Lucas 20
Nau Kôranh Brah Ngơi Nau Tâm Rnglăp Mhe (CMO) vs BKJ
1 Geh du nar Brah Yêsu gŭ nti ƀon lan ta jŏng gung nhih jan brah ma Kôranh Brah, ndrel ma mbơh nkoch nau mhe mhan ueh. Jêh ri geh mpôl kôranh jan brah, phung nơm nti nau vay phung Israel, ndrel ma kôranh aƀă êng jât, khân păng leo băl hăn ta nây đŏng,
1 E aconteceu que, em um daqueles dias, enquanto ele ensinava o povo no templo, e pregava o evangelho, os principais sacerdotes e os escribas vieram a ele com os anciãos,
2 ôp Brah Yêsu ri: “Dăn mbơh ăn ma hên gĭt, ndơ May jan dja bơh tă nau dơi? Bu moh ăn nau dơi i nây ma May mêh?”
2 e falaram-lhe, dizendo: Dize-nos, com que autoridade fazes tu essas coisas? Ou quem é que te deu tal autoridade?
3 Brah Yêsu ơh ma khân păng: “Gâp dăn ôp du nau ma khân may ƀŏt, lŏng khân may mbơh ma Gâp:
3 E, respondendo ele, disse-lhes: Eu também vos perguntarei uma coisa, respondam-me:
4 Lah ndri bu moh đă Yôhan-Ƀaptem jan ƀăptem yŭk ma dak? Tă bơh Kôranh Brah, mâu lah tă bơh bunuyh?”
4 O batismo de João, era do céu ou dos homens?
5 Mpôl i nây tâm nchră băl: “Lah bân lah: ‘Tă bơh Kôranh Brah’, Păng mra lah bân: ‘Lah ndri mơm dâng khân may mâu iăt nau păng?’
5 E eles arrazoavam entre si, dizendo: Se nós dissermos: Do céu, ele nos dirá: Por que então não crestes?
6 Lah bân lah: ‘Tă bơh bunuyh’, ƀon lan mra ntŭp bân ma lŭ ro, yorlah bu gĭt n'hêl Yôhan-Ƀaptem păng bunuyh ntơyh nau ngơi Kôranh Brah ngăn.”
6 Mas, e se nós dissermos: Dos homens, todo o povo nos apedrejará, porque eles estão convencidos que João era um profeta.
7 Jêh ri khân păng ơh ma Brah Yêsu: “Hên mâu gĭt ôh, bu moh đă păng jan.”
7 E eles responderam que não podiam dizer de onde era.
8 Jêh ri Brah Yêsu ơh ma khân păng đŏng: “Lah ndri Gâp mâu đŏng mbơh ăn ma khân may gĭt, bu moh ăn nau dơi Gâp jan dja.”
8 E Jesus lhes disse: Tampouco eu vos direi com que autoridade faço estas coisas.
9 Jêh ri Brah Yêsu ngơi ntât ăn ma phung ƀon lan: “Geh du huê bu klô tăm tơm play yŭng yar ƀon du lôk mir, jêh ri ăn bu mât mir i nây, đă bu pă play ma păng ăp năm. I păng nơm ri hăn gŭ jât bri êng jŏ ngăn.
9 Então, ele começou a falar ao povo esta parábola: Certo homem plantou uma vinha, e arrendou-a a uns lavradores, e foi para uma terra distante por muito tempo.
10 Tât di khay dŭm play yŭng yar ƀon ri, păng đă du huê dâk păng hăn tâm mâp ma mpôl mât mir i nây, gay ma sŏ play i bu pă nây. Tih ma lĕ mpôl i nây lơh ôbăl, jêh ri ntrŭt ôbăl ăn sât dơm.
10 E, no devido tempo, enviou um servo aos lavradores, para que lhe dessem dos frutos da vinha; mas os lavradores, espancando-o, mandaram-no embora vazio.
11 Păng đă tay du huê dâk jât hăn, mpôl mât mir i nây lơh ôbăl, rak suai, ntrŭt ôbăl ăn sât dơm đŏng.
11 E novamente ele enviou outro servo; e eles também o espancaram, e o insultaram e o mandaram embora vazio.
12 Jêh ri păng i tơm mir nây đă tay du huê dâk jât. Tât ta nây mpôl mât mir i nây lơh mbang ôbăl tât ma sôt rmanh, pư mƀăr ôbăl bơh dih mir ri.
12 E ele enviou novamente um terceiro; e eles também feriram a este, e o expulsaram.
13 Jêh ri păng i tơm mir ri lah êng săk păng nơm: ‘Mơm gâp jan hay? Aƀaơ dja đă kon bu klô i gâp nơm rŏng hô ngăn dja, ăn păng hăn ƀŏt, lah khân păng say klăp lah khân păng iăt păng ro’.
13 Então, disse o senhor da vinha: O que eu farei? Enviarei o meu filho amado; talvez, vendo-o, o respeitem.
14 Tât ma mpôl mât mir i nây say păng, jêh ri khân păng tâm lah ndrăng khân păng nơm: ‘Păng i nây ro ntrŏ ndơn mir dja nar jât năp tay, hăn bân nkhât lơi păng i nây dôh, mir dja n'ho geh ma bân ro’.
14 Mas, vendo-o os lavradores, eles arrazoaram entre si dizendo: Este é o herdeiro; vinde, matemo-lo, para que a herança seja nossa.
15 Jêh ri bu mƀăr ôbăl bơh dih mir ri, nkhât lơi ôbăl. Lah ndri păng i tơm mir i nây, mơm păng jan ma mpôl mât mir i nây?
15 Assim, eles lançaram-no fora da vinha, e o mataram. O que lhes fará, pois, o senhor da vinha?
16 Păng mra hăn nkhât lơi khân păng, jêh ri ăn bu êng jât mât mir i nây.” Tât ma tăng nau i nây bu lah: “Mâu ôh! Lơi ôh ăn geh kơt i nây.”
16 Ele virá e destruirá esses lavradores, e dará a vinha a outros. E, ouvindo eles isso, disseram: Deus o proíba!
17 Jêh ri Brah Yêsu uănh jât bu, Păng lah: “Ta samƀŭt Nau Kôranh Brah Ngơi lah:
17 E ele observando-os, disse: Então, o que é isto que está escrito: A pedra que os edificadores rejeitaram, essa se tornou a cabeça de esquina?
18 Lah ndri moh nau bu ntât dja? Lŭ blon i nây jêng ntât ma Gâp. Jêh ri bu moh rlăch ma Gâp tâm ban ma bunuyh chôt ta kalơ lŭ i nây, jêh ri nau phat dôih Gâp ta jât năp tay, tâm ban ma lŭ tŭp ta kalơ bunuyh. Bu moh i chôt ta kalơ lŭ blon i nây, păng i nây lêk rhŏch ro. Jêh ri lah lŭ blon i nây tŭp kalơ du huê bunuyh, bunuyh i nây hăch lĕ phiao.”
18 Qualquer que cair sobre aquela pedra será despedaçado, mas naquele em que ela cair, ela triturará ao pó.
19 Jêh khân păng tăng Brah Yêsu ngơi nau ntât nây, phung nơm nti nau vay phung Israel, ndrel ma mpôl kôranh jan brah, khân păng gĭt vât nau ngơi i nây lah ma săk khân păng ro, ndri dâng khân păng ŭch nhŭp Brah Yêsu ta nây ro, yơn ma klach phung ƀon lan lơh.
19 E os principais sacerdotes e os escribas procuraram lançar mão dele naquela mesma hora, mas eles temiam o povo; pois perceberam que ele tinha falado a parábola contra eles.
20 Ndri khân păng i nây kŏp uănh nđôi Brah Yêsu, jêh ri đă bu groi Păng. Mpôl i nây gŭ ngao jan kơt bunuyh sŏng, gay ma ndơm Păng nhŭp nau tih ta ndơ Păng mbơh nkoch. Khân păng ŭch geh nau ma njŭn Păng ta kôranh kuŏng Pilat ăn tê̆ dôih Păng.
20 E, eles vigiando-o, enviaram espiões, os quais se fingiam de homens justos, para o apanharem em alguma palavra, e o entregarem ao poder e à autoridade do governador.
21 Jêh ri mpôl i nây ôp Brah Yêsu: “Hơi Nơm Nti! Hên gĭt dâng lĕ nau May mbơh nti nây jêng di dadê ngăn. May mâu ôh klach ma bunuyh, mâu ôh kơih bunuyh, May nti nau Kôranh Brah ăn di.
21 E eles perguntaram-lhe, dizendo: Mestre, nós sabemos que tu falas e ensinas retamente, e que não fazes acepção de pessoas, mas ensinas o caminho de Deus verdadeiramente;
22 Dăn mbơh ma hên tâng nau vay bân, di đŏng ăn prăk i kôranh kađăch ta bri Rôm đă bân ăn nây mâu lah mâu?”
22 é lícito dar tributo a César ou não?
23 Yơn ma Brah Yêsu lĕ gĭt i nau khân păng ŭch ôp nây, jêng ôp rlong Păng, lah Păng lah di, phung ƀon lan mâu hôm rŏng ma Păng, yorlah khân păng biănh ăn prăk i nây. Lah Păng lah mâu di, khân păng ŭch ntôn Păng ta kôranh kuŏng Pilat, yorlah Păng ngơi tâm rdâng đah bri Rôm mâu ăn ƀon lan ăn prăk ma kôranh, tâng kađăch kuŏng ta bri i nây đă. Jêh ri Păng lah kơt nđa:
23 Mas, ele percebendo a sua astúcia, disse-lhes: Por que vós me tentais?
24 “Lŏng nhhơ prăk i ăn ma kađăch i nây du mlŏm. Ta kalơ kăk nây bu moh rup, ndrel ma bu moh geh rnha?” Bu ơh ma Păng: “Geh rup, ndrel ma geh rnha kađăch kuŏng ta bri Rôm.”
24 Mostrai-me uma moeda. De quem é a imagem e a inscrição? E, eles respondendo, disseram: De César.
25 Brah Yêsu lah ma khân păng: “Lah ndri, ndơ kôranh kađăch ta bri Rôm mplơ̆ ăn ma păng, ndơ Kôranh Brah mplơ̆ ăn ma Kôranh Brah nơm.”
25 E ele lhes disse: Dai, pois, a César as coisas que são de César, e a Deus as coisas que são de Deus.
26 Ndri khân păng mâu ôh dơi nhŭp Brah Yêsu ta năp băl phung, yorlah ta nau Păng ngơi mâu ôh say geh tih. Khân păng ndrŏt hih rhŏl ngăn yor ma tăng nau Păng ơh blao ngăn, jêh ri khân păng gŭ iăt săk răk klăk dơm.
26 E eles não puderam tomá-lo em suas palavras diante do povo; e eles maravilhados da sua resposta, calaram-se.
27 Jêh ri geh phung Sađôsi aƀă hăn ôp Brah Yêsu, phung i nây kôranh ta phung Israel đŏng, tih ma khân păng mâu iăt ôh bunuyh lĕ khât hôm dâk rêh jât.
27 Então, chegaram-se a ele alguns dos saduceus, que negam haver ressurreição, e eles perguntaram-lhe,
28 Khân păng ôp rlong: “Hơi Nơm Nti, Môsê kăl e nơh lĕ nchih jêh ta samƀŭt ăn ma bân i phung Israel lah kơt nđa: ‘Lah bu klô sŏ ur, jêh ri păng khât, lah păng mâu geh kon, đă i oh nô păng ri ntrŏ sŏ ur păng gay ma geh kon ma păng’.
28 dizendo: Mestre, Moisés nos escreveu que, se morresse o irmão de um homem, tendo esposa, e ele não deixasse filhos, seu irmão tomasse a esposa dele, e levantasse descendência a seu irmão.
29 Ntât lah, lah geh pơh nuyh oh nô, i nô bôk dak ri sŏ ur, jêh ri păng khât, păng mâu ôh geh kon.
29 Houve, pois, sete irmãos; e o primeiro tomou uma mulher, e morreu sem filhos.
30 I oh groi bơh kơi păng nây ntrŏ sŏ, khât mâu geh kon đŏng.
30 E o segundo a tomou como esposa, e morreu sem filhos.
31 Jêh ri i oh tŏl pe nây ntrŏ sŏ đŏng, n'ho ma lĕ pơh nuyh khân păng nây sŏ păng dadê, tih ma mâu ôh geh kon.
31 E o terceiro a tomou, e semelhantemente também os sete, e eles não tiveram filhos e morreram.
32 Kêng ma dŭt ma dêl bu ur i nây khât đŏng.
32 E depois de todos, a mulher também morreu.
33 Tât nar bunuyh dâk rêh tay, lah ndri bu moh sŏ bu ur i nây? Yorlah lĕ pơh nuyh khân păng nơh lĕ tă sŏ păng dadê.”
33 Portanto, na ressurreição, de qual deles será a mulher? Pois os sete a tiveram por esposa.
34 Brah Yêsu ơh ma khân păng: “Bunuyh ta neh ntu dja vay sŏ ur sŏ sai.
34 E, Jesus respondendo, disse-lhes: Os filhos deste mundo casam-se, e dão-se em casamento;
35 Yơn ma nar jât năp tay, bu moh i Kôranh Brah de di ma rklaih bơh khât, khân păng dâk rêh gŭ ta ƀon ueh ta kalơ, bunuyh i nây mâu hôm ôh sŏ ur sŏ sai jât.
35 mas os que são considerados dignos de alcançar o mundo vindouro, e a ressurreição dos mortos, não se casam, nem se dão em casamento;
36 Khân păng mâu hôm ôh blao khât jât, khân păng jêng tâm ban ma tông păr Kôranh Brah, khân păng lĕ jêng kon Kôranh Brah ngăn, yor ma khân păng lĕ dâk rêh jêh.
36 nem podem mais morrer; porque são iguais aos anjos, e são filhos de Deus, sendo filhos da ressurreição.
37 Môsê lĕ nkoch jêh ma bunuyh khât dâk rêh, păng geh nchih lah ta plăng trong pŭm lok i geh hit ŭnh, ntŭk nây păng kuăl Kôranh Brah lah ‘Jêng Brah Abrahăm yơk mbah, jêng Brah Isăk yơk mbah, jêng Brah Yakôp yơk mbah’.
37 Agora que os mortos hão de ressuscitar, até Moisés o mostrou no arbusto, quando ele chamou ao Senhor Deus de Abraão, e Deus de Isaque, e Deus de Jacó.
38 Nôk Môsê ngơi nau i nây lĕ pe nuyh khân păng i nây lĕ khât ŏk năm jêh, yơn ma bơh Nau Kôranh Brah Ngơi gĭt năl khân păng hôm rêh ma Kôranh Brah. Kôranh Brah mâu ôh di Brah ma bunuyh khât, Păng Brah ma bunuyh rêh.”
38 Porque ele não é Deus de mortos, mas de vivos; porque todos vivem para ele.
39 Jêh ri geh phung nơm nti nau vay phung Israel aƀă lah ma Brah Yêsu: “Hơi Nơm Nti! Nau May ơh i nây blao ueh ngăn.”
39 Então, alguns dos escribas disseram, respondendo-lhe: Mestre, tu dissestes bem.
40 Jêh ri bu mâu hôm ôh bănh ôp Păng nau êng êng jât.
40 E depois disso, eles não ousaram perguntar-lhe questão nenhuma.
41 Jêh ri Brah Yêsu ôp bu: “Mơm dâng bu kuăl Brah Krist i nơm rklaih tă bơh Kôranh Brah de njuăl ri lah kon sau kađăch Đavid dơm?
41 E ele lhes disse: Como eles dizem que Cristo é filho de Davi?
42 Yorlah ta samƀŭt Nau Mprơ Ơm kađăch Đavid geh nkoch lor ma Brah Krist păng lah:
42 E o próprio Davi disse no livro dos Salmos: O SENHOR disse ao meu Senhor: Assenta-te à minha direita,
43 Kŏp tât Gâp ăn phung rlăng đah May jêng ntŭk rkơl jŏng May ƀŏt’’.
43 até que eu faça dos teus inimigos teu escabelo.
44 Lah lĕ kađăch Đavid nơm kuăl Brah Krist lah Kôranh păng nơm kơt nây, yơn ma kon sau mâu geh kuŏng rlau ma u che, lah ndri Brah Krist mơm hôm blao kon sau kađăch Đavid jât?”
44 Portanto, se Davi mesmo lhe chama Senhor, como é ele seu filho?
45 Nôk ƀon lan hôm e gŭ iăt nau Brah Yêsu ngơi nây, jêh ri Păng lah ma mpôl oh mon Păng:
45 Então, ouvindo-o todo o povo, ele disse aos seus discípulos:
46 “Ăn khân ay may njrăng ngăn đah ma phung nơm nti nau vay phung bân nây, yorlah khân păng ŭch nsoh ao jong i ueh, jêh ri brô̆ rsong, gay ma ăn bu gĭt lah khân păng geh nau khlay ngăn, ŭch ăn bu mbah kŭnh bôk ma khân păng rŏ ntŭk bu tăch rgâl drăp ndơ, mâu lah rŏ trong kuŏng, ndrel ma ŭch gŭ bơh năp bu ta ntŭk bu lư ta nhih rƀŭn phung bân, jêh ri lah nhêt kuŏng sông kuŏng nây ŭch gŭ ta ntŭk bu yơk đŏng.
46 Cuidado com os escribas, que querem andar com vestes compridas, e amam saudações nos mercados, e os principais assentos nas sinagogas, e os principais lugares nos banquetes;
47 Tih ma khân păng mƀrôh rlăm bu ur ndrô lĕ khât sai gay ma sŏ pit drăp ndơ nhih jay bu ur ndrô i nây. Jêh ri khân păng jan mbơh sơm dŭt jŏ ngăn ăn bu êng tăng, gay ma nhhơ khân păng nơm jêng bunuyh rŏng ma Kôranh Brah ngăn. Phung i nây Kôranh Brah tê̆ dôih dŭt jru ro ta nar jât năp tay.”
47 que devoram as casas das viúvas, e, por aparência, fazem longas orações; estes receberão maior condenação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.