Atos 22

Nyεmε Jɔrε Kadasi (CKO) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 I ŋa, “M sim ni m ninbaam, am ti fɛn, m koro ka m kan m jɔrɛ n na am ti.”
1 — Meus senhores, irmãos e pais, escutem o que eu vou dizer a vocês em minha defesa!
2 Saŋga bo bu tiiri ka i sujɔjɔ bu dɔ Hiburu aniɛ nu ni, na ba yaki naŋmiɛ na ba mɔ bu nɔɔ surum. Na Pɔɔlu ase ka,
2 Quando o ouviram falar em hebraico , eles ficaram mais quietos ainda. Então Paulo disse:
3 “M ti Yuda­fɔ ɔ, bu wuuri m Tarasu miɛ kpiri n nu wɔ bo i wo Silisiya awɔrɛ n nu ni, ama, bu taari m Yɛrusalem miɛ kpiri n nu fɛn wɔ, Gamɛli kereeri m kara a, ye m sɔnsɔɔnri ya nam sa­yoo­wa atin n kɛrɛ ni anyum­boro. Na ma fa m ŋu kɛrɛ ama Nyɛmɛ, kabo ambɛrɛ bo am jina fɛn nyuma n afa am ŋu ama i ni.
3 — Eu sou judeu, nascido em Tarso, na região da Cilícia, mas fui criado aqui em Jerusalém como aluno de Gamaliel. Fui educado muito rigorosamente dentro da lei dos nossos antepassados. Eu era muito dedicado a Deus, como todos vocês aqui também são.
4 Na ma kere minɛm bo bu su ahin atin n su n wuwuruwa, haari na ma kun bu nbem. Na ma tara bu nbiɛsɔm ni nbaram anyi bu dan­saraka.
4 Persegui os que seguiam este Caminho e fiz com que alguns fossem condenados à morte. Prendi homens e mulheres e os joguei na cadeia.
5 Nzɛn am bisaari Nyɛmɛ sa­yoo­wa dɔŋgu­yo­fɔm n kɛrɛ kpiɛn ni, ni tere­tere­fɔm ni, bu sé am ka nɔaniɛ n bo m sujɔjɔ i n ti nahɔrɛ wɔ. Haari na ba ma m kadasi ka m fa kɔ ma ya minɛm bo bu wo Damasiko miɛ kpiri n nu ni, adena m koro tara Yesu minɛm ni, na m wura bu jɔrɔkɔ fa bu ba Yɛrusalem na bu bá cin bu sui.”
5 O Grande Sacerdote e todo o Conselho Superior podem provar que estou dizendo a verdade, pois eu recebi cartas deles, escritas para os irmãos judeus que moram em Damasco. E fui até lá para prender os seguidores deste Caminho e trazê-los presos com correntes a Jerusalém, a fim de serem castigados.
6 Na Pɔɔlu asa su ase bu ka, “Saŋga bo m wo kɔ su n na m kɔ dodoori Damasiko miɛ kpiri n ni, wiɛ kekete saŋga lɛɛ, na sin be akaba afite aŋgoro ata abara ayɛ m.
6 E Paulo continuou: — Eu estava viajando, já perto de Damasco, e era mais ou menos meio-dia. De repente, uma forte luz que vinha do céu brilhou em volta de mim.
7 Na ma kpaasi haari asiɛŋgu, na ma ti akonvi be ŋga, i ŋa, ‘Sɔɔlu, Sɔɔlu e, nzu ti ye a kere m wuwuruwa sɔ a?’
7 Eu caí no chão e ouvi uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 Na ma bisa i ka, ‘M Mibiɛ, wɔrɔ ŋma a?’ Na wɔ bɔ m nu ka, ‘Mini Yesu Nazarɛti­fɔ n a, mini ye a kere m wuwuruwa n a.’
8 — Então eu perguntei: “Quem é o senhor?”
9 Na minɛm bo bu su m su n aŋu sin ni, ama, ba ti má akonvi n yiri ŋga.
9 — Os homens que viajavam comigo viram a luz, porém não ouviram a voz de quem falava comigo.
10 Na ma bisa i ka, ‘M Mibiɛ, ye a ŋa m yo nzu wɔ?’ Na wɔ se m ka, ‘Yasu na a kɔ Damasiko, dɔ ye bu sé u deke n kɛrɛ bo Nyɛmɛ koro ka a yo i ni.’
10 Eu perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” — E o Senhor respondeu:
11 Sin n bo i ta wuraari m nyu­mbaa nu agaya n dɛɛ ti, na ma yo anyinsin, na minɛm ni bo bu su m su n aso m saa nu afa m awura Damasiko.
11 — Aquela luz brilhante tinha me deixado cego. Por isso os meus companheiros me pegaram pela mão e me levaram até Damasco.
12 Tɔ, sɔnɔ be woori miɛ n nu, bu fere i ka Ananiyasi, i su Nyɛmɛ wɔ, na i su i nɔaniɛ kpamaa­wa n su, i ti sɔnɔ n bo Yuda­fɔm bo bu wo miɛ n nu n kɛrɛ ma i jirima agaya a.
12 Havia ali um homem chamado Ananias. Ele era religioso, obedecia à nossa Lei , e todos os judeus que moravam em Damasco o respeitavam.
13 Na wɔ ba m dɔ ajina adodo m, na wɔ se m ka, ‘M niwa Sɔɔlu, niɛ, a ŋú asi.’ Jina n nu bɛrɛ na ma ŋu asi bekun, na ma niɛ aŋu i.
13 Esse homem veio me procurar, chegou perto de mim e disse: “Irmão Saulo, veja de novo!” — No mesmo instante comecei a ver de novo e olhei para ele.
14 Na wɔ se m ka, ‘Nyɛmɛ n bo ya nam su i ni, yiri ye wɔ yi u a, na a si i sa koroo­wam, ye wɔ yi Sɔnɔ n bo i yo sa bo i kɔ atin su n akere u, na a ti yiri ni i tii nɔaniɛ jɔjɔɔ­wa.
14 Então ele disse: “Saulo, o Deus dos nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele, para ver o seu Bom Servo e para ouvir o Servo falar com você pessoalmente.
15 Dama deke bo a ŋu i na a ti i ni, wɔrɔ kán kere minɛm kɛrɛ.
15 Pois você será testemunha dele para dizer a todos aquilo que você tem visto e ouvido.
16 Ye kisa, a ŋminda nzu wɔ? Yasu na bu biɛ u Nyɛmɛ nzue. Bo fere i duma na i ŋmisi yi u satiɛ kɛrɛ.’”
16 E agora não espere mais. Levante-se, peça a ajuda do Senhor e seja batizado, e os seus pecados serão perdoados.”
17 Na Pɔɔlu asa su ase bu ka, “Nyini ti, na ma kpie m nyi akɔ Yɛrusalem miɛ kpiri n nu, saŋga bo m wo Nyɛmɛ Seree­biri Awuru n nu wo nyɛmɛsere su ni, na wɔ yo m ka alɛlɛ dɛɛ su wɔ,
17 E Paulo terminou, dizendo: — Então eu voltei para Jerusalém. Quando estava orando no Templo, tive uma visão.
18 na ma ŋu Yesu ka i sujɔjɔ m dɔ, i ŋa, ‘Yasu na a fite Yɛrusalem ndende, dama minɛm bo bu wo fɛn ni dé má m jɔrɛ n bo a kan kere bu ni.’
18 Vi o Senhor, e ele me disse: “Saia depressa de Jerusalém porque as pessoas daqui não aceitarão o que você vai dizer a meu respeito.”
19 Na ma bɔ i nu ka, ‘M Mibiɛ, bɛrɛ ni bu tii si tenle su ka m yo wuraari bu tiɛntiɛn­bunɔɔ sɔɔm nu wɔ, na ma tara minɛm bo bu yo u yarada ni, na ma nyi bu dan­saraka, na ma bo bu.
19 — Eu respondi: “Senhor, eles sabem muito bem que eu ia às sinagogas , e prendia os que criam em ti, e batia neles.
20 Sasu bekun, saŋga bo bu sukun Satɛfano bo i diiri u ŋusu daani kereeri minɛm ni, m yo jinaari bɛrɛ, na ma soro su, mini niɛɛri minɛm bo bu kuunri i n suturam su a.’
20 Quando estavam matando Estêvão, que falava a respeito de ti, ó Senhor, eu estava ali, concordando com aquele crime. E até tomei conta das capas dos assassinos dele.”
21 Na Mibiɛ n ase m ka, ‘Wɔrɔ kɔ, m súnma u dede minɛm bo bu ti má Yuda­fɔm ni dɔ.’”
21 — Aí o Senhor disse: “Vá, pois eu vou enviá-lo para bem longe; vou enviá-lo aos não judeus.”
22 Nyini saŋga n kɛrɛ ni, minɛm ni soori bu sui wɔ, na ba ti jɔrɛ n kɛrɛ bo Pɔɔlu kaanri i ni, ama, i ba kaanri sɔ ni, na ba tiɛn kpa, bu ŋa, “Am yi i fite fɛn. Am mini i mmɔɔ. Wɔ ti má ye ni ka i wo ni ŋgɔɔ.”
22 A multidão ficou ouvindo Paulo até que ele disse isso, mas aí eles começaram a gritar com toda a força: — Matem esse homem! — Ele não merece viver!
23 Na bu sutiɛntiɛn, yaa ati bu n dɛɛ ti, na bu sufikindi bu suturam tu, na bu susa fa sutu sandi aŋgoro. Kabo Pɔɔlu kaanri i jɔrɛ n na yaa tiiri minɛm ni|src="WA03989b.tif" size="col" loc="ACT21:37‑22:29" copy="Graham Wade, United Bible Societies, Nairobi" ref="Sayoowam 22:22-23"
23 Eles gritavam, sacudiam as capas no ar e jogavam poeira para cima.
24 Na Roma­fɔm soja kɛrɛ kpiɛn n ama nɔɔ ka bu fa Pɔɔlu wura bu dika bambaka n nu, na bu bisa i bisaa­wam na bu fin i ŋgbere na bu si deke bo i ti na Yuda­fɔm ni tiɛntiɛn sɔ ni.
24 Então o comandante mandou que os seus soldados levassem Paulo para dentro da fortaleza. Mandou também que o chicoteassem para que ele contasse por que a multidão estava gritando contra ele.
25 Ama, saŋga bo bu ciciiri Pɔɔlu nyama n ka bu bo i ni, na wɔ bisa soja kpiɛn n bo i jina dodo i ka, “Atin wo nu ka am bo Roma miɛbaa na am asi má satiɛ bo wɔ yo i?”
25 Porém, quando o estavam amarrando para chicoteá-lo, Paulo perguntou ao oficial romano que estava perto dele: — Será que vocês têm o direito de chicotear um cidadão romano, especialmente um que não foi condenado por nenhum crime?
26 Saŋga bo soja kpiɛn n tiiri nyini jɔrɛ n sɔ ni, na wɔ kɔ sojam kɛrɛ kpiɛn n dɔ, akɔ abisa i ka, “A koro ka a yo ahin sɔnɔ n sɛ wɔ? I ti Roma miɛbaa a.”
26 Quando o oficial ouviu isso, foi falar com o comandante e disse: — O que é que o senhor vai fazer? Aquele homem é cidadão romano!
27 Nyini ti, na sojam kpiɛn n akɔ Pɔɔlu dɔ, akɔ abisa i ka, “A ti Roma miɛbaa a, nahɔrɛ su?” Na wɔ bɔ i nu ka, “Ɛɛn.”
27 Então o comandante foi falar com Paulo e perguntou: — Me diga uma coisa: você é mesmo cidadão romano? — Sou! — respondeu Paulo.
28 Na sojam kpiɛn n ase i ka, “Mini, m tɔɔri ŋwaa beberebe wɔ ye m nya kaakiiri Roma miɛbaa a.” Na Pɔɔlu ase i ka, “Ama, mini yiri, bu wuuri m miɛbaa a.”
28 Aí o comandante disse: — Eu também sou, e isso me custou muito dinheiro. Paulo respondeu: — Pois eu sou cidadão romano de nascimento.
29 I seeri sɔ ni, kpeŋga na sɛrɛ ati sojam bo ba yi bu ka bu bisa i bisaa­wa ni, na ba kɔ bu sin. Na sɛrɛ ati soja kpiɛn ni mmɔɔ, dama wɔ du mɔ abo Pɔɔlu jɔrɔkɔ ka, ye i nya siiri ka i ti Roma miɛbaa a.
29 Imediatamente os homens que iam chicoteá-lo recuaram. E o próprio comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano e ele tinha mandado amarrá-lo.
30 Na i alecin, sojam kpiɛn n akoro ka i si sa bo Pɔɔlu ayo i na Yuda­fɔm jaraki i ni, na wɔ yi Pɔɔlu jɔrɔkɔ ni, na wɔ ma nɔɔ ka Nyɛmɛ sa­yoo­wa dɔŋgu­yo­fɔ nkpiɛn­kpiɛnm ni, ni Yuda­fɔ tere­tere­fɔm n kɛrɛ tiɛn bu nɔɔ. Na wɔ ma Pɔɔlu aba ajina bu nyunu.
30 O comandante queria saber com certeza por que os judeus estavam acusando Paulo. Então, no dia seguinte, mandou que tirassem as correntes que o prendiam e ordenou que os chefes dos sacerdotes e todo o Conselho Superior se reunissem. Depois mandou que trouxessem Paulo e o colocassem em frente deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.