Daniel 4
Biblu Ala ta Kuma (DYU) vs VC
1 «Ne, Nebukadinɛsari, ne tun bɛ hɛra ra ne ta so kɔnɔ; ne tun wasara ne ta masabon kɔnɔ.
1 Do rei Nabucodonosor a todos os povos, nações e pessoas de todas as línguas que habitam a terra, felicidade e prosperidade!
2 Ayiwa, lon dɔ su fɛ, ne ka siko dɔ kɛ; o siko ka siranya bla ne ra. Miiriya minw nana ne fɛ, ani ne ka fɛn minw ye o siko ra, o ka ne ja tigɛ kosɛbɛ.
2 Pareceu-me bom fazer-vos conhecer os milagres e prodígios que o Deus Altíssimo operou em mim.
3 Ne ka cira bla ko o ye Babilɔni lɔnnikɛbagaw bɛɛ wele ka na, janko o ye na ne ta siko kɔrɔ fɔ ne ye.
3 Oh! como são grandes seus milagres e como são poderosos seus prodígios! Seu reinado é um reinado eterno, e sua dominação perdura de geração em geração.
4 Jinamoriw ni lagbɛrikɛbagaw ni tagamasiyɛn lɔnbagaw ni jotigiw nana. Ne ka ne ta siko fɔ o ye, nka o si ma se k’a kɔrɔ fɔ ne ye.
4 Eu, Nabucodonosor, vivia tranqüilo em minha casa e próspero em meu palácio.
5 O kɔ, Daniyɛli min ye Bɛlisasari ye, ale fana nana; Bɛlisasari, o ye ne ta ala tɔgɔ le ye. Ne tun k’a lɔn ko Ala saninman yɛrɛ ta hakiri bɛ Daniyɛli fɛ. Ayiwa, ne ka ne ta siko fɔ ale ye.
5 Tive um sonho que me assustou; os pensamentos que perpassavam pelo meu espírito quando no meu leito, bem como minhas visões, perturbaram-me.
6 Ne k’a fɔ a ye ko: ‹Bɛlisasari, ele min ye ne ta lɔnnikɛbagaw bɛɛ ta ɲamɔgɔba ye, ne k’a lɔn ko Ala saninman yɛrɛ ta hakiri le bɛ ele fɛ; gundo si man gbɛlɛn ele ma fana. Ne ka fɛn minw ye siko ra, o ye nin ye; a lamɛn, i ye a kɔrɔ fɔ ne ye.
6 Dei ordem para que fizessem vir à minha presença todos os sábios de Babilônia, a fim de que me dessem a interpretação de meu sonho.
7 Ka ne to sunɔgɔ ra, ne ka min ye, o ye nin ye:
7 Então acudiram os magos, os mágicos, os caldeus e os astrólogos, aos quais contei esse sonho, sem que eles todavia pudessem indicar-me o sentido.
8 O yiri bonyara, ka bonya,
8 Finalmente apresentou-se diante de mim Daniel, cognominado Baltazar, segundo o nome de meu deus, e em quem reside o espírito dos deuses santos. Narrei-lhe o sonho:
9 A flaburuw tun cɛ ka ɲi;
9 Baltazar, disse-lhe, chefe dos magos, sei que reside em ti o espírito dos deuses santos e que nenhum mistério te confunde. Dize-me então as visões que tive em sonho; dá-me a explicação.
10 « ‹Ayiwa, hali bi, ka ne lanin to, ne bɛ siko ra, ne barara ka Ala ta mɛlɛkɛ saninman dɔ ye, a jigira ka bɔ sankolo ra.
10 Tais eram as visões do meu espírito, quando no meu leito: eu via, no meio da região, uma árvore de alto porte.
11 A pɛrɛnna k’a fɔ ko:
11 Esta árvore cresceu, era vigorosa. O cimo tocava o céu, era avistada até nos confins da terra.
12 Nka aw ye a ju ni a lilinw to dugukolo ra yi;
12 Sua folhagem era bela, e seus abundantes frutos forneciam a todos o que comer. À sua sombra abrigavam-se os animais terrestres, nos seus ramos permaneciam os pássaros do céu e toda criatura tirava dela seu sustento!
13 Adamaden hakiri min b’a ra aw ye o bɔ a ra,
13 Nas visões de meu espírito, quando no meu leito, vi {também} um santo vigilante que descia do céu,
14 « ‹Nin ko ye Ala ta danfɛn saninmanw ta kolatigɛnin le ye;
14 e começou a gritar com voz possante; derrubai a árvore, desgalhai-a; fazei cair as folhas e dispersai seus frutos. Que os animais fujam de debaixo dela, que os pássaros abandonem seus ramos.
15 « ‹Ayiwa, ne masacɛ Nebukadinɛsari, ne ka siko min kɛ, o le ye nin ye. Ele Bɛlisasari, ele ye nin siko kɔrɔ fɔ ne ye, sabu ne ta jamana lɔnnikɛbagaw si ma se k’a kɔrɔ fɔ ne ye. Ne k’a lɔn ko ele bɛ se, sabu Ala saninman yɛrɛ ta hakiri le bɛ ele fɛ.› »
15 Entretanto, deixai permanecer na terra o tronco e as raízes, mas atados por correntes de ferro e de bronze. Que seja molhado pelo orvalho do céu e tenha seu quinhão de erva com os animais terrestres.
16 Ayiwa, Daniyɛli, min ye Bɛlisasari ye, ale ka o kuma mɛn minkɛ, a manwuna, k’a hakiri ɲagami, fɔ a ma se ka kuma. Masacɛ ko a ma ko: «Bɛlisasari, i kana a to nin siko ni a kɔrɔ ye siranya bla i ra!»
16 Que se mude seu espírito; que em lugar de um espírito humano lhe seja dado um espírito animal e sete tempos passem sobre ele!
17 A ko: «E, masacɛ, i ka yiri min ye, ni a tun ka bon, ani baraka tun b’a ra, ani a tun ka jan fɔ a kun bɛ se sankolo ma, fɔ mɔgɔw tun bɛ to dunuɲa yɔrɔ bɛɛ ra k’a ye,
17 Esta sentença é um decreto dos vigilantes, esta resolução é uma ordem dos santos, a fim de que os vivos saibam que o Altíssimo domina sobre a realeza humana, e a confere a quem lhe apraz e pode a ela elevar o mais abjeto dos mortais.
18 ani a flaburuw tun cɛ ka ɲi, a denw tun ka ca, fɔ danfɛnw bɛɛ tun bɛ o ta domuni sɔrɔ a ra, ani kongosogow tun bɛ na la a suma ra, kɔnɔw tun bɛ o ta ɲagaw la a yiriborow ra,
18 Eis o sonho que tive, eu, o rei Nabucodonosor. Portanto tu, Baltazar, dá-me a interpretação dele, porque nenhum dos sábios de meu reino foi capaz de fazê-lo. Tu o podes, porque em ti habita o espírito dos deuses santos.
19 Masacɛ, o yiri ye ele yɛrɛ le ye. Ele ta baraka le bonyara, ka i ta fanga bonya fɔ k’a se sankolo ma. I ta masaya fanga sera fɔ dunuɲa yɔrɔ bɛɛ ra.
19 Então Daniel {cognominado Baltazar} permaneceu alguns instantes perdido no tumulto de seus pensamentos, e o rei prosseguiu: Baltazar, este sonho e sua significação não devem perturbar-te! Meu senhor, replicou Daniel, possa o sonho ser para teus inimigos, e sua significação para teus adversários!
20 «Ayiwa, o kɔ, i ka Ala ta mɛlɛkɛ saninman dɔ ye, o jigira ka bɔ sankolo ra, ka na a fɔ ko: ‹Aw ye yiri ben, ka cɛn pewu; nka aw ye a ju ni a lilinw to dugukolo ra yi. Aw ye a ju siri ni nɛgɛjɔrɔkɔ ni siranɛgɛjɔrɔkɔ ye k’a to binw cɛ ra yi; gɔmiji ye to k’a ɲigi, a ye to kongosogow cɛ ra yi fɔ san wolonfla.›
20 A árvore que viste crescer e tornar-se bela, cujo cimo tocava o céu e era avistada dos confins da terra,
21 Masacɛ, o kuma kɔrɔ ye nin ye. Ala kɔrɔtaninba k’a latigɛ ko fɛn min bɛna kɛ ne matigicɛ masacɛ ra, a ka o le yira.
21 esta árvore de bela folhagem, de frutos abundantes que a todos dava o que comer, sob a qual viviam os animais terrestres, e em cujos ramos abrigavam-se os pássaros do céu,
22 Lon dɔ, o bɛna i gbɛn ka bɔ adamadenw cɛ ra. I bɛna taga to ni kongosogow le ye. I bɛ bin ɲimi i ko misi. I bɛ si kɛnɛ ma, gɔmiji bɛ to ka i ɲigi, ka taga se fɔ san wolonfla, janko i ye a lɔn ko Ala kɔrɔtaninba ta masaya bɛ adamadenw ta masaya kunna; ani ko ni mɔgɔ o mɔgɔ ko diyara Ala ye, a bɛ masaya di o tigi ma.
22 esta árvore, és tu senhor, que te tornaste grande e poderoso, cuja altura crescente atingiu os astros, cuja dominação estende-se até os confins da terra.
23 «Nka a fɔra minkɛ ko yiri ju ni a lilinw ye to yi, o kɔrɔ ye ko i ta masaya tɔ belen bɛ yi; lon min ni i nana lɔ a ra ko sankolo tigi Ala le ye Masa ye, o lon na i bɛna sekɔ i ta masaya ra tuun.
23 Por outro lado, o rei viu um santo vigilante descer do céu e exclamar: derrubai a árvore, desgalhai-a; mas deixai na terra o tronco e as raízes, se bem que atadas por correntes de ferro e de bronze no meio da erva do campo. Que seja molhado pelo orvalho do céu e viva com os animais terrestres até que sete tempos hajam passado sobre ele. Eis o que isto significa:
24 «Ayiwa, o ra, masacɛ, sabari ka sɔn ne ta kuma ma. I ta jurumunkow dabla, ka terenninya sira ta; juguya dabla, ka hina ɲanibagatɔw ra. Ni o kɛra, Ala bɛ se ka dɔ fara i ta hɛra kan.»
24 trata-se aí, ó rei, de um decreto do Altíssimo concernente ao rei, meu senhor:
25 Ayiwa, Daniyɛli ka min fɔ, o kow bɛɛ sera Nebukadinɛsari ma.
25 Expulsar-te-ão de entre os homens para te fazer habitar com os animais do campo; pastarás ervas como os bois e serás molhado pelo orvalho do céu. Sete tempos passarão sobre ti, até que reconheças o domínio do Altíssimo sobre a realeza humana o qual a confere a quem lhe apraz.
26 Karo tan ni fla tɛmɛnin kɔ, Daniyɛli ta kuma kɔ fɛ, lon dɔ, ka masacɛ to a bɛ yaalayaalara a ta masaso sankaso kunna Babilɔni, a ka dugu flɛ,
26 Se foi ordenado deixar intatos o tronco da árvore e suas raízes, é que tua realeza te será restituída logo que reconheças a soberania do céu.
27 k’a fɔ ko: «E, ne ta duguba Babilɔni le ye nin ye! Ne Nebukadinɛsari yɛrɛ boro baraka le k’a lɔ, k’a kɛ ne ta masadugu ye, ka ne ta bonya ni ne ta setigiya ni ne ta masaya yira mɔgɔw ra.»
27 Queiras então, ó rei, aceitar meu conselho: resgata teu pecado pela justiça, e tuas iniqüidades pela piedade para com os infelizes; talvez com isso haja um prolongamento de tua prosperidade.
28 Ayiwa, sani masacɛ ye ban o kuma ra dɔrɔn, kumakan dɔ bɔra sankolo ra, k’a fɔ ko: «Masacɛ Nebukadinɛsari, i ta masaya bɛna bɔsi i boro.
28 Tudo isso aconteceu ao rei Nabucodonosor.
29 O bɛna i gbɛn ka bɔ adamadenw cɛ ra. I bɛna taga kɛ ni kongosogow le ye. I bɛna bin ɲimi i ko misi, ka taga se fɔ san wolonfla, janko i ye a lɔn ko Ala kɔrɔtaninba ta masaya bɛ adamadenw ta masaya kunna, ani ko ni mɔgɔ o mɔgɔ ko diyara a ye, a bɛ masaya di o tigi ma.»
29 Doze meses mais tarde, o rei, passeando {nos terraços} do palácio real,
30 O yɔrɔnin bɛɛ, o kuma kɛra can ye; o ko sera Nebukadinɛsari ma. O k’a gbɛn ka bɔ adamadenw cɛ ra, k’a bla ni kongosogow ye bin na. A ka bin ɲimi i ko misi; a tun bɛ si kɛnɛ ma, gɔmiji bɛ to k’a ɲigi. A kunsigiw nana janya k’a kɛ i ko bɔn kaman siw. A sɔninfaraw janyara k’a kɛ i ko kɔnɔw ta.
30 fazia esta reflexão: eis aí verdadeiramente a grande Babilônia, que construí para fazer dela uma mansão real por meu poder soberano, e para servir à glória de minha majestade!
31 «Ayiwa, Ala tun ka wagati min latigɛ, o dafara minkɛ, ne, Nebukadinɛsari, ne ka ne ɲa kɔrɔta ka flɛri kɛ san fɛ. Ne hakiri kɔsegira ne ma.
31 Falava ainda, quando uma voz baixou do céu: anunciam a ti, rei Nabucodonosor, que teu reino te foi arrebatado.
32 Dugukolo mɔgɔw bɛɛ lajɛnnin tɛ a ɲa na foyi ye.
32 Vão expulsar-te dentre os homens para te fazer viver entre os animais dos campos; pastarás ervas como os bois. Sete tempos passarão sobre ti, até que reconheças que o Altíssimo domina sobre a realeza humana e que a confere a quem lhe apraz.
33 «Ayiwa, o wagati ra, ne hakiri sekɔra ne ma. Ne ta masaya, ani a kuntigiya, ni a nɔɔrɔ, ni a bonya bɛɛ dira ne ma tuun. Ne ta jamana kuntigiw, ani ne ta jamana ɲamɔgɔw ka ne wele ka na tuun. Ne sigira ne ta masaya ra tuun, fɔ ka ne ta fanga bonya ka tɛmɛ fɔlɔ ta kan.
33 No mesmo momento, o oráculo pronunciado sobre Nabucodonosor cumpriu-se; ele foi expulso dentre os homens e pastou ervas como os bois; seu corpo foi molhado pelo orvalho do céu. Seu pêlo cresceu como penas de águia e suas unhas, como unhas de pássaro.
34 O kosɔn, ne Nebukadinɛsari, ne bɛ Masa Ala, sankolo tigi tando, k’a kɔrɔta, k’a bonya. A ta kokɛtaw bɛɛ bɛnnin lo, a ta siraw bɛɛ terennin lo. Mɔgɔ o mɔgɔ bɛ a yɛrɛ bonya, a bɛ o majigi.»
34 Ao terminar os dias marcados, eu, Nabucodonosor, levantei os olhos para o céu. A razão voltou-me e eu bendisse o Altíssimo; louvei e glorifiquei aquele que vive eternamente, cuja dominação é perpétua, cujo reino subsiste de idade em idade.
35 — ausente —
35 Diante dele nenhum habitante da terra tem importância; age como quer tanto em se tratando do exército celestial quanto em relação aos habitantes terrenos. Ninguém pode bater-lhe na mão e perguntar-lhe: Que fazeis aí?
36 — ausente —
36 Nesse mesmo instante a razão me foi restituída, com o brilho de minha realeza, minha majestade e meu esplendor. Meus conselheiros e meus nobres vieram procurar-me; fui reintegrado à frente do meu reino e meu poder achou-se aumentado.
37 — ausente —
37 Agora, eu, Nabucodonosor, louvo, exalto e glorifico o rei do céu, cujas obras são todas justas e cujos caminhos são retos, e que tem o poder de humilhar aqueles que procedem com orgulho.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Daniel 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.