Gênesis 42

Biblu Ala ta Kuma (DYU) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Yakuba nana a mɛn ko siman bɛ sɔrɔra Misiran. A k’a fɔ a dencɛw ye ko: «Mun kosɔn aw bɛ sigi yan ka kɛ ɲɔgɔn flɛ ye?
1 Jacó, sabendo que havia trigo no Egito, disse aos seus filhos: "Por que estais olhando uns para os outros?
2 Ne k’a mɛn ko siman bɛ sɔrɔra Misiran. Aw ye taga yi ka taga dɔ san an ye, janko kɔngɔ kana na an faga yan.»
2 Eu soube que há trigo no Egito. Descei lá e comprai-o para nós; poderemos assim viver e escaparemos à morte."
3 Yusufu kɔrɔcɛ mɔgɔ tan ka sira mina, ka taga siman san Misiran.
3 E os dez irmãos de José desceram ao Egito para comprar trigo.
4 Yakuba ma sɔn ka Yusufu dɔgɔcɛ Boniyaminu bla ni o ye ka taga. A tun bɛ siranna ko kojugu dɔ kana na taga a sɔrɔ yi.
4 Jacó não deixou partir com seus irmãos Benjamim, irmão de José, "com medo, pensava ele, de que lhe acontecesse alguma desgraça."
5 Ayiwa, Yakuba dencɛw tagara simansanyɔrɔ ra ni mɔgɔ wɛrɛw ye, sabu kɔngɔ tun bɛ Kanaana jamana yɔrɔ bɛɛ le ra.
5 Os filhos de Israel chegaram, pois, no meio de uma multidão de outros para comprar víveres, porque a fome reinava na terra de Canaã.
6 O y’a sɔrɔ Yusufu le tun bɛ Misiran jamana kuntigiya ra; ale le tun bɛ siman fiyeerera mɔgɔ bɛɛ ma Misiran. A kɔrɔcɛw nana se minkɛ, o ka o kinbiri gban Yusufu kɔrɔ, ka o ɲa biri dugu ma.
6 José era o governador de toda a região, e era ele quem vendia o trigo a todo o mundo. Desde sua chegada, os irmãos de José prostraram-se diante dele com o rosto por terra.
7 Yusufu k’a kɔrɔcɛw ye minkɛ, a ka o lɔn; nka a k’a kɛ i n’a fɔ ale ma o lɔn. A kumana o fɛ k’a kɛ i n’a fɔ a dimina o kɔrɔ le. A ko o ma ko: «Aw bɔra min le?» O k’a jaabi ko: «An bɔra Kanaana jamana le ra, ka na siman san yan.»
7 José reconheceu-os imediatamente, mas, comportando-se com eles como um estrangeiro, disse-lhes com rudeza: "Donde vindes?" "Da terra de Canaã, responderam eles, para comprar víveres."
8 O ka o fɔ minkɛ, Yusufu k’a lɔn can ra ko a kɔrɔcɛw lo. Nka olugu ma Yusufu lɔn.
8 Foi assim que José reconheceu a seus irmãos, mas eles não o reconheceram.
9 Yusufu tun ka siko minw kɛ a kɔrɔcɛw ko ra, a hakiri jigira o ra. A ko o ma ko: «Aw nana jamana flɛ dogo ra le, janko aw bɛna se ka jamana yɔrɔ minw kɛrɛ, aw ye o yɔrɔw lɔn.»
9 E lembrava-se dos sonhos que tivera outrora a respeito deles; disse-lhes: "Vós sois espiões: viestes explorar os pontos fracos do país."
10 A kɔrɔcɛw ko: «An matigicɛ, o tɛ! I ta jɔnw nana siman le san.
10 "Não, meu senhor, responderam, teus servos vieram comprar víveres.
11 An bɛɛ ye fakelendenw le ye. An bɛ can le fɔra. An ma na jamana flɛ dogo ra.»
11 Somos todos filhos dum mesmo pai, somos gente honesta; teus servos não são espiões."
12 Yusufu ko: «Can tɛ! Aw nakun ye ka na jamana flɛ le, janko aw bɛna se ka yɔrɔ minw kɛrɛ, aw ye o lɔn.»
12 "Não é verdade -, disse-lhes ele, viestes explorar os pontos fracos do país."
13 O ko: «Anw ye i ta jɔnw le ye; an ye balemacɛ tan ni fla le ye, an bɛɛ ye fakelendenw le ye. An sigira Kanaana jamana ra. An bɛɛ ra fitini, ale bɛ ni an facɛ ye so; kelen sara an na.»
13 Eles responderam: "Somos doze irmãos, filhos dum mesmo pai, na terra de Canaã. O mais novo está agora em casa de nosso pai, o outro já não existe."
14 Yusufu ko: «Ne ka min fɔ, o le ye can ye; ne ko aw nana an ta jamana flɛ dogo ra le.
14 José disse-lhes: "É bem como eu disse: sois espiões.
15 Ne bɛna aw sɛgɛsɛgɛ cogo min na, o ye nin ye: ne bɛ kari Farawona tɔgɔ ra, ko ni aw dɔgɔcɛ fitini ma na fiyewu, aw tɛna bɔ yan.
15 Sereis, aliás, postos à prova: pela vida do faraó, não saireis daqui antes que tenha vindo vosso irmão mais novo.
16 Aw ye mɔgɔ kelen bɔ aw ra k’a ci, o ye taga aw dɔgɔcɛ fitini ta ka na ni a ye. Tɔw bɛ to kaso ra yan. Ne bɛna aw ta kuma sɛgɛsɛgɛ o cogo le ra k’a lɔn ni aw bɛ can le fɔra. Ni aw ma o kɛ kɔni, o tuma ne karira Farawona tɔgɔ ra ko aw nana jamana flɛ dogo ra le.»
16 Mandai um de vós buscá-lo; enquanto isso, ficareis prisioneiros. Vossas palavras serão assim provadas, e veremos se dissestes a verdade. Do contrário, pela vida do faraó, sois espiões!"
17 Yusufu ka o fɔ minkɛ, a ka o bla kaso ra tere saba.
17 E mandou metê-los numa prisão durante três dias.
18 A tere sabanan, a k’a fɔ o ye ko: «Sisan ne bɛna min fɔ aw ye, ni aw ka o kɛ, o tuma ne tɛna foyi kɛ aw ra, sabu ne bɛ siran Ala ɲa.
18 No terceiro dia, José disse-lhes: "Fazei isto, e vivereis, porque sou cheio do temor a Deus.
19 Ni a kɛra ko aw bɛ can le fɔra, o tuma, aw ra kelen ye to kaso ra yan, aw tɔw ye taga ni siman ye ka taga a di aw ta somɔgɔw ma, sabu kɔngɔ bɛ o ra.
19 Se sois gente de bem, que um dentre vós fique detido em prisão; e os outros partam levando o trigo para alimentar vossas famílias.
20 O kɔ, aw sekɔtɔ, aw ye na ni aw dɔgɔcɛ fitini ye yan; ni o kɛra, ne bɛ a lɔn ko aw bɛ can le fɔra; o ra ne tɛna foyi kɛ aw ra.»
20 Trazei-me então vosso irmão mais novo, para que eu possa verificar a verdade de vossas palavras, e não morrereis." Foi o que fizeram.
21 O ka kɛ a fɔ ye ɲɔgɔn ye ko: «Can ra, an ka an dɔgɔcɛ Yusufu hakɛ ta; sabu an yɛrɛ tun k’a nin tɔɔrɔtɔ ye; a ka an daari ko an ye sabari ka makari ale ra k’a to yi, nka an ma sɔn. O le kosɔn nin ɲagban bɛ sera an ma bi.»
21 Disseram uns aos outros: "Em verdade, expiamos o crime cometido contra o nosso irmão, porque víamos a angústia de sua alma quando ele nos suplicava, e não o escutamos! Eis por que veio sobre nós esta desgraça!"
22 Rubɛn ka kuma ta, k’a fɔ o ye ko: «Ne tun m’a fɔ aw ye ko aw kana den nin faga wa? Aw ma sɔn ka ne ta kuma lamɛn. Sisan a ye nin ye, Ala b’a hakɛ le bɔra an na tan.»
22 "Não vos tinha eu dito, disse-lhes Rubem, para não pecardes contra o menino? Não quisestes ouvir-me, e eis agora que nos é reclamado o seu sangue!"
23 Ayiwa, o tun m’a lɔn ko Yusufu bɛ o ta kan mɛnna; sabu Yusufu yɛrɛ tun bɛ kumana o fɛ ni daramina le ye.
23 Ora, não sabiam que José os compreendia, porque lhes tinha falado por meio de um intérprete.
24 Yusufu ka o kuma mɛn minkɛ, a bɔra o kɔrɔ ka taga kasi. A kɔsegira ka na, ka na kuma o fɛ tuun. O kɔ fɛ a ka Simeyɔn mina k’a siri o yɛrɛ ɲana.
24 E José afastou-se deles para chorar. Voltou em seguida e falou-lhes; e escolheu Simeão, ao qual mandou prender na presença deles.
25 Yusufu k’a fɔ a ta baaradenw ye ko o ye a kɔrɔcɛw ta bɔrɔw fa siman na, ka o bɛɛ ta wariw dondon o ta bɔrɔw kɔnɔ, ani ka o ta siraradomuni di o ma. Baaradenw k’a kɛ ten.
25 José ordenou depois que se enchessem de trigo os seus sacos, e que se pusesse o dinheiro de cada um em seu saco de viagem, e também que se lhes dessem provisões para o caminho: assim foi feito.
26 O ka o ta bɔrɔw lala o ta faliw kɔ ra, ka sira mina ka kɛ taga ye.
26 Eles carregaram o trigo sobre os seus jumentos e partiram.
27 O tagara se yɔrɔ dɔ ra, o y’a sɔrɔ su kora. O sira yi. O ra kelen k’a ta bɔrɔ dayɛlɛ ko a bɛ domuni di a ta fali ma; a k’a ta wari ye bɔrɔ da ra.
27 Na estalagem, abrindo um deles o seu saco para dar de comer ao seu jumento, viu que o seu dinheiro estava na boca do saco.
28 A ko tɔw ma ko: «E! O ka ne ta wari sekɔ; a ye nin ye bɔrɔ da ra.» Tɔw k’a ye ten minkɛ, o jusu kasira. O siranna fɔ o bɛ yɛrɛyɛrɛ. O ko: «Ala ka mun le kɛ an na tan sa?»
28 "Devolveram-me o meu dinheiro, disse ele aos seus irmãos; ei-lo aqui no meu saco!" Desfaleceu-se-lhes o coração, e, tomados de espanto, disseram uns aos outros: "Que é isto que Deus nos fez?"
29 Ayiwa, o nana se o facɛ Yakuba fɛ, Kanaana jamana ra. Min ka o sɔrɔ, o ka o bɛɛ fɔ a ye. O ko:
29 Voltaram para junto de Jacó, seu pai, na terra de Canaã, e contaram-lhe nestes termos tudo o que lhes tinha acontecido:
30 «Cɛ min bɛ Misiran jamana kunna, a ma kuma an fɛ ni ɲumanya ye dɛ! A ko, ko an tagara o ta jamana flɛ dogo ra le.
30 "O homem que governa o país nos falou asperamente e nos tomou por espiões.
31 An k’a fɔ a ye ko an ye mɔgɔsɔbɛw le ye, ko an ma na jamana flɛ dogo ra.
31 Dissemos-lhe que éramos gente honesta, e não espiões;
32 An k’a fɔ a ye ko an tun ye balemacɛ tan ni fla le ye an facɛ fɛ, ko kelen sara, ko an dɔgɔcɛ fitini, sisan ale bɛ ni an facɛ ye Kanaana jamana ra.
32 que éramos doze irmãos, filhos dum mesmo pai, dos quais um já não existia mais, e o mais novo estava no momento com nosso pai, na terra de Canaã.
33 Ayiwa, a ko an ma ko: ‹Fɛn min bɛ se k’a to ne bɛ la aw ra, ko aw ye mɔgɔsɔbɛw ye, o ye nin ye: aw ye aw balema kelen to yan; aw tɔw bɛ siman ta ka taga a di aw ta somɔgɔw ma, sabu kɔngɔ bɛ o ra. Ni aw tagara, aw ye na ni aw dɔgɔcɛ fitini ye ne fɛ yan.
33 O governador do país disse-nos: por isso reconhecerei se sois gente de bem: deixai junto de mim um de vossos irmãos, levai o trigo que precisais para alimentar vossas famílias, e parti.
34 O ra, ne bɛna a lɔn ko aw ma na jamana flɛ, ko aw ye mɔgɔsɔbɛw le ye. Ni o kɛra, ne bɛna aw balemacɛ bla. O kɔ, aw bɛ se ka taga jamana yɔrɔ bɛɛ ka sanni ni fiyeere kɛ, aw yɛrɛ sago ma.› »
34 Conduzir-me-eis então vosso irmão mais novo: assim saberei que não sois espiões, mas gente honesta. Eu vos devolverei então vosso irmão, e podereis negociar no país."
35 Ayiwa, o nana kɛ siman bɔ ye o ta bɔrɔw kɔnɔ tuma min na, o k’a ye ko o bɛɛ ta wari bɛ o ta bɔrɔw kɔnɔ. O ka wari ye o ta bɔrɔ kɔnɔ minkɛ, o ni o facɛ bɛɛ siranna.
35 E, esvaziando os seus sacos, eis que o pacote de dinheiro de cada um se encontrava em seu saco. Quando eles e seu pai viram seu dinheiro, tiveram medo.
36 O facɛ Yakuba k’a fɔ o ye ko: «E! Aw bɛna ne bɔnɔ ne ta denw na dɛ! Yusufu tɛ yi tuun, Simeyɔn fana tɛ yi tuun; aw bɛna Boniyaminu fana mina ka taga ni a ye wa? Nin tɔɔrɔ bɛɛ bɛ ben ne le kan.»
36 Jacó disse-lhes: "Vós me tirais os meus filhos! José já não existe, Simeão tampouco, e quereis me tomar ainda Benjamim! Tudo vem cair sobre mim!"
37 Rubɛn ko a facɛ ma ko: «Ni ne ma sekɔ ka na ni Boniyaminu ye i fɛ, o tuma i ye ne dencɛ fla bɛɛ faga! Boniyaminu to ne boro; ni a kɛra cogo o cogo, ne bɛna sekɔ ka na ni a ye i fɛ.»
37 Rubem disse-lhe: "Tira a vida aos meus dois filhos, se eu não te reconduzir Benjamim! Confia-o a mim: eu to reconduzirei."
38 Yakuba ko: «Ɔn-ɔn, ne dencɛ tɛ taga ni aw ye Misiran fiyewu; sabu a ni a kɔrɔcɛ min bɛ bamuso kelen na, o sara k’a kelen to. Ni ko dɔ nana a sɔrɔ tagama ra, aw bɛna a to ne kɔrɔninba kunsigigbɛtigi ye sa jusukasi ra le.»
38 "Meu filho, tornou Jacó, não descerá convosco, porque seu irmão morreu, e só resta ele. Se lhe acontecesse um acidente nesta viagem que ides fazer, faríeis descer os meus cabelos brancos à habitação dos mortos, sob o peso da dor."

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 42, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.