João 11
Cubeo NT (CUB_WBT) vs BKJ
1 Dinʉmʉre cũinácʉ ʉ̃mʉ ʉ̃i ãmiá Lázaro ijeteyʉ barejámed̶a. Jíbʉrõmivaque Betania ãmicʉriĩmajinoi cʉrejame ʉ̃. Marta aru María ãmicʉrejaima na, jíbʉrõmiva.
1 Ora, havia um certo homem enfermo, chamado Lázaro, de Betânia, da aldeia de Maria e de sua irmã Marta.
2 Ico María Lázaroi mamico barejácod̶a Jesúre mumijʉe yuad̶o bacod̶ó ʉ̃i cʉbobare aru õi yuarĩburu yóboi õi pod̶aque tʉ̃red̶o macod̶ó máre.
2 (Era aquela Maria que ungiu o Senhor com unguento, e secou os seus pés com os seus cabelos, cujo irmão, Lázaro, estava enfermo).
3 Jesúre boro jarorejaimad̶a na, Lázaroi maminomiva: —Ñʉje jabocʉ, mi yóvaimʉ, pare mi jecʉvamʉ, ijeteibi ʉ̃, arĩ boro jarorejaimad̶a Jesúre dinomiva.
3 Portanto, suas irmãs enviaram até ele dizendo: Senhor, eis que está enfermo aquele que tu amas.
4 Ne que aino mácarõre jápiayʉ bácʉ, yópe arejame Jesús: —Ijeteyʉvacari yaibécʉbe Lázaro. Quénora Jʉ̃menijicʉi parʉéde jã́d̶ovaquiyepe ayʉ põevare ijeteibi ʉ̃. Ʉ̃i ijeteiye boje põeva jã́rajarama yʉ, Jʉ̃menijicʉi mácʉ, ji parʉéde, arejame Jesús.
4 Quando Jesus ouviu isso, ele disse: Esta enfermidade não é para morte, mas para glória de Deus, para que o Filho de Deus seja glorificado por ela.
5 Martare, Maríare, aru néyocʉ Lázarore pare jecʉrejaquemavʉ Jesús.
5 Ora, Jesus amava a Marta, e a sua irmã, e a Lázaro.
6 Ijimʉre jápiayʉ bácʉvacari, nomicata pʉcajãravʉa mautedejame cãreja.
6 Ouvindo, pois, que ele estava enfermo, ficou ainda dois dias no lugar onde ele estava.
7 Pʉcajãravʉa yóboi, Jesús arejame ñʉjare ʉ̃i bueimarare: —Jã́rica, Judeai nʉrajarevʉ maja cojedeca, arejame ñʉjare.
7 Depois disso, então, ele diz aos seus discípulos: Vamos outra vez para a Judeia.
8 —Mʉ, bueipõecʉ, javejĩeneca cʉ̃raboaque dʉreni, mʉre boajʉrorivʉ batemá nócavʉ. ¿Nore nʉcʉyʉrʉ̃ mʉ cojedeca? arejacarã Jesúre.
8 Seus discípulos lhe disseram: Mestre, recentemente os judeus procuravam apedrejar-te, e tu vais para lá novamente?
9 “Ji d̶ájʉroede bʉojajebu yʉ” ayʉ, yópe arĩ coyʉrejame Jesús: —Jãravʉa coapa doce paiora cʉvʉ. Ñai cuyʉ jãravʉre, aviá ʉ̃i boiyede, tobebi ʉ̃, aviá ʉ̃i boino cʉe boje jãravʉre.
9 Jesus respondeu: Não há doze horas no dia? Se algum homem andar de dia, ele não tropeça, porque ele vê a luz deste mundo.
10 Ʉbenita ñai cuyʉ ñamine, torĩ yavaibi ʉ̃, aviá ʉ̃i miad̶áre d̶aino cʉbe boje, arejame Jesús. Que ayʉre Jesús, yópe aiyʉrõ marejaquémavʉ: Jãravʉa cʉrejaquemavʉ ʉ̃́re cãreja, ʉ̃i bʉojaquiyepe ayʉ ʉ̃́re d̶aiye jaʉrõre.
10 Mas se um homem andar de noite, ele tropeça, porque nele não há luz.
11 Que coyʉrĩburu yójĩboi, yópe arĩ coyʉrejame Jesús cojedeca: —Maje yóvaimʉ Lázaro cãñʉme. Ʉ̃́re coedavacʉnʉñʉmu yʉ, arejame ñʉjare.
11 Essas coisas ele falou, e depois disso ele lhes disse: Nosso amigo Lázaro dorme, mas eu vou, para que eu possa despertá-lo do sono.
12 —Mʉ, ñʉje jabocʉ, jãve cãru, dinʉmʉ meaquiyebu. Meatecʉyʉme, arejacarã ñʉja.
12 Disseram-lhe, então, os seus discípulos: Senhor, se dorme, ele ficará bom.
13 Jesús ʉ̃i nópe aiyede majibedejacarã ñʉja. Ʉbenita “Cãñʉmebu”, arĩ dápiarejacarã ñʉja.
13 Todavia Jesus havia falado de sua morte, mas eles pensavam que falava do repouso do sono.
14 Ñʉje que dápiaiyede, yópe arejame Jesús yavebecʉva: —Jave yaicʉ́be Lázaro bácʉ.
14 Então, Jesus disse-lhes claramente: Lázaro está morto.
15 Ji cʉbe báque boje ʉ̃́que, torojʉvʉ yʉ. Caride yʉre me baju coreóvarĩ jʉ arãjaramu mʉja, ji d̶aquiyede jã́ivʉ. Jã́rica, Lázaro bácʉ yebai nʉrajarevʉ maja, arejame Jesús.
15 E estou contente por causa de vós, de que eu não estivesse ali, para que creiais; no entanto, vamos até ele.
16 Ñʉjacacʉ Tomás, pẽjacʉ ñʉje aimʉ, arejame ñʉjare: —Jã́rica, Jesúque yainánʉrajarevʉ maja máre, arejame.
16 Então disse Tomé, que é chamado Dídimo, aos seus condiscípulos: Vamos nós também, para que possamos morrer com ele.
17 Jã́ranʉrejacarã ñʉja, Jesújã. Earãnʉivʉ bajure Lázaro bácʉi yaino mácarõre coyʉrãdarejaima nócavʉ. Javeta Jesús ʉ̃i eaquiye jipocamia, yóvaicʉvaijãravʉa jipocamiata, ʉ̃ mácʉre jarʉvarejaimad̶a cʉ̃racobei, põe jarʉvaicobei.
17 Quando Jesus chegou, encontrou Lázaro já há quatro dias no sepulcro.
18 Lázaro bácʉi cʉriĩmaro, Betania ãmicʉriĩmajino, joabejĩnoi yóbecʉrikilometros baji cʉrejavʉ̃ Jerusalén ãmicʉriĩmaro.
18 Ora, Betânia estava perto de Jerusalém, cerca de quinze estádios.
19 Que baru Martare aru Maríare máre, yaiyʉ́ bácʉi maminomivare, jã́ranʉrejaimad̶a Jerusalẽ́cavʉ judíova obedivʉ. Na chĩoivʉque orãnʉrejaimad̶a.
19 E muitos dos judeus tinham ido consolar a Marta e a Maria, acerca de seu irmão.
20 Jesús edayʉre majini, ʉ̃́re copʉ darejaco Marta. Ʉbenita Maríacapũravʉ dabedejaco. Quédata cʉ̃ramimia cʉrejaquemavʉ.
20 Ouvindo, então, Marta que Jesus vinha, foi ao seu encontro. Mas Maria ficou assentada em casa.
21 Jesúre copʉyo, yópe arejaco Marta: —Mʉ, ji jabocʉ, yui mi cʉru, jíyocʉ bácʉ yaibéjebu.
21 Então, disse Marta a Jesus: Senhor, se tu estivesses aqui, meu irmão não teria morrido.
22 Ʉbenita coreóvaivʉ yʉ Jʉ̃menijicʉ d̶ayʉre caiyede yópe mi jẽniaiyepe ʉ̃́re, arejaco Jesúre.
22 Mas eu sei, que agora mesmo, tudo quanto pedires a Deus, Deus te concederá.
23 —Míyocʉ bácʉ nacajacʉyʉme yainore jarʉvarĩ, arejame Martare.
23 Disse-lhe Jesus: Teu irmão há de ressuscitar.
24 —Jãvemu no. Nore majivʉ yʉ. Jãravʉ cũiyeta, nacajacʉyʉme jíyocʉ bácʉ yainore jarʉvarĩ, arejaco õ cojedeca.
24 Disse-lhe Marta: Eu sei que há de ressuscitar na ressurreição do último dia.
25 Dinʉmʉre Jesús arejame: —Yʉ́bu yaivʉ bácavʉre nacovañʉ yainore jarʉvarĩ. Jãve yaivʉ bácavʉre cainʉmʉa cʉre d̶ayʉbu yʉ. Põecʉ yaiyʉ́ bácʉvacari, yʉre jʉ ayʉ bácʉ baru, bedióva cojedeca apʉcʉyʉme.
25 Disse-lhe Jesus: Eu sou a ressurreição, e a vida; quem crê em mim, ainda que esteja morto, ele viverá;
26 Yʉre jʉ ayʉ, ji nacovaquimʉ, apʉcʉyʉme cainʉmʉa. Ye nʉmecʉyʉme toabo cũiméboi. ¿Iye ji coyʉiyede jʉ ad̶orʉ̃ mʉ? arejame Martare Jesús.
26 e todo aquele que vive e crê em mim nunca morrerá. Crês tu isto?
27 Aru arejaco: —Mʉ, ji jabocʉ, jʉ aivʉ yʉ. Mʉ Cristobu, Jʉ̃menijicʉi mácʉ baju. Jʉ̃menijicʉ ʉ̃i epeimʉ mácʉ yore ʉ̃i daroimʉ mácʉbu mʉ, arejaco Jesúre Marta.
27 Disse-lhe ela: Sim, Senhor; eu creio que tu és o Cristo, o Filho de Deus, que havia de vir ao mundo.
28 Ʉ̃́re que ad̶o báco copainʉri, ĩmacore, Maríare, cutuconʉrejaco Marta. Yavenijiena cuturejacod̶a Maríare, apevʉ ne jápiabenajiyepe ad̶o: —Bueipõecʉ dare daibi. “Dajacorĩ”, aibi mʉre, arejacod̶a Maríare Marta.
28 E, tendo ela dito isso, seguiu o seu caminho, e chamou secretamente a Maria, sua irmã, dizendo: O Mestre está aqui e te chama.
29 Jʉ arĩ, cũiná nacajari, Jesús yebai copʉ nʉrejacod̶a María.
29 Assim que ela ouviu isso, levantou-se depressa, e foi até ele.
30 Ĩmaro bajure eabedejacarã ñʉja cãreja. Martare ñʉje copʉino mácarõmiata cʉrejacarã cãreja.
30 Ora, Jesus ainda não tinha chegado à aldeia, mas estava no lugar onde Marta o encontrara.
31 Jũjujiena nʉñore jã́ivʉ, Maríare yóvarãdarejaima ina judíova. Ṍque orãdaivʉ barĩdurejaimad̶a. “Yaiyʉ́ bácʉre ne jarʉvaino mácarõi oconʉñome õ”, arĩ dápiarĩdurejaimad̶a na.
31 Os judeus, pois, que estavam com ela na casa e a consolavam, vendo que Maria se levantara e saíra apressadamente, seguiram-na, dizendo: Ela vai ao sepulcro para chorar ali.
32 María ñʉje yebai edarĩna, Jesús yebamiata ñʉatutarĩ, arejaco ʉ̃́re: —Mʉ, ji jabocʉ, yui mi cʉru, jíyocʉ bácʉ yaibéjebu ʉ̃, arejaco Jesúre María.
32 Tendo, pois, Maria chegado onde Jesus estava e vendo-o, ela lançou-se aos seus pés, dizendo-lhe: Senhor, se tu estivesses aqui, meu irmão não teria morrido.
33 María od̶ore jã́ñʉ, aru ṍque edaivʉ oivʉre jã́ñʉ, ṍre cõmaje ãroje jã́ri, ʉrarõ chĩorejame Jesús.
33 Quando Jesus, pois, a viu chorar, e choravam também os judeus que vinham com ela, comoveu-se em espírito e conturbou-se,
34 —¿Ã́ri yaiyʉ́ bácʉre jarʉvarãrʉ mʉja? arejame Jesús. —Mʉ, ñʉje jabocʉ, jã́cʉdajacʉ, arejaima Jesúre.
34 e disse: Onde o pusestes? Eles disseram-lhe: Senhor, vem e vê.
35 Dinʉmʉ orejame Jesús máre.
35 Jesus chorou.
36 —Ʉrarõ yaiyʉ́ bácʉre ʉ́teame Jesús, arejaima ne bajumia ʉ̃́re jã́ivʉ bácavʉ.
36 Disseram, então, os judeus: Vede como ele o amava!
37 Apevʉ nácavʉ arejaima: —Jã́ri eabecʉre mead̶ame Jesús. ¿Aipe teni Lázaro bácʉre mead̶abetedi ʉ̃, ʉ̃i yaibéquiyepe ayʉ? arejaima na, ne bajumia yávaivʉ.
37 E alguns deles disseram: Não podia este homem, que abriu os olhos ao cego, fazer também com que este homem não morresse?
38 Yaiyʉ́ bácʉre jarʉvaino mácarõre eare nʉiye bajure bedióva cojedeca orejame Jesús, pare chĩoñʉ. Que teni ʉ̃ mácʉre ne jarʉvaino mácarõre earejacarã ñʉja, Jesúque daivʉ. Cʉ̃racobe, cainitʉravaque ne bieicobe barejávʉ̃ Lázaro bácʉre ne jajuidorĩ ad̶aicobe bácarõ.
38 Jesus, pois, novamente comovido em si mesmo, foi ao sepulcro. Era uma caverna e tinha uma pedra posta sobre ela.
39 —Cainitʉravare veojarã mʉja, arejame náre Jesús. —Mʉ, ji jabocʉ, yóvaicʉvaijãravʉa vaivʉ yaiyʉ́ bácʉre ñʉje jarʉvarĩburu yóbo. Javeta ʉ̃rojʉcʉbe ʉ̃ mácʉ, arejaco Jesúre Marta, yaiyʉ́ bácʉi mamico.
39 Disse Jesus: Tirai a pedra. Marta, irmã daquele que estava morto, disse-lhe: Senhor, a essa altura ele cheira mal, porque ele está morto há quatro dias.
40 —Javede coyʉvʉ mʉre. Mʉ yʉre jʉ ad̶o baru, yʉre Jʉ̃menijicʉi parʉéde cʉvacʉre jã́cod̶omu mʉ, avʉ yʉ mʉre, arejame Martare Jesús.
40 Disse-lhe Jesus: Eu não te disse que, se tu creres, verás a glória de Deus?
41 Dinʉmʉ dicobede bieitʉravare veorĩ ĩnejaima apevʉ. Ne que d̶arĩburu yóboi, nore núcʉ, cavarõi jã́ñʉ, arejame Jesús: —Mʉ, jipacʉ, yʉre jápiaivʉ mʉ cainʉmʉa. Que baru mʉre torojʉede jívʉ yʉ.
41 Então, eles tiraram a pedra do lugar onde jazia o morto. E Jesus, levantando seus olhos, disse: Pai, eu te agradeço, por me haveres ouvido.
42 Yʉ me coreóvaivʉ jápiayʉre yʉre cainʉmʉa. Ʉbenita yore yʉ́que cʉrivʉ ne majinajiyepe ayʉ, mʉre que aivʉ yʉ. Ne “Jʉ̃menijicʉi daroimʉ mácʉbe Jesús”, ne arãjiyepe ayʉ, nópe mʉre yávaivʉ yʉ, arejame Jesús.
42 Eu sei que sempre me ouves, mas por causa da multidão que está ao redor eu disse isso, para que possam crer que tu me enviaste.
43 Jípacʉque yávayʉ bácʉ cod̶oboborĩ, órejarejame Jesús: —Lázaro, etarĩ dajacʉ mʉ, arejame.
43 E, tendo dito isso, clamou em alta voz: Lázaro, vem para fora.
44 Jesús ʉ̃i que aiyedata, etarĩ darejame ʉ̃ yaiyʉ́ bácʉ. Cuitótecajeaque ʉ̃i cʉboba, ʉ̃i pʉrʉá, aru ʉ̃i jipobʉ máre, caicʉ ne cũmaimʉ mácʉ, Lázaro etarĩ darejame. —Cuitótecajea ʉ̃́re cũmaicajeare jod̶eni jarʉvajarã mʉja, cʉ̃rami ʉ̃i copaiquiyepe aivʉ, arejame náre Jesús.
44 E saiu o que estivera morto, amarrado nos pés e nas mãos com faixas; e a sua face envolta em um lenço. Disse-lhes Jesus: Desatai-o, e deixai-o ir.
45 Obedivʉ ina Maríaque yaiyʉ́ bácʉre orãdaivʉ bácavʉcavʉ, Jesúre nópe d̶ayʉre jã́ivʉ bácavʉ, ʉ̃́re jʉ arejaimad̶a.
45 Então, muitos dentre os judeus que tinham vindo a Maria, e que haviam visto as coisas que Jesus fizera, creram nele.
46 Ʉbenita fariseovacavʉre coyʉrãearejaimad̶a apevʉ. Caiye Jesús ʉ̃i d̶aiye báquede náre coyʉrejaimad̶a.
46 Mas alguns deles foram pelo seu caminho até os fariseus, e lhes contaram as coisas que Jesus havia feito.
47 Que teni sacerdotevare jaboteipõevaque cójijidejaimad̶a ñʉja judíova ñʉje jabova, ina fariseova. Aru arejaimad̶a, ne bajumia boroteivʉ: —Põeva ne d̶arĩ majibede ʉre d̶aibi Jesús. Que d̶ayʉ, parʉcʉ nʉñʉme ʉ̃. Jesúre nópe ñʉje d̶are nʉicõjenu, caivʉ põeva ʉ̃́que nʉjebu. Ʉ̃́que põeva ne nʉru, meamejebu majare. Ʉ̃́re jʉ arĩ, jabojacoiyʉma. Aru ne jabojacoru ʉ̃́re, majare boarã́daicõjejebu churaravare ina Romacavʉ, maje jabova baju. Jesúre jabojacojʉrorivʉre jã́ivʉ baru, Romacavʉi jabocʉre vainí tʉivʉpe majare jã́jebu nócavʉ. Dinʉmʉita maje Jʉ̃menijicʉi cʉ̃ramine vaivéni jarʉvarĩ, maje joborõre máre tatorĩ ĩjebu ina Romacavʉ. Que baru, ¿aipe d̶arãjidica maja? arejaimad̶a ñʉje jabova.
47 Então, reuniram-se os principais sacerdotes e os fariseus em conselho, dizendo: O que faremos? Pois este homem faz muitos milagres.
48 — ausente —
48 Se o deixarmos assim sozinho, todos os homens crerão nele; e virão os romanos e tirar-nos-ão o nosso lugar e a nação.
49 Ʉbenita cũinácʉ nácacʉ ʉ̃i ãmiá Caifás, sacerdotevai jabocʉ baju diʉjʉre, arejamed̶a: —Mʉja, jívʉ, jápiajarã. Majibevʉ mʉja nópe yávaivʉ.
49 E um deles, chamado Caifás, que era sumo sacerdote naquele ano, lhes disse: Vós não entendeis nada,
50 ¿Coreóvabenarʉ mʉja? Cũinácʉva yaidú, majare meavʉ. Que teni caivʉ yainí bíjabejebu maja, arejamed̶a jabovare Caifás.
50 nem considerais que nos convém que um homem morra pelo povo e que não pereça toda a nação.
51 Ʉ̃ cũinácʉ nópe abedejaquemavʉ Caifás. Sacerdotevai jabocʉ baju boje, ʉ̃́re nópe are d̶arejaquemavʉ Jʉ̃menijicʉ, Jesús ʉ̃i yaiquíyede judíovare boje coyʉyʉ.
51 Ora, isso não disse ele por si mesmo; mas, sendo o sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus havia de morrer pela nação;
52 Ʉbenita náre quévʉ bojeda yaicʉ́yʉ ãmenejame Jesús. Quénora cainoa joborõacavʉre boje máre, yaicʉ́yʉ barejáme Jesús, obedivʉ Jʉ̃menijicʉi mára márajivʉre cũináyajubope d̶acʉyʉ.
52 e não somente por aquela nação, mas também para congregar num só corpo os filhos de Deus que estavam dispersos.
53 Sacerdotevare jaboteipõeva aru fariseova máre, “Dinʉmʉ Jesúre boarĩ́ jarʉvarãjarevʉ maja”, arĩ bʉ́rejaimad̶a na dijãravʉ, Caifás ʉ̃i nópe coyʉijãravʉmia.
53 Desde aquele dia, pois, eles tomavam conselho para o matarem.
54 Nore majicʉ Jesús, ʉraĩmaroai cubedejame. Judeacavʉre dupini nʉñʉ, ne joborõre jocarĩ, põecʉbenoi nʉrejame Jesús. Ñʉjare ʉ̃i bueimarare máre nʉvari, Efraín ãmicʉriĩmajinoi curãnʉrejacarã ñʉja.
54 Jesus, portanto, já não andava publicamente entre os judeus, mas retirou-se dali para a terra junto do deserto, para uma cidade chamada Efraim, e ali continuava com os seus discípulos.
55 Ñʉja judíova ñʉje torojʉve teijãravʉ, Pascua ãmicʉrijãravʉ baquinó eare nʉino marejávʉ̃. Que baru Jerusalén ãmicʉriĩmaroi obedivʉ põeva, cainoa ĩmaroacavʉ, mʉri nʉrejaima na, d̶arãjivʉ ne torojʉve tenajiye jipocai yópe Jʉ̃menijicʉi d̶aicõjeiyepe ʉ̃i coyʉiye báquede Moisés bácʉre, meara márajivʉ Jʉ̃menijicʉi jã́inore.
55 E estava próxima a Páscoa dos judeus; e dessa região subiram muitos a Jerusalém, antes da Páscoa, para se purificarem.
56 Que teivʉ, Jesúre vore cuivʉ barejáimad̶a ina põeva. Cójijivʉ Jʉ̃menijicʉi cʉ̃rami, ne bajumia boroteivʉ jẽniari jã́rejaimad̶a: —¿Mʉje dápiaru, Jesús máre edaquidica ʉ̃? arejaimad̶a.
56 Então eles buscavam por Jesus, e falavam entre si, estando no templo: Que vos parece? Não virá ele à festa?
57 Jipocamia ina sacerdotevare jaboteipõeva aru ina fariseova máre caivʉre, yópe arĩ, coyʉicõjenejaimad̶a: —Jesúi cʉrõre majidivʉ baru, cũiná ñʉjare coyʉrãdajarã mʉja, ñʉje jẽni jacorãjiyepe aivʉ ʉ̃́re, arejaimad̶a ñʉje jabova.
57 Ora, os principais sacerdotes e os fariseus tinham dado ordem para que, se algum homem soubesse onde ele estava, ele deveria mostrar, para que o prendessem.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.