Hebreus 11
Biblu Ala ta Kuma (DYU) vs NAA
1 Lanaya kɔrɔ ye ko i jigi bɛ fɛn min kan, i bɛ la a ra ko i bɛna o sɔrɔ, walama i ɲa tɛ fɛn min na, ka la a ra, ka a kɛ i n’a fɔ i ɲa bɛ o ra.
1 Ora, a fé é a certeza de coisas que se esperam, a convicção de fatos que não se veem.
2 Lanaya le kosɔn, fɔlɔ mɔgɔw ko diyara Ala ye.
2 Pois, pela fé, os antigos obtiveram bom testemunho.
3 Lanaya le kosɔn, an b’a lɔn ko Ala ka dunuɲa dan a ta kuma baraka ra; o cogo ra, an ɲa bɛ fɛn minw yera, olugu ma bɔ fɛnyetaw ra.
3 Pela fé, entendemos que o universo foi formado pela palavra de Deus, de maneira que o visível veio a existir das coisas que não são visíveis.
4 Lanaya le kosɔn, Abila ka saraka min di Ala ma, o nafa bonyara ka tɛmɛ Kabila ta kan. Lanaya le kosɔn, Ala ka a jate mɔgɔ terennin ye, ka sɔn a ta sarakaw ma. Lanaya le kosɔn, a bɛ an karanna hali bi, hali ni a sara.
4 Pela fé, Abel ofereceu a Deus um sacrifício mais excelente do que Caim, pelo qual obteve testemunho de ser justo, tendo a aprovação de Deus quanto às suas ofertas. Por meio da fé, mesmo depois de morto, ainda fala.
5 Lanaya le kosɔn, Ala ka Henɔki ta ka taga ni a ye, a ma sa; mɔgɔ si m’a ye tuun, sabu Ala tun k’a ta. Sani Ala ye a ta, Ala k’a yira ko a ko tun diyara ale ye.
5 Pela fé, Enoque foi levado a fim de não passar pela morte; não foi achado, porque Deus o havia levado. Pois, antes de ser levado, obteve testemunho de que havia agradado a Deus.
6 Ni lanaya tɛ, mɔgɔ si ko tɛ se ka diya Ala ye; ni mɔgɔ min b’a fɛ ka gbara Ala ra, o tigi ka kan ka la a ra ko Ala bɛ yi, ko a bɛ a ɲinibagaw sara.
6 De fato, sem fé é impossível agradar a Deus, porque é necessário que aquele que se aproxima de Deus creia que ele existe e que recompensa os que o buscam.
7 Lanaya le kosɔn, Ala ka Nuho lasɔmi minkɛ, a siranna Ala ɲa, ka kurunba lalaga ka a ni a ta gbamɔgɔw kisi, k’a sɔrɔ Ala tun k’a lasɔmi min na, a ɲa tun ma o ye fɔlɔ. Lanaya kosɔn a ka mɔgɔw ta kɛwalejuguw bɔ kɛnɛ kan, ka Ala ta kiti ben o kan, ka Ala ta terennin sɔrɔ lanaya baraka ra.
7 Pela fé, Noé, divinamente instruído a respeito de acontecimentos que ainda não se viam e sendo temente a Deus, construiu uma arca para a salvação de sua família. Assim, ele condenou o mundo e se tornou herdeiro da justiça que vem da fé.
8 Lanaya le kosɔn, Ala ka Iburahima wele minkɛ, a ka Ala kan mina; Ala tun bɛna jamana min di a ma, ka a kɛ a ta ye, a bɔra ka o jamana sira ta, ka taga, k’a sɔrɔ a yɛrɛ m’a lɔn a bɛ tagara yɔrɔ kelen min na.
8 Pela fé, Abraão, quando chamado, obedeceu, a fim de ir para um lugar que devia receber como herança; e partiu sem saber para onde ia.
9 Lanaya le kosɔn, Ala ka jamana min layiri ta a ye, a tagara sigi o jamana ra, ka kɛ lonan ye, ka to ka si fanibonw kɔnɔ; Isiyaka ni Yakuba fana ka o le kɛ, sabu o layiri kelen le tun tara olugu ye.
9 Pela fé, peregrinou na terra da promessa como em terra alheia, habitando em tendas com Isaque e Jacó, herdeiros com ele da mesma promessa.
10 Iburahima jigi tun bɛ Ala ta dugu lɔnin le kan, min ju sigira ka ɲa; Ala yɛrɛ ka min ko latigɛ, ani ka a lɔ.
10 Porque Abraão aguardava a cidade que tem fundamentos, da qual Deus é o arquiteto e construtor.
11 Lanaya le kosɔn, Saran ni a ta kɔrɔya bɛɛ, Ala ka a to a sera ka den woro; sabu Ala min ka layiri ta a ye, a lara a ra ko o ye kankelentigi le ye.
11 Pela fé, também, a própria Sara, apesar de não poder ter filhos e já ser idosa, recebeu poder para ser mãe, pois considerou fiel aquele que lhe havia feito a promessa.
12 O kosɔn o cɛ kelen min fanga tun banna ka ban, min tun surunyara saya ra ka ban, o ka den caman sɔrɔ, ka caya i ko sankolo lolow, i ko kɔgɔjida kɛnkɛn min tɛ se ka jate.
12 Por isso, também de um só homem, praticamente morto, saiu uma posteridade tão numerosa como as estrelas do céu e inumerável como a areia que está na praia do mar.
13 O mɔgɔw bɛɛ sara lanaya ra; Ala tun ka fɛn minw layiri ta o ye, o ma o sɔrɔ, nka a kɛra i n’a fɔ o ɲa tun bɛ o ra, fɔ o bɛ ɲagari o kosɔn. O yɛrɛ k’a fɔ ko olugu ye lonanw le ye dunuɲa ra yan, ko olugu ye tɛmɛbagaw le ye.
13 Todos estes morreram na fé. Não obtiveram as promessas, mas viram-nas de longe e se alegraram com elas, confessando que eram estrangeiros e peregrinos na terra.
14 Ayiwa, mɔgɔ minw bɛ o kuma ɲɔgɔn fɔ, o b’a yira ko olugu bɛ sigiyɔrɔ wɛrɛ le ɲinina.
14 Porque os que falam desse modo manifestam estar procurando uma pátria.
15 O bɔra yɔrɔ min na, ni o tun tora ka miiri o yɔrɔ ko ra, o tun bɛ se ka cogo sɔrɔ ka kɔsegi o yɔrɔ ra.
15 E, se, na verdade, se lembrassem daquela de onde saíram, teriam oportunidade de voltar.
16 Nka can ra, o tun bɛ yɔrɔ wɛrɛ le ɲinina, min ka fisa, o kɔrɔ ye min bɛ sankolo ra. O le kosɔn Ala tɛ a yɛrɛ bonya o mɔgɔw ma, a bɛ sɔn o ye ale wele ko o ta Ala; sabu a ka dugu dɔ labɛn o ye.
16 Mas, agora, desejam uma pátria superior, isto é, celestial. Por isso, Deus não se envergonha deles, de ser chamado o seu Deus, porque lhes preparou uma cidade.
17 Lanaya le kosɔn, Ala ka Iburahima kɔrɔbɔ k’a flɛ minkɛ, a sɔnna ka Isiyaka di k’a kɛ saraka ye. A tun bɛ a dencɛ kelenpe le dira; k’a sɔrɔ Ala tun ka layiri ta a ye,
17 Pela fé, Abraão, quando posto à prova, ofereceu Isaque. Aquele que acolheu as promessas de Deus estava a ponto de sacrificar o seu único filho,
18 k’a fɔ a ye ko: «I bɛna duruja sɔrɔ Isiyaka le fɛ, i tɔgɔ bɛna la duruja min na.»
18 do qual havia sido dito: “A sua descendência virá por meio de Isaque.”
19 A jigi tun b’a kan ko hali ni Isiyaka sara, ko se bɛ Ala ye ka a lakunu ka bɔ saya ra. O kosɔn Ala ka a dencɛ kɔsegi a ma, sabu a kɛra i n’a fɔ a tun k’a di ka ban.
19 Abraão considerou que Deus era poderoso até para ressuscitar Isaque dentre os mortos, de onde também figuradamente o recebeu de volta.
20 Lanaya le kosɔn, Isiyaka ka dugawu kɛ Yakuba ni Esawu ye lon nataw ta ko ra.
20 Pela fé, igualmente Isaque abençoou Jacó e Esaú, a respeito de coisas que ainda estavam para vir.
21 Lanaya le kosɔn, Yakuba satuma ra, a tintinnin tora a ta bere kan ka Ala bato, ka dugawu kɛ Yusufu dencɛw bɛɛ kelen kelen ye.
21 Pela fé, Jacó, quando estava para morrer, abençoou cada um dos filhos de José e, apoiado sobre a extremidade do seu bordão, adorou a Deus.
22 Lanaya le kosɔn, Yusufu sawagati sera minkɛ, a ka Izirayɛlimɔgɔw bɔko fɔ Misiran jamana ra; a k’a fɔ ko o tagatɔ, o ye taga ni ale su kolow ye.
22 Pela fé, José, próximo do seu fim, fez menção do êxodo dos filhos de Israel, bem como deu ordens a respeito de seus próprios ossos.
23 Lanaya le kosɔn, cira Musa worora minkɛ, a worobagaw ka a dogo fɔ karo saba, sabu o k’a ye ko a cɛ ka ɲi; o ma siran masacɛ ta sariya latigɛnin ɲa.
23 Pela fé, Moisés, depois de nascer, foi escondido por seus pais durante três meses, porque viram que era um menino bonito e não temeram o decreto do rei.
24 Lanaya le kosɔn, cira Musa kɔrɔyara minkɛ, a ma sɔn ko o ye ale wele ko Farawona denmuso dencɛ.
24 Pela fé, Moisés, sendo homem feito, recusou ser chamado filho da filha de Faraó,
25 Ale ye tɔɔrɔ ni Ala ta mɔgɔw ye, o diyara a ye ka tɛmɛ jurumun ta ɲanagbɛ kan, o min ye fɛn tɛmɛta ye.
25 preferindo ser maltratado junto com o povo de Deus a usufruir prazeres transitórios do pecado.
26 A k’a ye ko ka tɔɔrɔ i ko Kisibaga* tɔɔrɔra cogo min na, ko nafa bɛ o ra ka tɛmɛ Misiran naforo bɛɛ kan. A ɲa tun bɛ fɛn wɛrɛ ra, min ye Ala ta baraji ye.
26 Ele entendeu que ser desprezado por causa de Cristo era uma riqueza maior do que os tesouros do Egito, porque contemplava a recompensa.
27 Lanaya le kosɔn, cira Musa bɔra Misiran, a ma siran masacɛ ta dimi ɲa; a k’a ja gbɛlɛya, k’a kɛ i n’a fɔ a ɲa bɛ Ala ra, mɔgɔ tɛ Ala min ye.
27 Pela fé, Moisés abandonou o Egito, não ficando amedrontado com a ira do rei, pois permaneceu firme como quem vê aquele que é invisível.
28 Lanaya le kosɔn, a ka Jɔnyaban ɲanagbɛ* sigi, k’a fɔ Izirayɛlimɔgɔw ye ko o ye sagaden jori seriseri o ta bondaw kan, janko ninminamɛlɛkɛ tɛmɛtɔ, a kana se Izirayɛlimɔgɔw dencɛ fɔlɔw ma.
28 Pela fé, celebrou a Páscoa e o derramamento do sangue, para que o exterminador não tocasse nos primogênitos dos israelitas.
29 Lanaya le kosɔn, Izirayɛlimɔgɔw ka Kɔgɔjiwulen cɛtigɛ ka tɛmɛ, k’a kɛ i n’a fɔ o bɛ tagamana dugukolojalan le kan. Misirankaw ko o bɛ o ɲɔgɔn kɛ minkɛ, ji ka o bɛɛ datugu pewu.
29 Pela fé, os israelitas atravessaram o mar Vermelho como por terra seca. Quando os egípcios tentaram fazer o mesmo, foram engolidos pelo mar.
30 Lanaya le kosɔn, Izirayɛlimɔgɔw ka Zeriko dugu lamini tere wolonfla minkɛ, dugu laminikogow benna.
30 Pela fé, ruíram as muralhas de Jericó, depois de rodeadas por sete dias.
31 Lanaya le kosɔn, jatɔmuso Rahabu ma sa ni Alakanminabariw ye, sabu Izirayɛlimɔgɔ minw tun nana jamana flɛ, a tun ka olugu minako ɲa.
31 Pela fé, Raabe, a prostituta, não foi destruída com os desobedientes, porque acolheu os espias com paz.
32 Ayiwa, ne yɛrɛ tɛna se ka a bɛɛ fɔ. Sabu wagati tɛna sɔrɔ ka kuma Zedeyɔn ta ko ra, ani Baraki, ani Samusɔn, ani Zɛfite, ani Dawuda, ani Samawilu, ani cira tɔw.
32 E que mais direi? Certamente me faltará o tempo necessário para falar de Gideão, de Baraque, de Sansão, de Jefté, de Davi, de Samuel e dos profetas,
33 Lanaya le kosɔn, olugu sera masacɛw ra, o tagamana terenninya kan; Ala ka fɛn minw layiri ta, o ka o sɔrɔ; o ka jaraw da datugu,
33 os quais, por meio da fé, conquistaram reinos, praticaram a justiça, obtiveram promessas, fecharam a boca de leões,
34 tasuma baraka dɛsɛra o kɔrɔ, o bɔsira kɛrɛkɛmuru boro; o tun ye barakantanw ye, nka o ka baraka sɔrɔ; dɔw kɛra cɛfariw ye kɛrɛ ra, ka jamana wɛrɛ mɔgɔw ta kɛrɛkɛdenw gbɛn ka o labori.
34 extinguiram a violência do fogo, escaparam de ser mortos à espada, da fraqueza tiraram força, fizeram-se poderosos na guerra, puseram em fuga exércitos estrangeiros.
35 Lanaya kosɔn, muso dɔw ta mɔgɔw suw kununa ka di o ma.
35 Mulheres receberam, pela ressurreição, os seus mortos. Alguns foram torturados, não aceitando seu resgate, para obterem superior ressurreição;
36 O ka dɔw lɔgɔbɔ, ka o bugɔ ni gbɛɲɛ ye; o ka dɔw yɛrɛ don nɛgɛjɔrɔkɔ ra, ka o bla kaso ra.
36 outros, por sua vez, passaram pela prova de zombarias e açoites, sim, até de algemas e prisões.
37 O ka dɔw bon ni kabakuru ye ka o faga, ka dɔw minako juguya, ka dɔw cɛtigɛ ni si ye, ka dɔw faga ni kɛrɛkɛmuru ye. O tun bɛ yaala ka lamini; bagbolow, ani sagagbolow le tun bɛ o ta fani donta ye. Foyi tun tɛ o boro, mɔgɔw ka o tɔɔrɔ ka o minako juguya.
37 Foram apedrejados, serrados ao meio, mortos ao fio da espada. Andaram como peregrinos, vestidos de peles de ovelhas e de cabras; passaram por necessidades, foram afligidos e maltratados.
38 Dunuɲamɔgɔw tun man kan ni o lanamɔgɔ minw ye, olugu le tun bɛ yaala kongo kɔnɔ, ani kuruw kan ka lamini, ka dogo kuruwow ni dingakolonw kɔnɔ.
38 O mundo não era digno deles. Andaram errantes pelos desertos, pelos montes, pelas covas, pelos antros da terra.
39 O mɔgɔw bɛɛ ko diyara Ala ye o ta lanaya kosɔn; o bɛɛ n’a ta, Ala ka fɛn minw layiri ta, o tun ma o sɔrɔ.
39 Todos estes, mesmo tendo obtido bom testemunho por meio da fé, não obtiveram a concretização da promessa,
40 Ala tun ka fɛn wɛrɛ le latigɛ an bɛɛ ye, min ka fisa; a tun t’a fɛ olugu ye o yɔrɔɲuman dafaninba sɔrɔ ka an to.
40 porque Deus tinha previsto algo melhor para nós, para que eles, sem nós, não fossem aperfeiçoados.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.