Atos 20
Ɨ niuucari tɨ jejcua, tɨ ajta jɨme'en ra'axa a'ɨjna ɨ tavastara'a, ɨ Cɨriistu'u tɨ ji'i Jesús tɨ̀ tu'irájtuaa (CRNNT) vs ARA
1 Tɨ́ꞌɨj antipuáꞌarecaꞌa ɨ́ mej huaúritziite, Pablo pu huaꞌutajé ɨ́ mej téꞌatzaahuateꞌe tɨ ij aꞌɨ́ɨn aꞌatzu caꞌaníjraꞌa huaꞌutáꞌan mej mi caí ruxɨeemɨ́jteꞌe. Aj pu i huaꞌiréꞌechuiixɨ seɨj ajta seɨj, ajta huaꞌutateújte. Tɨꞌɨquí áꞌuraa u Macedonia.
1 Cessado o tumulto, Paulo mandou chamar os discípulos, e, tendo-os confortado, despediu-se, e partiu para a Macedônia.
2 Nainjapua pu huáꞌumuaarecaꞌa matɨ́j menaꞌa titeechéejmeꞌecaa aꞌɨ́mej ɨ́ íꞌihuaamuaꞌameꞌen. Jéꞌecan pu caꞌaníjraꞌa huaꞌutáꞌa aꞌɨ́jna jɨmeꞌe ɨ́ tɨ jɨ́n tihuaꞌutáꞌixaa. Ajta áꞌiyen, aꞌuun aꞌaráꞌa aꞌujna u Grecia.
2 Havendo atravessado aquelas terras, fortalecendo os discípulos com muitas exortações, dirigiu-se para a Grécia,
3 Aꞌuu pu ayén áꞌatee aꞌachú cumu huaíca máxcɨraꞌi.
3 onde se demorou três meses. Tendo havido uma conspiração por parte dos judeus contra ele, quando estava para embarcar rumo à Síria, determinou voltar pela Macedônia.
4 Aꞌɨ́ɨ mú aꞌucɨ́j jamuan, aꞌɨ́jna ɨ́ Sópater tɨ yaujraꞌan púꞌeen aꞌɨ́jna ɨ́ Pirro. Aꞌuu pu éꞌemeꞌecan aꞌɨ́jna ɨ́ Sópater u Berea. Aꞌɨ́ɨ mú majta aꞌucɨ́j aꞌɨ́jna ɨ́ Aristarco, ajta ɨ́ Segundo, ɨ́ mej Tesalónica éꞌeche. Gayo pu ajta áꞌuraa aꞌuun tɨ Derbe éꞌemeꞌecan. Aꞌɨ́ɨ mú majta aꞌucɨ́j aꞌɨ́jna ɨ́ Timoteo, ajta aꞌɨ́jna ɨ́ Tíquico, ajta Trófimo. Aꞌuu mú éꞌemeꞌecan aꞌu tɨ huatacáꞌa u Asia.
4 Acompanharam-no [até à Ásia] Sópatro, de Bereia, filho de Pirro, Aristarco e Secundo, de Tessalônica, Gaio, de Derbe, e Timóteo, bem como Tíquico e Trófimo, da Ásia;
5 Aꞌɨ́ɨ mú ɨ́ taꞌihuaamuaꞌa án eꞌejráꞌasecaꞌa. Majta meꞌɨ́n, aꞌúu mú nuꞌu tajeꞌechuꞌeveꞌe muáꞌajuꞌun itejmi aꞌujna chajtaꞌa u Troas.
5 estes nos precederam, esperando-nos em Trôade.
6 Teajta iteen, tɨ́ꞌɨj teꞌupuáꞌarecaꞌa ɨ́ mej tiuꞌuyéꞌeste meꞌɨ́jna jɨmeꞌe ɨ́ mej racuaꞌaca ɨ́ pan tɨ caí levadura ranaxca, aꞌúu tu eꞌeráacɨ aꞌujna Filipos ɨ́ baarcu jetze. Anxɨ́j xɨcaj tu jetze aꞌaráꞌa aꞌujna Troas. Aꞌuu tu huajáꞌuteu ɨ́ seica. Teajta iteen, aꞌúu tu áꞌatee aráhuaꞌapua xɨcaj.
6 Depois dos dias dos pães asmos, navegamos de Filipos e, em cinco dias, fomos ter com eles naquele porto, onde passamos uma semana.
7 Tɨ́ꞌɨjtá tejaꞌuréꞌene ɨ́ seɨ́j xɨcájraꞌa jetze, aꞌɨ́ɨ mú tiújseɨj mej mi huaꞌuréꞌeꞌɨꞌɨpɨꞌiteꞌen ɨ́ pan. Ajta aꞌɨ́ɨ pu tihuaꞌumuáꞌate aꞌɨ́jna ɨ́ Pablo. Aꞌiné ayée pu tiúꞌuxeꞌeveꞌecaꞌa tɨ áꞌuraꞌani ɨ́ seɨ́j xɨcájraꞌa jetze tɨ raꞌitéꞌase, aúcheꞌe pu tihuáꞌaꞌixaateꞌecaꞌa ajta jáꞌitaꞌa tɨ́caꞌɨmua.
7 No primeiro dia da semana, estando nós reunidos com o fim de partir o pão, Paulo, que devia seguir viagem no dia imediato, exortava-os e prolongou o discurso até à meia-noite.
8 Aꞌuu mú tiújseɨj aꞌánna ɨmuá cuaartu jetze, tɨ tiúꞌujhuaica. An pu úꞌutaaca jeíhua ɨ́ cantiiraꞌa.
8 Havia muitas lâmpadas no cenáculo onde estávamos reunidos.
9 Ajta aꞌúu pu huiracatii temuaij tɨ ayén ántehuaacaꞌa tɨjɨ́n Eutico. An pu aveꞌeréꞌeyeijxɨ tɨ anacun.
9 Um jovem, chamado Êutico, que estava sentado numa janela, adormecendo profundamente durante o prolongado discurso de Paulo, vencido pelo sono, caiu do terceiro andar abaixo e foi levantado morto.
10 Aj pu i acájraa aꞌɨ́jna ɨ́ Pablo. Tɨ́ꞌɨj i raꞌavéꞌevii aꞌɨ́jna ɨ́ temuaij tɨꞌɨrí mɨꞌɨchi. Tɨꞌɨquí ruꞌihuaamuaꞌa ayén tiuꞌutáꞌixaa tɨjɨ́n:
10 Descendo, porém, Paulo inclinou-se sobre ele e, abraçando-o, disse: Não vos perturbeis, que a vida nele está.
11 Aj pu i ajtahuaꞌa antíraa ɨ́ chiꞌij jetze. Huaꞌuréꞌeꞌɨꞌɨpɨꞌite ɨ́ pan. Matɨ́ꞌɨj mi ráacua. Temuaꞌa pu tiuꞌutáxaꞌii tɨ tihuáꞌaꞌixaateꞌe. Tapuáꞌarijmeꞌeca pu áꞌuraa.
11 Subindo de novo, partiu o pão, e comeu, e ainda lhes falou largamente até ao romper da alva. E, assim, partiu.
12 Ajta aꞌɨ́ɨn ɨ́ temuaij, ruurican mú aꞌuvíꞌitɨ. Jéꞌecan mú naa tiuꞌutaújtemuaꞌave.
12 Então, conduziram vivo o rapaz e sentiram-se grandemente confortados.
13 Teajta iteen, taꞌanáatéꞌe tu áꞌujuꞌun. Tetɨ́ꞌɨj ti baarcu jetze atéecɨ. Aꞌuu tu aꞌaráꞌa teꞌújna Asón, tej ti yeꞌeráviꞌitɨn teꞌɨ́jna ɨ́ Pablo, aꞌiné ruꞌɨcán pu eꞌeráyeꞌimɨjcaꞌa.
13 Nós, porém, prosseguindo, embarcamos e navegamos para Assôs, onde devíamos receber Paulo, porque assim nos fora determinado, devendo ele ir por terra.
14 Tetɨ́ꞌɨj ráateu teꞌɨ́jna ɨ́ Pablo teꞌújna Asón, tɨꞌɨqui ta jamuan ateájraa ɨ́ baarcu jetze. Tetɨꞌɨjta ti aꞌucɨ́j aꞌujna jáꞌahuaꞌa u Mitilene.
14 Quando se reuniu conosco em Assôs, recebemo-lo a bordo e fomos a Mitilene;
15 Aꞌuu tu huiráacɨ.
15 dali, navegando, no dia seguinte, passamos defronte de Quios, no dia imediato, tocamos em Samos e, um dia depois, chegamos a Mileto.
16 Ayee tu huarɨ́j aꞌiné Pablo pu raaxɨ́ꞌepɨꞌɨntare tɨ caí aꞌuun aꞌatanén aꞌujna Éfeso. Capu ajta eꞌetéerimɨꞌɨcaꞌa aꞌujna aꞌuun tɨ huatacáꞌa u Asia. Caꞌanacan pu u aꞌuránejmɨꞌɨcaꞌa aꞌujna Jerusalén, tɨ puaꞌa nuꞌu íꞌirɨꞌɨristan tej teꞌuun aꞌutéꞌuucaꞌa matɨ́ꞌɨj tíꞌiyesten meꞌɨ́jna jɨmeꞌe mej raꞌutámuaꞌaree tɨ ari ayén teuumé anxɨ́j tamuáamuataꞌa xɨcaj.
16 Porque Paulo já havia determinado não aportar em Éfeso, não querendo demorar-se na Ásia, porquanto se apressava com o intuito de passar o dia de Pentecostes em Jerusalém, caso lhe fosse possível.
17 Aꞌuu pu aꞌutevée u Mileto, tɨ́ꞌɨj Pablo huaꞌutaꞌaíjtacaꞌa mej u aꞌuvéꞌejuꞌun ɨ́ vaujsi ɨ́ mej huáꞌa jetze ajtémeꞌecan aꞌɨ́mej ɨ́ mej tiújseꞌɨrihuaꞌa aꞌujna u Éfeso.
17 De Mileto, mandou a Éfeso chamar os presbíteros da igreja.
18 Matɨ́ꞌɨj mi meꞌɨ́n vaujsi á eꞌiréꞌene. Aj pu i ayén tihuaꞌutáꞌixaa tɨjɨ́n:
18 E, quando se encontraram com ele, disse-lhes: Vós bem sabeis como foi que me conduzi entre vós em todo o tempo, desde o primeiro dia em que entrei na Ásia,
19 Ayee nu hui tíꞌijvaɨreꞌe ɨ́ tavástaraꞌa tzáahuatiꞌiraꞌa jɨmeꞌe. Canu áꞌantzaahuateꞌe neꞌíjna jɨmeꞌe sino nehuányeinixɨ neꞌɨ́jna jɨmeꞌe nejáꞌamuachaꞌɨj. Neajta, jeíhua nu tiuꞌutése neꞌɨ́jna jɨmeꞌe mej aꞌij puaꞌa tinaatajé.
19 servindo ao Senhor com toda a humildade, lágrimas e provações que, pelas ciladas dos judeus, me sobrevieram,
20 ’Canu jaꞌanáj áꞌatura nej caí tejáꞌamuaꞌixaateꞌe tiꞌitɨj tɨ amuaatévaꞌɨri múꞌejmi. Netejáꞌamuaꞌitii neꞌújna teyujtaꞌa, neajta neꞌújna áꞌamuache.
20 jamais deixando de vos anunciar coisa alguma proveitosa e de vo-la ensinar publicamente e também de casa em casa,
21 Netihuaꞌutáꞌixaa neꞌɨ́mej ɨ́ mej Israél jetze ajtémeꞌecan, neajta neꞌɨ́mej ɨ́ mej seɨj chuéjraꞌa japua éꞌemeꞌecan, tɨ ayén tiúꞌujxeꞌeveꞌe mej seɨcɨé tiúꞌumuaꞌati ɨ́ Dios jemi, majta ráꞌantzaahuateꞌen meꞌɨ́jna ɨ́ tavástaraꞌa ɨ́ Jesús aꞌɨ́jna tɨ Dios án yáꞌujra ɨ́ ɨpuari japua.
21 testificando tanto a judeus como a gregos o arrependimento para com Deus e a fé em nosso Senhor Jesus [Cristo].
22 ’Tɨ́j ajta íjii, aꞌúu nu hui Jerusalén aꞌuméꞌe naꞌame neꞌɨ́jna jɨmeꞌe tɨ aꞌɨ́ɨn xɨéjniuꞌucareꞌaraꞌan ɨ́ Dios ayén tinaataꞌaíj. Canu xáahuí ramuaꞌaree aꞌij tɨ tiꞌitɨ́j muꞌu nejéꞌeruuren.
22 E, agora, constrangido em meu espírito, vou para Jerusalém, não sabendo o que ali me acontecerá,
23 Aꞌij nuꞌu xaa muaꞌaree, tɨ aꞌɨ́ɨn xɨéjniuꞌucareꞌaraꞌan ɨ́ Dios amuacaícan ayén tinaatáꞌixaa yee aꞌu tɨ naꞌa tɨ huachájtaꞌajme, aꞌúu mú nuꞌu neꞌiteánajsin. Ayee nej nuꞌu tirajpuaíitzi naꞌame.
23 senão que o Espírito Santo, de cidade em cidade, me assegura que me esperam cadeias e tribulações.
24 ’Capu amɨ́n aꞌij, capu ne jetze ruxeꞌeveꞌe ineetzi. Ajta netevi, capu tiꞌitɨj ranajche ineetzi jemi. Aꞌii nuꞌu hui niyen tíꞌijxeꞌeveꞌe, nej raꞌantícɨꞌɨti nej huáraꞌani íiyen chaanaca japua, neajta raꞌaráꞌasten neꞌɨ́jna jɨmeꞌe ɨ́ Dios tɨ ayén tinaaꞌíjca nej tihuaꞌutáꞌixaateꞌen ɨ́ teɨte ɨ́ niuucari jɨmeꞌe tɨ jetzen ráꞌaxa ɨ́ Dios, tɨ́ꞌij aꞌɨ́ɨn tihuaꞌutáꞌuuniꞌi ruxɨ́ꞌeviꞌiraꞌa jɨmeꞌe.
24 Porém em nada considero a vida preciosa para mim mesmo, contanto que complete a minha carreira e o ministério que recebi do Senhor Jesus para testemunhar o evangelho da graça de Deus.
25 ’Mɨ́ seajta múꞌeen, nej áꞌamuajemi áꞌucheꞌecaneꞌe áꞌayeꞌi, neajta jáꞌamuaꞌixaateꞌe jɨ́meꞌen ɨ́ Dios tɨ nainjapua tíꞌaijta, íiyen chaanaca japua, ajta u ta japua. Ayee nu tíꞌijmuaꞌaree sej caí chéꞌe jaꞌanáj neseijran ineetzi.
25 Agora, eu sei que todos vós, em cujo meio passei pregando o reino, não vereis mais o meu rosto.
26 — ausente —
26 Portanto, eu vos protesto, no dia de hoje, que estou limpo do sangue de todos;
27 — ausente —
27 porque jamais deixei de vos anunciar todo o desígnio de Deus.
28 ’Rɨ́ꞌɨ xuꞌu múꞌeen mɨ ru tzajtaꞌa. Seajta rɨ́ꞌɨ xuꞌu huáꞌa jetze aꞌɨ́mej ɨ́ teɨte Dios tɨ tejámuaꞌíjca. Setáꞌaj huáꞌuchaꞌɨɨn naíjmiꞌica ɨ́ mej tiújseꞌɨri ɨ́ Dios jemi, ɨ́ tɨ huáꞌunanai ɨ́ rutevij jɨmeꞌe aꞌɨ́jna ɨ́ Jesús.
28 Atendei por vós e por todo o rebanho sobre o qual o Espírito Santo vos constituiu bispos, para pastoreardes a igreja de Deus, a qual ele comprou com o seu próprio sangue.
29 ’Ayee nu nee tíꞌijmuaꞌaree netɨ́ꞌɨj áꞌuraꞌani, seica mú aꞌuvéꞌejuꞌu muáꞌajuꞌun múꞌeetzi tzajtaꞌa mej miyen ꞌeen matɨ́j ɨ́ɨraꞌave titeꞌuteáruꞌipi huáꞌa tzajtaꞌa ɨ́ yeꞌemuaate. Camu tíhuaꞌutáꞌuuniꞌira ɨ́ mej téꞌatzaahuateꞌe.
29 Eu sei que, depois da minha partida, entre vós penetrarão lobos vorazes, que não pouparão o rebanho.
30 Majta seica mú aꞌamua tzajtaꞌa huataseíjreꞌesin. Huaꞌitzi mú jɨ́n tejáꞌamuamuaꞌaten mej mi amuájseɨreꞌen múꞌejmi ɨ́ ru jemi.
30 E que, dentre vós mesmos, se levantarão homens falando coisas pervertidas para arrastar os discípulos atrás deles.
31 ’Naa xuꞌu rɨ́ꞌɨ múꞌeen. Aꞌɨ́j xu autámuaꞌaree, tɨꞌɨrí ayén teuumé huaíca nineꞌiraꞌa nej tejáꞌamuaꞌixaateꞌe seɨ́j neajta seɨ́j nain tújcaꞌari tzajtaꞌa, nain tɨ́caꞌari tzajtaꞌa, niyen ni teꞌicányéꞌineꞌe aꞌamua jɨmeꞌe.
31 Portanto, vigiai, lembrando-vos de que, por três anos, noite e dia, não cessei de admoestar, com lágrimas, a cada um.
32 ’Neajta íjii, netejáꞌamuaꞌijcateꞌe ɨ́ Dios jemi, neꞌɨ́jna jɨmeꞌe ɨ́ niuucari tɨ jetzen ráꞌaxa aꞌachú tɨ caj titaatapuaíjveꞌesin ɨ́ Dios. Aꞌíjna ɨ́ niuucari pu amuaatáꞌasin ɨ́ caꞌaníjraꞌa, ajta amuaatáꞌasin sej aꞌutéꞌe xáꞌaraꞌani huáꞌa jamuan ɨ́ tɨ Dios ruseɨ́j huaꞌavéꞌejajpuacaꞌa.
32 Agora, pois, encomendo-vos ao Senhor e à palavra da sua graça, que tem poder para vos edificar e dar herança entre todos os que são santificados.
33 ’Canu jaꞌanáj niyen tíꞌijxeꞌeveꞌecaꞌa nej raꞌancuréꞌan huáꞌa tumin, canu neajta ɨ́ tihuáꞌacɨɨxu aꞌɨ́mej ɨ́ neꞌihuaamuaꞌa.
33 De ninguém cobicei prata, nem ouro, nem vestes;
34 Ayee xu hui seajta tíꞌijmuaꞌaree nej huaténvaɨ nemuajcaꞌa jɨmeꞌe, neajta niyen cheꞌatá nenaꞌa tihuaꞌutévaɨ aꞌɨ́mej ɨ́ mej nej jamuan áꞌujujhuaꞌaneꞌe.
34 vós mesmos sabeis que estas mãos serviram para o que me era necessário a mim e aos que estavam comigo.
35 Nain nu hui jɨ́n tiuꞌumuárɨej, neajta nu amuáꞌitɨiriꞌi tɨ ayén tiúꞌujxeꞌeveꞌe aꞌɨ́jna jɨmeꞌe tej huaꞌutévaɨreꞌen ɨ́ mej caí aꞌij tíꞌijviicuaꞌi.
35 Tenho-vos mostrado em tudo que, trabalhando assim, é mister socorrer os necessitados e recordar as palavras do próprio Senhor Jesus: Mais bem-aventurado é dar que receber.
36 Tɨ́ꞌɨj ayén tihuaꞌutaꞌixáateꞌe, aj pu i Pablo títunutacaꞌa huáꞌa jamuan aꞌɨ́mej ɨ́ vaujsi. Ajta raatéjhuau ɨ́ Dios jemi.
36 Tendo dito estas coisas, ajoelhando-se, orou com todos eles.
37 Naíimiꞌi mú ruꞌiréꞌechuixɨ, majta tiujyeínejraa.
37 Então, houve grande pranto entre todos, e, abraçando afetuosamente a Paulo, o beijavam,
38 Aꞌii pu aꞌɨ́ɨn púꞌeen ɨ́ niuucari tɨ raataxájtacaꞌa tɨ jaítzeꞌe aꞌij puaꞌa huaꞌutáꞌa yee mej nuꞌu caí chéꞌe jaꞌanáj méꞌe yéꞌeseijran. Aj mú mi u áꞌujuꞌun jamuan aꞌu tɨ eꞌeteájraa ɨ́ baarcu jetze.
38 entristecidos especialmente pela palavra que ele dissera: que não mais veriam o seu rosto. E acompanharam-no até ao navio.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.