Lucas 15
Southwestern Dinka NT (DIK_WBT) vs VC
1 Kɔc ajuër kut ku kɔc kärɛc looi aake cï bɛ̈n tënë Jethu bïk piɔ̈ɔ̈cde bɛ̈n piŋ. Ku kënë, ee këc kɔc akut Parathï ku kɔc piööc lööŋ nhiaar, rin ye Jethu kɔc rɛc mɛɛn jäŋ lor, ku mïth ke ke aya.
1 Aproximavam-se de Jesus os publicanos e os pecadores para ouvi-lo.
2 — ausente —
2 Os fariseus e os escribas murmuravam: Este homem recebe e come com pessoas de má vida!
3 Goke lɛ̈k kääŋ kënë.
3 Então lhes propôs a seguinte parábola:
4 “Na la raan tök kamkun amääl buɔɔt, ku mär amäl tök, ke cïï thiärdhoŋuan ku dhoŋuan nyiëëŋ piny roor, ku le amäl töŋ cï määr kaŋ wïc ɣet tɛ̈ bï yen ye yök?
4 Quem de vós que, tendo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Ku na yök ka mit puɔ̈u apɛi ku jɔt yekët.
5 E depois de encontrá-la, a põe nos ombros, cheio de júbilo,
6 Ku na le ɣet baai ka cɔl mäthke ku kɔcken akeu nhom ku lëk ke, ‘Ɣɛn acï puɔ̈u miɛt rin cï ɣɛn amäldiɛ̈n wäär cï määr yök. Loiku yai.’
6 e, voltando para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Regozijai-vos comigo, achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Këlä aya, miɛt puɔ̈u dït abï tɔ̈ pan Nhialic, rin raan töŋ kërac looi cï yepuɔ̈u dhuɔ̈k ciëën rin adumuɔ̈ɔ̈mke. Ku miɛt puɔ̈u kɔc tɔ̈ pan Nhialic, rin ë raan töŋ, acïï bï thöŋ kek miɛt puɔ̈u rin kɔc path kathiärdhoŋuan ku dhoŋuan cïn awuɔ̈c cïk looi, bï kek kepuɔ̈th dhuɔ̈k ciëën.”
7 Digo-vos que assim haverá maior júbilo no céu por um só pecador que fizer penitência do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 “Tɛ̈dë, tik ala wëëth thiäär mïläŋ ɣer, ku mär wɛ̈nh tök. Yeŋö bï looi? Abï mac dɛ̈ɛ̈p ku wïc apɛi arɛ̈k bï ɣöt a weec yic agut tɛ̈ bï yen ye yök.
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma delas, não acende a lâmpada, varre a casa e a busca diligentemente, até encontrá-la?
9 Tɛ̈ cï yen ye yök ka cɔl mäthke ku kɔc akeu ëbën ku lëk ke, ‘Ɣɛn amit puɔ̈u apɛi, wëëukiɛ̈n wäär cï määr aaca yök. Loiku yai.’
9 E tendo-a encontrado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Regozijai-vos comigo, achei a dracma que tinha perdido.
10 Këlä aya, atuuc Nhialic aa puɔ̈th miɛt rin raan töŋ kärɛc looi cï yepuɔ̈u waar ku dhuk Nhialic.”
10 Digo-vos que haverá júbilo entre os anjos de Deus por um só pecador que se arrependa.
11 Ku la Jethu tueŋ ku lueel, “Monytui ë tɔ̈ thïn ku ë la wät karou.
11 Disse também: Um homem tinha dois filhos.
12 Go wën koor lɛ̈k wun, ‘Gäm ɣa käk ba tɛ̈k ɣa aköldä?’ Go wun käŋ tek tënë ke.
12 O mais moço disse a seu pai: Meu pai, dá-me a parte da herança que me toca. O pai então repartiu entre eles os haveres.
13 Nawën nïn lik cök ke wën koor ɣɔɔc käkke ëbën, ku jiël bï la wun dɛ̈t, wun cï yen wɛ̈ɛ̈uke bɛ̈n la thöl thïn dëŋ ë määu ku wïcwïc adëjök.
13 Poucos dias depois, ajuntando tudo o que lhe pertencia, partiu o filho mais moço para um país muito distante, e lá dissipou a sua fortuna, vivendo dissolutamente.
14 Wën cï yen wëëu thöl ke cɔŋdït apɛi loi rot ye pan awën, ku jɔl rëër ke nɛ̈k cɔk apɛi.
14 Depois de ter esbanjado tudo, sobreveio àquela região uma grande fome e ele começou a passar penúria.
15 Nawën le käkke dhal ke luɛɛk rot pan raan tök ë kɔc pan awën. Go raan la baai cɔl aye dïr baai biɔ̈ɔ̈k. Ku gɛ̈m ke kë camkë.
15 Foi pôr-se ao serviço de um dos habitantes daquela região, que o mandou para os seus campos guardar os porcos.
16 Ku ë ye wïc diɛ̈t cɔk yeyäc thiɔ̈ɔ̈ŋ kë ye dïr cam, ku acïn raan cïï ye gäm ye.
16 Desejava ele fartar-se das vagens que os porcos comiam, mas ninguém lhas dava.
17 Nawën jɔl kërɛɛc cï looi tak yic yepuɔ̈u ke lueel, ‘Ye kɔc luɔi kadë tɔ̈ tënë wä ë kuɛth abï miëth döŋ piny, ku ɣɛn akïn duër thou ë tɛ̈n rin cɔk!
17 Entrou então em si e refletiu: Quantos empregados há na casa de meu pai que têm pão em abundância... e eu, aqui, estou a morrer de fome!
18 Ɣɛn abï dhuk tënë wä ku lɛ̈k ye, wä ɣɛn acä awuɔ̈c looi tënë Nhialic ku tënë yï.
18 Levantar-me-ei e irei a meu pai, e dir-lhe-ei: Meu pai, pequei contra o céu e contra ti;
19 Ɣɛn acïï ben a cɔ̈l yï, loi ɣa ke ɣa cït alony ye riɔp.’
19 já não sou digno de ser chamado teu filho. Trata-me como a um dos teus empregados.
20 Ku jɔl jäl pan awën ku dhuk tënë wun. “Tɛ̈wën ŋoot yen tɛ̈mec ke baai, ke tïŋ wun ke bɔ̈. Go puɔ̈u la yum ku riŋ tënë ye ku pɛɛt yic ku cim gëm.
20 Levantou-se, pois, e foi ter com seu pai. Estava ainda longe, quando seu pai o viu e, movido de compaixão, correu-lhe ao encontro, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Go wënde lueel, ‘Wä ɣɛn acï kërac looi tënë Nhialic ku tënë yï. Ɣɛn acïï ben piath nadë ke ɣa cöl ë yï.’
21 O filho lhe disse, então: Meu pai, pequei contra o céu e contra ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Go wun aluɔɔnyke cɔɔl ku lueel, ‘Riɛ̈ŋkë! Bɛ̈ɛ̈ikë alanh path ku tääukë yekɔ̈u. Ku cuɔ̈thkë cin joth mïläŋ tɔ̈c ku tääukë war yecök.
22 Mas o pai falou aos servos: Trazei-me depressa a melhor veste e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e calçado nos pés.
23 Ku bɛ̈ɛ̈ikë muɔɔr thiin cuai apɛi ku näkkë bï ɣok yai looi,
23 Trazei também um novilho gordo e matai-o; comamos e façamos uma festa.
24 rin manhdiɛ̈n kënë ë cït mänh cï thou ku acï bɛn pïr. Yeen ëcï määr ku acï yök.’ Ku jɔlkë yai cam.
24 Este meu filho estava morto, e reviveu; tinha se perdido, e foi achado. E começaram a festa.
25 “Tɛ̈wën looi käkkä röt, wëndït ëcï la luui dom yic. Nawën dhuk ku jɔl bï baai dööt, ke piŋ lɔ̈ɔ̈r yic ku diër.
25 O filho mais velho estava no campo. Ao voltar e aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Go aluɔny tök cɔɔl ku thiëëc kë diër kɔc baai.
26 Chamou um servo e perguntou-lhe o que havia.
27 Go alony awën lɛ̈k ye, ‘Wämuuth acï bɛ̈n, ku wuur acï muɔɔr wäär cuk muk apɛi bï cuai nɔ̈k bï yai looi rin cï yen dhuk ke puɔl guɔ̈p.’
27 Ele lhe explicou: Voltou teu irmão. E teu pai mandou matar um novilho gordo, porque o reencontrou são e salvo.
28 “Go wëndït puɔ̈u riääk apɛi ku kueec bï cïï la baai. Go wun bɛ̈n tënë ye ku lɛ̈ŋ bï la baai.
28 Encolerizou-se ele e não queria entrar, mas seu pai saiu e insistiu com ele.
29 Go lɛ̈k wun, ‘Ɣɛn acï luui apɛi ë runkä ëbën tënë yï, ku acïn töŋ ca lɛ̈k ɣa ba looi cï ɣɛn kaŋ kuec ba cïï loi. Ku ë runkä ëbën acïn mën manh ë thɔ̈k ca kaŋ yiëk ɣa bï ɣɛn luui yai ɣok mäthkiɛ̈.
29 Ele, então, respondeu ao pai: Há tantos anos que te sirvo, sem jamais transgredir ordem alguma tua, e nunca me deste um cabrito para festejar com os meus amigos.
30 Ku wën dhuk wëndu ke cï wɛ̈ɛ̈uku la muɔ̈r adëjök kɔ̈th, ke yï loi yai ku näk muɔɔr töŋ yen cuai apɛi ɣäkkua yiic.’
30 E agora, que voltou este teu filho, que gastou os teus bens com as meretrizes, logo lhe mandaste matar um novilho gordo!
31 Go wun bɛ̈ɛ̈r, ‘Manhdiɛ̈, yïn arɛ̈ɛ̈r kek ɣa akölaköl, ku käk muɔ̈k ëbën aa käkku.
31 Explicou-lhe o pai: Filho, tu estás sempre comigo, e tudo o que é meu é teu.
32 Ku ë yic buk yai looi rin wämuuth ë cït manh cï thou, ku ëmën acï pïïr, ee cï määr ku ëmën acï yök.’ ”
32 Convinha, porém, fazermos festa, pois este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha se perdido, e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.