Lucas 15
Chru (CJE) vs NAA
1 Tŭ nư̆n, abih du mơnih rì-mă jia sơ̆ng du mơnih glài-sơnoh truh jĕ tô păng Yàng Jêsu pơto-mơblàng.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Du mơnih Pharisi sơ̆ng du mơnih gơnuăr-pơto pơnuaĭ adăt-adia đờm yuăm lài: “Mơnih ni wă-rò du mơnih glài-sơnoh sơ̆ng huă 'bơ̆ng sơ̆ng guñu!”
2 Os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: — Este recebe pecadores e come com eles.
3 Kơyoa nư̆n, Pô đờm sơ̆ng buơl guñu pơnuaĭ pơgăp-pơmơyơu ni:
3 Então Jesus lhes contou esta parábola:
4 “Aràng sơi lăm buơl guhã hũ sa rơtùh drơi abo, yah lơhiă sa drơi, bloh 'buh luơi sơlpăn pluh sơlpăn drơi abo dih lăm anih 'blàng-jơhua, tô nau duah gơhũ abo c̆ơrlah lơhiă ơu?
4 — Qual de vocês é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Tŭ duah hũ bơjơ, nư̆n sờh-sài glăm ñu tơ ngŏ bra.
5 E, quando a encontra, põe-na sobre os ombros, cheio de alegria.
6 Sơ̆ng tŭ mơrai wơ̆ truh sàng, mơnih nư̆n iơu jà du mơnih adơi-ai gơŭ sơ̆ng mơnih gơŭ-plơi truh bloh đờm: ‘Sờh-sài bĕ sơ̆ng dơlhă, kơyoa dơlhă hũ duah hũ abo c̆ơrlah lơhiă.’
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: “Alegrem-se comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.”
7 Kŭng yơu nư̆n rơi, Kơu đờm sơ̆ng buơl guhã, tơ ngŏ lơngì rơŭ sờh-sài mư̆ng sa aràng mơnih glài-sơnoh thơu mơbai prah-luơi glài-sơnoh, rơlau la sơlpăn pluh sơlpăn aràng mơnih rĭng-tơpă 'buh c̆àng păl mơbai prah-luơi glài-sơnoh.
7 Digo a vocês que, assim, haverá mais alegria no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Halài, hũ mơnih kơmơi lơi hũ sa-pluh boh priă, yah lơhiă sa boh, bloh 'buh tuĭ apui đèng, bah sàng, sơ̆ng duah nĭ-nùn gơhũ boh priă lơhiă ơu?
8 — Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma delas, não acende a lamparina, varre a casa e a procura com muito empenho até encontrá-la?
9 Tŭ duah hũ bơjơ, ñu iơu jà du mơnih adơi-ai gơŭ sơ̆ng mơnih gơŭ-plơi truh bloh đờm: ‘Sờh-sài bĕ sơ̆ng dơlhă, kơyoa dơlhă hũ duah 'buh boh priă lơhiă.’
9 E, quando a encontra, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: “Alegrem-se comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.”
10 Kŭng yơu nư̆n rơi, Kơu đờm sơ̆ng buơl guhã, du mơnih gơdrưh Yàng Pô Lơngì rơŭ sờh-sài mư̆ng sa aràng mơnih hũ glài-sơnoh thơu mơbai prah-luơi glài-sơnoh.”
10 Eu afirmo a vocês que a mesma alegria existe diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Yàng Jêsu đờm wơ̆: “Sa aràng mơnih dih hũ dua aràng anà lơkơi.
11 Jesus continuou:
12 Mơnih adơi đờm sơ̆ng ama: ‘Ơ ama, yòng pơrpha brơi tơ anà pơ-ơnah phŭm-kơsai phơ̆n-bơna bloh anà rơŭ hũ.’ Sơ̆ng mơnih ama hũ pơrpha phŭm-kơsai phơ̆n-bơna drơi tơ dua aràng anà.
12 O mais moço deles disse ao pai: “Pai, quero que o senhor me dê a parte dos bens que me cabe.” E o pai repartiu os bens entre eles.
13 Du hơrơi hơdơi, mơnih adơi tơrgùm abih phŭm-kơsai phơ̆n-bơna drơi hũ, sơ̆ng nau truh tơ sa anih atàh. Dò tơ anih nư̆n, ñu 'bơ̆ng mơ-in lềng-làng, pròng-preh abih phơ̆n-priă drơi.
13 — Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá desperdiçou todos os seus bens, vivendo de forma desenfreada.
14 Hơdơi tŭ 'bơ̆ng angui abih phơ̆n-priă drơi hũ bơjơ, lăm lơgăr nư̆n păp sa pơnuaĭ ờ-lơpa prŏng, sơ̆ng ñu tơbiă jiơ̆ng siơŭ rơ'bah biă.
14 — Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Ñu păl nau ngă tồ-apah tơ sa aràng mơnih lăm lơgăr phŭn nư̆n. Mơnih nư̆n pơđăr ñu tơbiă tơ 'blàng glăng bơbui.
15 Então foi pedir trabalho a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a fim de cuidar dos porcos.
16 Ñu lơkơu khiăng biă hũ mă kơđuh rơtà bơbui 'bơ̆ng bloh 'bơ̆ng tô trơi, bloh 'buh aràng sơi brơi.
16 Ali, ele desejava alimentar-se das alfarrobas que os porcos comiam, mas ninguém lhe dava nada.
17 Tŭ nư̆n ñu sơnư̆ng sơdơ̆r wơ̆ sơ̆ng đờm: ‘Lô mơnih ngă tồ-apah lăm sàng ama kơu hũ pah 'bơ̆ng dơlah-dơlài, bloh kơu tơ anih ni păl mơtai ờ!
17 Então, caindo em si, disse: “Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui estou morrendo de fome!
18 Kơu rơŭ tơgồ dơ̆ng, gài mơrai wơ̆ sơ̆ng ama kơu, bloh đờm: Ơ ama, anà hũ sŭng glài sơ̆ng Lơngì sơ̆ng ama,
18 Vou me arrumar, voltar para o meu pai e lhe dizer: ‘Pai, pequei contra Deus e diante do senhor;
19 'buh iơŭ păl tô hũ angăn la anà ama tra. Yòng ama c̆ơ anà yơu sa aràng mơnih ngă tồ-apah tơ ama rơi.’
19 já não sou digno de ser chamado de seu filho; trate-me como um dos seus trabalhadores.’”
20 Bloh nư̆n ñu tơgồ dơ̆ng, gài mơrai wơ̆ sơ̆ng ama drơi. Bloh tŭ dò mư̆ng atàh, mơnih ama 'buh ñu nư̆n hũ hơtai-hơtiàn anĭt-rơnăm, đuaĭ truh kwăr tơkuai ñu bloh c̆ŭm.
20 E, arrumando-se, foi para o seu pai.
21 Tŭ nư̆n mơnih anà đờm sơ̆ng ama: ‘Ơ ama, anà hũ ngă sŭng glài sơ̆ng Lơngì sơ̆ng ama, 'buh iơŭ păl tô hũ angăn la anà ama tra.’
21 E o filho lhe disse: “Pai, pequei contra Deus e diante do senhor; já não sou digno de ser chamado de seu filho.”
22 Bloh mơnih ama đờm sơ̆ng du mơnih hơlŭn-hơlă: ‘Sơmăr-sơmăr bĕ, mă ào mơkrư-siàm rơlau abih pơc̆ù tơ ñu, pơbuh krah lăm tơngàn, pơjuă tơkhŏ lăm tơkai.
22 O pai, porém, disse aos servos: “Tragam depressa a melhor roupa e vistam nele. Ponham um anel no dedo dele e sandálias nos pés.
23 Bloh nư̆n mă bĕ sa drơi anà lơmo lơmă ngă rơlo, tô buơl gudrơi mơñŭm 'bơ̆ng sờh-sài sơ̆ng gơŭ!
23 Tragam e matem o bezerro gordo. Vamos comer e festejar,
24 Kơyoa anà kơu ni hũ mơtai bơjơ bloh tŭ ni hơdiŭ wơ̆, hũ lơhiă bơjơ bloh tŭ ni duah hũ wơ̆.’ Bloh nư̆n buơl guñu tơma sờh-sài mơñŭm 'bơ̆ng.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.” E começaram a festejar.
25 Tŭ nư̆n, mơnih anà lơkơi kơc̆oa dò tơ 'blàng hơma. Tŭ mơrai wơ̆ kơjĕ truh tơ sàng, ñu mơhư̆ săp kơñi pĕ sơ̆ng săp adoh mơya,
25 — Ora, o filho mais velho estava no campo. Quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 nư̆n ñu iơu sa aràng mơnih hơlŭn-hơlă truh sơ̆ng tơnia c̆ơ hũ bruă hơgĕ.
26 Chamou um dos empregados e perguntou o que era aquilo.
27 Mơnih hơlŭn-hơlă đờm: ‘Adơi miă pơrpa mơrai wơ̆, sơ̆ng ama miă hũ ngă rơlo anà lơmo lơmă, kơyoa 'buh adơi miă mơrai wơ̆ hũ pràn lơngai.’
27 E ele informou: “O seu irmão voltou e, por tê-lo recuperado com saúde, o seu pai mandou matar o bezerro gordo.”
28 Mơnih sơ-ai kơc̆oa anok hơtai sơ̆ng 'buh khiăng tơma lăm sàng. Nư̆n mơnih ama nau tơbiă sơ̆ng đờm pơluơ-pơto ñu.
28 — O filho mais velho se indignou e não queria entrar. Saindo, porém, o pai, procurava convencê-lo a entrar.
29 Bloh ñu đờm sơ̆ng ama drơi: ‘Ama c̆ơ nư̆n, thơu hơdùm thŭn ni bơjơ anà dŏng duh bruă ama, sơ̆ng 'buh tŭ lơi ngă sŭng pơnuaĭ ama pơđăr, nư̆n bloh ama ka tŭ lơi brơi tơ anà sa drơi bơbe tìt tô anà 'bơ̆ng mơ-in sờh sơ̆ng buơl adơi-ai gơŭ.
29 Mas ele respondeu ao seu pai: “Faz tantos anos que sirvo o senhor e nunca transgredi um mandamento seu. Mas o senhor nunca me deu um cabrito sequer para fazer uma festa com os meus amigos.
30 Bloh anà lơkơi ama dih, la mơnih hũ 'bơ̆ng mơ-in pròng-preh abih phơ̆n-priă ama sơ̆ng buơl kơmơi dri, tŭ ni ñu gài mơrai wơ̆, nư̆n ama kơyoa ñu bloh ngă rơlo anà lơmo lơmă tô sờh-sài mơñŭm 'bơ̆ng!’
30 Mas, quando veio esse seu filho, que sumiu com os bens do senhor, gastando tudo com prostitutas, o senhor mandou matar o bezerro gordo para ele!”
31 Mơnih ama đờm: ‘Ơ anà, anà mĭt-mĭt dò sơ̆ng ama, abih tơgrơ̆ hơgĕ phơ̆n ama la phơ̆n anà.
31 — Então o pai respondeu: “Meu filho, você está sempre comigo; tudo o que eu tenho é seu.
32 Bloh biă păl pồ pơnuaĭ mơñŭm 'bơ̆ng sơ̆ng sờh-sài, kơyoa adơi anà ni hũ mơtai bơjơ bloh ni hơdiŭ wơ̆, hũ lơhiă bơjơ bloh ni duah hũ wơ̆.’ ”
32 Mas era preciso festejar e alegrar-se, porque este seu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.