2 Coríntios 7

Ɨ niuucari tɨ jejcua, tɨ ajta jɨme'en ra'axa a'ɨjna ɨ tavastara'a, ɨ Cɨriistu'u tɨ ji'i Jesús tɨ̀ tu'irájtuaa (CRNNT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Aꞌiné Dios pu ayén teꞌataújratziiriꞌi, múꞌeen taꞌihuaamuaꞌa ɨ́ tej jáꞌamuaxeꞌeveꞌe, tichéꞌe tiyen mé tirúurɨeeni tɨ́j naꞌa tɨ ayén tíꞌitaxanaꞌavisteꞌe, tɨ aꞌɨ́jna jetze airánineica ɨ́ tatevij jetze nusu ɨ́ ta tzajtaꞌan, tej ti raanaíjmireꞌen aꞌɨ́jna tɨ titaꞌaturáateꞌe tej ti rɨꞌéeneꞌecán jɨ́n huateáturan ɨ́ Dios jemi. Tetaꞌaj tiyen huárɨni teꞌɨ́jna jɨmeꞌe tɨ Dios ayén huateúraꞌate itejmi jemi.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 Caxu raꞌantánaamuan ɨ́ áꞌamuaxɨejniuꞌuca itejmi jemi, aꞌiné catu aꞌij puaꞌa amuáaruu. Catu teajta jaꞌatɨ caꞌaníjraꞌa huatáꞌa tɨ ij aꞌij puaꞌa tiꞌitiújchaꞌɨɨ. Jee xaa neꞌu, catu jaꞌatɨ tiuꞌuhuáꞌitze tej ti tiꞌitɨj jɨ́n huatétavaɨreꞌen.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Canu niyen tejáꞌamuaꞌixaateꞌe nej ni tiꞌitɨj jɨ́n amaꞌuxɨ́jteꞌen. Canu aꞌatzu, aꞌiné nuꞌuri niyen tejamuáꞌixaa tej tiyen áꞌatacaꞌane múꞌejmi jemi, tɨ puaꞌa tiyen naímiꞌi huácuiꞌini nusu tiyen naímiꞌi ruuri huateáturan.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Jéꞌecan nu nexɨéehua tejáꞌamuaꞌixaateꞌe, canu aꞌij tíꞌitziɨɨneꞌe nenaꞌa. Jéihua nu áꞌantzaahuateꞌe múꞌejmi jɨmeꞌe, neajta jeíhua nu rɨ́ꞌɨ téꞌenemuaꞌate. Neajta huápɨꞌɨ nu netémuaꞌaveꞌe nain jɨmeꞌe ɨ́ tej rajpuaíjtzi.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Mɨ teajta iteen, tetɨ́ꞌɨj teꞌuun aꞌaráꞌa u Macedonia, capu aꞌatzu huatárɨꞌɨristarecaꞌa tej huátaseꞌupeꞌen, sino teen tu rajpuaíjtzicaꞌa nain jɨmeꞌe, tɨ́j naꞌa tɨ ayén titáaruu. Jéꞌecan tu áꞌaviicuaꞌireꞌecaꞌa huáꞌa jemi ɨ́ teɨte, teajta tíꞌitziɨɨneꞌecaꞌa ɨ́ tatzajtaꞌa.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Ajta aꞌɨ́ɨn ɨ́ Dios tɨ rɨ́ꞌɨ huaꞌanrúꞌureꞌe áꞌayeꞌi ɨ́ mej aꞌij téꞌujmuaꞌate, aꞌɨ́ɨ pu ayén rɨ́ꞌɨ táaruu aꞌɨ́jna jɨmeꞌe tɨ aꞌɨ́ɨn yé uvéꞌene ɨ́ Tito.
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 Ayee pu xaa aꞌɨ́jna jɨ́n rɨ́ꞌɨ táaruu, ajta aꞌɨ́jna jɨmeꞌe tɨ aꞌɨ́ɨn Tito ajta rɨ́ꞌɨ táaruu ajta aꞌɨ́jna jɨmeꞌe sej amuacaí rɨ́ꞌɨ ráaruu aꞌɨ́jna ɨ́ taꞌihuaaraꞌa. Aꞌɨ́ɨ pu xaa titaatáꞌixaa múꞌejmi jɨmeꞌe, sej nuꞌu jeíhua huápɨꞌɨ siyen tíꞌijxeꞌeveꞌe sej naaseíj, sej nuꞌu temuaꞌa seajta tiújxɨeemɨjteꞌe, ajta nuꞌu temuaꞌa múꞌejmi jetze ruxeꞌeveꞌe aꞌij tɨ tíꞌinevaɨreꞌe ineetzi. Aꞌɨ́j nu jɨ́n jaítzeꞌe huatántemuaꞌave.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Mɨ neajta inee, capu chéꞌe aꞌij puaꞌa neꞌase nej niyen amuaatéxɨeemɨjte neꞌɨ́jna jɨmeꞌe aꞌij nej tejámuaatáꞌitɨiiriꞌi. Amuacaí pu xaa, aꞌij puaꞌa néꞌasejcaꞌa, aru capu chéꞌe, aꞌiné aꞌatzu puꞌu áꞌatee sej ruxɨeemɨjteꞌecaꞌa.
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 Mɨ ajta, canu neꞌɨ́jna jɨ́n netémuaꞌaveꞌe neꞌɨ́jna jɨmeꞌe sej huataújxɨeemɨste, sino aꞌɨ́j nu jɨ́n nenaꞌa netémuaꞌaveꞌe sej siyen huataújxɨeemɨste sej si seɨcɨé tiꞌitiújchaꞌɨɨcaꞌa. Ayee pu xaa neꞌu aꞌij puaꞌa amuaatáꞌa sej si siyen huataújxɨeemɨsteꞌen jemin ɨ́ Dios. Aꞌɨ́j pu jɨ́n, catu tajɨ́ɨmuaꞌa tenaꞌa puaíjtzi amuaatáꞌa.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Jee xaa neꞌu. Tɨ puaꞌa jaꞌatɨ ayén huataújxɨeemɨsteꞌen ɨ́ Dios jemi tɨ ij seɨcɨé tiꞌitiújchaꞌɨɨcaꞌa, capu xaa aꞌij puaꞌa tiraatáꞌasin, sino Dios pu ruꞌirátuaasin. Naꞌari tɨ puaꞌa jaꞌatɨ ayée naꞌa ruxɨeemɨ́jteꞌe matɨ́j aꞌɨ́ɨme ɨ́ mej yen japuan seijreꞌe ɨ́ chaanaca, ayée pu tejaꞌuréꞌenejsin tɨ auupuáꞌare.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Aru casiꞌi múꞌeen, aꞌij tɨ tejamuáaruu aꞌɨ́jna jɨmeꞌe sej siyen huataújxɨeemɨsteꞌen ɨ́ Dios jemi. Huápɨꞌɨ pu caꞌaníjraꞌa amuaatáꞌa sej ráahuauni ɨ́ tɨ jɨ́n Dios tejámuaatáꞌuuniꞌi. Jéꞌecan xu huataníniuꞌucacucaꞌa seꞌɨ́jna jɨmeꞌe tɨ aꞌij puaꞌa éeneꞌe. Jéꞌecan xu seajta tíꞌitziɨɨneꞌecaꞌa seꞌɨ́jna jɨmeꞌe tɨ aꞌamuacɨꞌɨtíicheꞌe ɨ́ puaíjtzi. Seajta jéꞌecan huápɨꞌɨ áꞌujcaꞌanejcaꞌa ineetzi jɨmeꞌe, seajta huápɨꞌɨ xu aꞌij téꞌujmuaꞌate. Múꞌeen xu seajta temuaꞌa naa puaíjtzi raatáꞌa aꞌɨ́jna tɨ aꞌij puaꞌa rɨjcaa. Ijii tu xaa tiyen ramuaꞌaree sej caí tiꞌitɨ jɨ́n auteájturaa aꞌɨ́jna jɨmeꞌe tɨ aꞌij puaꞌa éeneꞌe.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 Aꞌɨ́j pu jɨ́n temuaꞌa tiuꞌutévaɨ ɨ́ nej amuaataꞌítiꞌiriꞌi. Mɨ neajta inee, canu neꞌɨ́jna jɨ́n amuaataꞌítiꞌiriꞌi neꞌɨ́jna jɨmeꞌe ɨ́ jaꞌatɨ tɨ ayén auteájturaa, canu neajta amuaataꞌítiꞌiriꞌi neꞌɨ́jna jɨmeꞌe tɨ jaꞌatɨ seɨ́j jemi auteájturaa, sino ayée nu ꞌeen jɨ́n amuaataꞌítiꞌiriꞌi tɨ ij ayén amuaatámitɨejteꞌen múꞌejmi ɨ́ Dios jemi aꞌachú sej caj áꞌujcaꞌane téjmi jemi.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Aꞌɨ́j tu jɨ́n teri rɨ́ꞌɨ huarɨ́j ɨ́ tatzajtaꞌa. Capu ajta aꞌɨ́ɨ naꞌa tej teri rɨ́ꞌɨ huarɨ́j, sino teajta tiyen teꞌɨ́jna jɨ́n huatátatemuaꞌaveꞌe teꞌɨ́jna jɨmeꞌe tɨ aꞌɨ́ɨn Tito ayén cheꞌatá naꞌa rutémuaꞌaveꞌe, aꞌiné múꞌeen naímiꞌi xu rɨ́ꞌɨ tiraatáꞌa ɨ́ tzajtaꞌan.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 Jee xaa, nuꞌuri nejmíꞌi ahuántzaahua ɨ́ Tito jemi múꞌejmi jɨmeꞌe. Seajta múꞌeen, caxu aꞌatzu naatatéviꞌiraste. Aꞌiné nain ɨ́ tej teri tejamuáꞌixaa, ayée pu tiꞌayajna, ayée pu cheꞌatá naꞌa ayén tiꞌayajna ɨ́ tej jɨ́meꞌen ahuátatzaahuate jemin ɨ́ Tito.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Ajta jaítzeꞌe pu aꞌɨ́ɨn ayén ahuaújcaꞌane múꞌejmi jemi, aꞌiné aꞌɨ́ɨ pu ayén raꞌutámuaꞌareeriꞌi aꞌij sej múꞌeen naímiꞌi titáꞌastijreꞌe. Aꞌɨ́ɨ pu ajta aꞌɨ́jna atamuáꞌareeriꞌihuaꞌa áꞌayeꞌi sej siyen temuaꞌa naa raꞌancuréꞌeviꞌitɨ, sej siyen jeíhua huápɨꞌɨ tíꞌitziɨɨneꞌecaꞌa.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 Neajta inee, nee nu netémuaꞌaveꞌe, aꞌiné nain nu jɨ́n áꞌancaꞌane múꞌejmi jemi, aꞌiné múꞌeen xu xaa araúrastejsin.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.