Lucas 20
Cacua NT (CBV_WBT) vs ARIB
1 Biíh yeó jáap Jesús Dioíh mʉʉ́ jóocmant bóo jʉʉ́hboó cã́acwãdih ãt bohénap wʉt jĩ. Páant ã bohénachah, sacerdotewã ĩ maáta, Moisés ã wʉtatjidih bohénit, bita maátabʉt caandíh nin pah ĩt niíj ʉʉ́bh joyóp wʉt jĩ:
1 Num desses dias, quando Jesus ensinava o povo no templo, e anunciava o evangelho, sobrevieram os principais sacerdotes e os escribas, com os anciãos.
2 —Jwiítdih ma naáwá. ¿Deíh wẽpatjĩh tibeé jwíin páant ma chãj? ¿Déhe tibeé meemdíh páant ã wʉt? ĩt niijíp wʉt jĩ.
2 e falaram-lhe deste modo: Dize-nos, com que autoridade fazes tu estas coisas? Ou, quem é o que te deu esta autoridade?
3 Páant ĩ niijíchah joinít, Jesúsbʉt nin pah ãt niíj ʉʉ́bh joí jwʉ́ʉbanap wʉt jĩ:
3 Respondeu-lhes ele: Eu também vos farei uma pergunta; dizei-me, pois:
4 Jesús queétdih ãt niijíp wʉt jĩ.
4 O batismo de João era do céu ou dos homens?
5 Páant ã niijíchah joinít, queétjeh nin pah ĩt míic niijíp wʉt jĩ: “¿Ded pah tigaá jwĩ niíj jepah bií? ‘Dios caandíh ãt wʉtʉp taga’, jwĩ niíj jepahachah, caánboó ‘Páant ã jʉmʉchah yʉhna, ¿dépanih tií caandíh ñi jepahcan?’ jwiítdih ã niíj jʉ̃ihbipna caá.
5 Ao que eles arrazoavam entre si: Se dissermos: do céu, ele dirá: Por que não crestes?
6 Obohjeéhtih, ‘Juan Dios naáwátdih naóh yapani yoobát ã jʉmʉp jĩ’, nihat cã́acwã ĩ niíj jenah joiná caá. Páant ĩ niíj jenah joyóchah, jwiítboó ‘Cã́acwãjeh caandíh ĩt daabáát tʉ́ʉtjip taga’, jwĩ niíj jepahachah, queét jee dáhnajĩh yohnit, jwiítdih ĩ maobipna caá”, ĩt niijíp wʉt jĩ.
6 Mas, se dissermos: Dos homens, todo o povo nos apedrejará; pois está convencido de que João era profeta.
7 Pánih míic wéhe péanit, —Jwĩ jéihcan caá, ĩt niijíp wʉt jĩ.
7 Responderam, pois, que não sabiam donde era.
8 Jesús queétdih ãt niijíp wʉt jĩ.
8 Replicou-lhes Jesus: Nem eu vos digo com que autoridade faço estas coisas.
9 Páant niíj péanit, nin naáwátjĩh cã́acwãdih ãt bohénap wʉt jĩ:
9 Começou então a dizer ao povo esta parábola: Um homem plantou uma vinha, arrendou-a a uns lavradores, e ausentou-se do país por muito tempo.
10 — ausente —
10 No tempo próprio mandou um servo aos lavradores, para que lhe dessem dos frutos da vinha; mas os lavradores, espancando-o, mandaram-no embora de mãos vazias.
11 — ausente —
11 Tornou a mandar outro servo; mas eles espancaram também a este e, afrontando-o, mandaram-no embora de mãos vazias.
12 — ausente —
12 E mandou ainda um terceiro; mas feriram também a este e lançaram-no fora.
13 — ausente —
13 Disse então o senhor da vinha: Que farei? Mandarei o meu filho amado; a ele talvez respeitarão.
14 — ausente —
14 Mas quando os lavradores o viram, arrazoaram entre si, dizendo: Este é o herdeiro; matemo-lo, para que a herança seja nossa.
15 — ausente —
15 E lançando-o fora da vinha, o mataram. Que lhes fará, pois, o senhor da vinha?
16 Jesús cã́acwãdih ãt niijíp wʉt jĩ. Páant ã niijíchah joinít, —¡Ma niiját pah ã yapca bojo naáh! cã́acwã ĩt niijíp wʉt jĩ.
16 Virá e destruirá esses lavradores, e dará a vinha a outros. Ouvindo eles isso, disseram: Tal não aconteça!
17 Páant ĩ niijíchah joinít, Jesús queétdih ennit, nin pah ãt niijíp wʉt jĩ:
17 Mas Jesus, olhando para eles, disse: Pois, que quer dizer isto que está escrito: A pedra que os edificadores rejeitaram, essa foi posta como pedra angular?
18 Jesús queétdih ãt niijíp wʉt jĩ.
18 Todo o que cair sobre esta pedra será despedaçado; mas aquele sobre quem ela cair será reduzido a pó.
19 Jesús caán naáwátjĩh ã bohénachah joinít, “Jwiítdih niijná caá ã chãjap”, Moisés ã wʉtatjidih bohénit, sacerdotewã ĩ maátabʉt ĩt niíj jéihyep wʉt jĩ. Pánih jéihnit, Jesús ã naóh péanachahjeh, ĩtih tewíhip wʉt yʉh jĩ. Obohjeéhtih, cã́acwãboodíh ʉ́ʉmna, Jesúsdih ĩt jéih teo jwʉhcap wʉt jĩ.
19 Ainda na mesma hora os escribas e os principais sacerdotes, percebendo que contra eles proferira essa parábola, procuraram deitar-lhe as mãos, mas temeram o povo.
20 Pánih jéih teo jwʉhcan, débólih teonit, ĩ maátadih wʉ̃hat tʉ́ʉt niijná, caandíh encanni pahjeh, ĩt en ñʉʉ́n péenap wʉt jĩ. Pánihna, bita tʉ́init pah jígohnitdihbʉt Jesús pebh ĩt wahap wʉt jĩ, mácah ã jepahachah, ĩ naóh yacat tʉ́ʉt niijná.
20 E, aguardando oportunidade, mandaram espias, os quais se fingiam justos, para o apanharem em alguma palavra, e o entregarem à jurisdição e à autoridade do governador.
21 Queét yeenitboó Jesúsdih nin pah ĩt niíj ʉʉ́bh joyóp wʉt yʉh jĩ: —Bohéní, yeecanni jʉmna, Dios ded pah jwiítdih ã chãjat tʉ́ʉtatdih yoobópdih ma bohéátdih jwĩ jéihna caá. Ded pah cã́acwã jwĩ niijíchah, maáta ĩ jʉmʉchah yʉhna, ʉ́ʉmcanjeh yoobópdih mapĩ́ naóhna caá. Páant yoobópdih naóhni jʉmna, nin jwĩ ʉʉ́bh joyátdih ma jepahaá:
21 Estes, pois, o interrogaram, dizendo: Mestre, sabemos que falas e ensinas retamente, e que não consideras a aparência da pessoa, mas ensinas segundo a verdade o caminho de Deus;
22 ¿Roma baácdih moón ĩ maáh César ã ʉʉ́bát tʉ́ʉtni dinero jʉ́dʉdih caandíh jwĩ wʉ̃hʉchah, ã tʉ́i niít? ĩt niijíp wʉt jĩ.
22 é-nos lícito dar tributo a César, ou não?
23 Páant ĩ niijíchah, ĩ yeeatdih jéihnit, nin pah queétdih Jesús ãt niíj ʉʉ́bh joí jwʉ́ʉbanap wʉt jĩ:
23 Mas Jesus, percebendo a astúcia deles, disse-lhes:
24 ãt niijíp wʉt jĩ. —Césaríh móot, ã́ih wʉ̃tbʉt ã jʉmna caá, ĩt niíj jepahap wʉt jĩ.
24 Mostrai-me um denário. De quem é a imagem e a inscrição que ele tem? Responderam: De César.
25 Jesús queétdih ãt niijíp wʉt jĩ.
25 Disse-lhes então: Dai, pois, a César o que é de César, e a Deus o que é de Deus.
26 Páant ã niíj jepahachah joinít, queét caandíh mácah jepahat tʉ́ʉtíhnitboó joí yai ñʉ́h bejnit, ĩt jéih jwʉ́ʉb yee ʉʉ́bh joicáp wʉt jĩ.
26 E não puderam apanhá-lo em palavra alguma diante do povo; e admirados da sua resposta, calaram-se.
27 Páant queétdih ã jepahat tʉ́ttimah, biquína saduceowã jwʉh Jesús pebh ĩt jʉibínap wʉt jĩ. Queét saduceowã “Cã́acwã wʉnna, ĩ jwʉ́ʉb boo pʉd jʉ̃óhcan niít”, niijnít ĩt jʉmʉp wʉt jĩ.
27 Chegaram então alguns dos saduceus, que dizem não haver ressurreição, e perguntaram-lhe:
28 Pánih jenah joinít, nin pah Jesúsdih ĩt niijíp wʉt jĩ: —Bohéní, nin pah Moisés ãt niíj daacáp tajĩ: ‘Weép jeñé weh wihcanjeh ã wʉnʉchah, ã ʉ́ʉdboó weép jeñé áajidih jwʉ́ʉb áa jʉmat caá náahap. Pánihna, ã ʉ́ʉdboó áa wih jwʉhcanni jʉmna, éemp wʉnnihdih ã bíboho naáh, ã ʉ́ʉd jeñé báadhda weh pah ĩ weh jʉmat pínah niijná’, jwiítdih Moisés ãt niíj daacáp tajĩ.
28 Mestre, Moisés nos deixou escrito que se morrer alguém, tendo mulher mas não tendo filhos, o irmão dele case com a viúva, e suscite descendência ao irmão.
29 Biíc weh sietewã ĩ jʉmʉp be. Weép jeñéboó áa jʉm, weh wihcanjeh ã wʉnʉp be.
29 Havia, pois, sete irmãos. O primeiro casou-se e morreu sem filhos;
30 Ã ʉ́ʉdboó weép jeñé áajidih ã jwʉ́ʉb áa jʉmʉp yʉh be. Páant áa jʉmat tʉ́ttimah, weép jeñé pahjeh mʉntih, weh wihcanjeh caanbʉ́t ã wʉnʉp be.
30 então o segundo, e depois o terceiro, casaram com a viúva;
31 Tʉ́ttimah bóobʉt weép jeñé áajidih jwʉ́ʉb áa jʉmna yʉhna, caanbʉ́t weh wihcanjeh ã wʉnʉp be. Páant míicjeh queét nihat ĩ bʉʉ́d beedép be.
31 e assim todos os sete, e morreram, sem deixar filhos.
32 Páant mi weha mána ĩ wʉn beedát tʉ́ttimah, ĩ áajibʉt mi wʉnʉp be.
32 Depois morreu também a mulher.
33 Pánihna, queét nihat ĩ áa jʉmnihji, nihat cã́acwã ĩ jwʉ́ʉb boo pʉd jʉ̃ʉ́wʉ́chah, ¿ded áa tigaá mi yoób jʉmbi? saduceowã Jesúsdih ĩt niíj ʉʉ́bh joyóp wʉt yʉh jĩ.
33 Portanto, na ressurreição, de qual deles será ela esposa, pois os sete por esposa a tiveram?
34 Páant ĩ niijíchah joinít, Jesús nin pah ãt niíj jepahap wʉt jĩ:
34 Respondeu-lhes Jesus: Os filhos deste mundo casaram-se e dão-se em casamento;
35 — ausente —
35 mas os que são julgados dignos de alcançar o mundo vindouro, e a ressurreição dentre os mortos, nem se casam nem se dão em casamento;
36 — ausente —
36 porque já não podem mais morrer; pois são iguais aos anjos, e são filhos de Deus, sendo filhos da ressurreição.
37 — ausente —
37 Mas que os mortos hão de ressurgir, o próprio Moisés o mostrou, na passagem a respeito da sarça, quando chama ao Senhor; Deus de Abraão, e Deus de Isaque, e Deus de Jacó.
38 Jesús ãt niijíp wʉt jĩ.
38 Ora, ele não é Deus de mortos, mas de vivos; porque para ele todos vivem.
39 Páant ã niijíchah joinít, bita Moisés ã wʉtatjidih bohénitboó, —Ma tʉ́i jepahap be, Bohéní, ĩt niijíp wʉt jĩ.
39 Responderam alguns dos escribas: Mestre, disseste bem.
40 Páant ã jepahachah joinít, ʉ́ʉmna, bitabʉt caandíh ĩt jwʉ́ʉb ʉʉ́bh joicáp wʉt jĩ.
40 Não ousavam, pois, perguntar-lhe mais coisa alguma.
41 Jesús queétdih nin pah ãt jwʉ́ʉb niíj ʉʉ́bh joyóp wʉt jĩ:
41 Jesus, porém, lhes perguntou: Como dizem que o Cristo é filho de Davi?
42 — ausente —
42 Pois o próprio Davi diz no livro dos Salmos: Disse o Senhor ao meu Senhor: Assenta-te à minha direita,
43 — ausente —
43 até que eu ponha os teus inimigos por escabelo dos teus pés.
44 Jesús ãt niijíp wʉt jĩ.
44 Logo Davi lhe chama Senhor como, pois, é ele seu filho?
45 Páant niíj péanit, nihat ãjeéh péenit ĩ joyóchah, nin pah ã bohénitboodíh Jesús ãt niíj naáwáp wʉt jĩ:
45 Enquanto todo o povo o ouvia, disse Jesus aos seus discípulos:
46 — ausente —
46 Guardai-vos dos escribas, que querem andar com vestes compridas, e gostam das saudações nas praças, dos primeiros assentos nas sinagogas, e dos primeiros lugares nos banquetes;
47 Jesús ãt niijíp wʉt jĩ.
47 que devoram as casas das viúvas, fazendo, por pretexto, longas orações; estes hão de receber maior condenação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.