2 Coríntios 7
Lealao Chinantec NT (CLE_TBL) vs NVI
1 Hi³ja̱³ nɨ³ mɨ¹du³ñuúh²á⁴, hi³ fáh⁴ hi³ ma³féh³ Dios hi³ liáh³ja̱³ na³lɨ́⁴a² chiáh², hi³ja̱³ ga³jmee⁴ hi²bi³xɨ³ hi²bi³ŋɨɨ́³a² gɨh¹ voo³²a² chiáh² jɨɨ⁴ hi³ ga³yeey³² cuerpo chiaa⁴²a², ba² liáh³ja̱³ chiáh² hi³ ga³yeey³² fáh⁴ji̱í̱h⁴ chiaa⁴²a². Hi²yaa²a² foh⁴sɨ̱ɨ̱³²a² rúh⁴ñi² Dios ba², hi²niaah⁴²a² jmiih⁴² hí⁴xɨ³ hí⁴ŋɨɨ́³a² gɨh¹ ca̱á̱h³liaáh³.
1 Amados, visto que temos essas promessas, purifiquemo-nos de tudo o que contamina o corpo e o espírito, aperfeiçoando a santidade no temor de Deus.
2 Hi³jmee³ah³ jmɨ²heé¹, hi³jme³²ah³ jniaah¹ cua̱a̱y¹ná² jɨy³túh² jɨy³há²ah³ cáh³ti³², chiaah¹ há⁴hé³ xa³ ma³jmeeh²ah¹ niaá⁴ah³ cáh³ti³², há⁴hé³ xe̱y³ ma³yaa⁴²ah¹, ba² há⁴hé³ xe̱y³ cáh³ti³² hi³ ma³juu⁴²ah¹.
2 Concedam-nos lugar no coração de vocês. A ninguém prejudicamos, a ninguém causamos dano, a ninguém exploramos.
3 Há⁴ja̱³ hi³ naáy⁴ hi²yaa⁴²á² niaá⁴ah³ nɨ³ ga³fayh⁴ liáh³nɨ³. Chiaah¹ ma³xɨɨh⁴²ah¹ ba² niaá⁴ah³ hi³ na³lɨ́⁴ah³ ba² cua̱a̱y¹ná² chiaa⁴²ah¹, liáh³ ba² xɨ³ rúh⁴ na³ji̱í̱h⁴a², ha²xɨ² gɨh³ ma³ju̱⁴²a².
3 Não digo isso para condená-los; já lhes disse que vocês estão em nosso coração para juntos morrermos ou vivermos.
4 Jmɨ́yh³he̱é̱yh³ ba² ji̱í̱⁴ hi³ jmee³ah³ ba² dxú⁴. Baáy⁴ hi²xiáh³ naáy⁴ chieéy⁴ liáh³xɨ³ niaah⁴²ah³ nɨ³. Gu³xɨ³ ba² cɨ̱h³beeh³²á⁴ la³ joó⁴ ma³tɨ̱́³á⁴ ca̱á̱h³ hi³ bii³²á⁴ baáy⁴ cua̱a̱y¹ná² gaáy³ dɨ́h¹ jé⁴ dsɨy⁴ ja̱³nɨ́⁴.
4 Tenho grande confiança em vocês, e de vocês tenho muito orgulho. Sinto-me bastante encorajado; minha alegria transborda em todas as tribulações.
5 Chiaah¹ liáh³ cá⁴dxá⁴dxia⁴²ah¹ lɨ́⁴ vó⁴ Macedonia há⁴hé³ cá⁴tá⁴guáy¹ cáh³ti³² gá⁴tiee⁴²ah¹ dsɨ³²ah¹ chiaah¹ jmáyh² hi³ fɨɨh⁴²caáh⁴ ba² gá⁴cɨ̱ɨ̱́h²ah¹. Hi²xiáh³ ñuú³ hi³ cá⁴dah²jmeéh⁴ jniaah¹ baáy⁴ ca̱á̱h³ chiáh² ba² hi²xiáh³ foyh⁴ fáh⁴ji̱í̱h⁴ chiaa⁴²ah¹ gá⁴lɨ́⁴.
5 Pois, quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum descanso, mas fomos atribulados de toda forma: conflitos externos, temores internos.
6 Joó⁴ hí̱³ba² Dios hi³ ca³bi³jé⁴ dsɨ́² diáh⁴ hi³ fɨɨh⁴² dsɨ́² nɨ³, hí̱³ba² hi³nɨy³² nɨ³ cá⁴bí⁴jé⁴ dsɨ³²ah¹ liáh³ mɨ² güéy⁴ Tito.
6 Deus, porém, que consola os abatidos, consolou-nos com a chegada de Tito,
7 Ba² há⁴ja̱³ ti̱¹ jé⁴ dsɨ³²ah¹ hi³ fáh⁴ hi³ güéy⁴ Tito nɨ³, ba² hi²xiáh³ jé⁴ dsɨ³²ah¹ chiaah¹ hi³ fáh⁴ hi³ bií⁴ jé⁴ dsɨ́² ñaá² vih²chia̱á̱²ah³ niaá⁴ah³. Chiaah¹ sɨɨ́h⁴ jniaah¹ hi³ bií⁴ dɨ²joó³ah³ jniaah¹, ba² sɨɨ́h⁴ jniaah¹ hi³ hi²xiáh³ fɨɨh⁴² há²ah³ hi³ bií⁴ ta³hɨ³ah³ ca³jaa¹ chieéy⁴. Hi³ja̱³ ca̱á̱h³liaáh³ gɨh¹ cá⁴lɨ́⁴jé⁴ dsɨy⁴ liáh³ca̱á̱h³ mɨ² gá⁴nuúy⁴ liáh³ja̱³.
7 e não apenas com a vinda dele, mas também com a consolação que vocês lhe ministraram. Ele nos falou da saudade, da tristeza e da preocupação de vocês por mim, de modo que a minha alegria se tornou ainda maior.
8 Gu³xɨ³ ba² cá⁴lɨ́⁴fɨɨh⁴² há²ah³ chiáh² xi³ hi³ gá⁴sɨ́⁴á⁴ chia̱á̱²ah³ ja̱³, joó⁴ há⁴hé³ xɨ³hé³ ga³ji̱í̱y⁴ ja̱³nɨ́⁴. He̱é̱yh³ ba² ruh³ gá⁴táy⁴ gá⁴hɨ́y⁴ ñuú³ ca³liuh² mɨ²ja̱³, chiaah¹ hi³ cá⁴lɨ́⁴fɨɨh⁴² há²ah³ ca̱³ji̱i̱³ vih²chiaah¹ xi³ hi³ gá⁴sɨ́⁴á⁴ ja̱³.
8 Mesmo que a minha carta lhes tenha causado tristeza, não me arrependo. É verdade que a princípio me arrependi, pois percebi que a minha carta os entristeceu, ainda que por pouco tempo. 9 Agora, porém, me alegro, não porque vocês foram entristecidos, mas porque a tristeza os levou ao arrependimento. Pois vocês se entristeceram como Deus desejava, e de forma alguma foram prejudicados por nossa causa.
9 Joó⁴ ja̱³nɨ́⁴ hi²xiáh³ jé⁴ dsɨy⁴. Joó⁴ ba² há⁴ja̱³ hi³ jé⁴ dsɨy⁴ chiáh² hi³ cá⁴lɨ́⁴fɨɨh⁴² há²ah³ ja̱³. Hi³ naáy⁴ hi³ gá⁴tia³ gá⁴hi³ah³ dxú⁴ vih²chiaah¹ hi³ cá⁴lɨ́⁴fɨɨh⁴² há²ah³ ja̱³ ba². Chiaah¹ gá⁴jmeé¹ah³ liáh³xɨ³ niaá⁴ ñaá² Dios nɨ³ liáh³ lɨ́⁴fɨɨh⁴² há²ah³, hi³ja̱³ ba² há⁴ja̱³ hi³ gá⁴yaa⁴²ah¹ niaá⁴ah³ cáh³ti³² ja̱³.
9 A tristeza segundo Deus produz um arrependimento que leva à salvação e não remorso, mas a tristeza segundo o mundo produz morte.
10 Chiaah¹ liu³u²xɨ³ ca³lɨ³fɨɨh⁴² dsɨ³²a² liáh³xɨ³ jmɨ́yh³ niaá⁴ Dios, mɨ²ja̱³ hí⁴dxá⁴heey⁴ hi²tia² hi²hi²a² dxú⁴ duh³ hí⁴lieéy² jnia² Dios nɨ³. Mɨ²ja̱³ há⁴hé³ xɨ³hé³ gu³xɨ³ ba² ma³lɨ³fɨɨh⁴² dsɨ³²a² ja̱³. Joó⁴ liu³u²xɨ³ ca̱a̱³ cua̱a̱y¹ná² fɨɨh⁴² dsɨ³²a² jmɨɨyh⁴²güii³ la³, mɨ²ja̱³ xa³ chiáh² liáh³nɨ³ dsaa² chiaa⁴²a² hi³ chia̱³ fáh⁴ju̱y¹.
10 Vejam o que esta tristeza segundo Deus produziu em vocês: que dedicação, que desculpas, que indignação, que temor, que saudade, que preocupação, que desejo de ver a justiça feita! Em tudo vocês se mostraram inocentes a esse respeito.
11 Joo⁴²ah³ ruh³ liáh³xɨ³ gá⁴jmeé¹ah³ hi³ fáh⁴ hi³ cá⁴lɨ́⁴fɨɨh⁴² há²ah³ liáh³xɨ³ jmɨ́yh³ niaá⁴ Dios nɨ³. Gá⁴jmeé¹ah³ he̱é̱yh³ ba², gá⁴tiaah⁴ah³ ba² fi¹ chia̱á̱²ah³, hi²xiáh³ cá⁴lɨ́⁴cɨ̱ɨ̱³²ah³, hi²xiáh³ gá⁴foh⁴ah³, hi²xiáh³ dɨ²joó³ah³ jniá³, ji̱³nɨɨ́⁴ lɨ́⁴ ba² cá⁴bí⁴chií⁴ah³ hi³ gá⁴jmeé³ mɨ³hee³². Hi³ja̱³ lii⁴ hi³ ma³tú²ah³ chia̱á̱²ah³ fáh⁴liu⁴ la³.
11 Assim, se lhes escrevi, não foi por causa daquele que cometeu o erro nem daquele que foi prejudicado, mas para que diante de Deus vocês pudessem ver por si próprios como são dedicados a nós.
12 Hi³ja̱³ liáh³ca̱á̱h³ gá⁴sɨ́⁴á⁴ fáh⁴liu⁴ chia̱á̱²ah³ ja̱³, há⁴ja̱³ jmɨ́yh³ ti̱¹ ca³jaa¹ chiáh² dsa³ hi³ gá⁴jmeé³ mɨ³hee³² ja̱³ ta³hɨy⁴. Ba² há⁴ja̱³ ti̱¹ chiáh² dsa³ hi³ gá⁴cɨ̱ɨ̱́yh² mɨ³hee³² ja̱³. Hi³ gá⁴sɨ́⁴á⁴ chia̱á̱²ah³ duh³ hu̱² hi³ chii³ah³ vo̱ó̱h²ah³ rúh⁴ñi² Dios hi³ he̱é̱yh³ ba² ga³jmee³ah³ he̱é̱yh³ chiaa⁴²ah¹.
12 Por isso tudo fomos revigorados.
13 Hi³ja̱³ mɨ³xa³ gɨh¹ hi³ bii³²ah¹ ja̱³nɨ́⁴ chiaah¹ hi³ fáh⁴ hi³ ma³jmeé¹ah³ dxú⁴ nɨ³. Baáy⁴ ca̱á̱h³liaáh³ gɨh¹ jé⁴ dsɨ³²ah¹ chiaah¹ hi³ jé⁴ dsɨ́² Tito hi³ fáh⁴ hi³ liáh⁴jɨ³ah³ niaá⁴ah³ gá⁴cuoó¹ah³ hi³ bií⁴.
13 de encorajados, ficamos mais contentes ainda ao ver como Tito estava alegre, porque seu espírito recebeu refrigério de todos vocês.
14 Dsa³jéy⁴ lɨ́⁴ gá⁴foóh²á⁴ Tito nɨ³ hi³ hi²xiáh³ naáy⁴ chieéy⁴ liáh³xɨ³ ga³jmee³ah³ niaá⁴ah³ baáy⁴ há⁴hé³ gá⁴cá̱y⁴ fáh⁴hiíh⁴. Xiáh³ hi³ cá⁴lɨ́⁴lii⁴ hi³ ga³jmee³ah³ ba² he̱é̱yh³ ja̱³ba² liáh³xɨ³ gá⁴xɨɨh²ah¹ Tito nɨ³. Baáy⁴ chiaah¹ jmáyh² hi³ xiaa³dsaa³² ba² gá⁴xɨɨh²ah¹ niaá⁴ah³.
14 Eu lhe tinha dito que estava orgulhoso de vocês, e vocês não me decepcionaram. Da mesma forma como era verdade tudo o que lhes dissemos, o orgulho que temos de vocês diante de Tito também mostrou-se verdadeiro.
15 Hi³ja̱³ ca̱á̱h³liaáh³ gɨh¹ mɨ³nieéy² niaá⁴ah³ Tito nɨ³ ja̱³nɨ́⁴ mɨ² ca³lɨ³liíh⁴ hi³ liáh⁴jɨ³ah³ ba² gá⁴jmeé¹ah³ he̱é̱yh³ chiáh². Chiaah¹ hi³ mɨ³jliee⁴la⁴ah³ ba² hi³ foh⁴ah³ liáh³ gá⁴dxaá² chia̱á̱²ah³.
15 E a afeição dele por vocês fica maior ainda, quando lembra que todos vocês foram obedientes, recebendo-o com temor e tremor.
16 Hi²xiáh³ mɨ³jé⁴ dsɨy⁴ ja̱³nɨ́⁴ chiaah¹ jmɨ́yh³ ga³ji̱í̱y⁴ hi³ hi²jmee³ah³ ba² liáh³xɨ³ ga³jmee⁴ hí⁴lí³.
16 Alegro-me por poder ter plena confiança em vocês.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.