Apocalipse 14
Diiloŋ-nelma Tobisĩfɛlɛnni (CMENT) vs ARA
1 Miɛ mi tiraa ne da *Tũmbiloŋo yiɛraaya *Sinyɔ-tãnuŋgu-na baa nelpũŋgu naŋ temma. Ba waa nuɔmba neifieŋ-komuɔŋa siɛi baa cĩncieluo nuɔmba neifieŋa hãi. Tũmbiloŋo yerre‑i baa u To diele naa nyɛgɛ̃ŋ ba yaadãmma-na.
1 Olhei, e eis o Cordeiro em pé sobre o monte Sião, e com ele cento e quarenta e quatro mil, tendo na fronte escrito o seu nome e o nome de seu Pai.
2 Miɛ ta mi nu ba yalɛiŋa‑i dɔrɔ‑i-na. A taa a du ŋaa hũnjulamma, a taa a du ŋaa diiloŋo'i naaraa. A taa a du ŋaa ba mar konconni.
2 Ouvi uma voz do céu como voz de muitas águas, como voz de grande trovão; também a voz que ouvi era como de harpistas quando tangem a sua harpa.
3 Ba waa ta ba hãl nalãfɛliɛŋgu fɔ̃ŋgɔ̃taaŋ-teterre yaaŋga-na, bimuɔmba naa-baaŋ daaba yaaŋga-na, bĩncuɔmba bi yaaŋga-na. Da ma hel bafamba-na, molo siɛ gbãa suɔ nalãaŋ daaku‑i hãl-ku. Diiloŋo sãa bafamba yunni yaa hĩɛma-na. Baa dii nuɔmba neifieŋ-komuɔŋa siɛi baa cĩncieluo neifieŋa hãi.
3 Entoavam novo cântico diante do trono, diante dos quatro seres viventes e dos anciãos. E ninguém pôde aprender o cântico, senão os cento e quarenta e quatro mil que foram comprados da terra.
4 Baa dii welewele, ba saa guɔla ba fɛrɛ baa caamba. Ba yaaŋ aa ta ba cu *Tũmbiloŋo huoŋ-nu uŋ kãŋ terni maŋ nuɔ‑i hiere. Diiloŋo yufelle hilaa ba yaa‑i nuɔ‑i igɛ̃na nelbiliemba hɔlma-na u sãa ba yunni‑i ba da ba ce fuɔ baa Tũmbiloŋo‑i ba baamba.
4 São estes os que não se macularam com mulheres, porque são castos. São eles os seguidores do Cordeiro por onde quer que vá. São os que foram redimidos dentre os homens, primícias para Deus e para o Cordeiro;
5 Ba nunni saa puur baa coima‑i dede. Cãlmuɔ si dii-bɛi.
5 e não se achou mentira na sua boca; não têm mácula.
6 Miɛ mi ne da *dɔrpɔpuɔrbiloŋo naŋo yuul dii fɛ̃nfɛ̃lle-na u jo baa neldɔdɔlma namma. Nelma famma sa ji saara dede. U jo baa-ma duɔ ji waŋ-ma baa nelbiliemba‑i terni-na hiere, dũnni-na hiere, nelmambaa-ba-na hiere baa nilɛiŋa-na hiere.
6 Vi outro anjo voando pelo meio do céu, tendo um evangelho eterno para pregar aos que se assentam sobre a terra, e a cada nação, e tribo, e língua, e povo,
7 U taa u piiye da gbagaga wuɔ: «Diiloŋ uŋ ka gɛr nuɔmba ãndaaŋgu‑i huɔŋgu maŋ nuɔ‑i ku hii tĩ, a ce dumaaŋo-na, taa na kãŋ-yo aa na ta na gbɛliɛŋ-yo. Taa na dũuna na jaal umaŋ hielaa dɔrɔ‑i baa hĩɛma‑i. Taa na jaal umaŋ hielaa nuoranni‑i baa hũnfonni‑i!»
7 dizendo, em grande voz: Temei a Deus e dai-lhe glória, pois é chegada a hora do seu juízo; e adorai aquele que fez o céu, e a terra, e o mar, e as fontes das águas.
8 Dɔrpɔpuɔrbiloŋo naŋo tiraa cu dĩɛlã-wuoŋo‑i tuɔ piiye wuɔ: «U muyaanu! *Babilɔni muyaanu! Nebuɔ maŋ cilaaŋ nilɛiŋa‑i hiere baa u saasorsĩnni‑i, u muyaanu!»
8 Seguiu-se outro anjo, o segundo, dizendo: Caiu, caiu a grande Babilônia que tem dado a beber a todas as nações do vinho da fúria da sua prostituição.
9 Unaa tiraa cu hãalĩŋ-wuoŋo‑i tuɔ piiye da gbagaga wuɔ: «Umaŋ duɔ tuɔ dũuna bĩŋwobalŋo yaaŋga-na, sisɔ u karkuuyo yaaŋga-na, aa dãnya u nadieŋga-na, sisɔ u yaadãmma-na,
9 Seguiu-se a estes outro anjo, o terceiro, dizendo, em grande voz: Se alguém adora a besta e a sua imagem e recebe a sua marca na fronte ou sobre a mão,
10 kutieŋo siɛ kor Diiloŋ-bɛrru-na. Diiloŋo ka pigãaŋ-yo u jãyãmma‑i. U ka waa ŋaa ba guoraa moloŋo hã-yo kombabalamma u nyɔŋ. Kufaŋgu taamba ka mulĩɛŋ dãŋgbɔguɔŋgu-na, dɔrpɔpuɔrbiemba yaaŋga-na, baa Tũmbiloŋo yaaŋga-na.
10 também esse beberá do vinho da cólera de Deus, preparado, sem mistura, do cálice da sua ira, e será atormentado com fogo e enxofre, diante dos santos anjos e na presença do Cordeiro.
11 Dãamu maŋ mulãaŋ-baŋ, mu sa ji dĩŋ dede. Mu nyaasĩnni sa ji yaŋ wurma‑i dede. Bamaŋ dũunaanaŋ bĩŋwobalŋo yaaŋga-na, sisɔ u karkuuyo yaaŋga-na, bamaŋ dãanya ba fɛrɛ baa u yerre‑i, ba cɛraa ba da fiisaaŋgu gbula.»
11 A fumaça do seu tormento sobe pelos séculos dos séculos, e não têm descanso algum, nem de dia nem de noite, os adoradores da besta e da sua imagem e quem quer que receba a marca do seu nome.
12 Ku'i ciɛ Diiloŋ-baamba‑i, bamaŋ nuɔŋ u nuŋgu‑i aa haa ba naŋga‑i Yesu‑i-na, ba saaya ba hĩrã ba kũɔma‑i.
12 Aqui está a perseverança dos santos, os que guardam os mandamentos de Deus e a fé em Jesus.
13 Ku huoŋgu-na, mi nu molo piiye baa-mi dɔrɔ‑i-na wuɔ: «Nyɛgɛ̃ŋ nel daama‑i: ‹A doŋ fiɛfiɛ‑i-na, bamaŋ kuuŋ baa Itieŋo maama‑i ba hɔmmu-na, ba yunni dɔlaa. *Diiloŋ-Yalle waaŋ-ma wuɔ ninsoŋo, kɛrɛ ba ka fiisa, ba silaa ce wɛima; ba ka da ba mulĩɛma sullu‑i.›»
13 Então, ouvi uma voz do céu, dizendo: Escreve: Bem-aventurados os mortos que, desde agora, morrem no Senhor. Sim, diz o Espírito, para que descansem das suas fadigas, pois as suas obras os acompanham.
14 Miɛ mi tiraa ne a da nyaasĩpilanni nanni dɔrɔ‑i-na, moloŋo naŋo waa tĩɛna ni dɔrɔ‑i-na, ŋaa Moloŋ-Biɛŋo. Sɛ̃nɛ-nyantuoluo waa u yuŋgu-na baa jukɔrdɔdɔlŋgu u naŋga-na.
14 Olhei, e eis uma nuvem branca, e sentado sobre a nuvem um semelhante a filho de homem, tendo na cabeça uma coroa de ouro e na mão uma foice afiada.
15 *Dɔrpɔpuɔrbiloŋo naŋo hel *Diilodubuɔ‑i-na a piiye da gbagaga baa umaŋ waa tĩɛna nyaasĩnni-na wuɔ: «Dĩmma vãa hi karma hĩɛma-na, biɛ ŋ jukɔruɔŋgu‑i ŋ doŋ!»
15 Outro anjo saiu do santuário, gritando em grande voz para aquele que se achava sentado sobre a nuvem: Toma a tua foice e ceifa, pois chegou a hora de ceifar, visto que a seara da terra já amadureceu!
16 Umaŋ waa tĩɛna nyaasĩnni-na wuɔ biɛ u jukɔruɔŋgu‑i a kar dĩmma‑i hiere hĩɛma-na.
16 E aquele que estava sentado sobre a nuvem passou a sua foice sobre a terra, e a terra foi ceifada.
17 Dɔrpɔpuɔrbiloŋo naŋo tiraa hel Diilodubuɔ‑i-na dii dɔrɔ‑i-na; jukɔrdɔdɔlŋgu bi waa baa fuɔ‑i.
17 Então, saiu do santuário, que se encontra no céu, outro anjo, tendo ele mesmo também uma foice afiada.
18 Dɔrpɔpuɔrbiloŋo naŋo tiraa hel mumbuolmuŋ-terieŋgu-na, u yaa waa dãamu tieŋo‑i. Wuɔ piiye da gbagaga baa jukɔruɔntieŋo‑i wuɔ: «Ne! *Ɛrɛsɛ̃ biɛ hĩɛma-na, kã baa ŋ jukɔruɔŋgu‑i ŋ ka kar-o.»
18 Saiu ainda do altar outro anjo, aquele que tem autoridade sobre o fogo, e falou em grande voz ao que tinha a foice afiada, dizendo: Toma a tua foice afiada e ajunta os cachos da videira da terra, porquanto as suas uvas estão amadurecidas!
19 — ausente —
19 Então, o anjo passou a sua foice na terra, e vindimou a videira da terra, e lançou-a no grande lagar da cólera de Deus.
20 — ausente —
20 E o lagar foi pisado fora da cidade, e correu sangue do lagar até aos freios dos cavalos, numa extensão de mil e seiscentos estádios.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.