Atos 7

Al Kuruŋyen Mere Igiŋ (DAH) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Irdeb Al Kuruŋ doloŋ ird ird mata doyaŋ marte kuruŋmiŋ beleŋ, “Stiwen, mel gare mere ulger irde haŋ gayenbe fudinde?” yeŋ gusuŋaŋ iryiŋ.
1 Então o sumo sacerdote perguntou a Estêvão: — Isso de fato é assim?
2 Irkeb Stiwen beleŋ wol heŋbe gaha inyiŋ: “Mel, kadne yago, ga nurnaŋ. Bikkeŋ wor pobe hakwaniniŋ Abrahambe Mesopotemia naŋare hinhin. Goŋ po hikeya Al Kuruŋ saŋiŋmiŋ turŋuŋ yaŋ gore diliŋde forok yeŋbe,
2 Estêvão respondeu: — Irmãos e pais, escutem. O Deus da glória apareceu a Abraão, nosso pai, quando este estava na Mesopotâmia, antes de morar em Harã,
3 ‘Naŋageya tayge yagoya yubul teŋbe naŋa ne beleŋ gikala gireŋde gor kwayiŋ,’ inyiŋ.
3 e lhe disse: “Saia da sua terra e do meio da sua parentela e vá para a terra que eu lhe mostrarei.”
4 Irkeb Abraham gobe Kaldia marte naŋa Mesopotemia goyen tubul teŋbe Haran taunde kuŋ gor hinhin.
4 Então Abraão saiu da terra dos caldeus e foi morar em Harã. E dali, com a morte de seu pai, Deus o trouxe para esta terra em que vocês agora estão morando.
5 Gega Al Kuruŋ beleŋ megeŋ tapum muŋ kura ma unyiŋ. Hubu wor po. Irde gor hinhinya goyenbe diriŋ wor hubu. Gega Al Kuruŋ beleŋ megeŋ Abraham keperde hinhin gayen yeŋya foŋeŋmiŋ yagoya niŋ tubul teŋ yunmeke yende kudiŋeŋ hiyyeŋ yeŋ Abraham hitte biŋa tiyyiŋ.
5 Nela, não lhe deu herança, nem sequer o espaço de um pé; mas prometeu dar-lhe a posse dela e, depois dele, à sua descendência, embora Abraão ainda não tivesse filhos.
6 Goya goyenbe gaha inyiŋ: ‘Foŋeŋge yagot dirŋeŋ weŋbe almet naŋare kuŋ albak hinayiŋ. Irkeb naŋa miŋ mar beleŋ dama 400 gayen gasa yirde buluŋ buluŋ yirke meteŋ muruŋgem moŋ teŋ hinayiŋ.
6 E Deus falou que a descendência dele seria peregrina em terra estrangeira, onde seriam escravizados e maltratados durante quatrocentos anos.
7 Gega foŋeŋge yago buluŋ buluŋ yirde hinayiŋ mar gobe ne gare gab yeneŋ. Go kamereb foŋeŋge yagobe naŋa go tubul teŋ waŋ megeŋ gayenter doloŋ nirde hinayiŋ,’ inyiŋ.
7 — Deus disse ainda: “Castigarei a nação da qual forem escravos; e, depois disso, sairão daí e me servirão neste lugar.”
8 Irdeb kame Al Kuruŋ beleŋ biŋa tiyyiŋ goke, ‘Ne biŋa teŋ himyen goyen fudinde yeŋ nurnayiŋbe geya foŋeŋge yagoyabe guba yeŋ yeŋ mata teŋ hinayiŋ,’ inyiŋ. Be, kamereb urmiŋ Aisak forok yiriŋ. Irkeb urmiŋ go kawaŋ hiriŋde mat kuŋ naŋa fay 8 hekeb guba yeŋ unyiŋ. Be, Aisakbe kame Yekop naniŋ hiriŋ. Irdeb Yekopbe urmiŋ yago 12 miŋyaŋ hiriŋ. Be, mel goreb hakwaniniŋ yago hamiŋ.
8 Então lhe deu a aliança da circuncisão. Assim, Abraão gerou Isaque e o circuncidou no oitavo dia; e Isaque gerou Jacó, e Jacó gerou os doze patriarcas.
9 “Be, hakwaniniŋ 12 kura Yosepbe naniŋ beleŋ yeŋ po amaŋeŋ nurde igiŋ igiŋ irde hinhin. Irkeb itiŋ yago beleŋ daniŋ neŋbe gwahade ma dirde hi yeŋ biŋ ar yekeb kuliŋ Yosep niŋ igiŋ ma nurdeb, ‘Al kura hitte kuŋ muruŋgem moŋ meteŋ teŋ teŋ almiŋ hiwi,’ yeŋ al yunke damu tiyamiŋ. Be, Yosep damu tiyamiŋ mar gore teŋbe Isip kwamiŋ. Goyenbe Al Kuruŋbe yeŋya hugiŋeŋ heŋ faraŋ urde hinhin.
9 — Os patriarcas, invejosos de José, venderam-no para ser levado para o Egito. Mas Deus estava com ele
10 Niŋgeb kanduk kurayen kurayen yeneŋ hinhin gega, Al Kuruŋ beleŋ faraŋ urde hikeb igiŋ po hinhin. Irde dufay igiŋ wukkeŋ wor po unkeb go hende mata teŋ hikeb Isip niŋ doyaŋ al kuruŋ Fero beleŋ igiŋ kinyiŋ. Be, Fero beleŋ Yosep go dufaymiŋ wukkeŋ keneŋbe Isip naŋa gote doyaŋ al irdeb dawetmiŋ yago tumŋaŋ, ‘Doyaŋ yirde hayiŋ,’ inyiŋ.
10 e o livrou de todas as suas aflições, concedendo-lhe também graça e sabedoria diante de Faraó, rei do Egito, que o constituiu governador daquela nação e de toda a casa real.
11 “Be, go kamereb Isip naŋaya Kenan naŋaya bana goŋbe biŋge kamde kamde nalu kuruŋ wor po forok yekeb hakwaniniŋ yagobe biŋgem moŋ hamiŋ.
11 Depois houve fome e grande sofrimento em todo o Egito e em Canaã, e nossos pais não achavam o que comer.
12 Be, Yosep naniŋ Yekop go Isip naŋabe biŋgem yaŋ mere momoŋ nurdeb hakwaniniŋ yago gogo yad yerke kwamiŋ. Be, mel gobe Isip ma kuŋ haŋyen. Tiŋeŋ gog po ga kwamiŋ.
12 Mas, quando Jacó ouviu que no Egito havia trigo, mandou, pela primeira vez, os nossos pais até lá.
13 Be, mel go Isip mat tiyuŋmiŋde mulgaŋ hamiŋ. Heŋ heŋbe sopte Isip kukeb Yosep beleŋ yiŋgeŋ ge, ‘Nebe al gwahade,’ yeŋ itiŋ yago momoŋ yiryiŋ. Be, Yosepyen miŋ gote mere momoŋ goyen Isip niŋ doyaŋ al kuruŋ wor nuryiŋ.
13 Na segunda vez, José se fez reconhecer pelos seus irmãos, e o Faraó veio a conhecer a família de José.
14 “Be, go kamereb Yosep beleŋ naniŋ Yekopya dirŋeŋ weŋya asem yagoya 75 hinhan goke wanaŋ yeŋ keya heke wayamiŋ.
14 Então José mandou chamar Jacó, seu pai, e toda a sua parentela, isto é, setenta e cinco pessoas.
15 — ausente —
15 Jacó foi para o Egito, e ali morreu ele e também os nossos pais.
16 — ausente —
16 Depois eles foram transportados para Siquém e postos no túmulo que Abraão tinha comprado dos filhos de Hamor, em Siquém, pagando um certo preço.
17 “Be, Al Kuruŋ beleŋ Abraham hitte biŋa tiyyiŋ gote igineŋ forok yetek nalu heŋ hikeb nende al Isip hinhan gobe kuruŋ buluŋ fuful tiyyiŋ.
17 — E, quando já estava próximo o tempo em que Deus cumpriria a promessa feita a Abraão, o povo cresceu e se multiplicou no Egito,
18 Goyenterbe al hoyaŋ kura Yosep ma nurde untiŋ al gore Isip naŋa gote doyaŋ al kuruŋ hiriŋ.
18 até que se levantou ali outro rei, que não conhecia José.
19 Irdeb yiŋgeŋ igiŋ heŋ heŋ ge po nurde asininiŋ yago usi yirdeb buluŋ buluŋ yirniŋ yeŋ nurdeb, ‘Diriŋmiŋ yago besare niŋ goyen yemeyke kamnaŋ,’ yeŋ patku yirde hinhin.
19 Este outro rei tratou com astúcia a nossa gente e torturou os nossos pais, a ponto de forçá-los a abandonar seus meninos recém-nascidos, para que não sobrevivessem.
20 “Be, goya goyenbe Mose kawaŋ hiriŋ. Yeŋbe diriŋ mali yara moŋ. Al Kuruŋ diliŋde igiŋ kinyiŋ. Diriŋ gobe Isip mar beleŋ kennak yeŋ naniŋya miliŋya beleŋ gagasi karwo gayen yamiŋ bana po balmiŋ kerde hinaryum.
20 Por esse tempo nasceu Moisés, que era formoso aos olhos de Deus. Durante três meses ele foi mantido na casa de seu pai.
21 Gega diriŋ gobe ya bana balmiŋ kerde hitek ma hekeb naniŋya miliŋya beleŋ tukuŋ hoyaŋde tubul tikeb Isip niŋ doyaŋ al kuruŋ Fero wiriŋ beleŋ keneŋ teŋ tukuŋ yende irde mosoy heke kuruŋ hiriŋ.
21 Quando tiveram de abandoná-lo, a filha de Faraó o recolheu e criou como seu próprio filho.
22 Mose go kuruŋ heŋyabe Isip marte saba karkuwaŋ kurayen kurayen yawaryiŋ. Irde meremiŋya meteŋmiŋyabe tareŋ wor po hiriŋ.
22 E Moisés foi educado em toda a ciência dos egípcios e era poderoso em palavras e obras.
23 “Be, Mose gobe kuŋ damam 40 hiriŋ. Be, wawuŋ kurarebe diŋuŋ Israel mar yene yeŋ kuriŋ.
23 — Quando completou quarenta anos, Moisés teve a ideia de visitar os seus irmãos, os filhos de Israel.
24 Kuŋbe Isip al kura gore Israel al kura goyen buluŋ wor po irde hike kinyiŋ. Irdeb Israel al goyen faraŋ ure yeŋbe wol heŋ Isip al go mayke kamyiŋ.
24 Vendo um homem ser maltratado, saiu em defesa dele e vingou o oprimido, matando o egípcio.
25 Be, Mose gobe dufaymiŋdeb, ‘Mata tihim gayen keneŋbe Israel mar beleŋ Isip marte haniŋde mat dumulgaŋ teŋ teŋ al Al Kuruŋ beleŋ basiŋa irtiŋ albe gago yeŋ bebak tahaŋ,’ yeŋ nuryiŋ. Gega gwahade moŋ.
25 Ora, Moisés pensava que seus irmãos entenderiam que Deus queria salvá-los por meio dele; eles, porém, não entenderam.
26 “Be, fay urkeb sopte Israel mar hitte kuriŋ. Kuŋbe Israel mar iraw kura yiŋgeŋ uliŋ arde hike yinyiŋ. Irdeb daha mat kura mere yirmekeb awalik hiri yeŋbe, ‘Irem, daniŋ ditdigireŋ uliŋ arde har? Derbe miŋ uŋkureŋ po geb!’ yinyiŋ.
26 No dia seguinte, Moisés aproximou-se de uns que brigavam e procurou reconduzi-los à paz, dizendo: “Homens, vocês são irmãos; por que estão maltratando um ao outro?”
27 Goyenbe al kura kadom mayde buluŋ wor po iryiŋ al goreb Mose upel urdeb, ‘Ganuŋ beleŋ nende doyaŋ al gerde mere sope ird ird al giruŋ?
27 Mas o que agredia o seu próximo repeliu Moisés, dizendo: “Quem colocou você como chefe e juiz sobre nós?
28 Gwaha teŋbe ki Isip al mayke kamuŋ gwahade goyen po nireŋ taha?’ inyiŋ.
28 Será que quer me matar, assim como ontem matou o egípcio?”
29 Irkeb mere go nurdeb Mose gobe Isip niŋ al mayke kamyiŋ goke busaharde Midian marte naŋare kuriŋ. Irdeb goŋ albak heŋbe bere teŋ urmiŋ irawa miŋyaŋ hiriŋ.
29 Ao ouvir isto, Moisés fugiu e se tornou peregrino na terra de Midiã, onde lhe nasceram dois filhos.
30 “Be, Midian marte naŋare kuŋ dama 40 goŋ hinhin. Be, dama 40 goyen kamereb Sainai dugu bindere sawsawa po kuruŋ naŋa bana goŋ kuriŋ. Kuŋbe he dirŋeŋ kura goyen kak melak heŋ humga kutiŋ yara teŋ hinhinde gor Al Kuruŋyen miyoŋ forok yeke kinyiŋ.
30 — Passados quarenta anos, apareceu-lhe, no deserto do monte Sinai, um anjo, por entre as chamas de uma sarça que estava queimando.
31 Be, Mose gob goyen keneŋbe diliŋ fot yeke bindere kuŋ keŋkela po kene yeŋ kuriŋ. Irkeb kak melak hinhinde gor mat Doyaŋ Al Kuruŋyen mere forok yeke nuryiŋ.
31 Moisés ficou maravilhado diante daquela visão e, aproximando-se para contemplá-la, ouviu-se a voz do Senhor, que disse:
32 ‘Nebe Al Kuruŋ, asige yago Abraham, Aisakyabe Yekopya beleŋ doloŋ nirde hinhan al go goyen,’ inyiŋ. Irkeb Mose go kafura heŋ uliŋ barbar yeke kak melak goyen kentek ma iryiŋ.
32 “Eu sou o Deus dos seus pais, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó.” Moisés, tremendo de medo, não ousava contemplar a sarça.
33 Irkeb Doyaŋ Al Kuruŋ beleŋ, ‘Ge huwarde hare gabe ne hime. Niŋgeb al mali watek moŋ, himam wor po. Niŋgeb kahaŋbasaŋge go yugu tiya!
33 Então o Senhor disse: “Tire as sandálias dos pés, porque o lugar em que você está é terra santa.
34 Nere alya bereya Israel marbe Isip mar beleŋ buluŋ buluŋ yirde haŋ gobe yeneŋ hime. Irdeb uliŋ misiŋ buluŋ wor po kateŋ haŋ goyen nurdeb Isip marte yufukde mat yumulgaŋ tiye yeŋ katehem. Niŋgeb ga nura. Sopte Isip gumulgaŋ timeke kwayiŋ,’ inyiŋ.
34 Certamente vi o sofrimento do meu povo no Egito, ouvi o seu gemido e desci para libertá-lo. Venha, agora; vou mandar você para o Egito.”
35 “Be, Mose gobe haŋkapya Israel mar beleŋ pel irdeb, ‘Ganuŋ beleŋ nende doyaŋ al gerde mere sope ird ird al giruŋ?’ inke Midian marte naŋare busaharyiŋ al go goyen. Gega Al Kuruŋ beleŋ, ‘Mosebe Israel marte doyaŋ al hiyyeŋ. Irde yende alya bereya Isip marte yufukde mat yumulgaŋ teŋ yukuŋ asem yago bikkeŋ hinhan naŋare gor yukuyeŋ,’ yeŋbe teŋ kerke Isip mulgaŋ heŋ kuriŋ. Kukeb Al Kuruŋyen miyoŋ kak melak bana forok yeŋ mere iryiŋ gore faraŋ urde hinhin.
35 — A este Moisés, a quem tinham rejeitado, dizendo: “Quem colocou você como chefe e juiz?”, Deus enviou como chefe e libertador, com a assistência do anjo que lhe apareceu na sarça.
36 Irkeb Israel mar goyen Isip naŋare mat doyaŋ yirde yukuriŋ. Naŋa go tubul tiyeŋbe Isip naŋa bana goŋbe mata tiŋeŋ kurayen kurayen Al Kuruŋ beleŋ po yirtek goyen forok yiryiŋ. Irde makaŋ kura Makaŋ Bukkeŋ ineŋ haŋyende gor manaŋ mata tiŋeŋ kuruŋ kura forok iryiŋ. Irde sawsawa naŋa al ma hitek bana goŋ dama 40 hinhanya goyenter wor gwahade po teŋ hinhin.
36 Foi Moisés quem os tirou de lá, fazendo prodígios e sinais na terra do Egito, no mar Vermelho e no deserto, durante quarenta anos.
37 “Be, Mose, go teŋ hinhin al goreb mel Israel mar goyen gaha yinyiŋ: ‘Kamebe Al Kuruŋ beleŋ deŋ miŋde ga niŋ po mere basaŋ almiŋ kura ne yara teŋ kerke foŋeŋtiŋ yago hitte wayyeŋ,’ yinyiŋ.
37 Foi ainda Moisés quem disse aos filhos de Israel: “Deus fará com que, do meio dos irmãos de vocês, se levante um profeta semelhante a mim.”
38 Be, Mose goreb asininiŋ yago Isip tubul tiyamiŋ mar goyen tumŋaŋ sawsawa naŋa bana goŋ gabu yirke gor hinhan. Irkeb Sainai dugure hurkuŋ Al Kuruŋyen miyoŋya mere teŋbe kateŋ asininiŋ yago mere yiryiŋ. Yeŋbe dugure gor heŋbe miyoŋ gore asininiŋ yagoya neŋ kamekkeŋ gake teŋ Al Kuruŋyen mere gwahader hitiŋ goyen unyiŋ.
38 É este Moisés quem esteve na congregação no deserto, com o anjo que lhe falava no monte Sinai e com os nossos pais. Foi ele quem recebeu palavras vivas para nos transmitir.
39 “Be, Mose beleŋ dugure hurkuŋ Al Kuruŋyen mere nureŋ yeŋbe asininiŋ yago gwaha gwaha tinayiŋ yineŋbe hurkuriŋ. Gega goyen ma gama iramiŋ. Gwaha titŋeŋbe meremiŋ go pel irde Isip niŋ biŋ mulgaŋ hamiŋ.
39 — Nossos pais não quiseram obedecer a Moisés, mas o rejeitaram e, no seu coração, voltaram para o Egito,
40 Niŋgeb Mose go dugure gor po hikeya mel gore itiŋ Aron hitte kuŋbe, ‘Kolge Isip naŋare mat dad wayuŋ al gobe Sainai dugure hurkuŋ det kura irde mulgaŋ ma heŋ hi gobe go ma nurde hite. Niŋgeb igiŋ dinke nindigeŋ det toneŋ kura yirde doloŋ yirtek. Irkeb gore doyaŋ dirke kuŋ hitek,’ inamiŋ.
40 dizendo a Arão: “Faça para nós deuses que vão adiante de nós; porque, quanto a este Moisés, que nos tirou da terra do Egito, não sabemos o que lhe aconteceu.”
41 Irdeb goya goyen gab gol hora beleŋ po bulmakaw foŋeŋde toneŋ iramiŋ. Irdeb Al Kuruŋniniŋ yeŋ dapŋa gasa yirde yawaŋ galak irde det yiŋgeŋ haniŋde iramiŋ goke amaŋeŋ wor po nuramiŋ.
41 Naqueles dias, fizeram um bezerro e ofereceram sacrifício ao ídolo, alegrando-se com as obras das suas mãos.
42 Irkeb Al Kuruŋ beleŋ goke igiŋ ma wor po nurdeb harhok yunke mel gote dufaymiŋde po naŋkiŋde niŋ det naŋa, gagasiya dinambeya goyen doloŋ yirde hinhan. Be, goke teŋbe Al Kuruŋyen mere basaŋ mar beleŋ asaŋdebe gahade katiŋ hi:
42 Mas Deus se afastou e os entregou à adoração das estrelas do céu, como está escrito no Livro dos Profetas: “Ó casa de Israel, será que foi para mim que vocês ofereceram vítimas e sacrifícios no deserto, durante quarenta anos?
43 Irdeb sel ya irde usi tikula al Molek ineŋ haŋyen goyen bana goŋ kerde doloŋ irde tukuŋ hinhan.
43 Não é verdade que vocês levantaram o tabernáculo de Moloque e a estrela de Renfã, o deus de vocês, imagens que vocês fizeram para as adorar? Por isso, vou mandar vocês ao exílio para além da Babilônia.”
44 “Be, Al Kuruŋ beleŋ, ‘Sel ya kura gahade irayiŋ,’ ineŋ Mose ikala irde tuŋaŋeŋ unyiŋ. Irkeb asininiŋ yagobe Al Kuruŋ beleŋ Mose inyiŋ goyen po gama irde ya go iramiŋ. Irde sawsawa naŋa bana goŋ heŋya, ‘Al Kuruŋbe neŋya hite,’ yeŋ nurde sel ya goyen tukuŋ hinhan.
44 — O tabernáculo do testemunho estava entre nossos pais no deserto, como havia ordenado aquele que disse a Moisés que o fizesse segundo o modelo que tinha visto.
45 Be, go teŋ hinhan mar gobe tumŋaŋ kamde hubu hekeb dirŋeŋ weŋ kame forok yamiŋ mar gore sel ya go tamiŋ. Goya goyenbe Yosuwa beleŋ doyaŋ yirde yukuriŋ. Irkeb Al Kuruŋ beleŋ Kenan naŋa miŋ mar goyen yeŋ wa meheŋ heŋ yakira tikeb mel gore kame kuŋbe naŋa go tamiŋ. Be, gor kuŋ heŋyabe Al Kuruŋ doloŋ ird ird sel ya goyen manaŋ teŋ kuŋ hinhan. Be, kame Dewit beleŋ Israel marte doyaŋ al kuruŋ hiriŋ goyenter manaŋ sel ya gobe hinhin po.
45 Também nossos pais, com Josué, tendo recebido o tabernáculo, o levaram, quando tomaram posse das nações que Deus expulsou da presença deles. Foi assim até os dias de Davi,
46 Be, Dewit gobe Al Kuruŋ beleŋ amaŋeŋ wor po nurde uneŋ hinhin. Niŋgeb hakwaniniŋ Yekop beleŋ doloŋ irde hinhin Al Kuruŋ goyen Dewit beleŋ, ‘Ya tareŋ ird unmeke gor hiwoŋ,’ yeŋ nurde gusuŋaŋ iryiŋ.
46 que obteve o favor de Deus e pediu autorização para construir uma casa para o Deus de Jacó.
47 Goyenbe ya gobe yeŋ beleŋ ma iryiŋ. Urmiŋ Solomon beleŋ ga iryiŋ.
47 Mas foi Salomão quem lhe edificou a casa.
48 Gega det kuruŋ gayen doyaŋ yirde hi Al Kuruŋ gobe al ya irtiŋ bana goŋ ma hiyen. Niŋgeb goke teŋbe Al Kuruŋ beleŋ yiriŋ goyen nurdeb mere basaŋ almiŋ Aisaia beleŋ gahade kayyiŋ:
48 Entretanto, o Altíssimo não habita em casas feitas por mãos humanas. Como diz o profeta:
49 — ausente —
49 “O céu é o meu trono, e a terra é o estrado dos meus pés. Que casa vocês edificarão para mim, diz o Senhor, ou qual é o lugar do meu repouso?
50 — ausente —
50 Não é fato que a minha mão fez todas estas coisas?”
51 “Be, merebe gwahade yitiŋ gega, deŋbe ya gake uguŋ po nurde ya gayen sukal irde hiyen yeŋbe merere gago nerhaŋ? Deŋ gab tonaŋtiŋ tareŋ wor po. Deŋbe Al Kuruŋ niŋ ma nurde haŋ mar beleŋ teŋ haŋ yara. Bitiŋya kirmiŋtiŋyabe titmiŋ wor po. Al Kuruŋyen mere nurde bebak titek moŋ. Irde asininiŋ yago beleŋ mata teŋ hinhan gwahade po deŋ manaŋ Holi Spirit pel irde haŋ.
51 — Homens teimosos e incircuncisos de coração e de ouvidos, vocês sempre resistem ao Espírito Santo. Vocês fazem exatamente o mesmo que fizeram os seus pais.
52 Deŋ gayenbe asininiŋ yago beleŋ Al Kuruŋyen mere basaŋ marbe okohom kura yubul teŋ hinhan yeŋ nurde haŋ? Moŋ, hubu wor po geb! Al Huwak wor po kame watek goke tagalde hinhan mar goyen gasa yirke kamde hinhan. Irdeb gayenter al goyen wor forok yeke deŋ beleŋ pel irde mayke kamuŋ.
52 Qual dos profetas os pais de vocês não perseguiram? Eles mataram os que anteriormente anunciavam a vinda do Justo, do qual vocês agora se tornaram traidores e assassinos,
53 Deŋbe Al Kuruŋyen miyoŋ beleŋ Yuda marte tikula Mose unyiŋ goyen asininiŋ yago beleŋ deŋ gayen ga wor wor dunamiŋ. Gega goyen muŋ kura ma gama irde haŋ,” yinyiŋ.
53 vocês que receberam a lei por ministério de anjos e não a guardaram.
54 Be, Stiwenyen mere go nurdeb al merere keperde palŋa irde hinhan mar goreb mam iseŋ bearar tiyamiŋ.
54 Ao ouvirem isto, ficaram com o coração cheio de raiva e rangiam os dentes contra ele.
55 Gega Stiwen go Holi Spirit beleŋ hard unkeb kotaŋ kaŋ naŋkiŋde naŋkeneŋbe Al Kuruŋyen saŋiŋ turŋuŋ yaŋ goyen kinyiŋ. Irdeb Yesube Al Kuruŋyen haniŋ yase beleŋ harde hike kinyiŋ.
55 Mas Estêvão, cheio do Espírito Santo, fitou os olhos no céu e viu a glória de Deus e Jesus, que estava à direita de Deus.
56 Irdeb, “Ga kennaŋ. Naŋkiŋ hol yeke Al Urmiŋbe Al Kuruŋ haniŋ yase beleŋ huwarde hike kenhem,” yinyiŋ.
56 Então disse: — Eis que vejo os céus abertos e o Filho do Homem, em pé à direita de Deus.
57 Irkeb mere go nurtek ma yirke kwep kwep irde kirmiŋ migisuŋ yurdeb Stiwen hitte kup yeŋ kuŋ tanardebe megen korkor irde tuluŋ teŋ Yerusalem taun siŋare teŋ kwamiŋ.
57 Eles, porém, gritando bem alto, taparam os ouvidos e, unânimes, avançaram contra ele.
58 Irdeb Stiwen go mayniŋ yeŋ uliŋhormiŋ yugu teŋ al foŋeŋ kura deŋembe Sol gote kahaŋ miŋde yeramiŋ. Irde hora yadeb Stiwen mayde hinhan.
58 E, expulsando-o da cidade, o apedrejaram. As testemunhas deixaram as capas deles aos pés de um jovem chamado Saulo.
59 Be, mayde hinhanya goyenbe Stiwen beleŋ huwardeb, “Doyaŋ Al Kuruŋ Yesu, tonnebe hanger kerhem,” inyiŋ.
59 E enquanto o apedrejavam, Estêvão orava, dizendo: — Senhor Jesus, recebe o meu espírito!
60 Irdeb dokolhoŋ yuguluŋ teŋ kawan po, “Doyaŋ Al Kuruŋ, mel gare mata buluŋ tahaŋ gake ma nurayiŋ,” inyiŋ. Be, mere gwahade teŋ gab bubulkuŋ sul yiriŋ.
60 Então, ajoelhando-se, gritou bem alto: — Senhor, não os condenes por causa deste pecado! E, depois que ele disse isso, morreu.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.