Atos 22
Nduudu nʼdai yeⁿʼe Ndyuūs yeⁿʼe cuicateco yeⁿʼe Tepeuxila (CUXNT) vs ARA
1 Ndís'tiī saⁿ'ā ní ndís'tiī vi'í ndúúcū 'iiⁿ'yāⁿ ndicúū, 'caandiveéⁿ nī chi ngaⁿ'á yeⁿ'ē maáⁿ nanááⁿ ndis'tiī.
1 Irmãos e pais, ouvi, agora, a minha defesa perante vós.
2 Taachí ch'iindiveéⁿ yā chi ngaⁿ'ā sa davaacu hebreo, ch'ɛɛtinéé 'diiiⁿ cá yā. Pablo miiⁿ ní caⁿ'ā sa:
2 Quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, guardaram ainda maior silêncio. E continuou:
3 Cuaacu nííⁿnyúⁿ saⁿ'ā Israel 'úú. Ch'iindiyaáⁿ na yáāⁿ Tarso yeⁿ'ē yáⁿ'āa Cilicia, naatí ch'iitá na yaáⁿ 'cūū. Ch'eéⁿ ndúúcū maestro Gamaliel miiⁿ. Tan'dúúcā chi ngaⁿ'ā na ley yeⁿ'ē chiida yú. 'Úú chí diíⁿ ndúúcū núúⁿmáⁿ staava yeⁿ'é tan'dúúcā chi maaⁿ nducyaaca nī diíⁿ nī ndúúcū Dendyuūs.
3 Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas criei-me nesta cidade e aqui fui instruído aos pés de Gamaliel, segundo a exatidão da lei de nossos antepassados, sendo zeloso para com Deus, assim como todos vós o sois no dia de hoje.
4 'Iiⁿ'yāⁿ chi cuéⁿ'ē Yúúní 'cūū 'úú can'daá 'iiⁿ'yāⁿ miiⁿ. Ní sta'á ndii n'daataá ndíí saⁿ'ā ní nca'á 'iiⁿ'yāⁿ chi cuɛɛtinúúⁿ yā vácūū chí 'cuūvi yā.
4 Persegui este Caminho até à morte, prendendo e metendo em cárceres homens e mulheres,
5 'Tiicá ntúūⁿ chiiduú ch'ɛɛtɛ cá yeⁿ'e Israel miiⁿ testigo yeⁿ'é ndúúcū nducyaaca 'iiⁿ'yāⁿ ndiicúū. 'Tiicá ntúūⁿ 'úú sta'á carta ndúúcū orden chi 'cuuⁿ'míⁿ 'iiⁿ'yāⁿ s'eeⁿ ní cueⁿ'é naachi snéé hermanos. Ní cueⁿ'é yáāⁿ Damasco ní cueⁿ'é chi candɛɛ́ presos hermano s'eeⁿ ndii yáāⁿ Jerusalén. 'Tiicá ntúūⁿ 'iiⁿ'yāⁿ chi sneé yā miiⁿ ní cuuví yā castigados.
5 de que são testemunhas o sumo sacerdote e todos os anciãos. Destes, recebi cartas para os irmãos; e ia para Damasco, no propósito de trazer manietados para Jerusalém os que também lá estivessem, para serem punidos.
6 Naatí chiī taachi yúúní canuúⁿ, ndaá niiⁿnuúⁿ yáāⁿ Damasco tan'dúúcā maⁿ'a nguuvi dáácánaāaⁿ nndaā 'áámá dɛɛvɛ yeⁿ'ē nanguuvi naachi 'úú caneé.
6 Ora, aconteceu que, indo de caminho e já perto de Damasco, quase ao meio-dia, repentinamente, grande luz do céu brilhou ao redor de mim.
7 Ní sndɛɛvɛ́ ná yáⁿ'āa. Ní ch'iindiveéⁿ 'áámá nduudu chi ngaⁿ'a ngiī 'úú: Saulo, Saulo, ¿dɛ'ɛ̄ cúú chi nn'daā dī 'úú chi nééné ya'ai 'úú?
7 Então, caí por terra, ouvindo uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Tuu'mi nan'guɛɛcutaⁿ'á: ¿Du'ú n'diī, Señor? Ní caⁿ'a yā chīi yā 'úú: 'Úú Jesús yeⁿ'e yáāⁿ Nazaret miiⁿ chí n'daā di 'úú ní nguɛ́ɛ́ neⁿ'ē di n'diichi di 'úú.
8 Perguntei: quem és tu, Senhor? Ao que me respondeu: Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem tu persegues.
9 'Iiⁿ'yāⁿ chi snéé nduucú cuaacu nííⁿnyúⁿ n'diichí yā dɛɛvɛ miiⁿ. Ní dii'yá yā chii. Naati nguɛ́ɛ́ ch'iindiveéⁿ yā nduudu chí ngaⁿ'a Señor Jesús nduucú.
9 Os que estavam comigo viram a luz, sem, contudo, perceberem o sentido da voz de quem falava comigo.
10 Ní caⁿ'á: ¿Dɛ'ɛ̄ diíⁿ, Señor? Señor miiⁿ ngaⁿ'á yā ngiī yā 'úú: Nducueeⁿ dí ní cueⁿ'e di na yáāⁿ Damasco. Miiⁿ cadiinuuⁿ di tanducuéⁿ'ē chi canee chi diiⁿ di.
10 Então, perguntei: que farei, Senhor? E o Senhor me disse: Levanta-te, entra em Damasco, pois ali te dirão acerca de tudo o que te é ordenado fazer.
11 'Úú ní nguɛ́ɛ́ inaáⁿ cáávā chí ch'ɛɛdi nduutinaáⁿ yeⁿ'ē vaadī dɛɛvɛ ch'ɛɛtɛ ca chi dɛɛvɛ miiⁿ. 'Iiⁿ'yāⁿ chi snée yā nduucú candɛ́ɛ́ nee yā ta'á ní ndaá yáāⁿ Damasco.
11 Tendo ficado cego por causa do fulgor daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo, cheguei a Damasco.
12 Tuu'mi ni miiⁿ canee 'áámá saⁿ'ā chi nguuvi Ananías, saⁿ'ā chi diiⁿ sa tan'dúúcā chi ngaⁿ'a ley miiⁿ. Ní nguaaⁿ nducyaaca 'iiⁿ'yāⁿ Israel s'eeⁿ chi snée yā, ngaⁿ'á yā chi saⁿ'ā miiⁿ n'dai taavi sa.
12 Um homem, chamado Ananias, piedoso conforme a lei, tendo bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Ndaá yā nanaáⁿ ní ndaa niiⁿnúⁿ yā ní caⁿ'a yā: Dii hermano Saulo, nan'guaāⁿ nduutináaⁿ di. Ní hora miiⁿ nūuⁿ n'guaaⁿ nduutinaáⁿ ní snaáⁿ.
13 veio procurar-me e, pondo-se junto a mim, disse: Saulo, irmão, recebe novamente a vista. Nessa mesma hora, recobrei a vista e olhei para ele.
14 Saⁿ'ā miiⁿ ní caⁿ'ā sa: Ndyuūs yeⁿ'ē chiida yú ndɛɛvɛ yā dii chí cuuvi déénú dí chí neⁿ'e yā. Ní cuuvi n'diichí di Jesús chi n'dai taavi. Ní 'caandiveeⁿ di chí ngaⁿ'a yā.
14 Então, ele disse: O Deus de nossos pais, de antemão, te escolheu para conheceres a sua vontade, veres o Justo e ouvires uma voz da sua própria boca,
15 Ti cuuví di caaⁿ'maⁿ di nduudu cuaacu yeⁿ'é yā yeⁿ'ē cosa chi 'aa n'diīchi di ndúúcū chi 'aa ch'iindiveeⁿ di nanááⁿ nducyaaca 'iiⁿ'yāⁿ.
15 porque terás de ser sua testemunha diante de todos os homens, das coisas que tens visto e ouvido.
16 Maaⁿ ní ¿dɛ'ɛ̄ ínee ngiinu di? Cuééndii di ní cuɛɛdinuūⁿnīⁿ di ní didɛɛvɛ́ di dii yeⁿ'ē nuuⁿndi yeⁿ'ē di. Caaⁿ'maⁿngua'a di nanááⁿ Señor Jesús.
16 E agora, por que te demoras? Levanta-te, recebe o batismo e lava os teus pecados, invocando o nome dele.
17 'Túúcā chiī. Taachí nanguɛɛcúndií na yaāⁿ Jerusalén miiⁿ ní taachí caⁿ'angua'á na yaācū templo n'diichí 'áámá visión, cosa tan'dúúcā chiiⁿ ch'iiⁿnú.
17 Tendo eu voltado para Jerusalém, enquanto orava no templo, sobreveio-me um êxtase,
18 Ní n'diichí 'iiⁿ'yāⁿ ní caⁿ'á yā chii yā 'úú: Diinú yiiⁿnu di ní cueenu di yeⁿ'e yáāⁿ Jerusalén, ti nguɛ́ɛ́ 'cúaaⁿ yā nduudu cuaacu yeⁿ'é.
18 e vi aquele que falava comigo: Apressa-te e sai logo de Jerusalém, porque não receberão o teu testemunho a meu respeito.
19 'Úú ní caⁿ'á: Señor 'iiⁿ'yāⁿ s'eeⁿ deenú yā yeⁿ'ē nducyáácá yā chi snúuⁿ yā yaācū sinagoga s'eeⁿ ti 'úú ní ch'ií 'iiⁿ'yāⁿ vácūū ní ch'eⁿ'é 'iiⁿ'yāⁿ chi i'teenú yā n'dii.
19 Eu disse: Senhor, eles bem sabem que eu encerrava em prisão e, nas sinagogas, açoitava os que criam em ti.
20 Ní taachi ch'iī Esteban saⁿ'ā chi caⁿ'a nduudu cuaacu yeⁿ'é nī, 'úú ntúūⁿ ni caneé nanáaⁿ sa. 'Úú ní 'cuúⁿ chi ch'iī sa. Ní nguain'daí cotón yeⁿ'e 'iiⁿ'yāⁿ chi ch'iiⁿ'nūⁿ saⁿ'ā.
20 Quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentia nisso e até guardei as vestes dos que o matavam.
21 Tuu'mi caⁿ'a Jesús chīi yā 'úú: Cuéⁿ'é dí, ti 'úú idicho'ó dii yáⁿ'áí n'dai ndúúcū 'iiⁿ'yāⁿ s'eeⁿ chi nguɛ́ɛ́ yeⁿ'ē ndaata Israel.
21 Mas ele me disse: Vai, porque eu te enviarei para longe, aos gentios.
22 Ní taachi 'iiⁿ'yāⁿ s'eeⁿ ch'iindiveéⁿ yā ndii nduudú 'cūū tuu'mi ní caⁿ'a yuudú yā: Divíi di sáⁿ'a 'cūū na yáⁿ'āa ti nguɛ́ɛ́ canéé chí cunduuchi sa.
22 Ouviram-no até essa palavra e, então, gritaram, dizendo: Tira tal homem da terra, porque não convém que ele viva!
23 Taachí 'cai yā ní chíín'cuuⁿ yā catecai yā ní chingée yā iyaācá na 'yúúné,
23 Ora, estando eles gritando, arrojando de si as suas capas, atirando poeira para os ares,
24 comandante chi ngaⁿ'a ntiiⁿnyuⁿ caⁿ'ā sa chi cu'nuúⁿ yā Pablo vácūū. Ní caⁿ'ā orden chi caⁿ'á yā tiingúúneeⁿ yā Pablo ní ch'eⁿ'é yā Pablo, maaⁿ niicu cadíínuuⁿ yā dɛ'ɛ̄ cáávā chi n'gāi yā contra yeⁿ'ē sa.
24 ordenou o comandante que Paulo fosse recolhido à fortaleza e que, sob açoite, fosse interrogado para saber por que motivo assim clamavam contra ele.
25 Taachí dichiichí yā Pablo ndúúcū yiiⁿmaⁿ, Pablo miiⁿ ní caⁿ'ā sa capitán chi sneé yā miiⁿ: ¿'Áá canéé chi 'cueⁿ'é nī 'áámá saⁿ'ā romano ndúúti chi nguɛ́ɛ́ ndaaca nī nuuⁿndi yeⁿ'ē sa?
25 Quando o estavam amarrando com correias, disse Paulo ao centurião presente: Ser-vos-á, porventura, lícito açoitar um cidadão romano, sem estar condenado?
26 Taachí capitán miiⁿ ch'iindiveeⁿ sa chuū, cueⁿ'e sa níícú caⁿ'a sa yeⁿ'e comandante ní yaa'vi sa: N'diichí nī, ¿dɛ'ɛ̄ diíⁿ nī caati sáⁿ'a 'cūū ní saⁿ'ā romano sa?
26 Ouvindo isto, o centurião procurou o comandante e lhe disse: Que estás para fazer? Porque este homem é cidadão romano.
27 Ndaa comandante ní caⁿ'a sa: Cuuvi di 'úú. ¿'Áá díí saⁿ'ā romano? Pablo miiⁿ ní caⁿ'a yā: 'Tíicā.
27 Vindo o comandante, perguntou a Paulo: Dize-me: és tu romano? Ele disse: Sou.
28 Nan'guɛɛcútaⁿ'ā comandante: 'Úú caí māaⁿ 'úú. N'deēé tuūmī ca'á ní ndii chíí saⁿ'ā romano 'úú. Tuu'mi ní Pablo miiⁿ ní caⁿ'a sa: 'Úú ní ch'iīndīyaáⁿ na yáⁿ'āa romano 'tíícā.
28 Respondeu-lhe o comandante: A mim me custou grande soma de dinheiro este título de cidadão. Disse Paulo: Pois eu o tenho por direito de nascimento.
29 Ní cueⁿ'é yā yeⁿ'ē sa 'iiⁿ'yāⁿ chi sta'a orden chi 'cueⁿ'é yā saⁿ'ā. Taachí comandante tuumīcádiinuuⁿ sa chi saⁿ'ā romano sa, tuu'mi dii'yá ntúuⁿ sa chiī, chi dichiīchí sa Pablo.
29 Imediatamente, se afastaram os que estavam para o inquirir com açoites. O próprio comandante sentiu-se receoso quando soube que Paulo era romano, porque o mandara amarrar.
30 Chidɛɛvɛ táámá nguuvi sáⁿ'ā miiⁿ neⁿ'e sa cadíínuuⁿ sa dɛ'ɛ̄ cáávā chi tun'dáá nuuⁿndi 'iiⁿ'yāⁿ Israel s'eeⁿ. Divíi yā cadenas yeⁿ'ē Pablo miiⁿ ní ca'a yā orden chi cho'ó yā Pablo nanááⁿ chiiduú n'gɛɛtɛ́ yeⁿ'e Israel ndúúcū nducuéⁿ'ē 'iiⁿntyéⁿ'ē yeⁿ'e concilio. Ní tun'dáa yā Pablo miiⁿ. Ní ch'iⁿ'i yā saⁿ'ā nanááⁿ 'iiⁿ'yāⁿ s'eeⁿ.
30 No dia seguinte, querendo certificar-se dos motivos por que vinha ele sendo acusado pelos judeus, soltou-o, e ordenou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o Sinédrio, e, mandando trazer Paulo, apresentou-o perante eles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.