Lucas 15

ut-Hun New Testament (DUD) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 De ken ho̱-de yan-go̱ks u̱n tar, u̱n ye̱ ken ya-u̱r-ba'as ne̱, ye̱ haante̱, ye̱ ho̱gu̱té̱ ma-u̱t Ye̱so.
1 Aproximavam-se de Jesus os publicanos e os pecadores para ouvi-lo.
2 Parisa-ne̱ u̱n yan-Yoos-de o-karamsa ne̱ taknu̱ru̱ u̱s-cenene, “Ka ne̱t-wu̱ go̱kste̱ ya-u̱r-ba'as, komo wu̱ re u̱n ye̱ ne̱!”
2 Os fariseus e os escribas murmuravam: Este homem recebe e come com pessoas de má vida!
3 Kane̱ Ye̱so ru̱ru̱ ye̱ ka sha-mo̱ u̱t-ma mo̱:
3 Então lhes propôs a seguinte parábola:
4 “Wu̱ ken wu̱ ro u̱n ca-ne̱ zungu-o gaan, [100] komo gaan-o egu̱ru̱ wu̱. ¿Ya ne̱ wu̱ he m-no̱m? Wu̱a yage̱ ye̱ ka o-zungu ba o-gaan [99] u̱t-re̱, wu̱ heet hoob-o u̱n ka gaan-yo se̱ wu̱ hyante̱ yo.
4 Quem de vós que, tendo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Da-o̱ wu̱ hyande̱ yo, wu̱a no̱m o-zak har wu̱ sagbu̱ne̱ yo u̱t-gar, wu̱ jonte̱ yo o-hur.
5 E depois de encontrá-la, a põe nos ombros, cheio de júbilo,
6 Wu̱a de̱ke̱n yo o-hur. Ka da-de wu̱ agan nay-ne̱ u̱n yan-bo̱r-se u̱n hur-o̱ u̱n wu̱ ne̱, wu̱ zee ye̱, ‘Me̱ o-zak ne̱, u̱m hyante̱ ca-yo e̱ge̱ me̱ à. Gu no̱ me̱ o-zak!’
6 e, voltando para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Regozijai-vos comigo, achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Me̱ no̱ m-ru̱re̱, go̱n kaane̱, Shir a no̱m o-zak o̱ jiishe̱ o̱ kàà n-to̱n, remen wan-gaan wa-u̱r-ba'as-wu̱ waktu̱ne̱ be-de Shir à, har zak-o̱ jiishe̱ o̱ u̱n hun-ne̱ o-zungu ba o-gaan à [99], ye̱ ro̱ be-de Shir à.
7 Digo-vos que assim haverá maior júbilo no céu por um só pecador que fizer penitência do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 “Ko̱ komo, ne'a-wu̱ ro u̱n hwo̱r ne̱, ye̱ a no̱me̱ o-kwo̱m à o̱p, gaan-o e̱gu̱ru̱ wu̱. ¿Ya ne̱ wu̱ he m-no̱m? Wu̱a su u̱r-pitirra, wu̱ wishe̱ hur-o̱ u̱n wu̱ kap, wu̱ gu̱t ko̱ de ke ko'so-de se̱ wu̱ hyanag yo.
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma delas, não acende a lâmpada, varre a casa e a busca diligentemente, até encontrá-la?
9 Da-o̱ wu̱ hyene̱ yo, wu̱a agan nay u̱n wu̱ ne̱, u̱n yan-bo̱r-se u̱n hur-o̱ u̱n wu̱ ne̱ be-u̱r gaan, wu̱a zee ye̱, ‘Me̱ o-zak ne̱ de̱e̱n, u̱m hyanag ka hwo̱r-yo, yo e̱ge̱ me̱ à. Gu no̱ me̱ o-zak!’
9 E tendo-a encontrado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Regozijai-vos comigo, achei a dracma que tinha perdido.
10 Kang-o gaan kane̱, me̱ no̱ m-ru̱re̱, yan-to̱m-ye̱ Shir ro̱ m-no̱m o-zak remen wan-gaan-wu̱ waktu̱ne̱ wu̱ do̱re̱ Shir à.”
10 Digo-vos que haverá júbilo entre os anjos de Deus por um só pecador que se arrependa.
11 Ye̱so dooru̱ m-ze̱e̱, “Wu̱ ken ne̱t-wu̱ ro̱ u̱n yakar ne̱ yoor, yan-campo̱-ne̱.
11 Disse também: Um homem tinha dois filhos.
12 Ka wu̱ ro̱ re̱k-wu̱ à ze̱e̱ru̱ tato u̱n wu̱, ‘Ya'as me̱ yo ro̱ yo ma re à, be-de u̱n saw-u̱t ru m-mo̱ka.’ Ka tato-o wongu̱ru̱ ye̱ saw-to̱ u̱n wu̱ be-u̱t yoor.
12 O mais moço disse a seu pai: Meu pai, dá-me a parte da herança que me toca. O pai então repartiu entre eles os haveres.
13 U̱t-ho̱ hiin, ka wu̱ ro̱ re̱k-wu̱ à babu̱ru̱ saw-to̱ u̱n wu̱ to̱ a wonge̱ ye̱ à. Wu̱ ruuru̱ u̱n hwo̱r ne̱ wu̱ yage̱ o-hur. Wu̱ haaru̱ o̱ ken dak-o̱ u̱r-hew ne̱, kane̱ wu̱ sabu̱rse̱ hwo̱r-ye̱ u̱n wu̱, u̱n she'et-de ba u̱r-bon.
13 Poucos dias depois, ajuntando tudo o que lhe pertencia, partiu o filho mais moço para um país muito distante, e lá dissipou a sua fortuna, vivendo dissolutamente.
14 Wu̱ ho̱o̱ru̱ kap yo wu̱ ro̱tte̱ à. Ka da-o̱ me̱r 'henu̱ru̱ u̱n ka dak-o̱, komo wu̱ ro̱tt rii á.
14 Depois de ter esbanjado tudo, sobreveio àquela região uma grande fome e ele começou a passar penúria.
15 Wu̱ haaru̱ u̱r-gu̱wu̱s be-de u̱n wu̱ ken ne̱t-wu̱ u̱n ka dak-o̱. Ka ne̱t-wu̱ heetu̱ru̱ ka wà-wu̱ be-de u̱n ye̱ge̱-are̱de wu̱ ye'et ye̱ rii-yo m-re̱.
15 Foi pôr-se ao serviço de um dos habitantes daquela região, que o mandou para os seus campos guardar os porcos.
16 Ka wà-wu̱ co̱nu̱ru̱ wu̱ re wu̱ ciig u̱n ku̱k-to̱ u̱n yoor-to̱ u̱n are̱de, amba yatt-wu̱ ya'e̱ wu̱ rii-yo m-re̱ á.
16 Desejava ele fartar-se das vagens que os porcos comiam, mas ninguém lhas dava.
17 U̱r-ko̱m, wu̱ mu̱u̱nu̱ru̱ u̱n we̱e̱r-se u̱n wu̱ cas cas. Wu̱ ze̱e̱ru̱, ‘Yan-no̱me̱ u̱n tato re m-se̱nge̱, ye̱ ro̱ u̱n rii-yo m-re̱ ne̱ kap, yo ye̱a hoks m-ko̱m á, amba me̱ ka kane̱ u̱n mar-mo̱ u̱n me̱r!
17 Entrou então em si e refletiu: Quantos empregados há na casa de meu pai que têm pão em abundância... e eu, aqui, estou a morrer de fome!
18 Man ine̱ m-warag be-u̱r tato re, u̱m zee, “Tato re, u̱m nomote̱ Shir u̱r-ba'as, u̱m nomo wo̱ u̱r-ba'as.
18 Levantar-me-ei e irei a meu pai, e dir-lhe-ei: Meu pai, pequei contra o céu e contra ti;
19 Me̱ bo'os o do me̱ m-aag wà ru á, de̱k me̱ u̱ntu̱n wan-gaan be-de u̱n gu̱w-ne̱ ru.” ’
19 já não sou digno de ser chamado teu filho. Trata-me como a um dos teus empregados.
20 Wu̱ inu̱ru̱ kane̱ wu̱ bo̱pu̱ru̱ o-co̱w wu̱ ro̱ m-warag be-u̱r tato u̱n wu̱.
20 Levantou-se, pois, e foi ter com seu pai. Estava ainda longe, quando seu pai o viu e, movido de compaixão, correu-lhe ao encontro, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Ka wà-wu̱ ze̱e̱ru̱, ‘Tato re, u̱m nomote̱ Shir u̱r-ba'as, u̱n wo̱ ne̱. Me̱ bo'os o do me̱ m-aag wà ru á!’
21 O filho lhe disse, então: Meu pai, pequei contra o céu e contra ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Amba ka tato-o̱ agnu̱ru̱ gu̱w-ne̱ ye̱ u̱n wu̱. Wu̱ ze̱e̱ru̱, ‘Ho̱r-m-ho̱r! Hantu̱ no̱ gund-to̱ jiishe̱ u̱r-bon à no̱ tu̱pe̱ wu̱. Tu̱pu̱ no̱ wu̱ o-kwo̱t u̱n jow-yo u̱n wu̱, komo no̱ tu̱pe̱ wu̱ u̱t-ka'ante̱ u̱n na-se u̱n wu̱.
22 Mas o pai falou aos servos: Trazei-me depressa a melhor veste e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e calçado nos pés.
23 Ka da-de no̱ gu̱t marikki-yo m-se̱m, no̱ pen yo, a nom no̱ biki-o̱ o-zak!
23 Trazei também um novilho gordo e matai-o; comamos e façamos uma festa.
24 Remen ka wà re wu̱ ro marag, amba m-mo̱ka wu̱ ro̱ u̱n ho̱o̱g ne̱. Wu̱ ro e̱gu̱te̱, amba m-mo̱ka wu̱ mu̱u̱nte̱.’ Remen kaane̱ komo ye̱ taknu̱ru̱ o-biki.
24 Este meu filho estava morto, e reviveu; tinha se perdido, e foi achado. E começaram a festa.
25 “U̱n ka da-o̱ Wà-wu̱ ro se̱k-wu̱ à ro o-kat. Wu̱ ro̱ m-jo'on o-hur, bo̱ wu̱ wo̱o̱nte̱ yow yow o-hur ne̱ à, wu̱ ho̱gu̱ru̱ u̱t-dum u̱s-se̱p ne̱.
25 O filho mais velho estava no campo. Ao voltar e aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Wu̱ agnu̱ru̱ ko-gu̱w wan-gaan wu̱ citu̱ru̱ wu̱, ‘¿Ya a m-no̱m?’
26 Chamou um servo e perguntou-lhe o que havia.
27 Ka ko-gu̱w-wu̱ shasu̱ru̱ wu̱, ‘Heno ru wu̱ jo'one̱, komo tato ru panag marikki-yo m-se̱m, remen wu̱ mu̱u̱nte̱ o-hur ke̱rke̱r.’
27 Ele lhe explicou: Voltou teu irmão. E teu pai mandou matar um novilho gordo, porque o reencontrou são e salvo.
28 “Ka se̱k-wu̱ wu̱ swo̱o̱ru̱ u̱s-ryaab, wu̱a tu̱w ka hur-o̱ á. Tato u̱n wu̱ rwu̱u̱nu̱ru̱ wu̱ ko̱nu̱ru̱ wu̱, wu̱ co̱wo̱n n-me̱ o-hur.
28 Encolerizou-se ele e não queria entrar, mas seu pai saiu e insistiu com ele.
29 Amba wu̱ shasu̱ru̱ tato u̱n wu̱, ‘Gwo̱t, ka hak-se kap, me̱ m-se̱nge̱ u̱ntu̱n ko-gu̱w, komo me̱ nomo wo̱ ko̱o̱b-de o-do̱ro̱tte̱ á. Wo̱ 'ya me̱ ko ya o-gwo̱o̱r u̱m nomot o-biki u̱n nay re ne̱ á.
29 Ele, então, respondeu ao pai: Há tantos anos que te sirvo, sem jamais transgredir ordem alguma tua, e nunca me deste um cabrito para festejar com os meus amigos.
30 Amba ka wà ru wu̱ sabu̱rsu̱te̱ saw-u̱t ru kap be-de u̱n ne'a-ne̱ ye̱ hwaa, komo da-o̱ wu̱ jo'one̱ o-hur à, o panag marikki-yo m-se̱m remen wu̱!’
30 E agora, que voltou este teu filho, que gastou os teus bens com as meretrizes, logo lhe mandaste matar um novilho gordo!
31 Ka tato-o̱ shasu̱ru̱ wu̱, ‘Wà re, wo̱ kane̱ ko̱ o̱ ke da-o̱ u̱n me̱ ne̱, komo kap yo ma re yo ma ru yo.
31 Explicou-lhe o pai: Filho, tu estás sempre comigo, e tudo o que é meu é teu.
32 Amba depete̱ a no̱m o-zak o-biki ne̱, remen heno ru ro marag, amba m-mo̱ka wu̱ ro̱ u̱n ho̱o̱g ne̱, wu̱ ro e̱gu̱te̱, amba m-mo̱ka wu̱ mu̱u̱nte̱.’ ”
32 Convinha, porém, fazermos festa, pois este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha se perdido, e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.