1 Reis 17
Biblu Ala ta Kuma (DYU) vs ARIB
1 Cɛ dɔ tun bɛ Tisibe dugu kɔnɔ Galadi mara ra, a tɔgɔ tun ye ko Iliya; ale k’a fɔ Akabu ye ko: «Ne bɛ kari Matigi Ala ɲanaman, Izirayɛli ta Ala tɔgɔ ra, ne bɛ baara kɛ Ala min ye, ko nin san nataw bɛɛ ra, gɔmiji foyi tɛna jigi, sanji fana tɛna ben, fɔ ni ne yɛrɛ le nana a fɔ ko sanji ye ben tuun.»
1 Então Elias, o tisbita, que habitava em Gileade, disse a Acabe: Vive o Senhor, Deus de Israel, em cuja presença estou, que nestes anos não haverá orvalho nem chuva, senão segundo a minha palavra.
2 Matigi Ala k’a ta kuma lase Iliya ma ko:
2 Depois veio a Elias a palavra do Senhor, dizendo:
3 «Bɔ nin yɔrɔ ra, ka taga terebɔyanfan na, i ye taga dogo Keriti kɔ kɔrɔ, Zuridɛn ba terebɔyanfan na.
3 Retira-te daqui, vai para a banda de oriente, e esconde-te junto ao ribeiro de Querite, que está ao oriente do Jordão.
4 I bɛna to ka kɔ ji min. Ne k’a fɔ kankan dɔw ye ko o ye to ka domuni di i ma yi.»
4 Beberás do ribeiro; e eu tenho ordenado aos corvos que ali te sustentem.
5 Iliya tagara. Matigi Ala k’a fɔ a ye cogo min na a k’a kɛ ten. A tagara sigi Keriti kɔ kɔrɔ, Zuridɛn ba terebɔyanfan na.
5 Partiu, pois, e fez conforme a palavra do Senhor; foi habitar junto ao ribeiro de Querite, que está ao oriente do Jordão.
6 Kankan dɔw tun bɛ to ka na buru ni sogo di a ma sɔgɔma ni wula fɛ. A tun bɛ to ka kɔ ji min.
6 E os corvos lhe traziam pão e carne pela manhã, como também pão e carne à tarde; e ele bebia do ribeiro.
7 Nka sani wagati dɔ cɛ, kɔ ji jara, sabu sanji foyi tun tɛ benna jamana ra.
7 Mas, decorridos alguns dias, o ribeiro secou, porque não tinha havido chuva na terra.
8 Matigi Ala k’a ta kuma lase Iliya ma k’a fɔ a ye ko:
8 Veio-lhe então a palavra do Senhor, dizendo:
9 «Wuri ka taga Sarɛpita dugu kɔnɔ, Sidɔn mara ra, i ye taga to yi. Ne k’a fɔ muso cɛ sanin dɔ ye o yɔrɔ ra, ko a ye domuni di i ma.»
9 Levanta-te, vai para Sarepta, que pertence a Sidom, e habita ali; eis que eu ordenei a uma mulher viúva ali que te sustente.
10 Iliya wurira o le ra ka taga Sarɛpita. A bɛ sera dugu donda ra minkɛ, a ka muso dɔ ye, min cɛ tun sara; muso tun bɛ lɔgɔ le ɲinina. Iliya k’a wele k’a fɔ a ye ko: «Sabari, i ye taga ji dɔ ta minan dɔ kɔnɔ ka na a di ne ma, ne ye o min.»
10 Levantou-se, pois, e foi para Sarepta. Chegando ele à porta da cidade, eis que estava ali uma mulher viúva apanhando lenha; ele a chamou e lhe disse: Traze-me, peço-te, num vaso um pouco d'água, para eu beber.
11 Muso tagatɔ jitayɔrɔ ra, Iliya k’a wele tuun k’a fɔ a ye ko: «Sabari, i natɔ, i ye na ni domuni dɔɔnin fana ye i boro.»
11 Quando ela ia buscá-la, ele a chamou e lhe disse: Traze-me também um bocado de pão contigo.
12 Muso k’a jaabi ko: «Ne bɛ kari Matigi Ala, i ta Ala ɲanaman tɔgɔ ra, ko domunifɛn foyi le tɛ ne fɛ so kɔnɔ. Mugu boroɲa kelen dɔrɔn le bɛ ne fɛ minan dɔ kɔnɔ, ani turu fitini bɛ daga dɔ kɔnɔ. O kosɔn ne tun bɛ nin lɔgɔden dama dama tɔmɔna, ka taga so, ka taga o fɛnw tobi ne ni ne dencɛ ye. Ni an kɔni ka o domu ka ban, o tuma an bɛ sigi ka saya makɔnɔ.»
12 Ela, porém, respondeu: Vive o Senhor teu Deus, que não tenho nem um bolo, senão somente um punhado de farinha na vasilha, e um pouco de azeite na botija; e eis que estou apanhando uns dois gravetos, para ir prepará-lo para mim e para meu filho, a fim de que o comamos, e morramos.
13 Iliya k’a fɔ a ye ko: «I kana siran. I k’a fɔ cogo min na, taga so, i ye taga a kɛ ten. Nka mugu ni turu min bɛ i boro, i ye buru fitini lalaga ni o ye ka na o di ne ma fɔlɔ; o kɔ, i ye dɔ fana tobi i yɛrɛ ni i dencɛ ye;
13 Ao que lhe disse Elias: Não temas; vai, faze como disseste; porém, faze disso primeiro para mim um bolo pequeno, e traze-mo aqui; depois o farás para ti e para teu filho.
14 sabu Matigi Ala, Izirayɛli ta Ala k’a fɔ ko: ‹Mugu tɛna ban minan kɔnɔ, turu fana tɛna dɛsɛ daga kɔnɔ, fɔ lon min na Matigi Ala bɛna sanji ben jamana kan.› »
14 Pois assim diz o Senhor Deus de Israel: A farinha da vasilha não se acabará, e o azeite da botija não faltará, até o dia em que o Senhor dê chuva sobre a terra.
15 Iliya k’a fɔ cogo min na, muso tagara a kɛ ten. Muso ni a ta somɔgɔw, ani Iliya ka domuni sɔrɔ lon bɛɛ, ka taga se fɔ wagatijan;
15 Ela foi e fez conforme a palavra de Elias; e assim comeram, ele, e ela e a sua casa, durante muitos dias.
16 sabu mugu ma ban minan kɔnɔ, turu fana ma dɛsɛ daga kɔnɔ, ka kaɲa ni Matigi Ala ta kuma ye, a tun ka o kuma min don Iliya da ra.
16 Da vasilha a farinha não se acabou, e da botija o azeite não faltou, conforme a palavra do Senhor, que ele falara por intermédio de Elias.
17 Ayiwa, o kow kɔ, o muso min tun ye a jatigimuso ye, o dencɛ banara; bana juguyara, fɔ den nɛnɛkiri nana lɔ.
17 Depois destas coisas aconteceu adoecer o filho desta mulher, dona da casa; e a sua doença se agravou tanto, que nele não ficou mais fôlego.
18 Muso k’a fɔ Iliya ye o le ra ko: «Ala ta ciraden, o tuma ko juman le bɛ ele ni ne cɛ sa? O tuma ra i nana ne fɛ ka na ne hakiri jigi ne ta kojuguw ra le wa?»
18 Então disse ela a Elias: Que tenho eu contigo, ó homem de Deus? Vieste tu a mim para trazeres à memória a minha iniqüidade, e matares meu filho?
19 Iliya k’a jaabi ko: «I dencɛ di ne ma.» Iliya ka den mina a boro, ka yɛlɛn ka taga ni a ye a yɛrɛ ta bon kɔnɔ sankaso kunna, ka taga a la a yɛrɛ ta lanan kan.
19 Respondeu-lhe ele: Dá-me o teu filho. E ele o tomou do seu regaço, e o levou para cima, ao quarto onde ele mesmo habitava, e o deitou em sua cama.
20 A ka Matigi Ala daari ko: «E, Matigi Ala, ne ta Ala, yala i bɛ sɔn ka kojugu kɛ nin muso cɛ sanin fana ra, k’a to a dencɛ ye sa, k’a sɔrɔ a ka ne lajigi a ta so wa?»
20 E, clamando ao Senhor, disse: Ó Senhor meu Deus, até sobre esta viúva, que me hospeda, trouxeste o mal, matando-lhe o filho?
21 O kɔ, Iliya lara den kan fɔ siɲaga saba, ka Matigi Ala daari ni kanba ye, k’a fɔ ko: «Matigi Ala, ne ta Ala, ne bɛ i daari, a to nin den nin ye sekɔ a ma!»
21 Então se estendeu sobre o menino três vezes, e clamou ao Senhor, dizendo: Ó Senhor meu Deus, faze que a vida deste menino torne a entrar nele.
22 Matigi Ala ka Iliya ta daariri lamɛn. Den nin sekɔra a ma, a ɲanamanyara tuun.
22 O Senhor ouviu a voz de Elias, e a vida do menino tornou a entrar nele, e ele reviveu.
23 Iliya ka den ta, ka jigi ka bɔ ni a ye bon kɔnɔ, sankaso kɔnɔ, ka taga a di a bamuso ma. A ko a ma ko: «I dencɛ ye nin ye, a ɲanamanyara.»
23 E Elias tomou o menino, trouxe-o do quarto à casa, e o entregou a sua mãe; e disse Elias: Vês aí, teu filho vive:
24 Muso ka Iliya jaabi ko: «Sisan kɔni, ne k’a lɔn yɛrɛ le ko ele ye Ala ta ciraden le ye; Matigi Ala bɛ kuma minw don i da ra k’a fɔ, o fana ye can le ye.»
24 Então a mulher disse a Elias: Agora sei que tu és homem de Deus, e que a palavra do Senhor na tua boca é verdade.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Reis 17, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.