Eclesiastes 5
Biblu Ala ta Kuma (DYU) vs NVT
1 Ni i bɛ Ala ɲa kɔrɔ, i kana kɔrɔtɔ ka kuma; i kana teliya ka ko dɔ miiri i jusu ra k’a fɔ, sabu Ala bɛ san fɛ, k’a sɔrɔ ele bɛ dugukolo kan yan le. O kosɔn, i ta kuma kana caya.
1 Quando você entrar na casa de Deus, tome cuidado com o que faz e ouça com atenção. Age mal quem apresenta ofertas a Deus sem pensar.
2 Hami caman le bɛ na ni sikow ye; mɔgɔ hakirintan fana bɛ lɔn a ta kuma caman le fɛ.
2 Não se precipite em fazer promessas nem em apresentar suas questões a Deus. Afinal, Deus está nos céus, e você, na terra; portanto, fale pouco.
3 Ni i ka dajuru ta Ala fɛ, i kana mɛɛn k’a dafa, sabu mɔgɔ hakirintan ko man di Ala ye. O kosɔn ni i ka dajuru ta, a dafa.
3 Do excesso de trabalho vem o sonho agitado; do excesso de palavras vêm as promessas do tolo.
4 A ka fisa i kana dajuru ta, sani i ye a ta k’a sɔrɔ i tɛna a dafa.
4 Quando fizer uma promessa a Deus, não demore a cumpri-la, pois ele não se agrada dos tolos. Cumpra todas as promessas que fizer.
5 I kana a to i da ye i bla jurumun na, ka n’a fɔ Ala ta ciraden ye ko: «Ne tun firira ka dajuru nin ta le!» Ni o kɛra, Ala bɛna dimi i kɔrɔ i darakuma kosɔn, ka i ta baara bɛɛ cɛn i boro.
5 É melhor não dizer nada que fazer uma promessa e não cumprir.
6 Ni sikow cayara ka tɛmɛ, a laban tɛ kɛ foyi ye. Ni kuma fana cayara ka tɛmɛ, a laban bɛ kɛ kumalakolon ye. O kosɔn i ka kan ka siran Ala ɲa.
6 Não permita que sua boca o leve a pecar. E não se defenda dizendo ao mensageiro do templo que a promessa foi um engano. Isso deixaria Deus irado, e ele poderia destruir tudo que você conquistou.
7 Ni i k’a ye jamana dɔ ra ko mɔgɔw bɛ fagantanw tɔɲɔra, ka ban can ni terenninya ma, o kana bara i ra; sabu fagama dɔ le bɛ dɔ kunna, nka fagama wɛrɛw le siginin bɛ olugu bɛɛ kunna.
7 Sonhar demais é inútil, assim como falar muito. Em vez disso, tema a Deus.
8 K’a sɔrɔ dugukolo nafa ye bɛɛ ta le ye. Hali masacɛ yɛrɛ ta ko bɛɛ bɛ bɔ sɛnɛ le ra.
8 Não se surpreenda se, em toda a terra, você vir os pobres sofrendo opressão pelos poderosos, e a justiça e o direito sendo pervertidos. Cada oficial é subordinado a uma autoridade superior, e a justiça se perde em meio à burocracia.
9 Mɔgɔ o mɔgɔ bɛ wari kanu, wari tɛ o tigi wasa ka ye. Mɔgɔ o mɔgɔ bɛ naforo kanu, o tigi ta sɔrɔta t’a wasa ka ye. Nin fana ye kogbansan dɔ le ye.
9 Até mesmo o rei tira para si o máximo proveito da terra.
10 Ni i borofɛnw cayara, o domubagaw fana bɛ caya. O tuma fɛntigi yɛrɛ ta nafa ye juman le ye? A ɲa y’a ye dɔrɔn!
10 Quem ama o dinheiro nunca terá o suficiente. Quem ama a riqueza nunca se satisfará com o que ganha. Não faz sentido viver desse modo!
11 Baarakɛbaga ta sunɔgɔ ka di, hali ni a ka dɔɔnin dɔrɔn le sɔrɔ, walama ni a ka caman le sɔrɔ k’a domu. Nka waritigi ta wasa t’a to a ye sunɔgɔ.
11 Quanto mais você tem, mais pessoas aparecem para ajudá-lo a gastar. Portanto, de que serve a riqueza, senão para vê-la escapar por entre os dedos?
12 Ne ka kojuguba dɔ fana ye dugukolo kan yan: o ye naforotigi min bɛ naforo lajɛn k’a bla a yɛrɛ ta halakiri kama.
12 Quem trabalha com dedicação dorme bem, quer coma pouco, quer muito. As muitas riquezas, porém, não deixam o rico dormir.
13 O naforo bɛna cɛn kokolon dɔ le ra; hali ni o tigi nana den sɔrɔ, o den tɛna foyi sɔrɔ o naforo ra.
13 Observei ainda outro grave problema debaixo do sol: o acúmulo de riquezas prejudica seu dono.
14 Adamaden fari lakolon le bɛ bɔ a bamuso kɔnɔ. A fari lakolon nana cogo min na, a fana bɛ sekɔ ka taga o cogo kelen le ra; a tɛ taga ni a ta baara tɔnɔ si ye a yɛrɛ boro.
14 Se o dinheiro é colocado em investimentos arriscados e eles dão errado, perde-se tudo. No final, não sobra nada para deixar aos filhos.
15 Nin ye kojuguba dɔ le ye fana. Adamaden nana cogo min na, a fana bɛ taga ten le. O tuma, juman le kɛra ale ta nafa ye? A ta baara tɔnɔ bɛɛ tagara fɔɲɔ fɛ;
15 Todos nós chegamos ao fim da vida nus e de mãos vazias, como no dia em que nascemos. Não levamos conosco o fruto de nosso trabalho.
16 k’a sɔrɔ a k’a ta dunuɲalatigɛ bɛɛ kɛ ɲanasisi le ra, ka tɔɔrɔ caman sɔnmina, ani jusukasi ni dimi.
16 Isto também é um grande mal: as pessoas vão embora deste mundo como vieram. Todo o seu esforço é inútil, como trabalhar para o vento.
17 Nin bɛɛ ra, ne k’a ye ko min ka fisa, ani adamaden ta nafa bɛ min na, o ye ka domuni kɛ, ka min; Ala ka wagati min di a ma, a ye a ta baara sɛgɛ diyabɔ dugukolo kan yan o wagati kɔnɔ. O le ye a ninyɔrɔ ye.
17 Passam a vida sob uma nuvem escura de frustração, doença e indignação.
18 Ni Ala fana ka naforo di mɔgɔ o mɔgɔ ma, k’a fɛntigiya, k’a to a tigi y’a diyabɔ, k’a nafa sɔrɔ, ka ɲagari a ta baara kosɔn, Ala le k’a di a ma.
18 Ainda assim, observei pelo menos uma coisa positiva: é bom que as pessoas comam, bebam e desfrutem os resultados de seu trabalho debaixo do sol durante a vida curta que Deus lhes dá e aceitem a parte que lhes cabe.
19 O tigi tɛna sigi ka to ka miiri a ta dunuɲalatigɛ ra, sabu Ala b’a jusukun fa ni ɲagari ye.
19 Também é bom receber de Deus riqueza e boa saúde para aproveitá-la. Alegrar-se com seu trabalho e aceitar a parte que lhe cabe na vida são, sem dúvida, presentes de Deus.
20 — ausente —
20 Deus mantém as pessoas tão ocupadas com as alegrias da vida que não lhes sobra tempo para refletir sobre o passado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Eclesiastes 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.