Atos 19
Lëk yam (DIKNT) vs ACF
1 Tɛ̈wën rëër Apolo Korinth, ke Paulo jɔl cath bï wuɔ̈t kuany yiic ku ɣeet Epethuth. Tɛ̈ɛ̈n, acï kɔc kɔ̈k abiöth yök thïn
1 E sucedeu que, enquanto Apolo estava em Corinto, Paulo, tendo passado por todas as regiões superiores, chegou a Éfeso; e achando ali alguns discípulos,
2 ku thiëëc ke, “Cï Wëi Nhialic lööny wegup wën cï wek gam?” Gokë dhuɔ̈k ye, “Akëcku cak piŋ lɔn tɔ̈ Wëi Nhialic thïn.”
2 Disse-lhes: Recebestes vós já o Espírito Santo quando crestes? E eles disseram-lhe: Nós nem ainda ouvimos que haja Espírito Santo.
3 Go Paulo ke thiëëc, “Na ye këya, ye miɔ̈c nhom ŋö cäk yök?” Gokë bɛ̈ɛ̈r, “Ee miɔ̈c nhom ye Joon gäm kɔc.”
3 Perguntou-lhes, então: Em que sois batizados então? E eles disseram: No batismo de João.
4 Go Paulo lëk ke, “Miɔ̈c ye Joon kɔc muɔɔc nhïïm aye looi tënë kɔc cï kepuɔ̈th wɛl wei kärɛc yiic. Ku lëk kɔc Itharel wek aa dhil Jethu raan bï lɔ̈k bɛ̈n ɣacök gam.”
4 Mas Paulo disse: Certamente João batizou com o batismo de arrependimento, dizendo ao povo que cresse no que após ele havia de vir, isto é, em Jesus Cristo.
5 Wën piŋ kek ë wɛ̈t kënë, ke muɔc nhïïm bïk jäl aa kɔc buɔth Jethu.
5 E os que ouviram foram batizados em nome do Senhor Jesus.
6 Ku tɛ̈ɛ̈u Paulo yecin kenhïïm, ku bɔ̈ Wëi Nhialic kegup, ku jiɛɛmkë thok kɔ̈k, ku jɔlkë wɛ̈t cï bɛ̈n tënë Nhialic aa luɛɛl.
6 E, impondo-lhes Paulo as mãos, veio sobre eles o Espírito Santo; e falavam línguas, e profetizavam.
7 Ku röör aake cït thiäär ku rou ëbën.
7 E estes eram, ao todo, uns doze homens.
8 Ku tɛ̈n pɛ̈i kadiäk, Paulo ë ye la tɛ̈ ye kɔc Itharel mat thïn, ku jiɛɛm ke ke apɛi lɔn ye wɛ̈t ye lueel rin bääny Nhialic yic.
8 E, entrando na sinagoga, falou ousadamente por espaço de três meses, disputando e persuadindo-os acerca do reino de Deus.
9 Go kɔc kɔ̈k nhïïm riɛl keyiic ku cïk gɛ̈m, ku luelkë kärɛc apɛi kɔc nhïïm rin dhël pïr cï Bɛ̈ny nyooth. Go Paulo ke nyääŋ piny ku jiël kek kɔc cï gam, ku jɔlkë wɛ̈t aa jaam yic akölaköl, ɣöndït ye mony cɔl Tiranuth jam thïn tënë kɔc juëc.
9 Mas, como alguns deles se endurecessem e não obedecessem, falando mal do Caminho perante a multidão, retirou-se deles, e separou os discípulos, disputando todos os dias na escola de um certo Tirano.
10 Ku la Paulo tueŋ run karou ke loi kënë, abï kɔc ke rɛ̈ɛ̈r wun Athia, kɔc Itharel ku kɔc cie kɔc Itharel, wɛ̈t Bɛ̈ny piŋ.
10 E durou isto por espaço de dois anos; de tal maneira que todos os que habitavam na Ásia ouviram a palavra do Senhor Jesus, assim judeus como gregos.
11 Nhialic ëcï Paulo cɔl aloi käk kɔc gɔ̈i këc röt kaŋ looi.
11 E Deus pelas mãos de Paulo fazia maravilhas extraordinárias.
12 Alanh yen tuc wuuny, ku alanh ye ceŋ tɛ̈n luɔi, aake ye ɣäth tënë kɔc tuany. Ku tɛ̈ cï ke ɣäth, aa tuaany cɔl ajiël ku jiël jakrɛc kegup aya.
12 De sorte que até os lenços e aventais se levavam do seu corpo aos enfermos, e as enfermidades fugiam deles, e os espíritos malignos saíam.
13 Ecï kɔc kɔ̈k Itharel këc gam baai kuany yic ke ye jakrɛc cuɔp wei kɔc gup, aa them aya bïk rin Bɛ̈ny Jethu aa lueel, ku yekë jam tënë jakrɛc ëlä, “Yïn ayɔ̈ɔ̈k rin Jethu, ye Paulo jam riɛnke.”
13 E alguns dos exorcistas judeus ambulantes tentavam invocar o nome do Senhor Jesus sobre os que tinham espíritos malignos, dizendo: Esconjuro-vos por Jesus a quem Paulo prega.
14 Wɛ̈ɛ̈t raandït käk Nhialic cɔl Ithkiba kadhorou kek aake ye kënë looi.
14 E os que faziam isto eram sete filhos de Ceva, judeu, principal dos sacerdotes.
15 Go jɔŋrac lueel tënë ke, “Ɣɛn aŋic Jethu, ku ɣɛn acï wɛ̈t Paulo piŋ ku week yakë tak ye wek yï ŋa?”
15 Respondendo, porém, o espírito maligno, disse: Conheço a Jesus, e bem sei quem é Paulo; mas vós quem sois?
16 Go raan tɔ̈ jɔŋrac yeguɔ̈p thuɛɛt kegup ku yïk ke tɛ̈töök, ku ret aläthken yiic kekɔ̈th. Nawën ke kat paande kecïn kɔ̈th alɛ̈th, ke kuër gup aya.
16 E, saltando neles o homem que tinha o espírito maligno, e assenhoreando-se de todos, pôde mais do que eles; de tal maneira que, nus e feridos, fugiram daquela casa.
17 Kɔc Itharel ëbën ku kɔc cie kɔc Itharel ke ciëŋ Epethuth, aake cï kë cï raan la guɔ̈p jɔŋrac looi piŋ, gokë riɔ̈ɔ̈c apɛi, ku jɔl rin Bɛ̈ny Jethu aa leec apɛi.
17 E foi isto notório a todos os que habitavam em Éfeso, tanto judeus como gregos; e caiu temor sobre todos eles, e o nome do Senhor Jesus era engrandecido.
18 Go kɔc juëc cï gam bɛ̈n ku lekkë käkken rɛc cïk looi kɔc nhïïm.
18 E muitos dos que tinham crido vinham, confessando e publicando os seus feitos.
19 Go acɔ̈r juëc luui ë käkkä athɔ̈rken bɛ̈ɛ̈i ku cuänykë ke ke dɛɛi raan ëbën. Ku matkë wëëu ke ɣɔɔc athör yiic gokë aa wëëu juëc apɛi.
19 Também muitos dos que seguiam artes mágicas trouxeram os seus livros, e os queimaram na presença de todos e, feita a conta do seu preço, acharam que montava a cinqüenta mil peças de prata.
20 Käjuëc ril cï röt looikä aacï kɔc cök puɔ̈th apɛi, ku jɔl wɛ̈t Bɛ̈ny la tueŋ ke thiëi piny, ku gɛ̈m kɔc juëc.
20 Assim a palavra do Senhor crescia poderosamente e prevalecia.
21 Wën cï käkkä röt looi, ke bɔ̈ Paulo puɔ̈u bï la Jeruthalem ke tëk Mathedonia ku Gïrïk, ku lueel, “Tɛ̈ cï ɣɛn la ë bɛ̈ɛ̈ikä yiic ke ɣɛn abï dhiɛl la Roma aya.”
21 E, cumpridas estas coisas, Paulo propôs, em espírito, ir a Jerusalém, passando pela Macedônia e pela Acaia, dizendo: Depois que houver estado ali, importa-me ver também Roma.
22 Go Timothï ku Eratuth kɔcken ye kony tuɔɔc Mathedonia, ku lɔ̈k rɛ̈ɛ̈r Athia.
22 E, enviando à Macedônia dois daqueles que o serviam, Timóteo e Erasto, ficou ele por algum tempo na Ásia.
23 Tɛ̈wën rëër yen Athia yen ëcï aliämdït rot looi Epethuth rin dhël pïïr cï Bɛ̈ny nyooth.
23 E, naquele mesmo tempo, houve um não pequeno alvoroço acerca do Caminho.
24 Mony thɔ̈th mïlɔ̈ɔ̈ŋ cɔl Demetriöth ë tɔ̈ thïn. Ku yeen ë ye käŋ thɔ̈ɔ̈th mïläŋ këcït luëk kor ye ke jɔŋ tik cɔl Artemith door thïn. Ku kɔcken luɔi aake wëëu juëc yök ë luɔiden kënë yic.
24 Porque um certo ourives da prata, por nome Demétrio, que fazia de prata nichos de Diana, dava não pouco lucro aos artífices,
25 Go kɔcken luɔi cɔɔl ëbën, ku cɔɔl kɔc kɔ̈k mïlɔ̈ɔ̈ŋ thɔ̈ɔ̈th kecït luëk Artemith cïmënden aya, ku lëk ke, “Week, aŋiɛckë lɔn ye ɣok wëëukuan pïïr ɣok yök ë luɔi kënë yic.
25 Aos quais, havendo-os ajuntado com os oficiais de obras semelhantes, disse: Senhores, vós bem sabeis que deste ofício temos a nossa prosperidade;
26 Ayakë piŋ ku tiɛ̈ŋkë yen kë looi raan cɔl Paulo. Aye lueel lɔn käk ye thɔ̈ɔ̈th aacie Nhialic acïn, ku yeen acï kɔc juëc wel nhïïm Epethuth ë tɛ̈n, ku jɔl a Athia ëbën.
26 E bem vedes e ouvis que não só em Éfeso, mas até quase em toda a Ásia, este Paulo tem convencido e afastado uma grande multidão, dizendo que não são deuses os que se fazem com as mãos.
27 Kërac abï rot looi rin kɔc aacïï bï ŋiɛc aa jam ë luɔidan kënë. Ku acie këya rot, acïn kɔc bï ye bɛn aa tak lɔn ye luaŋ jɔŋdan cɔl Artemith kë thiek yic. Ku acïn kɔc bï jɔŋdan cɔl Artemith bɛn aa theek, jɔŋdan ye raan ëbën Athia ku pinynhom, door!”
27 E não somente há o perigo de que a nossa profissão caia em descrédito, mas também de que o próprio templo da grande deusa Diana seja estimado em nada, vindo a ser destruída a majestade daquela que toda a Ásia e o mundo veneram.
28 Wën piŋ thän awën cï kenhïïm mat kë cï Demetriöth lueel, ke tuuc kegup ku riëëkkë puɔ̈th apɛi, ku loikë wuɔɔu ku yekë lueel ëlä, “Artemith Epethuth adït apɛi alanden!”
28 E, ouvindo-o, encheram-se de ira, e clamaram, dizendo: Grande é a Diana dos efésios.
29 Ku jɔl kɔc juëc gɛu yic ëbën, duɔɔt looi. Ku dɔm thän awën Gaiöth ku Arithtarkuth, kɔc pan Mathedonia ke cath kek Paulo, ku riiŋkë ke tɛ̈ ye kɔc geeu kenhïïm mat thïn.
29 E encheu-se de confusão toda a cidade e, unânimes, correram ao teatro, arrebatando a Gaio e a Aristarco, macedônios, companheiros de Paulo na viagem.
30 Go Paulo wïc bï la jam kek kɔc wën cï kenhïïm mat. Go kɔc cï gam pëën bï cïï la.
30 E, querendo Paulo apresentar-se ao povo, não lho permitiram os discípulos.
31 Ku kɔc kɔ̈k ŋiɛ̈c kek ye kɔcdït geeu yiic aake cï wɛ̈t tooc aya bïk lɛ̈k, bï cïï bɔ̈ bï bɛ̈n jam kɔc nhïïm.
31 E também alguns dos principais da Ásia, que eram seus amigos, lhe rogaram que não se apresentasse no teatro.
32 Tɛ̈wën kɔc ke cï bɛ̈n amat yic aake loi duɔɔt. Ku ye kɔc kɔ̈k jam wël cïï thöŋ kek wël kɔc kɔ̈k, rin kɔc juëc keyiic aake cɔk kënë mɛt kɔc kenhïïm kuc.
32 Uns, pois, clamavam de uma maneira, outros de outra, porque o ajuntamento era confuso; e os mais deles não sabiam por que causa se tinham ajuntado.
33 Go kɔc kɔ̈k tak lɔn ë yen Alekdhändɛ̈r yen cï kënë looi, rin cï kɔc Itharel ye cɔl ala kɔc nhïïm tueŋ. Go Alekdhändɛ̈r yecin jɔt bï kɔc cɔl abit, ku bï tɛ̈t ke lɔn cïï kek cök tɔ̈ ë wɛ̈t kënë yic.
33 Então tiraram Alexandre dentre a multidão, impelindo-o os judeus para diante; e Alexandre, acenando com a mão, queria dar razão disto ao povo.
34 Nawën lek Alekdhändɛ̈r ŋic lɔn ë yen raan Itharel, ë ke ŋot ke loi duɔɔt ku ŋuɔt yekë kiit yic, “Artemith Epethuth aril apɛi alanden.”
34 Mas quando conheceram que era judeu, todos unanimemente levantaram a voz, clamando por espaço de quase duas horas: Grande é a Diana dos efésios.
35 Nawën ke jɔl raandït bɛ̈ny geeu lëu bï kɔc duɔ̈m thook piny ku lueel, “Kɔc Epethuth aŋic raan ëbën, lɔn yen gen Epethuth yen ala riɛl bï luaŋ Artemith tiit, ku jɔl a kuɔ̈r yath cï löny nhial.
35 Então o escrivão da cidade, tendo apaziguado a multidão, disse: Homens efésios, qual é o homem que não sabe que a cidade dos efésios é a guardadora do templo da grande deusa Diana, e da imagem que desceu de Júpiter?
36 Acïn raan dhäl ë käkkä. Këya, pälkë röt piny, ku duɔ̈kkë lui luɔi mïth.
36 Ora, não podendo isto ser contraditado, convém que vos aplaqueis e nada façais temerariamente;
37 Wek aacï röörkä bɛ̈ɛ̈i ë tɛ̈n, cɔk alɔn cïn yen kë yaath cï nyaai luɛɛk, ku lɔn cïn yen kärɛc cïk luɛɛl jaŋda guɔ̈p aya.
37 Porque estes homens que aqui trouxestes nem são sacrílegos nem blasfemam da vossa deusa.
38 Na la Dimitriöth kek kɔcken luɔi raan yekë gaany, ka akööl ye kɔc luk aatɔ̈ thïn ku bäny aa rëër thïn, alëukë bïk raan wïckë la gaany akölë.
38 Mas, se Demétrio e os artífices que estão com ele têm alguma coisa contra alguém, há audiências e há procônsules; que se acusem uns aos outros;
39 Ku na le këdɛ̈ɛ̈t ŋuɔ̈t wiɛ̈ckë, ka bï luk amatdït yic.
39 E, se alguma outra coisa demandais, averiguar-se-á em legítima assembléia.
40 Rin alëu bäny Roma kuan mac ɣo bïk lueel lɔn cï ɣok aliääp looi rin kë cï rot looi akölë, rin acïn raan lëu ye bï lueel, lɔn ala wɛ̈t puɔth looi aliääp, ku acïn wɛ̈t yic lëuku buk lueel aya rin aliäm kënë.”
40 Na verdade até corremos perigo de que, por hoje, sejamos acusados de sedição, não havendo causa alguma com que possamos justificar este concurso.
41 Wën cï yen wɛ̈t kënë lueel, ke däk amat nhom.
41 E, tendo dito isto, despediu a assembléia.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.