Atos 27

Majepacʉ jʉ̃menijicʉi yávaiye mamaene coyʉitucubo (CUBNT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Ñai jabocʉ ijãravʉcacʉ pʉeno baju parʉcʉ cʉrejamed̶a Italia ãmicʉrijoborõi. Que baru Pablore aru apevʉ bʉoimarare máre Festo coreicõjenejamed̶a cũinácʉ churaravai jabocʉre, ʉ̃i ãmiá Julio, ʉ̃i nʉvaquiyepe ayʉ náre Italia ãmicʉrijoborõi jiad̶ocũ ʉracũ ũmevʉ japuino nʉicũque. Ñai Julio cien paivʉ churaravare jabotedejamed̶a. Ne yajubo “Augusto jina churaravayajubo” ãmicʉriyajubo barejávʉ̃ya. Aru yʉ máre nʉcʉyʉ barejacácʉ.
1 Quando chegou a hora, zarpamos para a Itália. Paulo e muitos outros prisioneiros foram colocados sob a guarda de um oficial romano chamado Júlio, capitão do Regimento Imperial.
2 Que teni jaturejacarã cũinácũ jiad̶ocũ ʉracũi, Adramitio ãmicʉriĩmarore jocarĩ daicũ mácarõi. Dicũ etaquicũ marejávʉ̃, tuijaquicũ ĩmaroa coapa Asia ãmicʉrijoborõi jia ʉrad̶a ẽcarʉi. Aru Aristarco máre, Macedonia ãmicʉrijoborõcarõ ĩmaro Tesalónica ãmicʉrõcacʉ, yóvarejame ñʉjare.
2 Aristarco, um macedônio de Tessalônica, nos acompanhou. Partimos num navio que tinha vindo do porto de Adramítio, no litoral noroeste da província da Ásia. Estavam previstas diversas paradas em portos ao longo da costa.
3 Ũmevʉque nʉri, cõmiáijãravʉi tuijarejacarã Sidón ãmicʉriĩmaro ẽcarʉi. Julio me jã́rejame Pablore. Que baru maicõjenejame ʉ̃́re ʉ̃i yóvaimara nócavʉ yebai, ne jínajiyepe ayʉ ʉ̃́re jaʉéde.
3 No dia seguinte, quando ancoramos em Sidom, Júlio demonstrou bondade a Paulo permitindo-lhe que desembarcasse para visitar amigos e receber ajuda material deles.
4 Jaturĩ cojedeca, etarejacarã nore jocarĩ. No ũmevʉ japuiye boje ñʉjare copʉ, vaidéjacarã Chipre ãmicʉrijiavʉre ñʉje cãcopũravʉi. Dijiávʉ cʉe boje, ũmevʉ ãmed̶abedejavʉ̃ ñʉjare.
4 Quando partimos de lá, fomos costeando a ilha de Chipre, devido aos ventos contrários que tornavam difícil manter o rumo.
5 Dijiávʉre vainíburu yóboi, jatarĩ jia ʉrad̶ai, vainí Cilicia aru Panfilia ãmicʉrijoborõare, earejacarã Licia ãmicʉrijoborõcarõi, Mira ãmicʉriĩmaroi.
5 Prosseguindo por mar aberto, passamos pelo litoral da Cilícia e da Panfília, chegando a Mirra, na província de Lícia.
6 Noi Julio vorĩ earejame apecũ jiad̶ocũ ʉracũre, ũmevʉ japuino nʉicũre, Alejandría ãmicʉriĩmarore jocarĩ daicũ mácarõre. Etarĩ, nʉicũ tuijaquicũ marejávʉ̃ Italia ãmicʉrijoborõi. Que teni jature d̶arejame ñʉjare dicũi.
6 Ali, o oficial no comando encontrou um navio egípcio de Alexandria que estava de partida para a Itália e nos fez embarcar.
7 Bedióva ũmevʉ japuiye boje ñʉjare copʉ, dʉibajĩeneca nʉrejacarã obedijãravʉa. Eabenidurejacarã Gnido ãmicʉriĩmaroi. Aru ũmevʉ nʉicõjemenejavʉ̃ ñʉjare ñʉje nurié nʉinoi. Que baru eaivʉ Salmócãpido ãmicʉriĩmaroi, vaidéjacarã Creta ãmicʉrijiavʉre ñʉje meapũravʉi. Dijiávʉ cʉe boje, ũmevʉ ãmed̶abedejavʉ̃ ñʉjare.
7 Navegamos vagarosamente por vários dias e, depois de muita dificuldade, nos aproximamos de Cnido. Por causa dos ventos contrários, atravessamos para Creta, acompanhando o litoral menos exposto da ilha, defronte ao cabo de Salmona.
8 Dʉibajĩeneca nʉri, tuijarejacarã Mearoa tuipãva ãmicʉriĩmaroi, Lasea ãmicʉriĩmaro joabenomia.
8 Costeamos a ilha com grande esforço, até que chegamos a Bons Portos, perto da cidade de Laseia.
9 Obedijãravʉa vaidéjavʉ̃. Aru judíovai torojʉve teijãravʉ máre, ne ãrʉrijãravʉ Jʉ̃menijicʉi ãrʉmeteiyede ne ãmeina teiyede, vaidéjavʉ̃. Ocorʉ̃mʉ joabe boje, põeva ne nʉino maru jiad̶ocũ ʉracũque, jidojarõ marejávʉ̃. Que baru Pablo majicarejame náre, ñʉjaque nʉivʉre:
9 Havíamos perdido muito tempo. As condições climáticas estavam se tornando perigosas para a navegação, pois se aproximava o fim do outono, e Paulo tratou dessa questão com os oficiais do navio.
10 —Mʉja jápiajarã. Maje nʉru jia ʉrad̶ai cojedeca cari, meamequiyebu. Ocorʉ̃mʉ boje, bíjaquiyebu dicũ, aru caiye maje nʉvaiye máre dicũi. Aru maja máre corĩ bíjarãjaramu, arejamed̶a Pablo, majicayʉ.
10 Disse ele: “Senhores, se prosseguirmos, vejo que teremos problemas adiante. Haverá grande prejuízo para o navio e para a carga, e perigo para nossa vida”.
11 Ʉbenita dicũ upacʉ aru dicũre cõjeipõecʉ máre jʉ abedejaima Pablore. Aru Julio jápiarejame náre Pablore pʉeno.
11 Mas o oficial encarregado dos prisioneiros deu mais ouvidos ao capitão e ao proprietário do navio que a Paulo.
12 Mauteino meamenejavʉ̃ ocorʉ̃mʉre diĩmaro, Mearoa tuipãvai. Que baru apevʉ obedivʉ põeva dicũcavʉ etaiyʉrejaima nore jocarĩ, nʉridurãjivʉ apeno tuipãvai, Fenice ãmicʉriĩmaroi. Coreiyʉrejaima ocorʉ̃mʉ vaiyede nore. Fenice Creta ãmicʉrijiavʉi cʉvʉ. No tuipãvai cʉrĩ, jia ʉrad̶are aviá ʉ̃i darĩ doinocapũravʉi, aru aviá ʉ̃i darĩ doino meapũravʉi máre jã́ino marejávʉ̃. Que baru jiad̶ocũ jorĩ noi, javaiyorejavʉ̃ ocorʉ̃mʉre.
12 E, uma vez que Bons Portos era uma enseada aberta, um péssimo lugar para passar o inverno, a maioria da tripulação desejava ir a Fenice, que ficava mais adiante na costa de Creta, e passar o inverno ali. Fenice era um bom porto, com abertura apenas para o sudoeste e o noroeste.
13 Ũmevʉ japuino oatʉvaiyede, dʉibajĩeneca japuiyede aviá daino cãcopũravʉre jocarĩ, jiad̶ocũ ʉracũre memeipõeva jãmʉórejaima dʉcʉribore, dicũi nʉmene d̶aibore. Nʉrejacarã dicũque Creta ãmicʉrijiavʉ ẽcarʉi joabejĩnoi.
13 Quando um vento leve começou a soprar do sul, os marinheiros pensaram que conseguiriam chegar lá a salvo. Por isso, levantaram âncora e foram costeando Creta.
14 Ʉbenita no yójĩboi, ũmevʉ pare parʉrõ japurejavʉ̃ dijiávʉ apedʉvede jocarĩ, aviá ʉ̃i darĩ doino cãcopũravʉre daino.
14 Mas o tempo mudou de repente, e um vento com força de furacão, chamado Nordeste, soprou sobre a ilha e nos empurrou para o mar aberto.
15 Aru no ũmevʉ pare japurejavʉ̃ ñʉje jiad̶ocũre. Que teni ũmevʉ ñʉje jipocai japuiye boje, nʉri bʉojabedejacarã. Nʉmenejacarã ñʉje nʉiyʉrõre. Que baru dicũre copediovarĩ, ũmevʉre japʉpoicõjenejacarã ũmevʉ nʉinoi.
15 Como os marinheiros não conseguiam manobrar o navio para ficar de frente para o vento, desistiram e deixaram que fosse levado pela tempestade.
16 Vaidéjacarã Cauda ãmicʉrijiavʉre ñʉje meapũravʉi. Dijiávʉ cʉe boje, ũmevʉ ãmed̶abedejavʉ̃ ñʉjare. Aru apecũ quĩ́jicũre, ʉracũi dabʉboicũre, jãmʉóiyʉrejacarã, ad̶arãjivʉ ʉracũ jívʉi. Ʉbenita nópe d̶aivʉ pare ñájinejacarã.
16 Navegamos pelo lado menos exposto de uma pequena ilha chamada Cauda, onde, com muito custo, conseguimos içar para bordo o barco salva-vidas que viajava rebocado.
17 Quĩ́jicũre mead̶arĩburu yóboi, ina memeipõeva bʉorejaima ʉracũre bʉoimea ʉramea parʉrimeaque. Ʉracũ cãchinoi dimeáre epeni, me bʉorejaima na, dicũ copobequiyepe aivʉ.
17 Então os marinheiros amarraram cordas em volta do casco do navio para reforçá-lo. Temiam ser arrastados para os bancos de areia de Sirte, diante do litoral africano, por isso baixaram a âncora flutuante para desacelerar o navio e deixaram que fosse levado pelo vento.
18 No ũmevʉ ye bíjabedejavʉ̃. Quénora cainʉmʉa pʉeno baju japurejavʉ̃ no. Aru pãcaiboa máre ʉraboa baju jãriyad̶edejavʉ̃ dicũre. Que baru cõmiáijãravʉi nʉvaiyede jarʉvarĩ bʉ́rejaima jia ʉrad̶ai.
18 No dia seguinte, como ventos com força de vendaval continuavam a castigar o navio, a tripulação começou a lançar a carga ao mar.
19 Cõmiáijãravʉi jarʉvarejacarã apeno dicũcarõre: cajeáre, bʉoimeare, aru abod̶oare máre.
19 No terceiro dia, removeram até mesmo parte do equipamento do navio e o jogaram fora.
20 Obedijãravʉa jã́menejacarã aviáre aru abiácovare máre. No ũmevʉ, pãcaiboa máre ye bíjabedejavʉ̃. Quénora cainʉmʉa pʉeno ʉrarõ baju nʉrejavʉ̃ no. Que baru “¿Bíjarãjivʉ bárica jia ʉrad̶ai?” arĩ dápiarejacarã ñʉje baju.
20 A tempestade terrível prosseguiu por muitos dias, escondendo o sol e as estrelas, até que perdemos todas as esperanças.
21 Obedijãravʉa ye ãmenejaima na. Aru Pablo darĩ, núri ne jẽneboi arejame náre:
21 Fazia tempo que ninguém comia. Por fim, Paulo reuniu a tripulação e disse: “Os senhores deveriam ter me dado ouvidos no princípio e não ter deixado Bons Portos. Teriam evitado todo este prejuízo e esta perda.
22 Yʉ coyʉyʉbu mʉjare: Jidʉbejarã. Majacacʉ ye cũinácʉ bíjabequijibi. Quénora dicũ jiad̶ocũ ʉracũ bíjaquiyebu.
22 Mas tenham bom ânimo! O navio afundará, mas nenhum de vocês perderá a vida.
23 Nópe majivʉ yʉ, cũinácʉ ángele ʉ̃i coyʉiye báque boje yʉre cari ñami marede. Jʉ̃menijicʉ, ji jabocʉ aru ji mearore jímʉ máre, ʉ̃i daroimʉ matecʉ́be ñai ángele.
23 Pois, ontem à noite, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo se pôs ao meu lado
24 Ji yebai darĩ, abi yʉre: “Mʉ, Pablo, jidʉbejacʉ. Mi nʉquiye boje ñai jabocʉ ijãravʉcacʉ pʉeno baju parʉcʉ yebai, Jʉ̃menijicʉ ʉ̃i me boje, caivʉ ina mʉ́que jiad̶ocũ ʉracũi nʉivʉ yaibénajarama na”, abi yʉre ñai ángele.
24 e disse: ‘Não tenha medo, Paulo! É preciso que você compareça diante de César. E Deus, em sua bondade, concedeu proteção a todos que navegam com você’.
25 Que baru jidʉbejarã mʉja. Jʉ̃menijicʉre jʉ aivʉ yʉ. Que baru majivʉ yʉ caiye vaiquíyede yópe ñai ángele ʉ̃i aiye báquepedeca.
25 Portanto, tenham bom ânimo! Creio em Deus; tudo ocorrerá exatamente como ele disse.
26 Ʉbenita no ũmevʉ japuquiyebu maje jiad̶ocũre apedʉve jiavʉ ẽcarʉita, arejame Pablo náre.
26 É necessário, porém, que sejamos impulsionados para uma ilha”.
27 Pʉcasumana ũmevʉ ʉrarõ japurĩ bʉ́rĩburu yóboi, ñamineca jataivʉ barejacárã ũmevʉ japuiyeque jia ʉrad̶a Adriático ãmicʉriyare. Ñami corica baji dicũre memeipõeva “¿Joborõ joabenoi eaivʉ bárica?” arĩ dápiarejaquemavʉ ne baju.
27 Por volta da meia-noite, na décima quarta noite de tempestade, enquanto éramos levados de um lado para o outro no mar Adriático, os marinheiros perceberam que estávamos perto de terra firme.
28 Que baru corevarejaima na aipino ʉ̃mʉjʉrõ jia ʉrad̶a ne yebai. Aru treinta y seis paimetros ʉ̃mʉjʉrõ marejávʉ̃ noi. Quĩ́jino no yójĩboi, corevarejaima cojedeca. Aru veintisiete paimetros ʉ̃mʉjʉrõ marejávʉ̃ noi.
28 Lançaram a sonda e verificaram que a água tinha 37 metros de profundidade. Um pouco depois, lançaram a sonda novamente e encontraram apenas 27 metros.
29 Que teni jidʉrejaima, “¿Jãrajidica?” aivʉ ẽcarʉi cʉ̃raboaque. Que baru ẽmeóvarejaima yóvaicʉvaiboa dʉcʉriboa dicũre nʉmene d̶aiboare japʉvainocapũravʉi jocarĩ. Aru, “Maumejiena miad̶áe tʉjarõri”, arĩ jẽniarejaima na.
29 Temiam que, se continuássemos assim, seríamos atirados contra as rochas na praia. Por isso, lançaram quatro âncoras da parte de trás do navio e ansiavam para que o dia chegasse logo.
30 Dicũre memeipõeva dupini nʉiyʉrejaimad̶a dicũre jocarĩ. Dicũ quĩ́jicũ bʉoimeare jod̶eni, dicũre ẽmeóvari jia ʉrad̶ai, borocʉrĩ “Apeboa dʉcʉriboare epenanʉivʉbu pũraboi”, arejaima na, borocʉrivʉ.
30 Dando a entender que iriam lançar as âncoras da parte da frente, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas, na tentativa de abandonar o navio.
31 Ʉbenita Pablo arejame churaravai jabocʉre aru churaravare máre:
31 Paulo, então, disse ao oficial no comando e aos soldados: “Se os marinheiros não permanecerem a bordo, vocês não conseguirão se salvar”.
32 Que baru apevʉ churarava burarejaima dimeáre, dicũre bʉorĩ yuyaimeare. Aru dicũ quĩ́jicũ tʉrĩ jia ʉrad̶ai, corĩ bíjarejavʉ̃.
32 Então os soldados cortaram as cordas do barco salva-vidas e o deixaram à deriva.
33 Miad̶áe tʉquiye jipocai cãreja, Pablo ãicõjenejame náre.
33 Enquanto amanhecia, Paulo insistiu que todos comessem. “De tão preocupados, vocês não se alimentam há duas semanas”, disse ele.
34 Que baru parʉrõreca jẽniaivʉ mʉjare. Ãjara, parʉburĩ tarãjivʉ. Ãrʉjara. Caivʉ maja yaibénajaramu, arejame Pablo náre.
34 “Por favor, comam alguma coisa agora, para seu próprio bem. Pois nem um fio de cabelo de sua cabeça se perderá.”
35 Que arĩ, Pablo pã́ure jẽni, Jʉ̃menijicʉre torojʉede jíniburu yóboi ne jã́inoi, pã́ure cotʉvarĩ, ãrejame ʉ̃.
35 Em seguida, tomou um pão, deu graças a Deus na presença de todos, partiu-o em pedaços e comeu.
36 Caivʉ ina ʉ̃́re ãñʉre jã́ivʉva, na máre ãrejaima na.
36 Todos se animaram e começaram a comer.
37 Aru caivʉ ñʉja dicũi cʉrivʉ doscientos setenta y seis paivʉ baju barejacárã ñʉja.
37 Havia um total de 276 pessoas a bordo.
38 Que teni caivʉ yapiniburu yóboi, ñʉje ãiyede pʉpʉiyede, trigo ãmicʉe oteiyede, jarʉvarejaima dicũre jocarĩ jia ʉrad̶ai, dʉcʉbecũ d̶arãjivʉ dicũre.
38 Depois de se alimentar, a tripulação aliviou o peso do navio mais um pouco, atirando ao mar toda a carga de trigo.
39 Miad̶áe tʉiyede yo joborõre ye coreóvabedejaima ina dicũre memeipõeva. Ʉbenita jã́rejaima tuipãvare ẽpacũ, cʉ̃raboa cʉbenore. Que baru, “Tuijarãjarevʉ noi”, arĩ dápiarejaquemavʉ ne baju.
39 Ao amanhecer, não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia e cogitaram se seria possível chegar ali e atracar o navio.
40 Mamarʉmʉre apevʉ burarejaima dʉcʉriboa bʉoimea máquede diboáre, dajocarãjivʉ jia ʉrad̶a jívʉi. Dinʉmʉma apevʉ duarejaima dicũ jipocateivea bʉoimeare, diveáre ẽmeóvari jipocatenajivʉ dicũre diveáque. No yóboi, jãmʉórejaima ʉracaje ũmevʉ paicajede, eaiyʉrĩduivʉ ẽpacũi.
40 Então cortaram as âncoras e as deixaram no mar. Depois, afrouxaram as cordas que controlavam os lemes, levantaram a vela da frente e foram rumo à praia,
41 Ʉbenita dicũ pũrabo jia ʉrad̶a jívʉi apecũ ẽpacũ ʉracũ cʉrejavʉ̃. Ñʉje jiad̶ocũ jãrejavʉ̃ ẽpacũra. Aru pũrabo ẽpacũi dorĩ jẽnejavʉ̃. Pãcaiboa parʉriboa jãriyad̶edejavʉ̃ pare ñʉje jiad̶ocũre copovaiye japʉvainore.
41 mas o navio foi apanhado entre duas correntezas contrárias e encalhou antes do esperado. A parte da frente se encravou e ficou imóvel, enquanto a parte de trás, atingida pela força das ondas, começou a se partir.
42 Que baru ina churarava boarĩ́ jarʉvaiyʉrĩdurejaima ina bʉoimarare, ne tarĩ dupini nʉmenajiyepe aivʉ.
42 Os soldados queriam matar os prisioneiros para que não nadassem até a praia e depois fugissem.
43 Ʉbenita ñai churaravai jabocʉ mead̶aiyʉrejame Pablore. Que baru churaravare boarĩ́ jarʉvaicõjemenejame ʉ̃ ina bʉoimarare. Quénora ina tarĩ majidivʉre biarárĩ coicõjenejame jia ʉrad̶ai mamarʉmʉre, ne tarĩ nʉrajiyepe ayʉ ẽcarʉita.
43 O oficial no comando, porém, desejava poupar a vida de Paulo e não permitiu que executassem seu plano. Ordenou aos que sabiam nadar que saltassem ao mar primeiro e fossem em direção a terra.
44 Aru ne yóboi nʉicõjenejame apevʉre jorĩ jocʉveai, dicũ mácarõ jarʉvaiye. Que teni caivʉ ñʉje baju mead̶aivʉ, earejacarã joborõita.
44 Os outros se agarraram a tábuas ou pedaços do navio destruído. Assim, todos chegaram à praia em segurança.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.