2 Coríntios 12
ut-Hun New Testament (DUD) vs VC
1 Ko̱ de nomte̱ uku o-cin a 'ye rii á, man he co u̱n uku o-cin. M-mo̱ka, man re co u̱n rwo̱r u̱n rii-yo Wan-Ko̱yan Ye̱so rwu̱nte̱ me̱ cas u̱ntu̱n m-bo u̱t-hyangan ne̱ komo.
1 Importa que me glorie? Na verdade, não convém! Passarei, entretanto, às visões e revelações do Senhor.
2 U̱m nak wu̱ ken ne̱t-wu̱, wan-dor Kiristi caane̱ hak-u̱s o̱p-u̱s nass-se ka, se arge̱ à, a de̱ke̱ wu̱ ha-mo̱ To̱n-o atette̱-o̱ be-de Shir ro̱ à. Ko̱ n-me̱ o-wu̱r o̱ ko̱ ba n-me̱ o-wu̱r á me̱ nap á, Shir o̱ cot nape̱.
2 Conheço um homem em Cristo que há catorze anos foi arrebatado até o terceiro céu. Se foi no corpo, não sei. Se fora do corpo, também não sei; Deus o sabe.
3 U̱m nak ka ne̱t-wu̱, a u̱n de̱k wu̱ ha-mo̱ u̱n To̱n-o atette̱-o̱, ko̱ o-wu̱r ko̱ ba n-me̱ o-wu̱r á me̱ nap á, Shir o̱ cot nape̱.
3 E sei que esse homem - se no corpo ou se fora do corpo, não sei; Deus o sabe -
4 Re̱e̱ o̱ wu̱ ho̱ge̱ to̱ ken ma-to̱ to̱ a hoks m-rwo̱r á, go̱ u̱n to̱ mat-de u̱n ne̱t a hoks nom u̱t-ma u̱n to̱ á.
4 foi arrebatado ao paraíso e lá ouviu palavras inefáveis, que não é permitido a um homem repetir.
5 Man uku o-cin remen ka ne̱t-wu̱, amba man uku o-cin remen hi u̱n de á, se̱ de̱ n-te̱ u̱n kende̱-m re.
5 Desse homem eu me gloriarei, mas de mim mesmo não me gloriarei, a não ser das minhas fraquezas.
6 Ko̱ u̱m uku o-cin, man warag ko-raag á, remen man ma'as u̱n rwo̱r o-nip. Amba man uku o-cin á, remen me̱ co̱n wu̱ ken wu̱ dek me̱ arge̱ bo̱ wu̱ ro̱ me̱ m-hyan á, u̱n bo̱ wu̱ ro̱ me̱ m-ho̱ge̱ ne̱ á.
6 Pois, ainda que me quisesse gloriar, não seria insensato, porque diria a verdade. Mas abstenho-me, para que ninguém me tenha em conta de mais do que vê em mim ou ouve dizer de mim.
7 Taase u̱m uku o-cin, remen ka rem-se u̱t-hyat se se u̱m hyane̱ à, se u̱r-be̱e̱b, a to̱mnu̱ me̱ o̱ ken go̱m-o̱ u̱ntu̱n hoog-mo̱ o-yokor o-wu̱r. Yo ka yo u̱n nom sa o zee wu̱ ko-Gwo̱mo-wu̱ u̱n ya-u̱t-ko̱t to̱mne̱ remen wu̱ ye'et me̱ u̱r-ko̱o̱b ba m-so̱k, komo remen mo̱ wenet me̱ uku o-cin à.
7 Demais, para que a grandeza das revelações não me levasse ao orgulho, foi-me dado um espinho na carne, um anjo de Satanás para me esbofetear e me livrar do perigo da vaidade.
8 So̱ o-tet u̱m ko̱ne̱ Wan-Ko̱yan wu̱ dossu̱ me̱ o̱ u̱n wu̱r-o re.
8 Três vezes roguei ao Senhor que o apartasse de mim.
9 Amba wu̱ ze̱e̱ru̱ me̱, “Yar-m re bo̱'o̱ssu̱te̱ wo̱, remen n-me̱ kende̱-m ru o̱ atte̱ m-hyan u̱n be̱e̱b u̱n de.” Remen kaane̱ man uku o-cin o-zak ne̱ remen u̱m kendu̱te̱ remen be̱e̱b-u̱r Kiristi kumut u̱r-she'et be u̱n de.
9 Mas ele me disse: Basta-te minha graça, porque é na fraqueza que se revela totalmente a minha força. Portanto, prefiro gloriar-me das minhas fraquezas, para que habite em mim a força de Cristo.
10 Da-o̱ hun-ne̱ ye̱ ro me̱ u̱t-re̱e̱b, ko̱ ye̱ 'ye me̱ u̱r-ko̱o̱b, ko̱ ye̱ rangse̱ me̱, ko̱ ye̱ egnu̱tu̱ me̱ u̱r-ko̱o̱b remen u̱m do̱re̱ Kiristi à, me̱ m-no̱m o-zak. Me̱ u̱n ze̱e̱ kaane̱ remen da-o̱ me̱ kende̱ ka da-o̱ o̱ me̱ u̱n kum u̱r-be̱e̱b de rwu̱u̱ne̱ be-de Shir à.
10 Eis por que sinto alegria nas fraquezas, nas afrontas, nas necessidades, nas perseguições, no profundo desgosto sofrido por amor de Cristo. Porque quando me sinto fraco, então é que sou forte.
11 U̱m no̱mo̱g m-raag, amba no̱ ye̱ rwo̱'u̱ me̱. No̱ ye̱ depe̱ no̱ bu̱m me̱. Ka ye̱ no̱ aage̱ “Caari-ye̱ u̱n yan-To̱m Ye̱so” à, ye̱ jiishe̱ me̱ á. Ko̱ de nomte̱ ba yo ken rii-yo u̱m ro̱ á.
11 Tenho-me tornado insensato! Vós a isso me obrigastes. Vós é que deveríeis fazer o meu elogio, visto que em nada fui inferior a esses eminentes apóstolos, se bem que nada sou.
12 Shir no̱mo̱g rem-se o-made̱ u̱t-hyat ne̱ u̱n me̱ be u̱n no̱. Ka rem-se kutu̱ no̱ u̱nze wan-To̱m Ye̱so u̱m ro̱.
12 Os sinais distintivos do verdadeiro apóstolo se realizaram em vosso meio através de uma paciência a toda prova, de sinais, prodígios e milagres.
13 ¿N-te̱ u̱n yo ke bu̱-yo ne̱ u̱m kutu no̱ u̱nze no̱ u̱r-hond u̱n ye̱ ken yan-dor ye̱ Shir ne̱ á? ¿Ko̱ de̱ remen me̱ sawsu̱ no̱ nu̱-u̱s re o̱ á? Soksu̱ me̱ no̱ ka ba'as-de!
13 Em que fostes inferiores às outras igrejas, senão no fato de que a vós não vos fui pesado? Relevai-me esta injúria!...
14 Me̱ zo̱ngse̱ u̱m habu̱té̱ be u̱n no̱ o̱ atette̱-o̱. Man ru̱'u̱ no̱ se ken nu̱-se á, remen no̱ ye̱ u̱m co̱ne̱, ba hwo̱r no̱ á. Remen u̱depe̱ yakar-ye̱ dek nu̱-se u̱n tat u̱n ye̱ ne̱ á se̱ de̱ tat-ne̱ ye̱ dek nu̱-se u̱n yakar-ye̱ u̱n ye̱.
14 Eis que estou pronto a ir ter convosco pela terceira vez. Não vos serei oneroso, porque não busco os vossos bens, mas sim a vós mesmos. Com efeito, não são os filhos que devem entesourar para os pais, mas os pais para os filhos.
15 Man no̱m o-zak u̱m hootu̱ no̱ kap yo ro̱ me̱ à, myet u̱n hi u̱n de ne̱. U̱rege̱ u̱m wastu̱ no̱ de̱e̱n, ¿no̱a was me̱ hiin ye̱ á?
15 De mui boa vontade darei o que é meu, e me darei a mim mesmo pelas vossas almas, ainda que, amando-vos mais, seja menos amado por vós.
16 No̱a su̱'e̱ me̱ u̱nze me̱ warag no̱ o-caar o-su̱u̱t á. Amba wu̱ ken wu̱a zee me̱ u̱n no̱mo̱ no̱ u̱s-we̱e̱r, u̱m hokstu̱ no̱ mo̱sse̱ u̱t-bo̱ ne̱.
16 Mas seja! Não vos fui pesado. Como, porém, sou esperto, apanhei-vos pela astúcia...
17 ¿Me̱ u̱n re ra-o no̱ be-de u̱n ka ye̱ u̱m to̱mbe̱ be u̱n no̱?
17 Acaso tirei proveito de vós por meio de algum daqueles que vos enviei?
18 U̱m ko̱no̱g Titus wu̱ habe̱ be-u̱r no̱, komo u̱m to̱mbu̱te̱ wu̱ ken o̱r te̱ ko-yan-dor o̱ Shir mo̱sse̱ u̱n wu̱ ne̱. ¿No̱a zee o̱ Titus re̱e̱g ra-o no̱? ¿Me̱ u̱n wu̱ ne̱ rii gaan-yo ka te̱ m-no̱m á?
18 Roguei a Tito, e com ele enviei um irmão que conheceis. Por acaso tirou Tito de vós alguma coisa? Não andamos nós com o mesmo espírito, sobre as mesmas pegadas?
19 No̱ m-ze̱e̱ o̱ ka da-o̱ kap, se̱nge̱-mo̱ te̱ ro̱tte̱ te̱ ruuté̱ hi u̱n te̱ be-de geeg-u̱r no̱. Shir o̱ ro̱ te̱ m-su̱'e̱, nip-o̱ Shir o̱ te̱ m-rwo̱r n-me̱ u̱n Kiristi à. O̱r re ne̱, te̱ m-no̱m u̱n ko̱yan remen no̱ doot m-'wo̱ns u̱n she̱r-m no̱.
19 Já há muito pensais que nos justificamos diante de vós. Perante Deus, em Cristo, é que nós falamos; mas tudo isto, meus caríssimos, para vossa edificação.
20 Me̱ o-gye̱r taase da-o̱ me̱ habe̱ u̱m 'wo̱s no̱ bo̱ u̱m hwo̱ o-sakto̱ á, ko̱ komo no̱ hyen me̱ bo̱ no̱ hwo̱ o-sakto̱ á. Me̱ o-gye̱r o̱ u̱t-ween, u̱r-shoob ne̱, u̱s-ryaab ne̱, u̱n co̱n-to̱ u̱r-hi ne̱, o-agegense̱ ne̱, u̱t-re̱e̱b ne̱, u̱n nu̱-mo̱ u̱r-hi ne̱, o-da rem ne̱ komo.
20 Temo que, quando for, não vos ache quais eu quisera, e que vós me acheis qual não quereríeis. Receio encontrar entre vós contendas, invejas, rixas, dissensões, calúnias, murmurações, arrogâncias e desordens.
21 Me̱ o-gye̱r u̱nze me̱ do̱ m-habe̱ komo, Shir a ru̱ u̱m ho̱ge̱ m-'e̱ u̱n co no̱. Me̱ o-gye̱r taase me̱n-u̱t re naase̱ remen hun-ne̱ de̱e̱n ye̱ ro̱ u̱n nom u̱r-ba'as n-ga à, ye̱ waktu̱ne̱ be-de Shir á, ye̱ yage̱ no̱mo̱ o-ás u̱n she'et-de u̱n ba u̱r-bon ne̱ de u̱r-go̱p ká rem-se ye̱ ro̱ m-no̱m à.
21 Receio que à minha chegada entre vós Deus me humilhe ainda a vosso respeito; e tenha de chorar por muitos daqueles que pecaram e não fizeram penitência da impureza, fornicação e dissolução que cometeram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.