João 4
Majepacʉ jʉ̃menijicʉi yávaiye mamaene coyʉitucubo (CUBNT) vs ARC
1 — ausente —
1 E, quando o Senhor veio a saber que os fariseus tinham ouvido que Jesus fazia e batizava mais discípulos do que João
2 — ausente —
2 (ainda que Jesus mesmo não batizava, mas os seus discípulos),
3 Jesús jápiayʉ bácʉ ina fariseova ne coreóvaiyede iye borore ʉ̃́ra, Judea ãmicʉrõre dajocarĩ nʉri, Galilea ãmicʉrijoborõi nʉrejame. Aru ʉ̃́que nʉrejacarã ñʉja.
3 deixou a Judeia e foi outra vez para a Galileia.
4 Ñʉje nʉiyede Galileai, Samaria ãmicʉrijoborõi vaiye jaʉrejavʉ̃ ñʉjare.
4 E era-lhe necessário passar por Samaria.
5 Vaidé nʉri, Samariacarõ ĩmaro, Sicar ãmicʉriĩmaroi ẽmenejacarã ñʉja. Sicar bajita cʉrejaquemavʉ no joborõ, ñʉjeñecu mácʉ Jacob bácʉ ʉ̃i jíno mácarõ ʉ̃i mácʉ, José bácʉre.
5 Foi, pois, a uma cidade de Samaria, chamada Sicar, junto da herdade que Jacó tinha dado a seu filho José.
6 Nore cʉvʉ ne oco doaicobe, Jacob bácʉi oco doaicobe. Jãravʉ corica baji barejávʉ̃. Joa baju mari, darĩ, ʉetʉrejame Jesús. Que baru no oco doaicobe ẽcarʉi dobarejame, jabʉóvacʉyʉ.
6 E estava ali a fonte de Jacó. Jesus, pois, cansado do caminho, assentou-se assim junto da fonte. Era isso quase à hora sexta.
7 — ausente —
7 Veio uma mulher de Samaria tirar água. Disse-lhe Jesus: Dá-me de beber.
8 — ausente —
8 Porque os seus discípulos tinham ido à cidade comprar comida.
9 Ʉbenita Samariacavʉre judíova ne pʉque ʉbe boje, cuecumari dápiarĩ yópe arejacod̶a Jesúre:
9 Disse-lhe, pois, a mulher samaritana: Como, sendo tu judeu, me pedes de beber a mim, que sou mulher samaritana (porque os judeus não se comunicam com os samaritanos)?
10 Ṍre arejamed̶a Jesús:
10 Jesus respondeu e disse-lhe: Se tu conheceras o dom de Deus e quem é o que te diz: Dá-me de beber, tu lhe pedirias, e ele te daria água viva.
11 Jesúre arejacod̶a:
11 Disse-lhe a mulher: Senhor, tu não tens com que a tirar, e o poço é fundo; onde, pois, tens a água viva?
12 Dicobede jídejaquemavʉ majeñecu mácʉ, Jacob bácʉ. Javede ʉ̃ mácʉ aru ʉ̃i mára mácavʉ yore ocore ĩni ũcurejaquemavʉ. Aru jídejaquemavʉ ne oteiãimara mácavʉre. ¿Jacob bácʉ pʉeno parʉcʉrʉ̃ mʉ? arejacod̶a ʉ̃́re.
12 És tu maior do que Jacó, o nosso pai, que nos deu o poço, bebendo ele próprio dele, e os seus filhos, e o seu gado?
13 Ṍre arejamed̶a Jesús:
13 Jesus respondeu e disse-lhe: Qualquer que beber desta água tornará a ter sede,
14 Ʉbenita ácʉ põecʉ iye ocore, ji jíquicorore, ũcuñʉ mácʉre cũinára, ye cũiñómequiyebu ʉ̃́re cojedeca. Ji jíquicoro oco pĩapóinope teni, jãravʉ cũiméjãravʉ baquinóre cʉvacʉyʉme ji jíquicorore ũcuñʉ mácʉ, arejamed̶a Jesús.
14 mas aquele que beber da água que eu lhe der nunca terá sede, porque a água que eu lhe der se fará nele uma fonte de água a jorrar para a vida eterna.
15 Ico nomió arejacod̶a:
15 Disse-lhe a mulher: Senhor, dá-me dessa água, para que não mais tenha sede e não venha aqui tirá-la.
16 Õi que arĩburuta, ṍre yávarejamed̶a Jesús:
16 Disse-lhe Jesus: Vai, chama o teu marido e vem cá.
17 —Jimarepacʉ cʉbebi, arejacod̶a õ.
17 A mulher respondeu e disse: Não tenho marido. Disse-lhe Jesus: Disseste bem: Não tenho marido,
18 Cũinápʉrʉpe paivʉ ʉ̃mʉva cʉrĩduavʉ̃ mʉ. Aru caricacʉ mi yóvaimʉ, mimarepacʉ baju ãmemi ʉ̃. Jãve baju ad̶obu mʉ, arejamed̶a ṍre Jesús.
18 porque tiveste cinco maridos e o que agora tens não é teu marido; isso disseste com verdade.
19 —Yʉre Jʉ̃menijicʉi yávaiyede coyʉcaipõecʉ batedébu mʉ.
19 Disse-lhe a mulher: Senhor, vejo que és profeta.
20 Yore, yócacũ cʉ̃racũre Jʉ̃menijicʉre mearore jídejaquemavʉ ñʉjeñecuva mácavʉ. Ʉbenita “Jerusalẽ́vacari Jʉ̃menijicʉre mearore jíye jaʉvʉ”, ad̶avʉ̃ mʉja judíova, arejacod̶a õ.
20 Nossos pais adoraram neste monte, e vós dizeis que é em Jerusalém o lugar onde se deve adorar.
21 Jesús arejamed̶a:
21 Disse-lhe Jesus: Mulher, crê-me que a hora vem em que nem neste monte nem em Jerusalém adorareis o Pai.
22 Mʉja Samariacavʉ mʉje mearore jímʉre majibevʉ mʉja. Ʉbenita ñʉja judíova majivʉ. Jʉ̃menijicʉ ʉ̃i daroimʉ mácʉ põevare mead̶aipõecʉ ñʉjecʉbe. Que baru majinineca Jʉ̃menijicʉre mearore jívʉbu ñʉja judíova.
22 Vós adorais o que não sabeis; nós adoramos o que sabemos porque a salvação vem dos judeus.
23 Ji aijãravʉa daquijãravʉa baquiyé jave eare nʉivʉ. Dinʉmʉ maquinóre põevare mearore jíde d̶acʉyʉme ñai Espíritu Santo Jʉ̃menijicʉre yópe jãve coyʉiyepe. Põeva nápe paivʉ quévʉra ʉ̃́re mearore jíyʉrivʉre ʉbi Jʉ̃menijicʉ.
23 Mas a hora vem, e agora é, em que os verdadeiros adoradores adorarão o Pai em espírito e em verdade, porque o Pai procura a tais que assim o adorem.
24 Jʉ̃menijicʉrecabe cʉre d̶ayʉ caivʉre. Põeva mearore jíni majidivʉbu ʉ̃́re, yópe jãve coyʉiyepe ñai Espíritu Santo ʉ̃i nópe majide d̶aiyede, ʉ̃i náre cʉre d̶aiyeque mamaũmeque, arejamed̶a Jesús.
24 Deus é Espírito, e importa que os que o adoram o adorem em espírito e em verdade.
25 Ʉ̃́re arejacod̶a:
25 A mulher disse-lhe: Eu sei que o Messias (que se chama o Cristo) vem; quando ele vier, nos anunciará tudo.
26 —Yʉ́bu Cristo, mʉre boroteyʉ, arejamed̶a ṍre Jesús.
26 Jesus disse-lhe: Eu o sou, eu que falo contigo.
27 Ico nomióre ʉ̃i que coyʉiye bajure copaidarejacarã ñʉja, ĩmaroi cuivʉ bácavʉ. Pare dápiaivʉ ñʉje jã́iye boje ʉ̃́re boroteyʉre nomióque, “¿Aipe teni ṍque boroteyʉrʉ̃ mʉ?” ájʉrorivʉ barejacárã ñʉja. Ʉbenita ʉ̃́re jẽniari jã́menejacarã.
27 E nisso vieram os seus discípulos e maravilharam-se de que estivesse falando com uma mulher; todavia, nenhum lhe disse: Que perguntas? ou: Por que falas com ela?
28 Ṍcapũravʉ õi oco doaibʉre noi ñóri, copainʉrejacod̶a õi cʉriĩmaroi. Noi nʉri, earĩ, nócavʉre coyʉrejacod̶a:
28 Deixou, pois, a mulher o seu cântaro, e foi à cidade, e disse àqueles homens:
29 —Jã́radajarã mʉja. ¿Yʉre ji teiye báque caiyede coyʉyʉ, Cristo bárica ʉ̃? arejacod̶a náre.
29 Vinde e vede um homem que me disse tudo quanto tenho feito; porventura, não é este o Cristo?
30 Õi que arĩburu yóboi, ṍque jã́radarejaquemavʉ diĩmarocavʉ.
30 Saíram, pois, da cidade e foram ter com ele.
31 Ĩmarocavʉ ne edabede cãreja, ñʉje bojed̶aiye báque ãiyede Jesúre ãicõjenidurejacarã ñʉja.
31 E, entretanto, os seus discípulos lhe rogaram, dizendo: Rabi, come.
32 —Mʉje majibede ãiye cʉvavʉ yʉ, arejame ñʉjare Jesús.
32 Porém ele lhes disse: Uma comida tenho para comer, que vós não conheceis.
33 Aru ñʉje bajumica boroteivʉ, jẽniari jã́rejacarã:
33 Então, os discípulos diziam uns aos outros: Trouxe-lhe, porventura, alguém de comer?
34 Aru Jesús arejamed̶a:
34 Jesus disse-lhes: A minha comida é fazer a vontade daquele que me enviou e realizar a sua obra.
35 “Yóvaicʉvaivʉ aviáva bʉcʉquiyebu maje ãiye”, majidivʉ ne coyʉino mácarõpe aiyavʉ̃ mʉja. Ʉbenita yʉ coyʉyʉbu mʉjare. Ãiye jẽinʉmʉ jave eaivʉ. Ãnina majare edaivʉre jã́jara mʉja. Ãiyede jẽiyepebu na. Vea coboiyede jã́ri, ĩ́ye jaʉvʉ no. Quédecabu ãnina, majare edaivʉ. Vea coboiyepedeca javeta yʉre jʉ aivʉ barãjárama na.
35 Não dizeis vós que ainda há quatro meses até que venha a ceifa? Eis que eu vos digo: levantai os vossos olhos e vede as terras, que já estão brancas para a ceifa.
36 Põevare yʉre jʉ are d̶ayʉ bácʉ ãiyede jẽñʉ mácʉpedeca torojʉbi. Ʉ̃i memeiye boje, yʉre ʉ̃i jʉ are d̶aimarare torojʉbi. Põevare jãravʉ cũiméjãravʉ baquinóre cʉvare d̶aibi. Que baru torojʉbi ʉ̃. Jʉ̃menijicʉi yávaiyede coyʉrĩ bʉ́yʉ bácʉre, oteipõecʉpe páyʉ, cad̶ateibi põevare yʉre jʉ are d̶aipõecʉ. Aru põeva ne jʉ aiyede torojʉma ina pʉcarã.
36 E o que ceifa recebe galardão e ajunta fruto para a vida eterna, para que, assim o que semeia como o que ceifa, ambos se regozijem.
37 Majidivʉ ne coyʉino mácarõpe, “Cũinácʉ oteibi aru apecʉta ãiyede ĩ́mi”, jãvetamu no caride.
37 Porque nisso é verdadeiro o ditado: Um é o que semeia, e outro, o que ceifa.
38 Ãiyede jẽivʉpe paivʉre mʉjare jaroyʉtamu yʉ, põeva yʉre ne jʉ arãjiyepe ayʉ. Ʉbenita mʉja ãmeteavʉ̃ mamarʉmʉ Jʉ̃menijicʉi yávaiyede coyʉrĩ bʉivʉ náre. Mʉje jipocai Jʉ̃menijicʉi yávaiyede coyʉrĩ bʉ́quemavʉ apevʉ. Apevʉ ne coyʉimara mácavʉre yʉre jʉ are d̶ajarã mʉja caride. Jʉ̃menijicʉi yávaiyede jápiarĩduivʉ bácavʉ yʉre jʉ ajarãri na, arejame Jesús ñʉjare majicayʉ.
38 Eu vos enviei a ceifar onde vós não trabalhastes; outros trabalharam, e vós entrastes no seu trabalho.
39 Õi aiye boje Jesúrã, “Ji teiye báque caiyede coyʉibi”, obedivʉ Samariacavʉ jʉ arejaquemavʉ ʉ̃́re.
39 E muitos dos samaritanos daquela cidade creram nele, pela palavra da mulher, que testificou: Disse-me tudo quanto tenho feito.
40 Que baru ne edaiyede ʉ̃i yebai, “Ñʉjaque cʉjacʉ cãreja”, arejaima Jesúre ina Samariacavʉ. Dinʉmʉ pʉcajãravʉa náque cʉrejame Jesús, náre bueyʉ ne ĩmaroi.
40 Indo, pois, ter com ele os samaritanos, rogaram-lhe que ficasse com eles; e ficou ali dois dias.
41 Jesúque boroted̶o báco õi coyʉiye boje náre, ʉ̃́re jʉ arejaquemavʉ apevʉ. Ʉbenita ʉ̃́que boroteivʉ obedivʉ baju barejáima ʉ̃́re jʉ aivʉ.
41 E muitos mais creram nele, por causa da sua palavra.
42 Que baru Jesúque boroted̶o bácore õi cuturĩ davaimara mácavʉ arejaima:
42 E diziam à mulher: Já não é pelo que disseste que nós cremos, porque nós mesmos o temos ouvido e sabemos que este é verdadeiramente o Cristo, o Salvador do mundo.
43 Pʉcajãravʉa náque cʉrĩburu yóboi, Galilea ãmicʉrõi nʉrejacarã ñʉja cojedeca, Jesúque nʉivʉ.
43 E, dois dias depois, partiu dali e foi para a Galileia.
44 Javede ʉ̃́vacari arejame ñʉjare: “Cʉbebi Jʉ̃menijicʉi yávaiyede coyʉcaipõecʉ ʉ̃i joborõcavʉ ne pued̶aimʉ”, arejame ñʉjare Jesús.
44 Porque Jesus mesmo testificou que um profeta não tem honra na sua própria pátria.
45 Jipocamia, Pascua torojʉve teinʉmʉre, apevʉ Galileacavʉ nʉrejaquemavʉ Jerusalén ãmicʉriĩmaroi. Nore Jesúre põeva ne d̶arĩ majibede d̶ayʉre jã́ivʉ bácavʉ barejáima. Que baru Jesús ʉ̃i eaiyede ne joborõi cojedeca, ʉ̃́re torojʉrivʉ copʉ etarejaima nócavʉ.
45 Chegando, pois, à Galileia, os galileus o receberam, porque viram todas as coisas que fizera em Jerusalém no dia da festa; porque também eles tinham ido à festa.
46 Oco báquede Jesús ʉ̃i ũcuiye d̶aino mácarõi Caná ãmicʉriĩmaro, Galileacarõi, copainʉrejacarã ñʉja Jesújã cojedeca. Nore, Canái, cʉrejame cũinácʉ jabovacacʉ. Aru Capernaum ãmicʉriĩmaroi cʉrejamed̶a ʉ̃i mácʉ, pare ijeteyʉ.
46 Segunda vez foi Jesus a Caná da Galileia, onde da água fizera vinho. E havia ali um oficial do rei, cujo filho estava enfermo em Cafarnaum.
47 Que baru ñai jabocʉ jápiayʉ bácʉ Jesúi copaiyede Galileaita, Judeare jocarĩ, jã́cʉdarejame ʉ̃i yebai. Jesús yebai edarĩ, yópe arĩ jẽniarejame Jesúre:
47 Ouvindo este que Jesus vinha da Judeia para a Galileia, foi ter com ele e rogou-lhe que descesse e curasse o seu filho, porque já estava à morte.
48 —Yʉre põeva ne d̶arĩ majibede d̶ayʉre jã́mevʉ baru, yʉre ye jʉ abenajaramu mʉja, arejame ʉ̃́re Jesús.
48 Então, Jesus lhe disse: Se não virdes sinais e milagres, não crereis.
49 Ʉbenita Jesúre nʉicõjenidurejame ñai jabocʉ.
49 Disse-lhe o oficial: Senhor, desce, antes que meu filho morra.
50 Aru Jesús arejame ʉ̃́re:
50 Disse-lhe Jesus: Vai, o teu filho vive. E o homem creu na palavra que Jesus lhe disse e foi-se.
51 Ʉ̃i cʉrõi eare nʉñʉre copʉrejaimad̶a ʉ̃́re memecaivʉ.
51 E, descendo ele logo, saíram- lhe ao encontro os seus servos e lhe anunciaram, dizendo: O teu filho vive.
52 —¿Aipiye bajure ũmedari ʉ̃? jẽniari jã́rejamed̶a ʉ̃́re memecaivʉre.
52 Perguntou-lhes, pois, a que hora se achara melhor; e disseram-lhe: Ontem, às sete horas, a febre o deixou.
53 Ne que aiyede, ñai jabocʉ coreóvarejamed̶a. Jesús “Mímacʉ meacʉbe caride”, ʉ̃i aiora bácarõre ñai jabocʉi mácʉ ũmedarejamed̶a. Dinʉmʉre ñai jabocʉ aru caivʉ ʉ̃i cʉ̃ramicavʉ máre Jesúre jʉ arejaimad̶a.
53 Entendeu, pois, o pai que era aquela hora a mesma em que Jesus lhe disse: O teu filho vive; e creu ele, e toda a sua casa.
54 Judea ãmicʉrõi cʉcʉ bácʉ, Galilea ãmicʉrõi edarĩ, cʉcʉ, põeva ne d̶arĩ majibenore d̶arejame Jesús. Jabocʉi mácʉre ũmedavainoque, pʉque põeva ne d̶arĩ majibe bajure d̶arĩ jã́d̶ovarejame Jesús.
54 Jesus fez este segundo milagre quando ia da Judeia para a Galileia.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.