João 4
Cubeo NT (CUB_WBT) vs NTLH
1 Obedivʉ ʉ̃i bueimara cʉvarejamed̶a Juan Bautista. Ʉbenita pʉeno obedivʉ ʉ̃i bueimara cʉvarejame Jesús. Aru Jesúi Jʉ̃menijicʉre jã́d̶ovaimara mácavʉ ocoque obedivʉ barejáima Juan Bautista ʉ̃i Jʉ̃menijicʉre ocoque jã́d̶ovaimara mácavʉ pʉeno. Ʉbenita Jesúcapũravʉ põevare Jʉ̃menijicʉre jã́d̶ovamenejame ocoque. Quénora ñʉja, ʉ̃i yávaiye méne beorĩ coyʉicõjeimarare jã́d̶ovaicõjenejame náre ocoque. Ina fariseo ãmicʉriyajubocavʉ, põeva “Jesús obedivʉ ʉ̃i bueimara cʉvabi Juan Bautista pʉeno”, ne arĩ boroteiyede jápiarejaimad̶a.
1 Os fariseus ouviram dizer que Jesus estava ganhando mais discípulos e batizava mais pessoas do que João.
2 — ausente —
2 (De fato, não era Jesus quem batizava, e sim os seus discípulos.)
3 Jesús jápiayʉ bácʉ ina fariseova ne coreóvaiyede iye borore ʉ̃́ra, Judea ãmicʉrõre dajocarĩ nʉri, Galilea ãmicʉrijoborõi nʉrejame. Aru ʉ̃́que nʉrejacarã ñʉja.
3 Quando Jesus ficou sabendo disso, saiu da Judeia e voltou para a Galileia.
4 Ñʉje nʉiyede Galileai, Samaria ãmicʉrijoborõi vaiye jaʉrejavʉ̃ ñʉjare.
4 No caminho, ele tinha de passar pela região da Samaria.
5 Vaidé nʉri, Samariacarõ ĩmaro, Sicar ãmicʉriĩmaroi ẽmenejacarã ñʉja. Sicar bajita cʉrejaquemavʉ no joborõ, ñʉjeñecu mácʉ Jacob bácʉ ʉ̃i jíno mácarõ ʉ̃i mácʉ, José bácʉre.
5 Ele chegou a uma cidade da Samaria, chamada Sicar, que ficava perto das terras que Jacó tinha dado ao seu filho José.
6 Nore cʉvʉ ne oco doaicobe, Jacob bácʉi oco doaicobe. Jãravʉ corica baji barejávʉ̃. Joa baju mari, darĩ, ʉetʉrejame Jesús. Que baru no oco doaicobe ẽcarʉi dobarejame, jabʉóvacʉyʉ.
6 Ali ficava o poço de Jacó. Era mais ou menos meio-dia quando Jesus, cansado da viagem, sentou-se perto do poço.
7 Ʉ̃i jabʉóvaiyede, ĩmaroi ẽmeni nʉrejacarã ñʉja, ñʉje ãrajiyede bojed̶arãnʉivʉ. Ñʉje nʉriburu yóboi, oco doainore ẽmeni earejacod̶a cũináco Samariacaco. Oco doacodad̶o barejácod̶a. —Oco, ji ũcuquiye jíjaco yʉre, arejamed̶a oco doacodad̶ore Jesús.
7 Uma mulher samaritana veio tirar água, e Jesus lhe disse:
8 — ausente —
8 (Os discípulos de Jesus tinham ido até a cidade comprar comida.)
9 Ʉbenita Samariacavʉre judíova ne pʉque ʉbe boje, cuecumari dápiarĩ yópe arejacod̶a Jesúre: —Judíobu mʉ. Aru yʉ Samariacacobu. ¿Aipe teni yʉre ũcuiye jẽniañʉrʉ mʉ? arejacod̶a.
9 A mulher respondeu: — O senhor é judeu, e eu sou samaritana. Então como é que o senhor me pede água? (Ela disse isso porque os judeus não se dão com os samaritanos.)
10 Ṍre arejamed̶a Jesús: —Jʉ̃menijicʉ mʉre jíjʉroede majibevʉ mʉ. Yʉ mʉre ocore jẽniañʉre, majibevʉ mʉ. Yʉre majico baru, “Ocore jíjacʉ”, yʉre ajebu mʉ. Aru nópe jẽniad̶ore apʉre d̶aiocore mʉre jíjebu yʉ, arejamed̶a ṍre Jesús.
10 Então Jesus disse:
11 Jesúre arejacod̶a: —¿Aipe ayʉrʉ̃ mʉ yʉre? Ʉ̃mʉjʉricobebu yo. Aru mi oco doaquino cʉvabevʉ mʉ. ¿Ã́ri apʉre d̶aicorore, mi ocore, ĩcʉyʉrʉ̃ mʉ?
11 Ela respondeu: — O senhor não tem balde para tirar água, e o poço é fundo. Como é que vai conseguir essa água da vida?
12 Dicobede jídejaquemavʉ majeñecu mácʉ, Jacob bácʉ. Javede ʉ̃ mácʉ aru ʉ̃i mára mácavʉ yore ocore ĩni ũcurejaquemavʉ. Aru jídejaquemavʉ ne oteiãimara mácavʉre. ¿Jacob bácʉ pʉeno parʉcʉrʉ̃ mʉ? arejacod̶a ʉ̃́re.
12 Nosso antepassado Jacó nos deu este poço. Ele, os seus filhos e os seus animais beberam água daqui. Será que o senhor é mais importante do que Jacó?
13 Ṍre arejamed̶a Jesús: —Ácʉ põecʉ ũcuñʉre oco dicobequede, bedióva cojedeca cũiñóquiyebu ʉ̃́re.
13 Então Jesus disse:
14 Ʉbenita ácʉ põecʉ iye ocore, ji jíquicorore, ũcuñʉ mácʉre cũinára, ye cũiñómequiyebu ʉ̃́re cojedeca. Ji jíquicoro oco pĩapóinope teni, jãravʉ cũiméjãravʉ baquinóre cʉvacʉyʉme ji jíquicorore ũcuñʉ mácʉ, arejamed̶a Jesús.
14 mas a pessoa que beber da água que eu lhe der nunca mais terá sede. Porque a água que eu lhe der se tornará nela uma fonte de água que dará vida eterna.
15 Ico nomió arejacod̶a: —Jede, mi aicorore, iye ocore, jíjacʉ yʉre caride. Ji ũcucojiye jíjacʉ yʉre, bedióva cojedeca cũiñómequiyepe ayʉ yʉre aru ji oco doacodabecojiyepe ayʉ yore jãravʉa coapa, arejacod̶a õ.
15 Então a mulher pediu: — Por favor, me dê dessa água! Assim eu nunca mais terei sede e não precisarei mais vir aqui buscar água.
16 Õi que arĩburuta, ṍre yávarejamed̶a Jesús: —Mimarepacʉre cutuconʉjaco mʉ. Ʉ̃́re davajaco yʉre, arejamed̶a ṍre.
16 — Vá chamar o seu marido e volte aqui! — ordenou Jesus.
17 —Jimarepacʉ cʉbebi, arejacod̶a õ. —Jãve ad̶obu mʉ. Mimarepacʉ baju cʉbebi.
17 — Eu não tenho marido! — respondeu a mulher. Então Jesus disse:
18 Cũinápʉrʉpe paivʉ ʉ̃mʉva cʉrĩduavʉ̃ mʉ. Aru caricacʉ mi yóvaimʉ, mimarepacʉ baju ãmemi ʉ̃. Jãve baju ad̶obu mʉ, arejamed̶a ṍre Jesús.
18 pois já teve cinco, e este que você tem agora não é, de fato, seu marido. Sim, você falou a verdade.
19 —Yʉre Jʉ̃menijicʉi yávaiyede coyʉcaipõecʉ batedébu mʉ.
19 A mulher respondeu: — Agora eu sei que o senhor é um
20 Yore, yócacũ cʉ̃racũre Jʉ̃menijicʉre mearore jídejaquemavʉ ñʉjeñecuva mácavʉ. Ʉbenita “Jerusalẽ́vacari Jʉ̃menijicʉre mearore jíye jaʉvʉ”, ad̶avʉ̃ mʉja judíova, arejacod̶a õ.
20 Os nossos antepassados adoravam a Deus neste monte , mas vocês, judeus, dizem que Jerusalém é o lugar onde devemos adorá-lo.
21 Jesús arejamed̶a: —Ji coyʉiyede me jápiajaco. Jãvetamu ji coyʉiye. Apejãravʉa daquijãravʉa baquiyé põeva Jʉ̃menijicʉre mearore jínanʉmenajarama Jerusalẽ́i aru dicũ cʉ̃racũi máre.
21 Jesus disse:
22 Mʉja Samariacavʉ mʉje mearore jímʉre majibevʉ mʉja. Ʉbenita ñʉja judíova majivʉ. Jʉ̃menijicʉ ʉ̃i daroimʉ mácʉ põevare mead̶aipõecʉ ñʉjecʉbe. Que baru majinineca Jʉ̃menijicʉre mearore jívʉbu ñʉja judíova.
22 Vocês, samaritanos, não sabem o que adoram, mas nós sabemos o que adoramos porque a salvação vem dos judeus.
23 Ji aijãravʉa daquijãravʉa baquiyé jave eare nʉivʉ. Dinʉmʉ maquinóre põevare mearore jíde d̶acʉyʉme ñai Espíritu Santo Jʉ̃menijicʉre yópe jãve coyʉiyepe. Põeva nápe paivʉ quévʉra ʉ̃́re mearore jíyʉrivʉre ʉbi Jʉ̃menijicʉ.
23 Mas virá o tempo, e, de fato, já chegou, em que os verdadeiros adoradores vão adorar o Pai em espírito e em verdade. Pois são esses que o Pai quer que o adorem.
24 Jʉ̃menijicʉrecabe cʉre d̶ayʉ caivʉre. Põeva mearore jíni majidivʉbu ʉ̃́re, yópe jãve coyʉiyepe ñai Espíritu Santo ʉ̃i nópe majide d̶aiyede, ʉ̃i náre cʉre d̶aiyeque mamaũmeque, arejamed̶a Jesús.
24 Deus é Espírito, e por isso os que o adoram devem adorá-lo em espírito e em verdade.
25 Ʉ̃́re arejacod̶a: —Majivʉ yʉ Mesíare, Jʉ̃menijicʉi epeimʉre, põeva ne aimʉre Cristo, dacʉyʉre. Aru ʉ̃i daquiyede, caiyede majare coyʉrĩ jebecʉyʉme, arejacod̶a.
25 A mulher respondeu: — Eu sei que o
26 —Yʉ́bu Cristo, mʉre boroteyʉ, arejamed̶a ṍre Jesús.
26 Então Jesus afirmou:
27 Ico nomióre ʉ̃i que coyʉiye bajure copaidarejacarã ñʉja, ĩmaroi cuivʉ bácavʉ. Pare dápiaivʉ ñʉje jã́iye boje ʉ̃́re boroteyʉre nomióque, “¿Aipe teni ṍque boroteyʉrʉ̃ mʉ?” ájʉrorivʉ barejacárã ñʉja. Ʉbenita ʉ̃́re jẽniari jã́menejacarã.
27 Naquele momento chegaram os seus discípulos e ficaram admirados, pois ele estava conversando com uma mulher. Mas nenhum deles perguntou à mulher o que ela queria. E também não perguntaram a Jesus por que motivo ele estava falando com ela.
28 Ṍcapũravʉ õi oco doaibʉre noi ñóri, copainʉrejacod̶a õi cʉriĩmaroi. Noi nʉri, earĩ, nócavʉre coyʉrejacod̶a:
28 Em seguida, a mulher deixou ali o seu pote, voltou até a cidade e disse a todas as pessoas:
29 —Jã́radajarã mʉja. ¿Yʉre ji teiye báque caiyede coyʉyʉ, Cristo bárica ʉ̃? arejacod̶a náre.
29 — Venham ver o homem que disse tudo o que eu tenho feito. Será que ele é o Messias?
30 Õi que arĩburu yóboi, ṍque jã́radarejaquemavʉ diĩmarocavʉ.
30 Muitas pessoas saíram da cidade e foram para o lugar onde Jesus estava.
31 Ĩmarocavʉ ne edabede cãreja, ñʉje bojed̶aiye báque ãiyede Jesúre ãicõjenidurejacarã ñʉja. —Mʉ, bueipõecʉ, ãiyede ãjacʉ mʉ, arĩdurejacarã Jesúre.
31 Enquanto isso, os discípulos pediam a Jesus: — Mestre, coma alguma coisa!
32 —Mʉje majibede ãiye cʉvavʉ yʉ, arejame ñʉjare Jesús.
32 Jesus respondeu:
33 Aru ñʉje bajumica boroteivʉ, jẽniari jã́rejacarã: —¿Ʉ̃́re ãiye davarãma apevʉ? arejacarã.
33 Então os discípulos começaram a perguntar uns aos outros: — Será que alguém já trouxe comida para ele?
34 Aru Jesús arejamed̶a: —Maja ãiyede ãri bʉojarĩburu ũmedaivʉ maja. Quédeca yʉ d̶ayʉ yópe yʉre daroyʉ bácʉ ʉ̃i ʉrõpe aru bʉojayʉ iye d̶aiyede ʉ̃i d̶aicõjeiye báquede yʉre, ũmedaivʉ yʉ.
34 — A minha comida — disse Jesus — é fazer a vontade daquele que me enviou e terminar o trabalho que ele me deu para fazer.
35 “Yóvaicʉvaivʉ aviáva bʉcʉquiyebu maje ãiye”, majidivʉ ne coyʉino mácarõpe aiyavʉ̃ mʉja. Ʉbenita yʉ coyʉyʉbu mʉjare. Ãiye jẽinʉmʉ jave eaivʉ. Ãnina majare edaivʉre jã́jara mʉja. Ãiyede jẽiyepebu na. Vea coboiyede jã́ri, ĩ́ye jaʉvʉ no. Quédecabu ãnina, majare edaivʉ. Vea coboiyepedeca javeta yʉre jʉ aivʉ barãjárama na.
35 Vocês costumam dizer: “Daqui a quatro meses teremos a colheita.” Mas olhem e vejam bem os campos: o que foi plantado já está maduro e pronto para a colheita.
36 Põevare yʉre jʉ are d̶ayʉ bácʉ ãiyede jẽñʉ mácʉpedeca torojʉbi. Ʉ̃i memeiye boje, yʉre ʉ̃i jʉ are d̶aimarare torojʉbi. Põevare jãravʉ cũiméjãravʉ baquinóre cʉvare d̶aibi. Que baru torojʉbi ʉ̃. Jʉ̃menijicʉi yávaiyede coyʉrĩ bʉ́yʉ bácʉre, oteipõecʉpe páyʉ, cad̶ateibi põevare yʉre jʉ are d̶aipõecʉ. Aru põeva ne jʉ aiyede torojʉma ina pʉcarã.
36 Quem colhe recebe o seu salário, e o resultado do seu trabalho é a vida eterna para as pessoas. E assim tanto o que semeia como o que colhe se alegrarão juntos.
37 Majidivʉ ne coyʉino mácarõpe, “Cũinácʉ oteibi aru apecʉta ãiyede ĩ́mi”, jãvetamu no caride.
37 Porque é verdade o que dizem: “Um semeia, e outro colhe.”
38 Ãiyede jẽivʉpe paivʉre mʉjare jaroyʉtamu yʉ, põeva yʉre ne jʉ arãjiyepe ayʉ. Ʉbenita mʉja ãmeteavʉ̃ mamarʉmʉ Jʉ̃menijicʉi yávaiyede coyʉrĩ bʉivʉ náre. Mʉje jipocai Jʉ̃menijicʉi yávaiyede coyʉrĩ bʉ́quemavʉ apevʉ. Apevʉ ne coyʉimara mácavʉre yʉre jʉ are d̶ajarã mʉja caride. Jʉ̃menijicʉi yávaiyede jápiarĩduivʉ bácavʉ yʉre jʉ ajarãri na, arejame Jesús ñʉjare majicayʉ. Ʉ̃i que aiyedata edarejaima ĩmarocavʉ, Jesúque boroted̶o bácoi cutuimara mácavʉ.
38 Eu mandei vocês colherem onde não trabalharam; outros trabalharam ali, e vocês aproveitaram o trabalho deles.
39 Õi aiye boje Jesúrã, “Ji teiye báque caiyede coyʉibi”, obedivʉ Samariacavʉ jʉ arejaquemavʉ ʉ̃́re.
39 Muitos samaritanos daquela cidade creram em Jesus porque a mulher tinha dito: “Ele me disse tudo o que eu tenho feito.”
40 Que baru ne edaiyede ʉ̃i yebai, “Ñʉjaque cʉjacʉ cãreja”, arejaima Jesúre ina Samariacavʉ. Dinʉmʉ pʉcajãravʉa náque cʉrejame Jesús, náre bueyʉ ne ĩmaroi.
40 Quando os samaritanos chegaram ao lugar onde Jesus estava, pediram a ele que ficasse com eles, e Jesus ficou ali dois dias.
41 Jesúque boroted̶o báco õi coyʉiye boje náre, ʉ̃́re jʉ arejaquemavʉ apevʉ. Ʉbenita ʉ̃́que boroteivʉ obedivʉ baju barejáima ʉ̃́re jʉ aivʉ.
41 E muitos outros creram por causa da mensagem dele.
42 Que baru Jesúque boroted̶o bácore õi cuturĩ davaimara mácavʉ arejaima: —Caride ʉ̃́re jʉ aivʉ ãmevʉ ñʉja mi coyʉiye báque boje. Quénora ʉ̃́re jʉ aivʉbu ñʉje baju jápiaiye báque boje ʉ̃i coyʉiyede. Me majivʉ ñʉja Jesúre caivʉ põevare mead̶aipõecʉre, arejaima na.
42 Eles diziam à mulher: — Agora não é mais por causa do que você disse que nós cremos, mas porque nós mesmos o ouvimos falar. E sabemos que ele é, de fato, o Salvador do mundo.
43 Pʉcajãravʉa náque cʉrĩburu yóboi, Galilea ãmicʉrõi nʉrejacarã ñʉja cojedeca, Jesúque nʉivʉ.
43 Depois de ficar dois dias ali, Jesus foi para a região da Galileia.
44 Javede ʉ̃́vacari arejame ñʉjare: “Cʉbebi Jʉ̃menijicʉi yávaiyede coyʉcaipõecʉ ʉ̃i joborõcavʉ ne pued̶aimʉ”, arejame ñʉjare Jesús.
44 Pois, como ele mesmo disse: “Um profeta não é respeitado na sua própria terra.”
45 Jipocamia, Pascua torojʉve teinʉmʉre, apevʉ Galileacavʉ nʉrejaquemavʉ Jerusalén ãmicʉriĩmaroi. Nore Jesúre põeva ne d̶arĩ majibede d̶ayʉre jã́ivʉ bácavʉ barejáima. Que baru Jesús ʉ̃i eaiyede ne joborõi cojedeca, ʉ̃́re torojʉrivʉ copʉ etarejaima nócavʉ.
45 Quando chegou à Galileia, os moradores dali o receberam bem. É que eles tinham ido à Festa da Páscoa , em Jerusalém, e tinham visto tudo o que Jesus havia feito lá.
46 Oco báquede Jesús ʉ̃i ũcuiye d̶aino mácarõi Caná ãmicʉriĩmaro, Galileacarõi, copainʉrejacarã ñʉja Jesújã cojedeca. Nore, Canái, cʉrejame cũinácʉ jabovacacʉ. Aru Capernaum ãmicʉriĩmaroi cʉrejamed̶a ʉ̃i mácʉ, pare ijeteyʉ.
46 Jesus voltou a Caná da Galileia, onde havia transformado água em vinho. Estava ali um alto funcionário público que morava em Cafarnaum. Ele tinha em casa um filho doente.
47 Que baru ñai jabocʉ jápiayʉ bácʉ Jesúi copaiyede Galileaita, Judeare jocarĩ, jã́cʉdarejame ʉ̃i yebai. Jesús yebai edarĩ, yópe arĩ jẽniarejame Jesúre: —Jímacʉ pare baju ijeteyʉbe ʉ̃. Maumejieneca yaiquíjibi. Ʉ̃́re jã́cʉnʉri, ʉ̃́re mead̶acajacʉ yʉre, arejame Jesúre ñai jabocʉ.
47 Quando ouviu dizer que Jesus tinha vindo da Judeia para a Galileia, foi pedir a ele que fosse a Cafarnaum e curasse o seu filho, que estava morrendo.
48 —Yʉre põeva ne d̶arĩ majibede d̶ayʉre jã́mevʉ baru, yʉre ye jʉ abenajaramu mʉja, arejame ʉ̃́re Jesús.
48 Jesus disse ao funcionário:
49 Ʉbenita Jesúre nʉicõjenidurejame ñai jabocʉ. —Maumena dajacʉ. Yʉ́que jã́cʉdajacʉ mʉ, jímacʉi yaiquíye jipocai. Yaibécʉbe cãreja jímacʉ, arĩdurejame Jesúre.
49 Ele respondeu: — Senhor, venha depressa, antes que o meu filho morra!
50 Aru Jesús arejame ʉ̃́re: —Meaquiyebu. Mi cʉrõi copainʉjacʉ mʉ caride. Mímacʉ yaibécʉbe, arejame. Jesús ʉ̃i coyʉiyede jʉ arĩ, cũiná copainʉrejamed̶a ñai jabocʉ.
50 — Volte para casa! O seu filho vai viver! — disse Jesus. Ele creu nas palavras de Jesus e foi embora.
51 Ʉ̃i cʉrõi eare nʉñʉre copʉrejaimad̶a ʉ̃́re memecaivʉ. —Mímacʉ ũmedabi ʉ̃, arejaimad̶a ʉ̃́re.
51 No caminho encontrou-se com os seus empregados, que disseram: — O seu filho está vivo!
52 —¿Aipiye bajure ũmedari ʉ̃? jẽniari jã́rejamed̶a ʉ̃́re memecaivʉre. —Ẽnoa marede, jãravʉ corica yójĩboi moino buruvʉ ʉ̃́re, arejaimad̶a.
52 Então ele perguntou a que horas o filho havia começado a melhorar. Os empregados responderam: — Ontem, à uma da tarde, a febre passou.
53 Ne que aiyede, ñai jabocʉ coreóvarejamed̶a. Jesús “Mímacʉ meacʉbe caride”, ʉ̃i aiora bácarõre ñai jabocʉi mácʉ ũmedarejamed̶a. Dinʉmʉre ñai jabocʉ aru caivʉ ʉ̃i cʉ̃ramicavʉ máre Jesúre jʉ arejaimad̶a.
53 Aí o pai lembrou que havia sido naquela mesma hora que Jesus tinha dito: “O seu filho vai viver.” Então ele e toda a família creram em Jesus.
54 Judea ãmicʉrõi cʉcʉ bácʉ, Galilea ãmicʉrõi edarĩ, cʉcʉ, põeva ne d̶arĩ majibenore d̶arejame Jesús. Jabocʉi mácʉre ũmedavainoque, pʉque põeva ne d̶arĩ majibe bajure d̶arĩ jã́d̶ovarejame Jesús.
54 Esse foi o segundo milagre que Jesus fez depois de ter ido da Judeia para a Galileia.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.