2 Coríntios 7
Jú¹ chú³² quioh²¹ Jesús tsá² lɨn³ Cristo (CSONT) vs NAA
1 Jáun² né³ reh², hnoh² tsá² jlánh¹ hnau³ jná¹³, hi³ nɨ́² bíh¹ jáɨ¹³ hi³ ca³jmú³ tsú² ñí¹con² dí². Cun³ñí¹ hi³ jáun² né³ cuɨ́¹ má¹jɨ́n¹³ dí² ca³tɨ²¹ la³jɨ́³² hi³ lɨ́¹³ lɨ³ hliáuh¹³ dí², uá¹ hi³ ngú³ uá¹ hi³ jmɨ́²chí³, hi³ cuɨ́¹ tauh¹³ dí² ná¹chan¹ cu³tí³ ñí¹con² tsú² quí¹ cun³ñí¹ hi³ juénh² dí² tsú².
1 Portanto, meus amados, tendo tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 Hi³ jáun² né³, jéinh¹ tiá³ náh² honh² ñí¹con² jnoh¹; quí¹ tiá² má²ca³jmú¹³ yáh³ jnoh¹ hlah³ ñí¹con² hí¹ jan² tsáu², sa³jun³ má²ca³hliah²¹ jnoh¹ tsɨ́³ tsáu², sa³jun³ hí¹ jan² yáh³ tiá² hin² má²ca³má¹can¹³ jnoh¹.
2 Pedimos que vocês nos acolham em seu coração. Não tratamos ninguém com injustiça, não prejudicamos ninguém, não exploramos ninguém.
3 Jun³juáh¹³ hi³hliá² cué²³ jná¹³ tso³ yáh³ hi³ juanh³² jná¹³ jáɨ¹³ nɨ́², quí¹ la³ cun³ hi³ má²cá²juánh³² jná¹³ jáun² jmɨ́¹tin² hi³ uá¹ hi³ ziáun² dí² cu³lɨ²¹, uá¹ hi³ jún³ dí² cu³lɨ²¹, cun³ má²hu²¹ jáun² bíh¹ tsɨn³² jná¹³ quián¹³ hnoh².
3 Não falo para condenar vocês. Porque eu já disse que vocês estão em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 Cáun² tán¹ bíh¹ nio² tsɨn³² jná¹³ hi³ ca³tɨn¹ hnoh², jɨ³ hi³ jlánh¹ tsah¹ jná¹³ siáh³.
4 Estou sendo bem franco com vocês e tenho muito orgulho de vocês. Sinto-me grandemente confortado e transbordo de alegria em meio a toda a nossa tribulação.
5 quí¹ tson² bíh¹ la³ cun³ jmɨ́¹ cuo¹ jnoh¹ hué³² Macedonia lá², hí¹ cónh³ yáh³ tiá² má²ca³cué³ jmáɨ¹ hi³ tauh¹³ jnoh¹ tie³, tɨ³la³ tɨ³ hlá² tɨ³ nɨ́² bíh¹ ca³lɨ³ zia³² uu³mí²tsɨ³², hniéi² bíh¹ ca³lɨ³ zia³² la³ cu³ la³ jéin³ quiú¹³ jnoh¹, jɨ³ hi³ lɨ́¹ hú¹ cóh²¹ siáh³ tsɨ́³ jnoh¹ lɨ³.
5 Porque, quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum alívio. Pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 Tɨ³la³ Dió³² má¹ná¹, Tsá² cue³² pí³ hñu³ tsɨ́³ tsá² tiú²uú² tiá³ nio² tsɨ́³, ca³chá³ tsú² re² tsɨ́³ jnoh¹ cun³quionh³ hi³hliá² cuanh³ jáun² Tito ñí¹ lá².
6 Porém Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito.
7 Tɨ³la³ jun³juáh¹³ cun³ jmáh³ hi³hliá² cuanh³ jáun² yáh³ tsú², quí¹ jɨ³ hi³hliá² jlánh¹ re² má²nio² tsɨ́³ tsú² hnga² jmɨ́¹ cuanh²¹ bíh¹ hi³ ca³jmuh³ hnoh². Ca³chá³ tsú² ñí¹con² jnoh¹ hi³ hnoh² jlánh¹ hen² honh² hi³ jɨe¹ náh² siáh³ jnoh¹, hi³ ca³chá³ tsú² siáh³ hi³ hnoh² ca³ta³no¹ hlah³ honh² ca³tɨ²¹ hi³ jmɨ́¹ lɨ́³ jáun², jɨ³ hi³ haɨn²¹ náh² siáh³ re² tɨ³ con² jná¹³. Jmɨ́¹ ca³chá³ tsú² jáun² jáɨ¹³ nɨ́² né³, tɨ³ lɨ³mí¹ ca³lɨ³ hiún² bíh¹ tsɨn³² jná¹³.
7 E não somente com a chegada dele, mas também pelo consolo que recebeu de vocês. Ele nos falou da saudade, do pranto e do zelo que vocês têm por mim, aumentando, assim, a minha alegria.
8 Jáun² uá¹jinh¹ hlah³ ca³ta³no¹ honh² hnoh² cun³quionh³ sí² hi³ ca³zéin³² jná¹³ jáun² jmɨ́¹tin², tiú²uú² hlaɨh³ jéin³² yáh³ jná¹³ ta³né³². Quí¹ uá¹jinh¹ jmɨ́¹ jéin³² jná¹³ ca³lá² hlah³ jmɨ́¹tin² cun³ñí¹ hi³ ca³ta³no¹ cu³tiá³ hlah³ honh² hnoh² cun³quionh³ sí² jáun²,
8 Porque, mesmo que eu tenha entristecido vocês com a minha carta, não me arrependo — embora já tenha me arrependido, pois vi que aquela carta os deixou tristes, ainda que por breve tempo.
9 tɨ³la³ ta³né³² má¹ná¹, má²hiún² bíh¹ tsɨn³² jná¹³ quí¹ cun³ñí¹ hi³ ca³zah¹ hnoh² jmɨ́¹ honh² jmɨ́¹ ca³ta³no¹ jáun² hlah³ honh² náh²; quí¹ jun³juáh¹³ hi³ ca³lɨ³ hiún² tsɨn³² jná¹³ yáh³ hi³ ca³ta³no¹ hlah³ honh² hnoh². Quí¹ la³ cun³ hi³ hnió³ Dió³² bíh¹ ca³ta³no¹ hlah³ honh² hnoh², hi³ jáun² hí¹ cáun² hi³ hlah³ tiá² la³ ca³jmú¹³ yáh³ jnoh¹ ñí¹con² hnoh² cun³quionh³ sí² jáun².
9 Mas agora me alegro, não porque vocês ficaram tristes, mas porque essa tristeza os levou ao arrependimento. Pois vocês foram entristecidos segundo Deus, para que, de nossa parte, não sofressem nenhum dano.
10 Quí¹ nɨ́¹juáh³ tá²no¹ hlah³ tsɨ́³ tsú² la³ cun³ hi³ hnió³ Dió³², jáun² za² bíh¹ jmɨ́¹ tsɨ́³ tsú², hi³ jáun² cun³quionh³ la³ jáun² bíh¹ liáun²³ tsú², hi³ jáun² tiá² lin¹ hniáuh³² yáh³ hi³ jeinh²¹ tsú² hlah³; tɨ³la³ tsá² cáun² lɨ́¹ nio² hlah³ tsɨ́³ la³ cun³ qui³ lɨ́²³ quioh²¹ jan² tsá²mɨ³cuóun² má¹ná¹, tsá² la³ hí³ dá² jún³ bíh¹.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 Jmɨ́¹ ca³ta³no¹ jáun² hlah³ honh² hnoh² la³ cun³ hi³ tɨ³² tsɨ́³ Dió³², ¡sá¹nɨ́² jɨe³ né³ he³ ca³lɨ́n¹³ náh²! Cun³ñí¹ hi³ jáun² bíh¹ ca³ma³quien¹³ hnoh² jáɨ¹³ jáun² jɨ³ hi³ ca³cuéh¹ náh² jú¹ tson² la³ cun³ hi³ jmɨ́¹ má²ca³jmuh³ náh²; hi³ ca³míh³ siáh³ honh² hnoh² jɨ³ hi³ ca³ta³hú¹ cóh²¹ honh² hnoh². Ja³bí¹ ca³héih³ náh² honh² ñí¹con² jná¹³, hi³ ca³lɨ³ hiún² siáh³ honh² náh² hi³ má¹tson¹³ náh² tsá² ca³jmú³ hí³ hi³ hlah³. Cun³quionh³ la³jɨ́³² hi³ nɨ́² má²ca³ma³jnia¹³ hnoh² hi³ tiá² tso³ la³ hauh³² yáh³ náh² ca³tɨ²¹ hi³ jáun².
11 Vejam quanto cuidado produziu em vocês o fato de serem entristecidos segundo Deus! Que defesa, que indignação, que temor, que saudade, que zelo, que desejo de punir o culpado! Em tudo vocês se mostraram inocentes neste assunto.
12 Hi³ jáun² né³, sí² hi³ ca³zéin³² jná¹³ jáun² ñí¹con² hnoh², jun³juáh¹³ ca³jmú³² jná¹³ hi³ ca³tɨn¹ jmáh³la³ tsá² ca³jmú³ hí³ tso³ yáh³, sa³jun³ hi³ ca³tɨn¹ tsá² ca³jmú³ tsú² hí³ hi³ hlah³ ñí¹con² siáh³, tɨ³la³ ca³zéin³² jná¹³ sí² jáun² hi³ jáun² lɨ³tsɨn² hnoh² ta³ ñí¹ Dió³² hi³ tson² bíh¹ cu³tí³ hnau³ náh² jnoh¹.
12 Portanto, embora eu tenha escrito aquela carta, não foi por causa daquele que fez o mal, nem por causa daquele que sofreu a afronta, mas para que fosse manifesto entre vocês, diante de Deus, o cuidado que vocês têm por nós.
13 Cun³ñí¹ hi³ jáun² né³, ca³ta³no¹ re² tsɨ́³ jnoh¹.
13 Foi por isso que nos sentimos consolados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, porque todos vocês trouxeram refrigério ao espírito dele.
14 Tiá² ca³jmuh³ yáh³ hnoh² hi³ tá¹zanh¹ jná¹³ hua³heih²¹ ñí¹con² Tito quí¹hliá² ca³juo³ jná¹³ tsú² hi³ hnoh² tsá² jlánh¹ tɨ³² tsɨn³² jná¹³. Tɨ³la³ la³jmɨ́¹ má²ca³lɨ³ tson² la³jɨ́³² hi³ má²ca³juáh¹³ jnoh¹ ñí¹con² hnoh², la³ jáun² bíh¹ má²ca³lɨ³ tson² siáh³ uá²jaɨ³² la³jɨ́³² jáɨ¹³ hi³ ca³za¹³ jnoh¹ jáun² Tito jmɨ́¹ ca³ma³quien¹³ jnoh¹ hnoh² ñí¹con² tsú².
14 Porque, se falei a ele com certo orgulho a respeito de vocês, não fiquei envergonhado. Pelo contrário, como tudo que falamos a vocês era verdade, também os elogios que, na presença de Tito, fizemos a respeito de vocês se mostraram verdadeiros.
15 Hi³ jáun² hí³ né³, tɨ³ lɨ³mí¹ má²hniau³ lɨ́n³² bíh¹ hnoh² nɨ́¹ má¹tsau³² tsɨ́³ hi³ jlánh¹ re² ca³ma³tih²¹ hnoh² la³jɨ́³² hi³ ca³juáh³ tsú², jɨ³ hi³ ca³jmuh³ hnoh² siáh³ tsɨ́¹juɨ́³ náh² jmɨ́¹ ca³hen³ náh² tsú², hi³ ca³la³ hi³ juénh² náh².
15 E o grande afeto que ele tem por vocês aumenta cada vez mais, quando ele se lembra da obediência de todos vocês, de como o receberam com temor e tremor.
16 Jlánh¹ lɨ́²hiún² tsɨn³² jná¹³ quí¹hliá² lɨ́²³ nio² cáun² tsɨn³² jná¹³ hi³ ca³tɨn¹ hnoh² ca³tɨ²¹ lɨ³ua³ cáun² hi³ zia³².
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vocês.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.