Atos 22
Majepacʉ jʉ̃menijicʉi yávaiye mamaene coyʉitucubo (CUBNT) vs ARC
1 —Mʉja, jívʉ aru jíbʉcʉva máre, jápiajarã ji coyʉiyede ji d̶aiye báquede, arejamed̶a Pablo.
1 Varões irmãos e pais, ouvi agora a minha defesa perante vós.
2 Ne jápiaiyede ʉ̃i coyʉiyede ne yávaicamuaque, pʉeno baju bídeca jápiarejaimad̶a na. Aru Pablo arĩ coyʉrejamed̶a náre:
2 (E, quando ouviram falar-lhes em língua hebraica, maior silêncio guardaram.) E disse:
3 —Yʉ́vacari judíobu yʉ. Tarsoi põetedejaquemavʉ yʉ. Que baru Ciliciacacʉbu yʉ. Ʉbenita bʉcʉóvarejaima yʉre yui Jerusalẽ́i. Aru Gamaliel buedejame yʉre me caiye iye Jʉ̃menijicʉi d̶aicõjeiyede ʉ̃i coyʉiye báquede Moisés bácʉre, majeñecuva mácavʉ ne d̶arĩ cõmajiye báquede. Cainʉmʉa memecaiyʉcacʉ Jʉ̃menijicʉre ʉ̃i ʉrõpe, nopedeca mʉje d̶aiyepe caride.
3 Quanto a mim, sou varão judeu, nascido em Tarso da Cilícia, mas criado nesta cidade aos pés de Gamaliel, instruído conforme a verdade da lei de nossos pais, zeloso para com Deus, como todos vós hoje sois.
4 Que teni pare ñájine d̶acacʉ yʉ Jesúre jʉ aipõevare. Náre cujurĩ, jẽni, bʉocacʉ yʉ, ʉ̃mʉvare aru nomivare máre. Aru apevʉre boarĩ́ jarʉvaicõjecacʉ.
4 Persegui este Caminho até à morte, prendendo e metendo em prisões, tanto homens como mulheres,
5 Maje sacerdotevare jaboteipõecʉ aru caivʉ maje cójijinocavʉ máre jã́d̶ovari bʉojad̶ama ji coyʉiyede jãve. Na jíma yʉre paperayocare, ji bʉorĩ davaquiyepe aivʉ judíova Damascocavʉre Jesúre jʉ aipõevare pʉ yui Jerusalẽ́i, ñájine d̶arãjivʉ náre. Que baru etacacʉ yʉ, nʉcʉyʉ Damascoi, arejamed̶a Pablo.
5 como também o sumo sacerdote me é testemunha, e todo o conselho dos anciãos; e, recebendo destes cartas para os irmãos, fui a Damasco, para trazer manietados para Jerusalém aqueles que ali estivessem, a fim de que fossem castigados.
6 Pablo coyʉre nʉrejamed̶a, yópe arĩ:
6 Ora, aconteceu que, indo eu já de caminho e chegando perto de Damasco, quase ao meio-dia, de repente me rodeou uma grande luz do céu.
7 Que teni cuecumañʉ mori tʉcacʉ joborõi. Aru jápiacacʉ yávainore yópe ainore yʉre: “Mʉ, Saulo, ¿aipe teni maucʉvacʉrʉ̃ mʉ yʉre?” jẽniari jã́me yʉre.
7 E caí por terra e ouvi uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 “Mʉ, ji jabocʉ, ¿ñamenʉ mʉ?” acacʉ yʉ. “Yʉrecabu Jesús Nazarecacʉ, mi maucʉvamʉ”, áme yʉre.
8 E eu respondi: Quem és, Senhor? E disse-me: Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem tu persegues.
9 Aru ina ji yóvaimara no miad̶árore jã́ima. Ʉbenita ñai yʉre yávayʉ bácʉ ʉ̃i yávainore jápiabeteima na.
9 E os que estavam comigo viram, em verdade, a luz, e se atemorizaram muito; mas não ouviram a voz daquele que falava comigo.
10 Aru jẽniari jã́cacʉ ʉ̃́re: “Mʉ, ji jabocʉ, ¿yéde ji d̶ainore ʉcʉrʉ̃ mʉ?” acacʉ yʉ Jesúre. “Nacajari ecojacʉ Damascoi. Noi apecʉ majicacʉyʉme mʉre aipe mi d̶aquinore yópe Jʉ̃menijicʉi ʉrõpe”, áme yʉre Jesús.
10 Então, disse eu: Senhor, que farei? E o Senhor disse-me: Levanta-te e vai a Damasco, e ali se te dirá tudo o que te é ordenado fazer.
11 No miad̶áro mácarõ yacorʉ cobovaiye boje, jã́ñʉ mácʉ jã́ri eabetecacʉ. Que baru apevʉ ji yóvaimara ji pʉrʉáre jẽni nʉvaima yʉre Damascoi.
11 E, como eu não via por causa do esplendor daquela luz, fui levado pela mão dos que estavam comigo e cheguei a Damasco.
12 ’Noi cʉ́teame cũinácʉ ʉ̃mʉ, ʉ̃i ãmiá Ananías. Ʉ̃ mearore jiame Jʉ̃menijicʉre jãve aru d̶ayʉ yópe Jʉ̃menijicʉi d̶aicõjeiyede ʉ̃i coyʉiye báquepe Moisés bácʉre. Aru caivʉ nócavʉ judíova ʉ̃́re pued̶arĩ me yávaquemavʉ ʉ̃́ra.
12 E um certo Ananias, varão piedoso conforme a lei, que tinha bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Ji yebai darĩ, núri yʉre áme: “Mʉ, jícʉ, Saulo, caride jã́quijivʉ mʉ cojedeca”, áme yʉre. Aru cũiná jã́ri eacacʉ cojedeca. Jã́cacʉ ʉ̃́re.
13 vindo ter comigo e apresentando-se, disse-me: Saulo, irmão, recobra a vista. E naquela mesma hora o vi.
14 Aru Ananías áme yʉre cojedeca: “Jʉ̃menijicʉ, ñai majeñecuva mácavʉ ne jʉ aimʉ ʉ̃i beoimʉmu mʉ, majicʉyʉ ʉ̃i ʉrõre, jã́cʉyʉ Jʉ̃menijicʉre, ñai mearore d̶ayʉre, aru jápiacʉyʉ ʉ̃i yávainore máre.
14 E ele disse: O Deus de nossos pais de antemão te designou para que conheças a sua vontade, e vejas aquele Justo, e ouças a voz da sua boca.
15 Que baru mʉ coyʉcʉyʉmu ʉ̃i yávaiyede caivʉ põevare mi jã́iye báquede aru mi jápiaiye báquede máre.
15 Porque hás de ser sua testemunha para com todos os homens do que tens visto e ouvido.
16 ¿Yéde coreyʉrʉ̃ mʉ caride? Nacajari Jesúi parʉéque jarʉvajacʉ mi ãmeina teiyede. Aru jã́d̶ovajacʉ Jʉ̃menijicʉre ocoque”. Que áme Ananías yʉre, arejamed̶a Pablo.
16 E, agora, por que te deténs? Levanta-te, e batiza-te, e lava os teus pecados, invocando o nome do Senhor.
17 Yópe arĩ, Pablo coyʉre nʉrejamed̶a:
17 E aconteceu que, tornando eu para Jerusalém, quando orava no templo, fui arrebatado para fora de mim.
18 Ʉ̃ áme yʉre: “Ina Jerusalẽ́cavʉ jʉ abenajivʉbu mi coyʉiyede ji yávaiyede. Que baru maumejiena nʉjacʉ yore jocarĩ”, áme ji jabocʉ yʉre.
18 E vi aquele que me dizia: Dá-te pressa e sai apressadamente de Jerusalém, porque não receberão o teu testemunho acerca de mim.
19 Ʉbenita acacʉ yʉ: “Mʉ, ji jabocʉ, návacari majima ji borore, bʉoicõjeñʉ mácʉre aru jara popeicõjeñʉ mácʉre máre ina mʉre jʉ aipõevare ne cójijiñamia coapa.
19 E eu disse: Senhor, eles bem sabem que eu lançava na prisão e açoitava nas sinagogas os que criam em ti.
20 Aru apevʉ ne boarĩ́ jarʉvaiyede máre ñai Esteban mácʉre, mʉre coyʉcayʉ bácʉre apevʉre mi yávaiyede, yʉ́vacari núcʉ, jã́ñʉ, jʉ acacʉ yʉ ne d̶aiye báquede. Aru ina ʉ̃ mácʉre boarĩ́ jarʉvaivʉ bácavʉi pʉenocacajea doicajeare jã́ri corecacʉ yʉ”, arĩ yávacacʉ yʉ ji jabocʉre.
20 E, quando o sangue de Estêvão, tua testemunha, se derramava, também eu estava presente, e consentia na sua morte, e guardava as vestes dos que o matavam.
21 Dinʉmʉ ji jabocʉcapũravʉ áme yʉre cojedeca: “Yʉ́vacari jaroquijivʉ mʉre joarõi, mi coyʉquiyepe ayʉ ji yávaiye méne judíova ãmevʉre. Que baru nʉjacʉ mʉ”, áme yʉre ji jabocʉ, arejame Pablo ina obedivʉ põevare.
21 E disse-me: Vai, porque hei de enviar-te aos gentios de longe.
22 Ʉ̃i nópe aiyede, quénora ye jápiaiyʉbedejaimad̶a ina põeva, ʉ̃i judíova ãmevʉre coyʉiye boje. Yópe arĩ, cod̶oboborejaimad̶a:
22 E ouviram-no até esta palavra e levantaram a voz, dizendo: Tira da terra um tal homem, porque não convém que viva!
23 Cod̶oboborĩ, jipocatedejaimad̶a na. Pare jorojĩvʉ, ne baju doicajeare tatorĩ jad̶evaivʉ aru jobobicore dʉvaivʉ barejáimad̶a na.
23 E, clamando eles, e arrojando de si as vestes, e lançando pó para o ar,
24 Diede jã́ñʉ ñai churaravai jabocʉ pʉeno parʉcʉ nʉvaicõjenejamed̶a Pablore churaravai cʉ̃rami jívʉi. Noi jara popeicõjenejamed̶a ʉ̃́re ãimacajeque d̶aimeque. Ʉ̃́re coyʉre d̶aiyʉrejamed̶a, majiyʉcʉ aipe teni ina põeva jorojĩvʉre ʉ̃́re.
24 o tribuno mandou que o levassem para a fortaleza, dizendo que o examinassem com açoites, para saber por que causa assim clamavam contra ele.
25 Que baru ina churarava bʉorejaimad̶a Pablore, mead̶arĩ ʉ̃́re ne jara popenajiye jipocai. Ʉbenita Pablo arejamed̶a apecʉ churaravai jabocʉre, apecʉ cãchino parʉcʉre, núcʉre ʉ̃i yebai:
25 E, quando o estavam atando com correias, disse Paulo ao centurião que ali estava: É-vos lícito açoitar um romano, sem ser condenado?
26 Diede jápiayʉ ñai jabocʉ, nʉrejamed̶a ʉ̃i jabocʉ yebai, ñai Pablore coyʉicõjeimʉ mácʉ. Aru arejamed̶a ñai churaravai jabocʉ pʉeno parʉcʉre:
26 E, ouvindo isto, o centurião foi e anunciou ao tribuno, dizendo: Vê o que vais fazer, porque este homem é romano.
27 Que baru ñai churaravai jabocʉ pʉeno parʉcʉ nʉrejamed̶a Pablo yebai. Aru arejamed̶a ʉ̃́re:
27 E, vindo o tribuno, disse-lhe: Dize-me, és tu romano? E ele disse: Sim.
28 Ñai jabocʉ pʉeno parʉcʉ arejamed̶a:
28 E respondeu o tribuno: Eu com grande soma de dinheiro alcancei este direito de cidadão. Paulo disse: Mas eu sou-o de nascimento.
29 Ina ʉ̃́re jara popenajivʉ bácavʉ que ayʉre jápiaivʉ, cũiná daruíni nʉrejaimad̶a ʉ̃́re jocarĩ. Aru ñai churaravai jabocʉ pʉeno parʉcʉ máre jidʉrejamed̶a, ʉ̃i bʉoiye báque boje Pablore tãumeaque, yópe Roma ãmicʉrõ jaboteino d̶aicõjemenope.
29 E logo dele se apartaram os que o haviam de examinar; e até o tribuno teve temor, quando soube que era romano, visto que o tinha ligado.
30 Ñai churaravai jabocʉ pʉeno parʉcʉ majiyʉrejamed̶a aipe teni ina judíova pare jorojĩvʉre Pablore. Que baru cõmiáijãravʉi cójijicõjenejamed̶a caivʉ ina sacerdotevare jaboteipõevare aru ina judíovai jabova cójijinocavʉre máre. Churaravare jod̶eicõjenejamed̶a Pablore. Aru nʉvarejamed̶a ʉ̃́re ne cójijino yebai.
30 No dia seguinte, querendo saber ao certo a causa por que era acusado pelos judeus, soltou-o das prisões e mandou vir os principais dos sacerdotes e todo o seu conselho; e, trazendo Paulo, o apresentou diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.