Marcos 5

ut-Hun New Testament (DUD) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Ye̱so u̱n yan-neke̱-mo̱ u̱n wu̱ ne̱ pasu̱ru̱ de ka jit-de o-mar de, u̱n dak-o̱ o-Garasa.
1 Passaram à outra margem do lago, ao território dos gerasenos.
2 Da-o̱ Ye̱so ru'e̱ o-hat à, ba u̱n naas o-da, wu̱ ken ne̱t-wu̱ ro kon wu̱ ko-ya-u̱t-ko̱t da'e̱ u̱r-hi à. Wu̱ rwu̱u̱nu̱ru̱ be-de u̱s-saag, wu̱ go'onu̱te̱ u̱n Ye̱so ne̱.
2 Assim que saíram da barca, um homem possesso do espírito imundo saiu do cemitério
3 Wu̱ ro m-ma'as m-she'et u̱n pak-to̱ u̱t-ta'ar be-de a m-jo̱k u̱t-u à. Wu̱ ro m-gege̱ á ko̱ u̱t-kwo̱m.
3 onde tinha seu refúgio e veio-lhe ao encontro. Não podiam atá-lo nem com cadeia, mesmo nos sepulcros,
4 Ko̱ a gegu̱rse̱ na-se u̱n wu̱ u̱t-kom ne̱ u̱t-kwo̱m u̱t-kwo̱m, wu̱ jetemse̱ to̱ war war. Yatt-wu̱ ro wu̱ m-hoks m-gaag á.
4 pois tinha sido ligado muitas vezes com grilhões e cadeias, mas os despedaçara e ninguém o podia subjugar.
5 Ko̱ de ke da-de, m-te̱t m-ho̱w ne̱, wu̱ ro n-te̱ u̱n saag-se u̱n pak-to̱ u̱t-ta'ar, n-to̱n u̱t-haag. Wu̱ ma'asu̱ru̱ u̱s-kan kane̱. Wu̱ ro m-monomse̱ u̱n hi u̱n de u̱n wu̱ u̱t-ta'ar u̱t-ta'ar.
5 Sempre, dia e noite, andava pelos sepulcros e nos montes, gritando e ferindo-se com pedras.
6 Da-o̱ wu̱ hyambe̱ Ye̱so à, wu̱ kawu̱ru̱ Ye̱so o-rek. Wu̱ wo̱bu̱ru̱. Wu̱ kwu̱ktu̱ru̱ u̱n co Ye̱so.
6 Vendo Jesus de longe, correu e prostrou-se diante dele, gritando em alta voz:
7 Wu̱ she̱rgu̱ru̱ u̱s-kan. Wu̱ ze̱e̱ru̱, “Ye̱so, Wà-wu̱ Shir, n-to̱n, ¿ya da wo̱ u̱n me̱ ne̱? Hakku̱re̱, u̱m mo̱ssu̱te̱ wo̱ u̱n Shir ne̱, wo̱ 'ya me̱ u̱r-ko̱o̱b á!”
7 Que queres de mim, Jesus, Filho do Deus Altíssimo?Conjuro-te por Deus, que não me atormentes.
8 Wu̱ u̱n ze̱e̱ yo ka remen Ye̱so zeste̱ ko-ya-u̱t-ko̱t, “Ru no̱ u̱n hi-de u̱n ka ne̱t-wu̱.”
8 É que Jesus lhe dizia: Espírito imundo, sai deste homem!
9 Bo̱ ka ne̱t-wu̱ ko̱nte̱ Ye̱so à, Ye̱so citu̱ru̱ wu̱. Ye̱so ze̱e̱ru̱ wu̱, “¿Jin u̱n du ro̱ waane̱?”
9 Perguntou-lhe Jesus: Qual é o teu nome? Respondeu-lhe: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Wu̱ ko̱nu̱ru̱ Ye̱so komo wu̱ ze̱e̱ru̱, “Ye̱so hakku̱re̱, taasu̱ o yen te̱ u̱n ka be-de.”
10 E pediam-lhe com instância que não os lançasse fora daquela região.
11 U̱n ka be-de ne̱, caari-o̱ u̱n kur-o̱ u̱n are̱de ro u̱t-re̱ n-to̱n u̱r-haag.
11 Ora, uma grande manada de porcos andava pastando ali junto do monte.
12 Ya-u̱t-ko̱t ko̱nu̱ru̱ Ye̱so. Ye̱ ze̱e̱ru̱, “Ye̱so tu̱wu̱t te̱ be-de u̱n are̱de yage̱ te̱ cu̱wu̱t ye̱.”
12 E os espíritos suplicavam-lhe: Manda-nos para os porcos, para entrarmos neles.
13 Ye̱so ya'u̱ru̱ ye̱ o-co̱w. Ya-u̱t-ko̱t ruuru̱ be-de u̱n ka ne̱t-wu̱, ye̱ co̱wu̱ru̱ u̱n hi-to̱ u̱n are̱de. Kur-o̱ u̱n are̱de dugu-u̱s yoor [2,000]. Are̱de yirigbu̱ru̱ o-mar. Bo̱ ye̱ yirigbu̱te̱ à, ye̱ duuzbu̱ru̱ n-me̱ o-mar. Ho̱-m re̱e̱ru̱ ye̱ kap.
13 Jesus lhos permitiu. Então os espíritos imundos, tendo saído, entraram nos porcos; e a manada, de uns dois mil, precipitou-se no mar, afogando-se.
14 Bo̱ yan-gu̱t-de u̱n are̱de hyente̱ rii-yo no̱me̱ à, ye̱ so̱mu̱ru̱ u̱s-rek, ha-mo̱ u̱n bo̱-o̱ ro̱ yow yow à. Ye̱ ru̱ndu̱ru̱ ya-o-bo̱ u̱n riib-se u̱n o̱ ne̱ ka ma-to̱. Hun-ne̱ rwu̱u̱nu̱ru̱, ye̱ hyenet rii-yo ko̱re̱ à.
14 Fugiram os pastores e narraram o fato na cidade e pelos arredores. Então saíram a ver o que tinha acontecido.
15 Ye̱ haanu̱ru̱ be-u̱r Ye̱so, ye̱ hyanu̱ru̱ wu̱ ya-u̱t-ko̱t ro daage̱ u̱r-hi à. Wu̱ ro tara u̱n gund-o̱ u̱n wu̱ ne̱ ho̱kke̱ u̱n we̱e̱r-se u̱n wu̱ ne̱. Ye̱ ho̱gu̱ru̱ o-gye̱r. Ye̱ hyanag u̱t-hyat.
15 Aproximaram-se de Jesus e viram o possesso assentado, coberto com seu manto e calmo, ele que tinha sido possuído pela Legião. E o pânico apoderou-se deles.
16 Komo ye̱ hyane̱ rii-yo ko̱re̱ ka ne̱t-wu̱ ya-u̱t-ko̱t da'e̱ u̱r-hi à, u̱n ka are̱de̱-ye̱ ne̱ u̱n yish-ye̱ u̱n ye̱ à, ye̱ ru̱ru̱ hun-ne̱ ye̱ rwu̱u̱ne̱ so̱ o-bo̱ à rii-yo ko̱re̱ à.
16 As testemunhas do fato contaram-lhes como havia acontecido isso ao endemoninhado, e o caso dos porcos.
17 Ye̱ taknu̱ ko̱n-u̱s Ye̱so wu̱ yaksu̱ ye̱ dak-o̱ u̱n ye̱.
17 Começaram então a rogar-lhe que se retirasse da sua região.
18 Ye̱so ro m-co̱w o-hat wu̱ yagu̱te̱ ka dak-o̱ o̱ ka. Ka ne̱t-wu̱ ne̱ wu̱ ya-u̱t-ko̱t ro daage̱ u̱r-hi à ko̱nu̱ru̱ Ye̱so 'ye wu̱ o-co̱w wu̱ do̱ru̱té̱ wu̱.
18 Quando ele subia para a barca, veio o que tinha sido possesso e pediu-lhe permissão de acompanhá-lo.
19 Amba Ye̱so de̱k ma-to̱ u̱n wu̱ á. Ye̱so ze̱e̱ru̱, “Ji o-hur be-u̱r yan-yen-du du. O ru̱re̱ ye̱ rem-se Wan-Ko̱yan nomu̱ wo̱ à, u̱n bo̱ wu̱ hyane̱ 'wo̱n u̱n du à.”
19 Jesus não o admitiu, mas disse-lhe: Vai para casa, para junto dos teus e anuncia-lhes tudo o que o Senhor fez por ti, e como se compadeceu de ti.
20 Ká ne̱t-wu̱ argu̱ru̱ m-neke̱. Wu̱ taknu̱ rwo̱r u̱n ka ma-to̱ u̱n ka dak-o̱ o̱ a m-ze̱e̱ Bo̱-u̱t O̱p à. Wu̱ ro m-rwo̱r u̱n ka rem-se u̱t-mo̱o̱r ne̱ se Ye̱so nomu̱ wu̱ à. Hun-ne̱ kap ye̱ bo̱pu̱ru̱ u̱s-nu remen ye̱ ho̱gu̱te̱ rii-yo u̱t-hyat.
20 Foi-se ele e começou a publicar, na Decápole, tudo o que Jesus lhe havia feito. E todos se admiravam.
21 Komo Ye̱so co̱wu̱ru̱ o-hat wu̱ dooru̱ m-pas u̱n jit-de o-mar. Bo̱ wu̱ wo̱o̱bu̱te̱ à, hun-ne̱ de̱e̱n mo̱rgu̱ru̱ be-de u̱n wu̱ n-riib o-mar.
21 Tendo Jesus navegado outra vez para a margem oposta, de novo afluiu a ele uma grande multidão. Ele se achava à beira do mar, quando
22 Wu̱ ken ne̱t-wu̱ haanu̱ru̱, jin-de u̱n wu̱ Jaros. Wan-gaan be-de u̱n yan-co ye̱ u̱n kuke̱-o̱ atte̱ u̱n yoos u̱n Ma-to̱ Shir à. Bo̱ wu̱ hyente̱ Ye̱so à, wu̱ kwu̱ktu̱ru̱ u̱n co-o̱ u̱n wu̱.
22 um dos chefes da sinagoga, chamado Jairo, se apresentou e, à sua vista, lançou-se-lhe aos pés,
23 Wu̱ gapu̱rsu̱ru̱ Ye̱so, wu̱ ze̱e̱ru̱, “Ye̱so, me̱ ka haane̱ be u̱n du. Wà re wan-ne'a-wu̱ ro̱ u̱n kom-to̱ Shir. U̱m co̱no̱g o he, o ci wu̱ u̱n kom-u̱t ru ko̱ ka go̱m-o̱ ro̱ m-ta à, wu̱ nom ho̱o̱g.”
23 rogando-lhe com insistência: Minha filhinha está nas últimas. Vem, impõe-lhe as mãos para que se salve e viva.
24 Ye̱so argu̱ru̱ wu̱ m-do̱re̱. Ye̱ argu̱ru̱ m-neke̱. Hun-ne̱ de̱e̱n do̱ru̱ru̱ Ye̱so. Ye̱ ro wu̱ m-me̱gemse̱.
24 Jesus foi com ele e grande multidão o seguia, comprimindo-o.
25 Wu̱ ken ne'a-wu̱ ro kon wu̱ go̱m bo̱pe̱ à, hak-u̱s o̱p u̱s-yoor [12] hyó-m ro m-du u̱n wu̱r-o̱ u̱n wu̱.
25 Ora, havia ali uma mulher que já por doze anos padecia de um fluxo de sangue.
26 Wu̱ swo̱o̱g u̱r-ko̱o̱b de̱e̱n u̱n kom-to̱ u̱n ya-u̱s-ba'at u̱t-mo̱o̱r ne̱. Bo̱ u̱n rem-se wu̱ rotte̱ u̱n kom-to̱ u̱n wu̱ à, kap o̱ u̱n se se teeste̱ u̱n hoob-o̱ u̱s-baat remen go̱m-o̱ u̱n wu̱ teet. Go̱m ro wu̱ m-mu̱u̱n n-hwu̱k n-hwu̱k.
26 Sofrera muito nas mãos de vários médicos, gastando tudo o que possuía, sem achar nenhum alívio; pelo contrário, piorava cada vez mais.
27 Wu̱ ho̱gu̱su̱te̱ Ye̱so ro u̱n taas u̱s-go̱m. Wu̱ pa'anu̱ru̱ so̱ u̱n jim-de u̱n wu̱ n-me̱ u̱n mo̱o̱r-to̱ u̱n hun-ne̱ wu̱ ci'it gund-o Ye̱so.
27 Tendo ela ouvido falar de Jesus, veio por detrás, entre a multidão, e tocou-lhe no manto.
28 Wu̱ ze̱e̱ru̱ u̱n hur-de u̱n wu̱, “Ko̱ bo̱ u̱n gund-o Ye̱so o̱ de̱ u̱m ci'e̱, o̱ bo̱'o̱su̱te̱ go̱m re teet.”
28 Dizia ela consigo: Se tocar, ainda que seja na orla do seu manto, estarei curada.
29 Bo̱ wu̱ ci'ite̱ gund-o Ye̱so à, hyó-mo̱ u̱n wu̱ argu̱ru̱ m-ka ba u̱n rem. Wu̱ ho̱gu̱ru̱ u̱n wu̱r-o̱ u̱n wu̱ go̱m taag.
29 Ora, no mesmo instante se lhe estancou a fonte de sangue, e ela teve a sensação de estar curada.
30 Ba u̱n naas o-da, Ye̱so napu̱ru̱ Shir ruutte̱ se ken myot-se u̱n wu̱r-o̱ u̱n wu̱, wu̱ napu̱ru̱ u̱nze wu̱ ken ci'ig wu̱. Wu̱ byandu̱ru̱ n-me̱ u̱n mo̱o̱r-to̱ u̱n hun-ne̱ wu̱ nept wu̱ ci'e̱ wu̱ à. Wu̱ ze̱e̱ru̱, “¿Wan wu̱ ne̱ ci'e̱ me̱ o-gund?”
30 Jesus percebeu imediatamente que saíra dele uma força e, voltando-se para o povo, perguntou: Quem tocou minhas vestes?
31 Yan-neke̱-mo̱ u̱n wu̱ ze̱e̱ru̱ wu̱, “Gwo̱t ka mo̱o̱r-to̱ u̱n hun-ne̱ to̱. ¿Wa nep ne̱t-wu̱ ci'e̱ gund-o ru?”
31 Responderam-lhe os seus discípulos: Vês que a multidão te comprime e perguntas: Quem me tocou?
32 Ka da-de, wu̱ gu̱tru̱ru̱ remen wu̱ hyenet wu̱ no̱me̱ kaane̱ à.
32 E ele olhava em derredor para ver quem o fizera.
33 Ne'a tomso, bo̱ wu̱ nepte̱ rii-yo takne̱ u̱n wu̱ ne̱ à, wu̱ haanu̱ru̱ gye̱r-o-gye̱r. Wu̱ ro u̱s-zap. Wu̱ kwu̱ktu̱ru̱ u̱n co Ye̱so, wu̱ ru̱ru̱ wu̱ bo̱ u̱n rii-yo takne̱ à.
33 Ora, a mulher, atemorizada e trêmula, sabendo o que nela se tinha passado, veio lançar-se-lhe aos pés e contou-lhe toda a verdade.
34 Ye̱so ze̱e̱ru̱ wu̱, “Wà re, wan-ne'a bo̱ o she̱rte̱ u̱n me̱ ne̱ à, go̱m ru taag. Ji o-hur, hur-u̱r gaan. O̱a do m-mu̱u̱n á.”
34 Mas ele lhe disse: Filha, a tua fé te salvou. Vai em paz e sê curada do teu mal.
35 Wu̱ ro u̱t-ma, ye̱ ken ye̱ rwu̱u̱nu̱ru̱ u̱n hur-o̱ u̱n wan-co-wu̱ u̱n kuke̱-o̱ atte̱ u̱n yoos u̱n Ma-to̱ Shir à. Ye̱ ze̱e̱ru̱ ka wan-co-wu̱, “¿Yan yo wo̱tte̱ u̱n rangse̱ u̱n Wa-u̱r-Yoos? Wà ru wan-ne'a mereste̱.”
35 Enquanto ainda falava, chegou alguém da casa do chefe da sinagoga, anunciando: Tua filha morreu. Para que ainda incomodas o Mestre?
36 Ko̱ de̱ ye̱ zette̱ kaane̱, u̱nze wà wan-ne'a mereste̱ à, Ye̱so was u̱n to̱ ne̱ á. Wu̱ ze̱e̱ru̱ wan-co, “Yage̱ o-gye̱r. She̱r hur-u̱r gaan cot.”
36 Ouvindo Jesus a notícia que era transmitida, dirigiu-se ao chefe da sinagoga: Não temas; crê somente.
37 Bo̱ Ye̱so ru̱ru̱tu̱ wu̱ kaane̱ à, ye̱ argu̱ru̱ m-neke̱ u̱n ka ne̱t-wu̱ ne̱, amba Ye̱so de̱k hun-ne̱ á, se̱ Bitrus, u̱n Yakubu, u̱n Yohana (heno Yakubu) ne̱.
37 E não permitiu que ninguém o acompanhasse, senão Pedro, Tiago e João, irmão de Tiago.
38 Bo̱ ye̱ woote̱ u̱n hur-o Jaros à (wan-co u̱n kuke̱-o̱ u̱n yoos u̱n Ma-to̱ Shir à), Ye̱so 'wo̱ssu̱ru̱ hun-ne̱ kane̱ de̱e̱n. Ye̱ ro u̱s-'wo̱n.
38 Ao chegar à casa do chefe da sinagoga, viu o alvoroço e os que estavam chorando e fazendo grandes lamentações.
39 Bo̱ wu̱ tu̱wte̱ à, wu̱ ze̱e̱ru̱ ye̱, “¿Remen yan o̱ no̱tte̱ u̱s-'wo̱n? Ay, wan-ne'a-wu̱ mar á. Rew-mo̱ wu̱ ro̱tte̱.”
39 Ele entrou e disse-lhes: Por que todo esse barulho e esses choros? A menina não morreu. Ela está dormindo.
40 Ye̱ nemsu̱ru̱ wu̱ nemes-to̱ o-yo'og. Wu̱ ruutu̱ru̱ bo̱ u̱n ye̱ ro kane̱ kap à n-do̱. Wu̱ de̱ku̱ru̱ bo̱ u̱n tato-o̱ u̱n wan-ne'a u̱n inu u̱n wan-ne'a ne̱ u̱n ye̱ ka ne̱n tet ye̱ ne̱ ye̱ wu̱ rotte̱ m-neke̱ u̱n ye̱ ne̱ à. Ye̱ co̱wu̱ru̱ be-de u̱r-u.
40 Mas riam-se dele. Contudo, tendo mandado sair todos, tomou o pai e a mãe da menina e os que levava consigo, e entrou onde a menina estava deitada.
41 Ye̱so bo̱pu̱ru̱ kom-o̱ u̱n ka wan-ne'a-wu̱. Wu̱ ze̱e̱ru̱ wan-ne'a, “Tarita kumi!” (Wata, “Wan-ne'a, u̱m ze̱e̱g, ine̱ ge̱!”)
41 Segurou a mão da menina e disse-lhe: Talita cumi, que quer dizer: Menina, ordeno-te, levanta-te!
42 Ba u̱n naas o-da, wan-ne'a inu̱ru̱ ge̱. Wu̱ yawgu̱ru̱ u̱n na-se u̱n wu̱. Hak-se u̱n ka wan-ne'a-wu̱ o̱p u̱s-yoor [12]. Ko̱wan bo̱pu̱ o-nu. Rem-se u̱t-hyat se ka ye̱ hyane̱.
42 E imediatamente a menina se levantou e se pôs a caminhar {pois contava doze anos}. Eles ficaram assombrados.
43 Ye̱so kangsu̱ru̱ ye̱. Wu̱ ze̱e̱ru̱, “No̱ jar no̱ ru̱re̱ ne̱t á, amba 'ya no̱ wan-ne'a rii-yo m-re̱.”
43 Ordenou-lhes severamente que ninguém o soubesse, e mandou que lhe dessem de comer.Jesus de Nazaré

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.