Romanos 4
Jag₁ ʼmɨ́₂ a₂ma₂lɨʼ₅₄ quianʼ₅₄ Diu₄ (CNTNT) vs VC
1 ¿'E₂ lé₂ le₃jua'₅₄ jniog₄ jaun₂ në́₃? ¿'E₂ ca₂dsó'₂ Abraham dsa₂ juɨn'₂ quián₂ jnia'₅₄ ma₂lɨ́g'₂, lia'₂ jme₁lɨ́in₄ dsa₂ mɨ₂güɨ́g₃?
1 Que vantagem diremos, pois, que conseguiu Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 Jua'₅₄ mei'₂ guë́₃ Diú₄ ca₂chi'₃ jág₁ jua'₅₄ a₂dsen₃ 'éi₂ të₂le₃ quian'₅₄ 'e₂ a₂ca₂jmo₃, jua'₅₄ a₂ca₂jme₃ti₃ 'Éi'₃, jaun₂ jme₁cha₂ juɨ₅ a₂jme₁jmo₃ róin₂. La₁ on₃jua'₅₄ ne₄ Diú₄.
2 Porque, se Abraão foi justificado em virtude de sua observância, tem que se gloriar; mas não diante de Deus.
3 Jaun₂, ¿'e₂ juá'₂ ne₄ Si₂? “Ca₂rë₃'én₂ bá₄ Abraham jág₁ ca₂cuë₃ Diú₄; jaun₂ 'uɨg₅₄ ia₁ a₂ca₂rë₃'éin₂ jaun₂ në́₃, ca₂guéi'₂ Diú₄ në₂jag₄ bá₄ a₂ca₂jme₃ti₃.”
3 Ora, que diz a Escritura? Abraão creu em Deus e isso lhe foi imputado em conta de justiça {Gn 15,6}.
4 Jaun₂ në́₃, juɨ₁lia'₂ jan₂ dsa₂ i₂jme₂ti₃ ta₁ quió'₅ jan₂ juɨg₅₄, cu₄ a₂lɨ́'₂ jaun₂ quió'₅, on₃jua'₅₄ a₂lë₁cuë₃ juɨg₅₄, ia₁ a₂ma₂rɨin₂₃ quió'₅ 'éi₂ 'lia'₅₄ ta₁ quió'₅.
4 Ora, o salário não é gratificação, mas uma dívida ao trabalhador.
5 La₁ në₁jua'₂ 'ein₂ të₃tsá₃ 'e₂ jmo₂₃, 'éin₂ a₂guén'₅ Diú₄ dsa₂ i₂cha₂ dsáu₁, Diú₄ guéi'₂ quió'₅ në₂jag₄ bá₄ dsa₂ dsen₃, o₄quió'₄ a₂'éin₂.
5 Mas aquele que sem obra alguma crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é imputada em conta de justiça.
6 'Ŋiog₅ bá₄ David juá'₂ a₂dsen₃ juɨ₁lia'₂ dsa₂ i₂guéi'₂ Diú₄ në₂jag₄ bá₄ a₂tsá₃ ma₂'e₂ dsáu₁ cha₂, tsá₃ 'e₂ 'í₁ con₂ Diú₄ 'a₂ lia'₂ ca₂jme₃ti₃.
6 É assim que Davi proclama bem-aventurado o homem a quem Deus atribui justiça, independentemente das obras:
7 Ca₂juá'₂ David:
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniqüidades foram perdoadas e cujos pecados foram cobertos!
8 'E₂ guë́₄ dsen₃ dsa₂ i₂ca₂jmo₃ Te₁gui'₅₄ dsɨ́₅
8 Bem-aventurado o homem ao qual o Senhor não imputou o seu pecado {Sl 31,1s}.
9 A₂dse₃ në₅ në́₃, ¿a₁dse₃ jmá'₃ lia'₂ ca₂ne₅₄ quió'₅ dsa₂ i₂rë₂uɨng₄ nɨ₁lo₁, o₃ bá₄ le₂jiog₅ a₂dse₃ quió'₅ i₂tsá₃ 'e₂ rë₂uɨng₄ quió'₅ bá₄ ján₃? Ma₂në₂jua'₅₄ jnia'₅₄ a₂ca₂guén'₂ Diú₄ Abraham në₂jag₄ bá₄ a₂ca₂jme₃ti₃ 'éi'₃, 'uɨg₅₄ ia₁ a₂'éin₂.
9 Essa bem-aventurança é somente para os circuncisos, ou também para os incircuncisos? Dizemos, com efeito, que a fé foi imputada a Abraão em conta de justiça.
10 ¿'A₂ lia'₂ jme₁lɨ́n₄ Abraham lia'₂ con'₂ ca₂guéi'₂ jaun₂? ¿Ca₂guéi'₂ cang₂ lia'₂ con'₂ jme₁ma₂ti₃ Abraham quió'₅, o₃ le₂jŋiá₅ 'e₂? Le₂jŋiá₅ bá₄, on₃jua'₅₄ cang₂.
10 Quando lhe foi ela imputada? Depois ou antes de sua circuncisão? Não depois, mas antes de ser circuncidado.
11 Cang₂ jaun₂ bá₄ ca₂gue₃ Abraham 'éi'₃ jaun₂ a₂ti₃ nɨ₁lo₁₂, a₂lɨ́in₅ léi₄ co₂'nió'₄ caun₂ sello quió'₅ Diú₄ a₂ma₂guéi'₂, në₂jag₄ bá₄ dsa₂ i₂ca₂jme₃ti₃, 'uɨg₅₄ ia₁ a₂'éin₂. Le₂në₅ bá₄ ca₂dsióg₃ Abraham a₂ca₂lɨin₃ cho'₅₄ ca₂le₃jɨ́n₃ i₂'én₂ ján₃, o₁jŋia'₅₄ tsá₃ ma₂gue₃ 'éi'₃ jaun₂ a₂uɨ́ng₃ quió'₅. Jaun₂ le₂në₅ bá₄ guén'₂ Diú₄ ján₃ dsa₂ tsɨ₁jon₂ 'éi₂ në₂jag₄ bá₄ a₂lɨ́in₅ dsa₂ i₂ca₂jme₃ti₃.
11 Depois é que recebeu o sinal da circuncisão, como selo da justiça que tinha obtido pela fé antes de ser circuncidado. E assim se tornou o pai de todos os incircuncisos que crêem, a fim de que também a estes seja imputada a justiça.
12 Dsau₅ bá₄ a₂lɨ́n₅ Abraham cho'₅₄ ca₂le₃jɨ́n₃ i₂ma₂gue₃ 'éi'₃ jaun₂ a₂uɨ́ng₃ quió'₅, la₁ on₃jua'₅₄ jmá'₃ 'uɨg₅₄ ia₁ a₂rë₂uɨng₄ quió'₅; ján₃ bá₄ 'uɨg₅₄ ia₁ a₂quian₅ juɨ₅ a₂'éin₂ jaun₂, juɨ₁lia'₂ ca₂can₃ Abraham jmei₂ jnia'₅₄ lia'₂ con'₂ tsá₃ ma₂uɨng₂ quió'₅.
12 Pai também dos circuncisos, que não só trazem o sinal, mas que acompanham as pegadas da fé que nosso pai Abraão possuía antes de ser circuncidado.
13 Jaun₂ ca₂cuë₃ Diú₄ jág₁ quió'₅ ca₂cuë́'₃ Abraham quiain'₅₄ chi'₂-guein₂ quiáin₅, a₂gue₃ gua'₅₄ 'uë₃ a₂cuë₃ Diú₄; la₁ on₃jua'₅₄ ia₁ a₂ca₂jme₃ti₃ Abraham 'Éi'₃, të₂le₃ ia₁ a₂caun₂ 'éin₂ jág₁ a₂cuë₅ Diú₄, ton'₂ ca₂guéi'₂ Diú₄ në₂jag₄ bá₄ a₂ca₂jme₃ti₃ 'Éi'₃.
13 Com efeito, não foi em virtude da lei que a promessa de herdar o mundo foi feita a Abraão ou à sua posteridade, mas em virtude da justiça da fé.
14 Jua'₅₄ mei'₂ guë́₃ jmá'₃ i₂jme₂ti₃ 'Éi'₃ bá₄ gue₅ a₂dse₃ a₂cuë₅ Diú₄ cuë́'₅ chi'₂-guein₂ quiáin₅, jaun₂ tsá₃ ma₃'e₂ ta₁ tí₄ a₂'én₂ dsa₂, ton'₂ ján₃ guë'₂ le₂jaun₂ jág₁ a₂cuë́₄ quió'₅ Diú₄ tsá₃ ma₃quen₅.
14 Porque, se a herança é reservada aos observadores da lei, a fé já não tem razão de ser e a promessa fica sem valor.
15 Ia₁ juɨ₅ a₂'ne₂ Diú₄ bá₄ jiog₅ 'Éi'₃, la₁ ja₁tsá₃ 'Éi'₃ ca₂tɨ́n₂, tsá₃ 'ein₂ dsɨ₂juɨn₅₄ ja₁jaun₂.
15 Porquanto a lei produz a ira; e onde não existe lei, não há transgressão.
16 'Uɨg₅₄ jaun₂, o₄quió'₄ a₂'én₂ dsa₂ cuë₅ Diú₄ a₂dse₃ cuë́'₅ chi'₂-guein₂ quiáin₅, ia₁jaun₂ chi'₃ tiá₂ jág₁ a₂cuë́₄ ne₄ a₂'ua₁ dsɨ́₅, ia₁jaun₂ dsón'₂ jaun₂ bá₄ jág₁ a₂gue₃ ca₂le₃jɨ́n₃ tsɨ₁jon₂ Abraham, on₃jua'₅₄ jmá'₃ quió'₅ dsa₂ i₂qui₂rë₂ti'₅₄ 'Éi'₃; quió'₅ ca₂le₃jɨ́n₃ i₂'én₂ bá₄ ján₃ juɨ₁lia'₂ jme₁'én₂ Abraham. Jaun₂ 'éi₂ bá₄ já₅ co₂'nió'₄ lɨ́in₅ jmei₂ jniog₄ ca₂le₃jág₃.
16 Logo, é pela fé que alguém se torna herdeiro. Portanto, gratuitamente; e a promessa é assegurada a toda a posteridade de Abraão, não somente aos que procedem da lei, mas também aos que possuem a fé de Abraão, que é pai de todos nós.
17 Juɨ₁lia'₂ juá'₂ ne₄ Si₂: “'Ne₂ ma₂tsɨ́n'₂ jniá₂ a₂lɨ́ng'₅ cho'₅₄ dsa₂ chan₂ 'lióng₂ juɨg₂ nación.” Jaun₂ 'éi₂ bá₄ i₂lɨ́n₅ jmei₂ jniog₄ ne₄ Diú₄, ton'₂ ca₂'éin₃ jág₁ quió'₅ Diú₄ 'éi₂ i₂ton'₂ jme₂dsí₂ dsa₂ i₂ma₂dsan₃, ján₃ guë'₂ të́'₂ a₂tsá₃ ma₂cha₂ në₂jag₄ bá₄ a₂ma₂cha₂.
17 Em verdade, está escrito: Eu te constituí pai de muitas nações {Gn 17,5}; {nosso pai, portanto} diante dos olhos daquele em quem acreditou, o Deus que dá vida aos mortos e chama à existência as coisas que estão no nada.
18 Juɨ₁'e₂ guë́₃ tsá₃ ma₃'e₂ jmɨg₄ jme₁ma₃cha₂ ja₁con₂ Abraham lia'₂ con'₂ lë́₅ lɨ́n₂ dsa₂ mɨ₂güɨ́g₃, të₂le₃ ia₁ a₂ca₂rë₃'éin₂ jág₁ quió'₅ Diú₄, ca₂dsióg₃ “a₂lɨ́in₅ jmei₂ dsa₂ chan₂ 'lióng₂ juɨg₂”, lia'₂ con'₂ lë́₅ ca₂juá'₂ Diú₄: “co₂në₅ tén₅ chi'₂-guein₂ dsió'₂ lé₂.”
18 Esperando, contra toda a esperança, Abraão teve fé e se tornou pai de muitas nações, segundo o que lhe fora dito: Assim será a tua descendência {Gn 15,5}.
19 Juɨ₁'e₂ guë́₃ jme₁ma₂'en₅₄ Abraham con'₂ 'ŋiá₂-láu₂ ŋi₂, lí'₄ bá₄ 'ŋiog₅ a₂ma₂guen'₂ nɨ₁ŋɨ₁₂, ján₃ guë'₂ le₂jaun₂ Sara quiáin₅ në́₃ co₂në₅ a₂ma₂chain₂ dsiáin₃ bá₄, tsá₃ ma₃'ein₂ guein₂ lé₂ le₃cáin₂, la₁ tsá₃ ca₂'uáin₂ quian'₅₄ jág₁ a₂ma₂chan'₂.
19 Não vacilou na fé, embora reconhecendo o seu próprio corpo sem vigor - pois tinha quase cem anos - e o seio de Sara igualmente amortecido.
20 Tsá₃ ca₂'ág₂ caun₂-tɨn₃ dsɨ́₅ jua'₅₄ a₂tsá₃ 'éin₂ jág₁ a₂ca₂cuë₃ Diú₄, të₂le₃ ca₂i₃tsón₂ bá₄ bí₂ a₂'éin₂, ton'₂ ca₂jme₃juɨin'₂ Diú₄,
20 Ante a promessa de Deus, não vacilou, não desconfiou, mas conservou-se forte na fé e deu glória a Deus.
21 caun₂ bá₄ 'ei₅ dsɨ́₅ a₂'io₅ Diú₄ juɨ₅bí₂ a₂jme₃ti₃ jág₁ quió'₅ a₂ca₂cuë₃.
21 Estava plenamente convencido de que Deus era poderoso para cumprir o que prometera.
22 'Uɨg₅₄ jaun₂ ca₂guéi'₂ Diú₄ në₂jag₄ dsa₂ i₂ca₂jme₃ti₃.
22 Eis por que sua fé lhe foi contada como justiça.
23 Jág₁ në₅, “a₂ca₂guéi'₂ Diú₄”, ca₂i₃to'₅₄ ne₄ si₂, on₃jua'₅₄ a₂'ɨin₂₃ jmá'₃ Abraham;
23 Ora, não é só para ele que está escrito que a fé lhe foi imputada em conta de justiça.
24 a₂'ag₂₃ jniog₄ bá₄ ján₃. 'Uɨg₅₄ ia₁ a₂'éin₂ jniog₄, guéi'₂ Diú₄ a₂lág₅ jniog₄ në₂jag₄ bá₄ dsa₂ dsen₃ i₂ca₂jme₃ti₃ con'₂ i₂'én₂ të₂le₃ quió'₅ Diú₄ i₂ca₂jme₃jen'₅₄ Jesús jɨn₄ 'lag₄. Jesús bá₄ i₂lɨ́n₅ Te₁gui'₅₄ quián₂ jniog₄,
24 É também para nós, pois a nossa fé deve ser-nos imputada igualmente, porque cremos naquele que dos mortos ressuscitou Jesus, nosso Senhor,
25 i₂ca₂jɨ́n'₂ dsa₂ a₂jóin₂ ne₄ 'uɨg₅₄ dsáu₁ jniog₄, con'₂ siá'₂ ca₂jein'₅₄ táng₃ ia₁jaun₂ guéi'₂ Diú₄ jniog₄ në₂jag₄ dsa₂ dsen₃ i₂ca₂jme₃ti₃.
25 o qual foi entregue por nossos pecados e ressuscitado para a nossa justificação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.