; Ala ta mɔgɔ minw janjanna dunuɲa fan bɛɛ ra, a bɛna sa ka olugu bɛɛ le jɛn ka o kɛ kelen ye.
52 E não somente pela nação, mas também para reunir em um só corpo os filhos de Deus, que andam dispersos.
53 Yahudiyaw kuntigiw k’a latigɛ o lon yɛrɛ ra ko Yesu ka kan ka faga.
53 Desde aquele dia, resolveram matar Jesus.
54 O kosɔn Yesu ma sɔn ka kɛ yaalayaala ye Yahudiyaw cɛ ra kɛnɛ kan tuun. A bɔra o yɔrɔ ra ka taga kongokolon fanfɛyɔrɔ ra, dugu dɔ ra min bɛ wele ko Efirayimu. Ale ni a ta karamɔgɔdenw tora o yɔrɔ ra.
54 Assim sendo, Jesus já não andava publicamente entre os judeus, mas retirou-se para uma região vizinha ao deserto, para uma cidade chamada Efraim, onde permaneceu com os discípulos.
55 Ayiwa, Yahudiyaw ta Jɔnyaban ɲanagbɛ* tun bɛ surunyara. Mɔgɔ caman bɔra jamana yɔrɔ wɛrɛw ra, ka na Zeruzalɛmu ka kɔn ɲanagbɛ ɲa, ka na o yɛrɛ saninya.
55 Estava próxima a Páscoa dos judeus, e muitos daquela região foram a Jerusalém antes da Páscoa para se purificar.
56 Mɔgɔw tun bɛ Yesu yɔrɔɲinina; o tun ɲɔgɔn ɲininka Alabatoso lu kɔnɔ, ko: «Aw bɛ mun miiri? O tuma a tɛna na ɲanagbɛ ra wa?»
56 Lá, procuravam Jesus e, estando eles no templo, diziam uns aos outros: — O que vocês acham? Ele não virá à festa?
57 O y’a sɔrɔ sarakalasebagaw kuntigiw, ani Farisiw tun k’a fɔ mɔgɔw ye ka ban ko ni min o min ka Yesu yɔrɔ lɔn, o tigi ye taga a fɔ olugu ye, janko o y’a sɔrɔ ka a mina.
57 Ora, os principais sacerdotes e os fariseus haviam ordenado que, se alguém soubesse onde ele estava, o denunciasse, para que pudessem prendê-lo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.