Atos 16
Jú¹ chú³² quioh²¹ Jesús tsá² lɨn³ Cristo (CSONT) vs NTLH
1 Jmɨ́¹ lɨ²¹ jáun² né³, ca³chó³² Po¹ quionh³ Silas juú² Derbe jɨ³ juú² Listra. Já¹ juú² Listra jáun² ca³jenh² tsú² jan² tsá² jmáɨ² Timoteo, jan² tsá² má²hen² tɨ³ con² Tɨ³² Juo¹³ dí², jon² tsá²mɨ³ tsá² *judío tsá² má²tanh² ta²¹ Tɨ³² Juo¹³ dí². *Tsá²cá²jo²¹ tsá² hleh³² jú¹ *griego bíh¹ jméi² Timoteo hí³.
1 Paulo chegou às cidades de Derbe e Listra. Em Listra morava um cristão chamado Timóteo. A mãe dele, uma cristã, era da raça dos judeus, mas o pai dele não era judeu.
2 Tsá² reh² dí² tsá² zian² juú² Listra jáun² quionh³ tsá² juú² Iconio, jlánh¹ re² jmɨ́¹ hleh³² hi³ ca³tɨn¹ ñú² hí³.
2 Todos os irmãos que moravam em Listra e Icônio falavam bem de Timóteo.
3 Hi³ jáun² Po¹ ca³lɨ³hnió³ jan³ Timoteo ñí¹ ngɨ³²; jmɨ́¹jáun² *ca³tiú³ tsú² chí² láu² hná¹³ ñí¹ zian² Timoteo, quí¹ hi³ hnió³ tsú² hi³ tiá² hlaɨh³ jeinh²¹ tsá² judíos hɨ́n¹³ ñí¹ jáun², quí¹ la³jɨ́n³² bíh¹ tsá² hí³ jmɨ́¹ ná¹ñi³² hi³ tsá²cá²jo²¹ bíh¹ jméi² Timoteo hí³.
3 Paulo quis levá-lo consigo e por isso o circuncidou , pois todos os judeus que moravam naqueles lugares sabiam que o pai de Timóteo não era judeu.
4 Hi³ jáun² jmɨ́¹ ca³cha³táunh¹ tsú² ma³ quin³² ma³ caun³² juú² né³, ca³hléh³ tsú² jáɨ¹³ hi³ rá¹tioh³ ñí¹ sí², la³ cun³ jáɨ¹³ hi³ ca³lɨ́n¹³ tɨ³² tsá² quian³² jë¹ Dió³² zen³ quionh³ tsá²daun³² tsá² ná¹ñí¹ cuáh³² tionh² já¹ juú² Jerusalén.
4 Nas cidades por onde passavam, eles diziam aos cristãos quais as decisões que tinham sido tomadas pelos apóstolos e pelos presbíteros da igreja de Jerusalém e aconselhavam que eles obedecessem a essas decisões.
5 Hi³ jáun² tɨ³ jlánh¹ tiá³ ca³niau³ bíh¹ tsɨ́³ tsá² má²lɨ́n³ hí³ cuáh³², jáun² cun³ jmá² cun³ jnia³² bíh¹ ca³juóun³ tsú².
5 Assim as igrejas ficavam mais fortes na fé, e o número de cristãos aumentava cada dia mais.
6 Jáun² né³, jmɨ́¹jáun² ca³ñí¹nga¹ tsú² la³ cáun² hué³² Frigia quionh³ hué³² Galacia, quí¹ tiá² ca³cué³ yáh³ Jmɨ́²chí³ Chun¹ jáɨ¹³ hi³ tsa³hléh² tsú² jáɨ¹³ quioh²¹ Dió³² tɨ³ hué³² Asia.
6 Como o Espírito Santo não deixou que anunciassem a palavra na província da Ásia, eles atravessaram a região da Frígia-Galácia.
7 Hi³ jáun² jmɨ́¹ ca³cha³táunh¹ tsú² ñí¹ lɨ́³ hiáun³ hué³² Misia jmɨ́¹ lɨ́n²³ tsú² hi³ tónh³² hué³² Bitinia, tɨ³la³ siáh³ bíh¹ siáh³ tiá² jáɨ¹³ ca³cué³ Jmɨ́²chí³ joh¹ Jesús.
7 Quando chegaram perto do distrito da Mísia, tentaram ir para a província da Bitínia, mas o Espírito de Jesus não deixou.
8 Jáun² cáun² ca³nga³ bíh¹ tsú² cú²jueh³² hué³² Misia, jáun² ca³cha³táunh¹ la³ tɨ³ juú² Troas nio² can³² jmɨ́²miih²¹.
8 Então atravessaram a Mísia e chegaram à cidade de Trôade.
9 Hua² jáun² né³ ca³jnia³ jan² tsá² Macedonia jéinh³² Po¹ juɨ³² qui³ziú³, hi³ dí¹hiú² dí¹mɨ³² hi³ dí¹juáh²³ la³ lá²: “Jmu³ tiá³ hnú² hi³ chú³², han¹ jo²¹ tɨ³ lá² hi³ má¹hau¹ nú² jnoh¹”.
9 Naquela noite Paulo teve uma visão. Ele viu um homem da província da Macedônia, que estava de pé e lhe pedia: “Venha para a Macedônia e nos ajude!”
10 Jmɨ́¹ cá¹jnia³ jáun² la³ jáun² jéinh³² Po¹ né³, la³juɨ³² ca³láɨ¹³ jnoh¹ hi³ tsáu¹³ hué³² Macedonia jáun²; quí¹ ca³láɨ¹³ jnoh¹ hi³ cu³tí³ hnió³ Dió³² hi³ tsá¹hléh¹³ jnoh¹ jú¹ chú³² quioh²¹ tɨ³ hué³² jáun².
10 Logo depois dessa visão, nós resolvemos partir logo para a Macedônia, pois estávamos certos de que Deus nos havia chamado para anunciar o evangelho ao povo dali.
11 Jáun² ca³tauh²¹ jnoh¹ cáun² mu² pa²¹ hi³ ca³tieh¹ jnoh¹ hué³² Samotracia nio² chu³ jmáɨ². Ñí¹ má²tun³ jmáɨ¹ jáun² ca³cháu³² jnoh¹ juú² Neápolis.
11 Nós embarcamos em Trôade e fomos diretamente para a ilha de Samotrácia. No dia seguinte chegamos ao porto de Neápolis.
12 Hi³ ca³hué² jáun² ñí¹ jáun² jnoh¹ ca³cháu³² siáh³ juú² Filipos, juú² hɨ́n¹³ ñí¹ cá² cuonh¹ la³ñí¹ quioh²¹ hué³² Macedonia, juú² hi³ ca³chá³ hliáu³ tsá² *romanos. Ñí¹ jáun² ca³tauh¹³ jnoh¹ tun³ hnɨ³² jmáɨ¹.
12 Dali fomos a Filipos, que é uma cidade do primeiro distrito da província da Macedônia e também colônia romana, onde ficamos vários dias.
13 Jmɨ́¹ cá¹chó²¹ *jmáɨ¹ nio² tie³ né³, ca³hué² jnoh¹ já¹ juú² hi³ ngau³ jnoh¹ ñí¹ rón²¹ cua³, ñí¹ jmɨ́¹ láɨ²³ jnoh¹ hi³ tsá²lienh³ tsá² judíos Dió³². Jáun² ñí¹ jáun² ca³tauh¹³ jnoh¹ hi³ ca³lienh¹ jnoh¹ jáɨ¹³ quioh²¹ Dió³² tsá²mɨ³ tsá² jmɨ́¹ ná¹ngɨh³² hí³ ñí¹ jáun².
13 No sábado saímos da cidade e fomos para a beira do rio, pois pensávamos que ali devia haver um lugar de oração para os judeus. Sentamos e começamos a conversar com as mulheres que estavam reunidas lá.
14 Ja¹ jáun² jmɨ́¹ cuá³ jan² tsá²mɨ³ tsá² jmáɨ² Lidia, tsá² juú² Tiatira, tsá² hí³ hna² cá² ñí¹ hmɨh³² chu²¹ hmɨh³² hu²¹ hin³² zɨ́n¹³ pin³. Tsá²cá²jo²¹ bíh¹ tsá²mɨ³ hí³, hi³ jmɨ́¹ má²ca³hín¹³ jë¹ tsá² judíos. Jmɨ́¹ ca³náɨ³² tsá² hí³ re² jáɨ¹³ hi³ ca³hléh³ Po¹, jáun² Tɨ³² Juo¹³ dí² ca³nia³ hñu³ tsɨ́³ tsú², hi³ jáun² re² ca³héi³ tsú² jáɨ¹³ hi³ ca³hléh³ jáun² Po¹.
14 Uma daquelas mulheres que estavam nos ouvindo era Lídia, uma vendedora de púrpura , da cidade de Tiatira. Ela adorava a Deus, e o Senhor abriu a mente dela para que compreendesse o que Paulo dizia.
15 Jmɨ́¹ cáun³ jáun² tsá² hí³ jmáɨ² la³ má²quionh³ tsá² hñú¹³, ca³hiu³ ca³mɨ́³ tsú² ñí¹con² jnoh¹, hi³ ca³juáh³:
15 Ela e as pessoas da sua casa foram batizadas. Depois Lídia nos convidou, dizendo: — Venham ficar na minha casa, se é que vocês acham que, de fato, eu creio no Senhor. Assim ela nos convenceu a ficar na casa dela.
16 Tɨ³la³ ca³chó³² cáun² jmáɨ¹ tá¹la³ hí¹tsáu²³ jnoh¹ siáh³ hú¹ juɨ³² juɨ³² ñí¹ tsá²lienh³ tsú² jáun² Dió³², jáun² ca³jenh² jnoh¹ jan² tsá¹máɨ¹³; tsá¹máɨ¹³ hí³ jmɨ́¹ hún¹ jan² jmɨ́²chí³ hláɨnh¹ hñu³ tsɨ́³, hi³ jmɨ́¹ tɨn² chí² jáɨ¹³. Tsá²mɨ³ hí³ jmɨ́¹ lɨ́n³ jan² *tsá² má²dí¹hlánh¹, hi³ hnó³² hliáun³ lɨ́n³² quɨe³ quioh²¹ juo¹³ cun³quionh³ hi³ jmɨ́¹ chí² jáɨ¹³ quioh²¹ tsáu².
16 Certo dia, quando estávamos indo para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava. Essa moça estava dominada por um espírito mau que adivinhava o futuro, e os seus donos ganhavam muito dinheiro com as adivinhações que ela fazia.
17 Jáun² tsá¹máɨ¹³ hí³ né³ ja³ cu³chin¹ cu³hna²¹ Po¹, tsá² hí¹tsáu²³ jnoh¹ cu³tsa³² quiúnh¹, hi³ hí¹hóh³² hi³ juáh³:
17 A moça começou a nos seguir, gritando assim: — Estes homens são
18 Ué³ jmáɨ¹ bíh¹ ca³jmú³ tsá¹máɨ¹³ hí³ la³ jáun². Jáun² cu³tsa³² jmɨ́¹ ca³ja³tsan² tsɨ́³ Po¹, jáun² ca³jinh³ hi³ ca³záɨh³ jmɨ́²chí³ hláɨnh¹ jan² tsá¹máɨ¹³ hí³ la³ lá²:
18 Ela fez isso muitos dias. Por fim Paulo se aborreceu, virou-se para ela e ordenou ao espírito: — Pelo poder do nome de Jesus Cristo, eu mando que você saia desta moça! E, no mesmo instante, o espírito saiu.
19 Tɨ³la³ jmɨ́¹ ca³lɨ³ ñi³² juo¹³ tsá¹máɨ¹³ hí³ hi³ tiú²uú² lɨ́¹³ láɨh¹³ quɨe³ cun³quionh³ hí³ dí², jáun² ca³zanh³ tsú² Po¹ quionh³ Silas hi³ ca³ñí¹jan² dí² tɨ³ ja¹ hmah²¹ chín¹ ñí¹ qui³ tionh² jáun² tsá²tan²¹;
19 Quando os donos da moça viram que não iam poder mais ganhar dinheiro com as adivinhações dela, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram até a praça pública, diante das autoridades.
20 hi³ ca³chan³ tsú² ñí¹ hó²¹ñí¹ tsá² ná¹lɨ́n³ jue²¹, hi³ ca³juáh³ la³ lá²:
20 Eles os apresentaram a essas autoridades romanas e disseram: — Estes homens são judeus e estão provocando desordem na nossa cidade.
21 hi³ hɨeh³² tsú² tsáu² jáɨ¹³ siáh³, jáɨ¹³ hi³ tiá² ca³ta¹ dí² má¹quien¹³, sa³jun³ hi³ táunh¹³ ta²¹, quí¹ tsá² romanos bíh¹ dí².
21 Estão ensinando costumes que são contra a nossa lei . Nós, que somos romanos, não podemos aceitar esses costumes.
22 Hi³ jáun² la³jɨ́n³² tsá² jmɨ́¹ ná¹ngɨh³² ñí¹ jáun² ca³jmú³ hian² tsɨ́³ ñí¹con² Po¹ quionh³ Silas. Jmɨ́¹jáun² tsá² ná¹lɨ́n³ hí³ jue²¹ ca³hma³ ca³cuonh³ ha¹ tá¹ gon³ tsá² hí³, hi³ ca³chu³ ca³huéh³ dí² uóunh³ nio², jáun² ca³jmú³ tsú² héih³² hi³ quiu³ pan³ tsú² tsá² hí³ quionh³ hmá²tiéi¹³.
22 Aí uma multidão se ajuntou para atacar Paulo e Silas. As autoridades mandaram que tirassem as roupas deles e os surrassem com varas.
23 Jmɨ́¹ má²lɨ́²quiú² lɨ́²pan³ dí² jáun² lɨ́n³² né³, ca³ñí¹tionh¹³ dí² siáh³ hñu³mí¹ñí². Jáun² ca³záɨh³ tsú² tsá² cuá¹chín¹ jmu² hua³hí¹³ tsá² tson³ hi³ jmu³ tsú² re² lɨ́n³² hua³hí¹³ tsá² gon³ hí³.
23 Depois de baterem muito neles, as autoridades jogaram os dois na cadeia e deram ordem ao carcereiro para guardá-los com toda a segurança.
24 Jmɨ́¹ má²lɨ́²niéi³² jáun² tsá² hí³ jáɨ¹³ jáun² né³, jáun² lɨ³mí¹ ñí¹ huáh² tsɨ́³ ca³tónh³² bíh¹ tsú² tsá² gon³ hí³, hi³ ca³tóh³ dí² siáh³ hmá² ta³ tsú².
24 Depois de receber essa ordem, o carcereiro os jogou numa cela que ficava no fundo da cadeia e prendeu os pés deles entre dois blocos de madeira.
25 Jáun² la³ cun³ chu³ nie² tá¹la³ ná¹liéinh³² Po¹ Dió³² quionh³ Silas, hi³ ná¹hɨe³² tsú² siáh³ sun¹ quioh²¹ Dió³², la³jɨ́n³² tsá² tson³ ñí¹ hná¹ jáun² né³, ná¹náɨ³² hi³ ná¹hɨe³² tsá² hí³ sun¹ quioh²¹ Dió³²,
25 Mais ou menos à meia-noite, Paulo e Silas estavam orando e cantando hinos a Deus, e os outros presos escutavam.
26 jáun² cu³diá²jan² ja³ hi³ jɨ́eh²³ hué³² ca³la³ tiá³ cu³tí³. Jmɨ́¹jáun² ca³ru³ ca³juá³ jmɨ́h¹ hiah³², jáun² cu³tsa³² jmɨ́¹ cá¹quí¹ cá¹niá³ la³jɨ́³² ho³hñú¹³ hñu³mí¹ñí² jáun², hi³ ca³quí² ca³tunh² siáh³ la³jɨ́³² cá²den¹ná¹ hi³ jmɨ́¹ ná¹hñei²¹ la³jɨ́n³² tsá² tson³ hí³.
26 De repente, o chão tremeu tanto, que abalou os alicerces da cadeia. Naquele instante todas as portas se abriram, e as correntes que prendiam os presos se arrebentaram.
27 Jmɨ́¹jáun² ñi³ tsá² jmu² hí³ hua³hí¹³ tsá² tson³; hi³ jáun² jmɨ́¹ ca³jɨ́e³ tsú² hi³ má²ná¹na²¹ la³jɨ́³² ho³hñú¹³ hñu³mí¹ñí² né³, ca³chí² mí¹táɨ³ hmu³ tá¹ tun³ jo²¹ quioh²¹ hi³ jmɨ́¹ hnió³ jngɨ́h³² hnga², quí¹hliá² ca³lɨ́n¹³ tsú² hi³ cun³ má²ca³cuóun³ bíh¹ la³jɨ́n³² tsá² tson³.
27 Aí o carcereiro acordou. Quando viu que os portões da cadeia estavam abertos, pensou que os prisioneiros tinham fugido. Então puxou a espada e ia se matar,
28 Tɨ³la³ Po¹ né³ ca³hléh³ tiá³, hi³ ca³juáh³:
28 mas Paulo gritou bem alto: — Não faça isso! Todos nós estamos aqui!
29 Hi³ jáun² tsá² jmu² hua³hí¹³ tsá² tson³ hí³ ca³mɨ́³ ca³lá² sɨ́², jáun² cú²hé² hi³ tɨ³ ñéih³ hñu³mí¹ñí², jáun² ca³la³ má²juán²³ lɨ́n³² bíh¹ ca³quiú² rá¹hin³ ñí¹ hó²¹ñí¹ Po¹ quionh³ Silas.
29 Aí o carcereiro pediu que lhe trouxessem uma luz, entrou depressa na cela e se ajoelhou, tremendo, aos pés de Paulo e Silas.
30 Jmɨ́¹jáun² ca³huen³ tsú² tá¹ gon³ tsá² hí³ tɨ³ cheih³² hi³ ca³záɨh³ dí² la³ lá²:
30 Depois levou os dois para fora e perguntou: — Senhores, o que devo fazer para ser salvo?
31 Jáun² tsá² gon³ hí³ ca³juáh³:
31 Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e as pessoas da sua casa.
32 Jáun² tá¹ gon³ tsá² hí³ ca³ñí¹hléh² jáɨ¹³ quioh²¹ Tɨ³² Juo¹³ dí² ñí¹con² tsá² hí³ la³ má²quionh³ tsá² hñú¹³ tsú².
32 Então eles anunciaram a palavra do Senhor ao carcereiro e a todas as pessoas da casa dele.
33 Hi³ jáun² hua² jáun² bíh¹ ca³ráɨn³² tsá² hí³ ñí¹ cuɨ́h² quioh²¹ Po¹ quionh³ Silas, jáun² jmɨ́¹ lɨ²¹ jáun² né³ la³juɨ³² cáun³ tsá² hí³ jmáɨ² tá¹ cáun² hñú³.
33 Naquela mesma hora da noite, o carcereiro começou a cuidar deles, lavando os ferimentos da surra que haviam levado. Logo depois ele e todas as pessoas da sua casa foram batizados.
34 Jmɨ́¹ lɨ²¹ jáun² ca³jón³² tsú² Po¹ quionh³ Silas ñéih³ hñú¹³ hi³ ca³cuéh³ dí² má³²; hi³ jlánh¹ má²hiún² lɨ́n³² tsɨ́³ tsú² quí¹hliá² má²lɨ́²tianh² ta²¹ Dió³² la³ má²quionh³ tsá² hñú¹³.
34 Em seguida ele levou Paulo e Silas para a sua casa e lhes deu comida. O carcereiro e as pessoas da sua casa ficaram cheios de alegria porque agora criam em Deus.
35 Jmɨ́¹ cá¹jniá²¹ jáun² ca³jmú³ tsá² ná¹lɨ́n³ jue²¹ héih³² hi³ tsa³huen³ tsá² tú²jáɨ¹³ tsá² hí³ hñu³mí¹ñí².
35 Quando amanheceu, as autoridades romanas mandaram alguns policiais com a seguinte ordem para o carcereiro: “Solte esses homens.”
36 Jáun² tsá² jmu² hí³ hua³hí¹³ tsá² tson³ ca³záɨh³ Po¹ la³ lá²:
36 Então o carcereiro disse a Paulo: — As autoridades mandaram soltá-los. Podem ir embora em paz.
37 Tɨ³la³ Po¹ ca³záɨh³ tsá² tú²jáɨ¹³ hí³ la³ lá²:
37 Mas Paulo disse aos policiais: — Eu e Silas somos cidadãos romanos e, mesmo assim, sem termos sido julgados, fomos surrados em público. E depois nos jogaram na cadeia. E agora querem nos mandar embora assim em segredo? Isso não! Que as próprias autoridades romanas venham aqui e nos soltem!
38 Jáun² tsá² tú²jáɨ¹³ hí³ ca³ñí¹zeh¹ tsá² ná¹lɨ́n³ jue²¹ la³ jáun², hi³ tsá² romanos bíh¹ la³ Po¹ quionh³ Silas. Jmɨ́¹ ca³lɨ³ ñi³² jue²¹ jáɨ¹³ nɨ́² né³, ca³juénh² lɨ́n³² bíh¹ tiáunh¹.
38 Os policiais foram contar às autoridades romanas o que Paulo tinha dito. Quando as autoridades souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo
39 Jáun² né³ hmóu³² bíh¹ cú²jueh³² tsá²tan²¹ hí³ ja³taunh²¹ hi³ ca³ñí¹mɨ́² uu³i³tso³ ñí¹con² Po¹ quionh³ Silas; jmɨ́¹jáun² ca³huen³ tsú² tsá² hí³, jáun² ca³hiu³ ca³mɨ́³ dí² ñí¹con² tsú² hi³ huén³² tsú² já¹ juú² jáun².
39 e foram lhes pedir desculpas. Então os tiraram da prisão e pediram que fossem embora da cidade.
40 Jmɨ́¹ má²ca³huén² jáun² hñu³mí¹ñí² tsú², ja³taunh²¹ siáh³ hñú¹³ Lidia. Hi³ jáun² jmɨ́¹ ca³jɨ́en³² tsú² jáun² la³jɨ́n³² tsá² reh², ca³cuéh³ dí² pí³ hi³ tsa³táunh¹ tɨ³ chí¹ján³; jmɨ́¹ lɨ²¹ jáun² né³, ja³tanh²¹ dí².
40 Paulo e Silas saíram da cadeia e foram para a casa de Lídia. Ali encontraram-se com os irmãos, animaram a todos e depois foram embora.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.