Romanos 9
Jú¹ chú³² quioh²¹ Jesús tsá² lɨn³ Cristo (CSONT) vs NVT
1 Hi³ jáun² né³, jná¹³ hléh¹³ jú¹ tson² lá² hi³ ca³tɨn¹ tsá²co¹ ná¹ la³ cun³ qui³ jmu² tsá² hen² tɨ³ con² Cristo, tiá² tɨ́¹ jáɨn² yáh³ jná¹³; quí¹ jmɨ́¹ tsɨn³² jná¹³ má²tson² jáɨ¹³ lá² quion²¹ cu³lɨ²¹ quionh³ Jmɨ́²chí³ Chun¹,
1 Digo-lhes a verdade, tendo Cristo como testemunha, e minha consciência e o Espírito Santo a confirmam.
2 hi³ jlánh¹ hlaɨh³ nio² tsɨn³² jná¹³, hi³ ca³la³ hi³ hú¹quí² hú¹jngɨh³² tsɨn³² jná¹³ hi³ ca³tɨn¹ tsá²co¹ ná¹,
2 Meu coração está cheio de amarga tristeza e angústia sem fim
3 hi³ hí¹ ca³la³ tɨ³ huen² jná¹³ ñí¹tanh²¹ hú¹mu³héih³², la³ cun³ hi³ tiú²uú² lɨ́n¹³ jná¹³ tsá² joh¹ Cristo, sá¹jmɨ́¹ hi³ lɨ́¹³ bíh¹ re² ca³tɨn¹ tsá²co¹ jná¹³ hí³ cun³quionh³ hi³ lɨ́¹³ la³ jáun² ñí¹con² jná¹³.
3 por meu povo, meus irmãos judeus. Eu estaria disposto a ser amaldiçoado para sempre, separado de Cristo, se isso pudesse salvá-los.
4 Quí¹ tsá² hí³ bíh¹ tsá² jón²zɨ́h¹ jón²cho¹ hla¹ *Israel, hi³ Dió³² né³ ca³jmú³ hi³ tsá² hí³ lɨ́¹³ lɨ́n³ la³juah²¹ dúh¹ jon² tsú². Dió³² Tsá² cú² juenh² ca³ma³jnia³² ja¹ quioh²¹ tsú², hi³ ca³tanh² nió³² quionh³ tsá² hí³, jɨ³ hi³ ca³jmú³ dí² siáh³ jáɨ¹³ hi³ zia³² hi³ jmu³; hi³ jáun² ca³cué³ dí² liei²¹ jáun² ñí¹con² hla¹ Moisés, la³ má²quionh³ ha³ lánh³ hniáuh³² ma³tí³² tsú² cuáh³².
4 Eles são o povo de Israel, escolhidos para serem filhos adotivos de Deus. Ele lhes revelou sua glória, fez uma aliança com eles e lhes deu sua lei e o privilégio de adorá-lo e receber suas promessas.
5 Tsá² hí³ bíh¹ tsá² jón²zɨ́h¹ jón²cho¹ tsá²haun³² dí¹hio³ ñú¹deh³ jnoh¹; hi³ jáun² jún¹³ tsá² hí³ bíh¹ Tsá² lɨ́n³ Cristo hi³ ca³tɨ²¹ hi³ lɨ́n³ tsú² tsá²mɨ³cuóun², hi³ hí³ bíh¹ dí² Dió³² Tsá² quioh²¹ ca³la³ jɨ³lɨ³². ¡Cuɨ́¹ lɨ³quien² bíh¹ tsú² cun³ jmɨ́¹hi³nio²! Tson² bíh¹ la³ jáun².
5 Do povo de Israel vêm os patriarcas, e o próprio Cristo, quanto à sua natureza humana, era israelita. E ele é Deus, aquele que governa sobre todas as coisas e é digno de louvor eterno! Amém.
6 Jáun² né³, jun³juáh¹³ hi³ tiá² má²ca³lɨ³tí³ yáh³ jáɨ¹³ hi³ ca³jmú³ Dió³² ñí¹con² jún¹³ hla¹ Israel, tɨ³la³ cun³ñí¹ hi³ tiá² jɨ³lɨn² jón²zɨ́h¹ jón²cho¹ hla¹ Israel lɨ́n³ tsá² tionh² jo³cuo² Dió³² bíh¹;
6 Acaso Deus deixou de cumprir sua promessa a Israel? Não, pois nem todos os descendentes de Israel pertencem, de fato, ao povo de Deus.
7 quí¹ sa³jun³ la³jɨ́n³² yáh³ jón²zɨ́h¹ jón²cho¹ hla¹ Há²bran²¹ hí³ cu³tí³ lɨ́n³ jon² tsú², quí¹ la³ cun³ ca³juáh³ jáun² Dió³² bíh¹, hi³ ca³juáh³ tsú² jáun² la³ lá²: “Cun³quionh³ jan² Isaac jónh³² bíh¹ hnú² lɨ³zian² jon³zɨ́h¹ jon³cháuh³ hnú²”.
7 Só porque são descendentes de Abraão não significa que são, verdadeiramente, filhos de Abraão. Pois as Escrituras dizem: “Isaque é o filho de quem depende a sua descendência”.
8 La³ jáun² lɨ́²lin¹ hi³ hí¹ jan² yáh³ tiá² hin² lɨ́n³ jon² Dió³² cun³ñí¹ hi³ jún¹³ jan² tsáu²; tɨ³la³ jɨ́³²la³ ti³ tsá² ca³lɨ³zian² cun³quionh³ jáɨ¹³ hi³ ca³jmú³ jáun² Dió³² bíh¹ cu³tí³ ná¹lɨ́n³ jón²zɨ́h¹ jón²cho¹ hla¹ Há²bran²¹.
8 Isso significa que os descendentes físicos de Abraão não são, necessariamente, filhos de Deus. Apenas os filhos da promessa são considerados filhos de Abraão.
9 Quí¹ jáɨ¹³ hi³ ca³jmú³ jáun² Dió³² quionh³ Há²bran²¹ lɨ́³ la³ lá²: “Míh¹ tiá² jmɨ́¹ la³ lá² tsá³ já¹ma³jnia¹³ jná¹³ siáh³, hi³ jáun² má¹jáun² má²zian² bíh¹ jon² Sara”.
9 Pois Deus havia prometido: “Voltarei por esta época, e Sara terá um filho”.
10 Tɨ³la³ jun³juáh¹³ cun³ nɨ́² yáh³ ca³tsan³ jáɨ¹³. Quí¹ jmɨ́¹ ca³lɨ³zian² jáun² gon³ jon² hla¹ Rebeca cu³tsa³² quionh³ tsú² hla¹ Isaac ñí²cuo², dí¹hio³ ñú¹deh³ jnoh¹ hí³,
10 Esse fato não é único. Também Rebeca ficou grávida de nosso antepassado Isaque e deu à luz gêmeos.
11 hi³ jáun² cun³ñí¹ hi³ lɨ³ hniáuh³² lɨ́³ la³ má²lɨ́³ jáun² la³ cun³ hi³ tɨ³² tsɨ́³ Dió³², Tsá² quianh²³ tsáu², jáun² ca³quianh³ Dió³² jan² dún² gon³ hí³ uá¹jinh¹ ta³ tiá² má²ca³lɨ³zian², sa³jun³ hi³ chu²¹ sa³jun³ hi³ hlah³ yáh³ jmɨ́¹ má²ca³jmú³, hi³ jáun² la³ jáun² lɨ³ lin¹ hi³ hí³ bíh¹ Tsá² téh²³ tsáu², jun³juáh¹³ cun³ñí¹ hi³ zia³² hi³ jmu² tsáu² yáh³.
11 Antes de eles nascerem, porém, antes mesmo de terem feito qualquer coisa boa ou má, ela recebeu uma mensagem de Deus. (Essa mensagem mostra que Deus escolhe as pessoas conforme os propósitos dele
12 Jáun² ca³záɨh³ Dió³² hla¹ Rebeca hí³ la³ lá²: “Dún² má²ján³ bíh¹ lɨ́n¹³ quian²¹ tsá² cáɨn²”.
12 e as chama sem levar em conta as obras que praticam.) Foi dito a Rebeca: “Seu filho mais velho servirá a seu filho mais novo”.
13 La³ cun³ rá¹juáh³ jáun² ñí¹ Sí²: “Ca³ma³hno¹ jná¹³ Jacob, tɨ³la³ ca³lɨ³hon² bíh¹ jná¹³ Esaú”.
13 Nas palavras das Escrituras: “Amei Jacó, mas rejeitei Esaú”.
14 Jáun² né³, ¿he³ dá² lɨ́¹³ juáh¹³ dí²? ¿Hí¹ Dió³² lɨ́n³ jan² Tsá² tiá² tɨn² ra³tsɨ³² re² héih³²? ¡Tiá² jáun² yáh³!
14 Estamos dizendo, então, que Deus foi injusto? Claro que não!
15 Quí¹ la³ lá² ca³záɨh³ tsú² hla¹ Moisés: “Jná¹³ dá² cué¹³ uu³i³tso³ ñí¹con² tsá² hnó³² jná¹³ cue¹ bíh¹, hi³ já³² siáh³ mií³ tsɨn³² jná¹³ ñí¹con² tsá² hno³ bíh¹ jná¹³”.
15 Pois Deus disse a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu quiser, e mostrarei compaixão a quem eu quiser”.
16 Hi³ jáun² né³, jun³juáh¹³ zia³² uu³i³tso³ ñí¹con² tsáu² cun³ñí¹ hi³ jlánh¹ hniá¹ hnga² yáh³, ho³ cun³ñí¹ hi³ jlánh¹ jmu² tsú² pí³, tɨ³la³ la³ cun³ hi³ hnió³ hnga² Dió³² bíh¹, Tsá² cue³² hí³ uu³i³tso³.
16 Portanto, a misericórdia depende apenas de Deus, e não de nosso desejo nem de nossos esforços.
17 Quí¹ la³ cun³ rá¹juáh³ ñí¹ Sí² hi³ Dió³² ca³záɨh³ la³ lá² tsá² jmɨ́¹ lɨ́n³ hí³ re²¹ hué³² Egipto: “Jná¹³ ca³cué³ jáɨ¹³ hi³ lɨ́n³ hnú² re²¹ cun³ñí¹ hi³ ca³lɨ³hnó³² jná¹³ hi³ la³jɨ́n³² tsá² zian² tá¹ cáun² cuá¹hué²¹ lɨ³ cuoh² pí³ quion²¹ cun³quionh³ hi³ quiunh²¹ hnú², jɨ³ hi³ lɨ³ ñi³² tsú² siáh³ hi³ hin² tsánh² jná¹³”.
17 Pois as Escrituras afirmam que Deus disse ao faraó: “Eu o coloquei em posição de autoridade com o propósito de mostrar em você meu poder e propagar meu nome por toda a terra”.
18 Jáun² la³ jáun² bíh¹ cue³² Dió³² uu³i³tso³ ñí¹con² tsá² hnió³ Dió³² cuéh³², hi³ jmu² tsú² siáh³ huáh² chí¹ tsáu², nɨ́¹juáh³ tsá² hnió³ tsú² jmu³ huáh² chí¹.
18 Como podem ver, ele escolhe ter misericórdia de alguns e endurecer o coração de outros.
19 Tɨ³la³ hi³ jáun² né³, ho³ sa³ juáh¹³ hnú² la³ lá² ñí¹con² jná¹³: “Nɨ́¹juáh³ la³ nɨ́² jaun³², ¿he³ láɨh³² sa³ cha³² yáh³ Dió³² tsáu¹³ tsá²mɨ³cuóun²? Quí¹ tiá² hin² zian² yáh³ tsá² lɨ³ cah¹³ jmáɨ¹ hi³ jmu³ hi³ siáh³ la³ cónh³ bíh¹ hi³ hnió³ Dió³²”.
19 Mas algum de vocês dirá: “Então por que Deus os culpa? Não estão apenas cumprindo a vontade dele?”.
20 Tɨ³la³ hnú² dá², tsá²mɨ³cuóun² bíh¹, ¿hin² dá² tsánh² hnú², sa³ hnú² yáh³ na³quí² na³tsáɨn²³ nú² jáɨ¹³ quiúnh¹ Dió³²? Tiá² né¹ hí¹ lɨ́¹³ juáh³ lɨ³ua³ cáun² hi³ zia³², hi³ záɨh³² tsá² ca³jmú³: “¿He³ láɨh³² sa³ la³ lá² lɨ́n³ jná¹³ ca³jmuh³ hnú²?”
20 Ora, quem é você, mero ser humano, para discutir com Deus? Acaso o objeto criado pode dizer àquele que o criou: “Por que você me fez assim?”
21 ¿Haun¹³ juáh¹³ tsá² jmu² hia³² dá² cáun² lɨ́¹³ jmu³ quionh³ cuáh¹ la³ cun³ tɨ³² tsɨ́³ tsú² hnga² bíh¹? Lɨ́¹³ bíh¹ jmu³ tsú² cáun² hia³² quionh³ cuáh¹ hi³ ca³tɨ²¹ cáun² jmáɨ¹ quien², hi³ quionh³ cuáh¹ jáun² uá²jaɨ³² lɨ́¹³ jmu³ tsú² hia³² hi³ cauh³² tsú² jmáɨ¹ ca³la³ jɨ́³².
21 O oleiro não tem o direito de usar o mesmo barro para fazer um vaso para uso especial e outro para uso comum?
22 Hi³ jáun² né³, uá¹jinh¹ ca³lɨ³hnió³ Dió³² hi³ ma³jnia³² hi³ míh²³ tsɨ́³ jɨ³ hi³ ma³jnia³² siáh³ pí³ quioh²¹ ñí¹con² tsá² ca³tɨn¹ hi³ ma³tso² tsɨ́³ jɨ³ hi³ jmɨ́¹ ca³tɨn¹ siáh³ hiá¹ tsán¹³, tɨ³la³ ca³tion³ lɨ́n³² bíh¹ tsú² tsɨ́³,
22 Da mesma forma, Deus tem o direito de mostrar sua ira e seu poder, suportando com muita paciência aqueles que são objeto de sua ira, preparados para a destruição.
23 quí¹hliá² hi³ ca³lɨ³hnió³ tsú² hi³ ma³jnia³² hi³ hí³ bíh¹ tɨn² cue³² hi³ lɨ́¹³ zian² tsáu² cáun² hi³ quien² tɨ³ chí¹nga² cun³quionh³ hi³ ca³jmú³ tsú² jáun² hi³ zia³² uu³i³tso³ ñí¹con² tsáu², tsá² ca³chan³ tsú² hí³ hua³jan²¹ la³ cun³ jmɨ́¹tin² lɨ́n³² hi³ lɨ́¹³ zian² tsú² jáun² la³ jáun².
23 Ele age desse modo para que as riquezas de sua glória brilhem com esplendor ainda maior sobre aqueles dos quais ele tem misericórdia, aqueles que ele preparou previamente para a glória.
24 Quí¹ Dió³² ca³te³ dí² ja¹ quioh²¹ tsá² *judíos jɨ³ ja¹ quioh²¹ *tsá²cá²jo²¹ nɨ́² siáh³,
24 E nós estamos entre os que ele chamou, tanto dentre os judeus como dentre os gentios.
25 la³ cun³ rá¹juáh³ jáun² ñí¹ Sí² quioh²¹ hla¹ Oseas:
25 A esse respeito, Deus diz na profecia de Oseias: “Chamarei ‘meu povo’ aqueles que não eram meu povo, e amarei aqueles que antes eu não amava”.
26 Hi³ jáun² tsá² jmɨ́¹ juanh³² jná¹³ hi³ tiá² tionh² jo³uón³² né³,
26 E também: “No lugar onde lhes foi dito: ‘Vocês não são meu povo’, eles serão chamados ‘filhos do Deus vivo’”.
27 Tɨ³la³ la³ cun³ hi³ ca³tɨn¹ tsá² Israel má¹na²¹, la³ lá² bíh¹ ca³juáh³ hla¹ Isaías: “Uá¹jinh¹ juóun³² lɨ́n³² jón²zɨ́h¹ jón²cho¹ hla¹ Israel, la³jmɨ́¹ lɨ́³ záɨ¹ táh¹ hi³ tioh³ can³² jmɨ́²miih²¹, tɨ³la³ cú¹pih²¹ tsáu² bíh¹ tsá² hí³ liáun³.
27 E, a respeito de Israel, o profeta Isaías clamou: “Embora o povo de Israel seja numeroso como a areia do mar, apenas um remanescente será salvo.
28 Quí¹ né³² cánh³ bíh¹ lɨ³tí³ jáɨ¹³ hi³ ca³juáh³ jáun² Juo¹³ dí² hi³ ca³tɨn¹ ñí¹ hué²¹ lá²”.
28 Pois o Senhor executará sua sentença sobre a terra de modo rápido e decisivo”.
29 Isaías hí³ ca³juáh³ siáh³ la³ lá²:
29 E, como Isaías tinha dito em outra passagem: “Se o Senhor dos Exércitos não houvesse poupado alguns de nossos filhos, teríamos sido exterminados como Sodoma e destruídos como Gomorra”.
30 Hi³ cun³ñí¹ hi³ jáun² né³, tsá²cá²jo²¹ tsá² tiá² jmɨ́¹ hu²¹ tsɨ́³ hi³ he³ Dió³² la³juah²¹ dúh¹ jan² tsá² chun¹, tɨ³ má²ca³hen³ bíh¹ Dió³². Ca³he³ tsú² Dió³² cun³ñí¹ hi³hliá² ca³chá³ tsú² cáun² tsɨ́³ bíh¹.
30 Que significa tudo isso? Embora os gentios não buscassem seguir as normas de Deus, foram declarados justos, e isso aconteceu pela fé.
31 Tɨ³la³ tsá² Israel má¹ná¹, tsá² lɨ́¹ jmɨ́¹ háɨ³² tsɨ́³ hi³ he³ Dió³² cun³quionh³ hi³ chun¹ hi³hliá² má²tí³² liei²¹ hi³ jmɨ́¹ raunh³² jáun² bíh¹, tɨ³la³ tiá² ca³tú¹ ca³tsɨn¹³ yáh³ tsú² hi³ ma³tí³² liei²¹ jáun² hi³ juáh¹³ hi³ jmɨ́¹ lɨ³ chun¹.
31 Já o povo de Israel, que se esforçou tanto para cumprir a lei a fim de se tornar justo, nunca teve sucesso.
32 ¿He³ láɨh³² la³ jáun² lɨ³? Quí¹hliá² tiá² ca³jmú³ yáh³ tsú² tion³ hi³ he³ tsú² Dió³² cun³quionh³ hi³ nio² cáun² tsɨ́³, tɨ³la³ jmɨ́¹ lɨ́n²³ tsú² hi³ he³ Dió³² cun³quionh³ ta²¹ hi³ jmu² jáun² bíh¹. Cun³ñí¹ hi³ jáun² bíh¹ ca³quí² cá²hính³² tsú² quionh³ quɨ́n¹ chí¹zunh²¹ hú¹ juɨ³².
32 Por que não? Porque tentaram se tornar justos por meio de suas obras, e não pela fé. Tropeçaram na grande pedra em seu caminho,
33 Quí¹ la³ cun³ rá¹juáh³ ñí¹ Sí² hi³ ca³tɨn¹ quɨ́n¹ jáun², hi³ juáh³ jáun² la³ lá²:
33 e a esse respeito as Escrituras afirmam: “Ponho em Sião uma pedra que os faz tropeçar, uma rocha que os faz cair. Mas quem confiar nele jamais será envergonhado”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.