2 Reis 5

Bibulu Jinmiire ni (DYI) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Siri tara wunlunaŋa wi maliŋgbɔɔnlɔ to pàa pye naa yinri Naama. Naama wi tafɔ, wunlunaŋa we, wìla pye naa jate konaa naa gbogo fɔ jɛŋgɛ; katugu Naama wo Yawe Yɛnŋɛlɛ làa tɛgɛ ma Siri tara fɛnnɛ pe shɔ. Ɛɛn fɔ, ki naŋa ŋa wìla pye maliŋgbɔɔn kotogofɔ, yayɛnwɛ la pye wi na.
1 Naamã, o comandante do exército da Síria, era muito respeitado e estimado pelo rei do seu país porque, por meio de Naamã, o Senhor Deus tinha dado a vitória ao exército dos sírios. Ele era um soldado valente, mas sofria de uma terrível doença da pele.
2 Ma si yala, wagati wa ni, Siri tara fɛnnɛ pèle la yiri ma saa to Izirayɛli woolo pe na, mɛɛ sumborombyɔ wa yigi kasopyɔ ma kari wi ni. A pè si saa ki sumborombyɔ wi kan Naama wi jɔ wi yeri wi tunmbyee.
2 Num dos seus ataques contra Israel, os sírios haviam levado como prisioneira uma menina israelita, que ficou sendo escrava da mulher de Naamã.
3 Pilige ka, a wì suu tafɔ jɛlɛ wi pye fɔ: «E! Ndɛɛ ki pye na tafɔ Naama wi mbe ja ya kari wa Yɛnŋɛlɛ yɔn sɛnrɛ yofɔ ŋa wa Samari ca wi yeri, wi mbe ja ya mboo yayɛnwɛ pi kɔ wi na.»
3 Um dia a menina disse à patroa: — Eu gostaria que o meu patrão fosse falar com o
4 A Naama wì si saa ki sɛnrɛ ti yɛgɛ yo wi tafɔ wunlunaŋa wi kan ma yo fɔ: «Sumborombyɔ ŋa wì yiri wa Izirayɛli tara, sɛnrɛ nda naa sɛnrɛ nda to wì yo na kan.»
4 Então Naamã foi falar com o rei e contou o que a menina tinha dito.
5 Kona, a Siri tara wunlunaŋa wì suu yɔn sogo ma yo fɔ: «Yiri ma kari wa Samari ca. Mi yaa sɛwɛ wa torogo Izirayɛli tara wunlunaŋa wi kan (mbɔɔn sɛnrɛ yo wi kan).»
5 E o rei ordenou: — Vá falar com o rei de Israel e entregue esta carta a ele. Então Naamã saiu, levando uns trezentos e cinquenta quilos de prata, e uns setenta quilos de ouro, e dez mudas de roupas finas.
6 A Naama wì si kari ki sɛwɛ wi ni ma saa wi kan Izirayɛli tara wunlunaŋa wi yeri. Kìla pye ma yɔnlɔgɔ wa ki sɛwɛ wi ni ma yo fɔ: «Na ki sɛwɛ ŋa maga wi ta, maga jɛn ma yo fɔ muwi mìlan tunmbyee Naama wi torogo wa ma yeri, jaŋgo maa yayɛnwɛ pi kɔ wi na.»
6 A carta que ele levava dizia assim: “Esta carta é para apresentar Naamã, que é meu oficial. Eu quero que você o cure.”
7 Naa Izirayɛli tara wunlunaŋa wìla kaa sɛwɛ wi kara ma kɔ, a wì suu yɛɛra yaripɔrɔ ti yigi mari walagi jatere piri ndorogo ki na, ma sho fɔ: «Muwi mi yɛn Yɛnŋɛlɛ le le? Mi mbe ya ti lere mbe ku nakoma mbe yinwege kan lere yeri le, fɔ a wì tun na yeri ma yo mbege naŋa ŋa wi yayɛnwɛ pi kɔ wi na? Yege kala na li wele, yege jɛn ye yo fɔ wi yɛn nala yɔn jaa, mbe malaga gbɔn na ni win.»
7 Quando o rei de Israel leu a carta, rasgou as suas roupas em sinal de medo e exclamou: — Como é que o rei da Síria quer que eu cure este homem? Será que ele pensa que eu sou Deus e que tenho o poder de dar a vida e de tirá-la? Ele está querendo briga!
8 Naa Yɛnŋɛlɛ lere Elize wìla kaa ki logo ma yo fɔ Izirayɛli tara wunlunaŋa wìla wi yɛɛra yaripɔrɔ ti walagi, a wì si tun wa wunlunaŋa wi yeri ma yo pe saa yewe fɔ: «Yiŋgi na, a mà sɔɔn yaripɔrɔ ti walagi? Yege naŋa wi torogo laga na kan. Pa wi yaa ki jɛn fɔ Yɛnŋɛlɛ yɔn sɛnrɛ yofɔ yɛn laga Izirayɛli tara.»
8 O profeta Eliseu soube do que havia acontecido e mandou dizer ao rei: — Por que o senhor está tão preocupado? Mande que esse homem venha falar comigo, e eu mostrarei a ele que há um profeta em Israel!
9 Kona, a Naama wì si pan wi shɔnye naa wi wotoro ŋa shɔn maa tilele wi ni, ma pan ma yere wa Elize wi go yɔn ki na.
9 Então Naamã foi com os seus cavalos e carros e parou na porta da casa de Eliseu.
10 A Elize wì si lere tun ma yo wi saga yo wi kan fɔ wi kari wi sa woli wa Zhuridɛn gbaan wi ni wolisaga kɔlɔshyɛn, pa wi yaa sagala mbe pye kpoyi.
10 Eliseu mandou que um empregado saísse e dissesse a ele que fosse se lavar sete vezes no rio Jordão, pois assim ficaria completamente curado da sua doença.
11 Naa pàa kaa ki yo Naama wi kan, a wì si nawa ŋgban, mɛɛ lɛ na kee wi tara, na yuun fɔ: «Mì jaga yan ndɛɛ ki naŋa ŋa wo jate wi yaa yiri mbe pan na kɔrɔgɔ, mbe yere na na tanla, mbe Yawe Yɛnŋɛlɛ, wi Yɛnŋɛlɛ li yɛnri na kan, mboo kɛɛ ki tagataga wa na yama lara ti na mbanla yayɛnwɛ pi kɔ na na.
11 Mas Naamã ficou muito zangado e disse: — Eu pensava que pelo menos o profeta ia sair e falar comigo e que oraria ao
12 Naga yɛn ma, Damasi gbaanla wele, Amana gbaan naa Paripari gbaan, poro si mbɔnrɔ Izirayɛli tara gbaanla pe ni fuun pe na wi le? Ki cɛn mi se jɛn na ya sa woli wo wa ni mbe sagala kɛ?» A wì si sɔngɔrɔ ma kari naŋgbanwa ni.
12 Além disso, por acaso, os rios Abana e Farpar, em Damasco, não são melhores do que qualquer rio da terra de Israel? Será que eu não poderia me lavar neles e ficar curado? E foi embora muito bravo.
13 Ɛɛn fɔ, a wi tunmbyeele pè si fulo wi tanla ma para wi ni, ma yo fɔ: «Na to, ndɛɛ ki pye Yɛnŋɛlɛ yɔn sɛnrɛ yofɔ wi yo ma sa kaŋgbanga ka pye, ma se jɛn naga pye le? Pee ka logo wì yo fɔ na maga sa woli ma yaa pye kpoyi.»
13 Então os seus empregados foram até o lugar onde ele estava e disseram: — Se o profeta mandasse o senhor fazer alguma coisa difícil, por acaso, o senhor não faria? Por que é que o senhor não pode ir se lavar, como ele disse, e ficar curado?
14 Kona, a Naama wì si sɔngɔrɔ ma kari wa Zhuridɛn gbaan wi yɔn na, ma saa woli wa wi ni wolisaga kɔlɔshyɛn paa yɛgɛ ŋga na Yɛnŋɛlɛ lere wìla ki yo wi kan we. A wi wire tì si kanŋga ma pye paa lefɔnmbile wire yɛn. A wì si sagala ma pye kpoyi.
14 Então Naamã desceu até o rio Jordão e mergulhou sete vezes, como Eliseu tinha dito. E ficou completamente curado. A sua carne ficou firme e sadia como a de uma criança.
15 Kì pye ma, a wì si sɔngɔrɔ ma pan wa Yɛnŋɛlɛ lere wi yeri wo naa mbele fuun pàa pinlɛ wi ni pe ni. Naa wìla ka saa gbɔn wa, a wì si saa yere Yɛnŋɛlɛ lere wi yɛgɛ sɔgɔwɔ ma yo fɔ: «Wele, koni mìgi jɛn ma yo Yɛnŋɛlɛ la yɛgɛ woro laga dunruya wi laga ka kpɛ ni na Izirayɛli Yɛnŋɛlɛ lo ma. Koni mi ŋa ma kulonaŋa, mi yɛn naga yarikanra nda ti kaan ma yeri, mɔɔ yɛɛ yaga mari shɔ.»
15 Depois ele voltou com todos os seus homens até o lugar onde Eliseu estava e disse: — Agora eu sei que no mundo inteiro não existe nenhum deus, a não ser o Deus de Israel. Aceite um presente meu, por favor.
16 Ɛɛn fɔ, a Elize wì suu yɔn sogo ma yo fɔ: «Yawe Yɛnŋɛlɛ na yinwege wolo, lo na mi yɛn na tunŋgo piin li kan li mɛgɛ ki na, mi se yaraga ko ka kpɛ shɔ ma yeri.»
16 Eliseu respondeu: — Juro pelo Naamã insistiu com ele para que aceitasse, mas ele não quis.
17 Kona, a Naama wì sho fɔ: «Kì kaa pye ma se yɛnlɛ mbe yaraga ka kpɛ shɔ na yeri, ki yaga pe ye tara ti taambugɔ ka koli mi ŋa ma kulonaŋa na kan, ki sofilele worosoye shyɛn tuguro bɔ; katugu mi ŋa ma kulonaŋa, mi woro na jaa mbe saraga sogowogo nakoma nayinmɛ saraga wɔ yarisunndo ta yɛgɛ yeri, kaawɔ Yawe Yɛnŋɛlɛ lo cɛ yeri.
17 Aí Naamã disse: — Já que o senhor não quer aceitar o meu presente, então deixe que eu leve para casa duas mulas carregadas de terra , pois de agora em diante eu não vou oferecer
18 Ɛɛn fɔ, Yawe Yɛnŋɛlɛ li mi ŋa ma kulonaŋa na kala yaga ki kala na li ni: ‹Na na tafɔ, wunlunaŋa we, wi kaa yiin wa wi yarisunŋgo Irimɔ ki gbɔgɔgo ki ni mbe fɔli ki yɛgɛ sɔgɔwɔ mbege gbɔgɔ, na kɛɛ ko wi ma jiige ki na; kona mi fun mi ma fɔli wa yarisunŋgo Irimɔ ki gbɔgɔgo ki ni. Yawe Yɛnŋɛlɛ li mi ŋa ma kulonaŋa na kala yaga, na mi ka ka sa fɔli wa yarisunŋgo Irimɔ ki gbɔgɔgo ki ni we.› »
18 Mas eu gostaria que ele me perdoasse uma coisa, que é a seguinte: quando eu tiver de acompanhar o meu rei ao templo de Rimom, o deus da Síria, para ali adorar, eu vou ter de adorá-lo também. Que o Senhor Deus me perdoe por isso!
19 A Elize wì suu pye fɔ: «Ta kee yɛyinŋge na.»
19 Eliseu disse: — Adeus! Boa viagem! Quando Naamã já estava um pouco longe,
20 a Yɛnŋɛlɛ li lere Elize wi tunmbyee lefɔnŋɔ Gehazi wì suu yɛɛ pye fɔ: «Wele, ki Siri tara fɛnnɛ naŋa Naama wì pan yaara nda ni, na tafɔ wii yɛnlɛ mbe yaraga ko ka kpɛ shɔ wi yeri, wì ti ni fuun ti yaga wi kan. Yawe Yɛnŋɛlɛ na yinwege wolo li mɛgɛ ki na, mi yaa yiri mbe fe ki naŋa ŋa wi puŋgo na mbe sa yaraga ka shɔ wi yeri.»
20 Geazi, o empregado de Eliseu, começou a pensar: — O meu patrão deixou que Naamã fosse embora sem pagar nada. Ele devia ter aceitado o que o sírio estava oferecendo. Juro pelo
21 Kona, a Gehazi wì si lɛ ma taga Naama wi puŋgo na. Naa Naama wìla kaa wi yan wila fee na paan wi kɔrɔgɔ, a wì si fyɛɛlɛ ma yiri wa wi wotoro ŋa shɔn maa tilele wi ni ma tigi ma saa wi fili, mɛɛ Gehazi wi yewe ma yo fɔ: «Ki yɛn wa yinŋge le?»
21 Então Geazi saiu correndo. Quando Naamã viu que um homem vinha correndo atrás dele, desceu do carro e perguntou: — Aconteceu alguma coisa?
22 A Gehazi wì suu yɔn sogo ma yo fɔ: «Ee, ki yɛn wa yinŋge. Na tafɔ wo wìlan tun ma yo mbe pan mbege yo ma kan, fɔ Yɛnŋɛlɛ yɔn sɛnrɛ yofɛnnɛ pe fɔrɔgɔfɛnnɛ lefɔnmbɔlɔ shyɛn yiri wa Efirayimu yanwiga tara ti ni ma pan wa wi yeri fɔɔnfɔɔn ŋga na, fɔ ma warifuwe culo nafa ma yiri kɛ ma yiri kaŋgurugo naa bunduye shyɛn kan wi yeri.»
22 — Não! — respondeu Geazi. — Mas o meu patrão mandou dizer que agora mesmo chegaram dois membros de um grupo de profetas da região montanhosa de Efraim. Então ele gostaria que o senhor desse a ele uns trinta quilos de prata e duas mudas de roupas finas.
23 A Naama wì sho fɔ: «Ma yɛɛ yaga ma warifuwe culo nafa taanri ma yiri kɛ shɔ.» Naama wìla wi yɛnri ŋgbanga ma yo wi yɛnlɛ wiri shɔ. A wì si warifuwe culo nafa taanri ma yiri kɛ wi le yɛrɛ kasha shyɛn ni mari kan wi yeri konaa bunduye shyɛn pe ni. Wìla ti kan wi tunmbyeele shyɛn yeri, a pèri tugo ma keli Gehazi wi yɛgɛ.
23 Naamã disse: — Por favor, leve sessenta quilos de prata. E insistiu com ele. Então pôs a prata em dois sacos, entregou a prata e as duas mudas de roupas finas a dois dos seus empregados e mandou que eles fossem na frente de Geazi.
24 Naa Gehazi wìla ka saa gbɔn wa yanwiga ki na, a wì si yaara ti shɔ pe yeri mari tɛgɛ wa go, mɛɛ ki tunmbyeele pe sɔngɔrɔ ma yo paa kee.
24 Quando eles chegaram ao morro onde Eliseu morava, Geazi pegou os dois sacos e carregou-os para dentro de casa. Depois mandou embora os empregados de Naamã,
25 Ko puŋgo na, a wo jate wì si kari wa wi tafɔ Elize wi yeri. A Elize wì suu yewe ma yo fɔ: «Gehazi, ma yiri se yeri?»
25 entrou em casa de novo e foi falar com Eliseu. Este perguntou: — Onde é que você foi? — Eu não fui a lugar nenhum! — respondeu Geazi.
26 Ɛɛn fɔ, a Elize wì suu yɔn sogo ma yo fɔ: «Sanga ŋa ni ki naŋa wì yiri wa wi wotoro wi ni ma tigi ma pan mɔɔ fili, na yinnɛ li pye na ye yaan na. Ma yɛgɛ na penjara jasanga, naa yaripɔrɔ, naa oliviye tire kɛrɛ, naa ɛrɛzɛn kɛɛrɛ, naa simbaala, naa nɛrɛ, naa kulonambala konaa kulojaala jasanga wo wì gbɔn kɛ?
26 Mas Eliseu disse: — O meu espírito estava com você quando aquele homem desceu do carro para falar com você. Esta não era ocasião para você aceitar dinheiro e roupas, plantações de oliveiras e de uvas, ovelhas e gado ou empregados e empregadas.
27 Ŋga mà pye yɛɛn ki kala na, Naama wi yayɛnwɛ pi yaa sɔngɔrɔ mbe mara mboro naa ma setirige piile ye na fɔ sanga pyew.»
27 Portanto, a doença de Naamã vai pegar em você, e os seus descendentes a terão para sempre. Quando saiu dali Geazi tinha pegado a doença, e a sua pele estava branca como a neve.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Reis 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.