Lucas 2
Dios ã jáap naáwát tólih (CBV) vs NTLH
1 — ausente —
1 Naquele tempo o imperador Augusto mandou uma ordem para todos os povos do Império. Todas as pessoas deviam se registrar a fim de ser feita uma contagem da população.
2 — ausente —
2 Quando foi feito esse primeiro recenseamento, Cirênio era governador da Síria.
3 Páant ã wʉtʉchah joinít, nihat cã́acwã ĩ nʉowãji ĩ cã́ac jʉmni tʉ́tchina yoobó wʉ̃t daacádih ĩt bejep wʉt jĩ.
3 Então todos foram se registrar, cada um na sua própria cidade.
4 — ausente —
4 Por isso José foi de Nazaré, na Galileia, para a região da Judeia, a uma cidade chamada Belém, onde tinha nascido o rei Davi. José foi registrar-se lá porque era descendente de Davi.
5 — ausente —
5 Levou consigo Maria, com quem tinha casamento contratado . Ela estava grávida,
6 — ausente —
6 e aconteceu que, enquanto se achavam em Belém, chegou o tempo de a criança nascer.
7 — ausente —
7 Então Maria deu à luz o seu primeiro filho. Enrolou o menino em panos e o deitou numa manjedoura , pois não havia lugar para eles na pensão.
8 Páant mi weh jʉmni chei, Belén tʉ́tchi jwẽ́ejdih ovejawãdih en daonít ĩ́ih ovejawãdih en daoná ĩt chãjap wʉt jĩ.
8 Naquela região havia pastores que estavam passando a noite nos campos, tomando conta dos rebanhos de ovelhas.
9 Páant ĩ en dawáchah, Dioíh ángel queétdih ãt jígohop wʉt jĩ. Pánih jígohnit, bʉ́dí ã yeh iiguíchah ennit, bʉ́dí ĩt ʉ́ʉmʉp wʉt jĩ.
9 Então um anjo do Senhor apareceu, e a luz gloriosa do Senhor brilhou por cima dos pastores. Eles ficaram com muito medo,
10 Páant ĩ ʉ́ʉmʉchah ennit, ángel queétdih nin pah ãt niíj naáwáp wʉt jĩ: “¡Ñi ʉ́ʉmca bojoó! ¡Ñi joyoó! Bʉ́dí ñi weñat pínah tʉ́ini doonádih yeebdíh naáwádih jʉ̃óhna caá wã chãjap. Caán doonádih joinít, nihat cã́acwãbʉt bʉ́dí ĩ wẽibipna caá.
10 mas o anjo disse: — Não tenham medo! Estou aqui a fim de trazer uma boa notícia para vocês, e ela será motivo de grande alegria também para todo o povo!
11 Bʉtéh Daviíh tʉ́tchidih cã́acwãdih tʉ́i ʉbni pínah ã cã́ac jʉmʉp be. Caán Dios ã wahni Cristo, nihat cã́acwã ĩ maáh pínah caá.
11 Hoje mesmo, na cidade de Davi , nasceu o Salvador de vocês — o Messias , o Senhor!
12 Wã niijnídih ñi bid jʉyʉ́chah, momo jiwiwã jeémát yacat paihdih yégueh chóojĩh pin bojni, ã lajbipna caá”, ãt niijíp wʉt jĩ.
12 Esta será a prova: vocês encontrarão uma criancinha enrolada em panos e deitada numa manjedoura .
13 Ángel queétdih páant ã niijíchahjeh, dawá ángelwã ãjeéh jígohnit, Diosdih nin pah ĩt niíj wẽi naáwáp wʉt jĩ:
13 No mesmo instante apareceu junto com o anjo uma multidão de outros anjos, como se fosse um exército celestial. Eles cantavam hinos de louvor a Deus, dizendo:
14 “¡Nihat jeáboó jʉmnit Dios wẽpnidih ĩ weñe naáh! ¡Nin baácboó ã oinit ĩ tʉ́i jʉmʉ naáh!” ĩt niijíp wʉt jĩ.
14 — Glória a Deus nas maiores alturas do céu! E paz na terra para as pessoas a quem ele quer bem!
15 Ángelwã queétdih páant niíj naóh péanit, Dios ã jʉmʉpboó ĩt jwʉ́ʉb bejep wʉt jĩ. Ĩ jwʉ́ʉb bejat tʉ́ttimahbitjeh, ovejawãdih en daonít nin pah ĩt míic niijíp wʉt jĩ:
15 Quando os anjos voltaram para o céu, os pastores disseram uns aos outros: — Vamos até Belém para ver o que aconteceu; vamos ver aquilo que o Senhor nos contou.
16 Páant niijnít, Belén tʉ́tchina wẽpép caandíh enedih ĩt bejep wʉt jĩ. Pánih bej, caanná jʉibínit, María, José, wébítdihbʉt ĩt enep wʉt jĩ. Wébít momo jiwiwã jeémát yacat paihdih ãt lajap wʉt jĩ.
16 Eles foram depressa, e encontraram Maria e José, e viram o menino deitado na manjedoura.
17 — ausente —
17 Então contaram o que os anjos tinham dito a respeito dele.
18 — ausente —
18 Todos os que ouviram o que os pastores disseram ficaram muito admirados.
19 — ausente —
19 Maria guardava todas essas coisas no seu coração e pensava muito nelas.
20 — ausente —
20 Então os pastores voltaram para os campos, cantando hinos de louvor a Deus pelo que tinham ouvido e visto. E tudo tinha acontecido como o anjo havia falado.
21 Jesús ã cã́ac jʉmniji ocho yeó jáap tʉ́ttimah, sacerdotewãdih ã́ih quehli nah yapat chóodih ĩt bóodat tʉ́ʉtʉp wʉt jĩ. Páant judíowã ĩpĩ́ chãjap wʉt jĩ. Pánih bóod péanit, ã íin wʉdʉ jʉmat pínah jã́tih ángel ã niijátji pahjeh caandíh Jesús ĩt wʉ̃t bʉ́ʉdhdʉp wʉt jĩ.
21 Uma semana depois, quando chegou o dia de circuncidar o menino, puseram nele o nome de Jesus. Pois o anjo tinha dado esse nome ao menino antes de ele nascer.
22 Biíc widh tʉ́ttimah, Moisés ã wʉtatji pah chãj péanit, mi wʉ̃ʉ́hdih Diosdih wʉ̃hat tʉ́ʉt niijná, Jerusalénna ĩt ʉb bejep wʉt jĩ.
22 Chegou o dia de Maria e José cumprirem a cerimônia da purificação , conforme manda a Lei de Moisés. Então eles levaram a criança para Jerusalém a fim de apresentá-la ao Senhor.
23 Pánih wʉ̃hnit, Dios nin ã wʉtatjidih ĩt jepahap wʉt jĩ: “Jáap bácahdih bóo newé weép ã jʉmʉchah, weemdíh ñi wʉ̃hʉʉ́. Caán wĩ́ih, weemdíh teo wʉ̃hni pínah caá”, Dios ãt niíj wʉtʉp tajĩ.
23 Pois está escrito na Lei do Senhor: “Todo primeiro filho será separado e dedicado ao Senhor.”
24 Pánihna, Jerusalénna Dioíh mʉʉdíh jʉibí, jopwãdih jíib chãjnit, sacerdotewãdih ĩt wʉ̃hʉp wʉt jĩ, Diosdih ĩ cáo wʉ̃hat pínah niijná. Pánih chãjnit, Dios nin ã wʉtatjidih ĩt jepahap wʉt jĩ: “Chénewã jopwãdih ñi wʉ̃hʉʉ́ weemdíh, jáap bácahdih bóodih tʉ́ʉt nʉʉmná”, Dios ãt niíj wʉtʉp tajĩ. Pánih chãjna, ĩ weh jʉmat tʉ́ttimah, nihat Dios ã wʉtatjidih ĩt chãj péanap wʉt jĩ.
24 Eles foram lá também para oferecer em sacrifício duas rolinhas ou dois pombinhos, como a Lei do Senhor manda.
25 Caán láa Dios naáwátdih tʉ́i jepahni, Simeón wʉ̃t jʉmni, Jerusalén tʉ́tchidih ãt jʉmʉp wʉt jĩ. Caán Diosdih tʉ́i wẽini jʉmna, Dios ã wahni judíowãdih tʉ́i ʉbni pínahdih pã́ina ãt chãjap wʉt jĩ. Caandíh Tʉ́ini Espíritu ã wẽpat bʉ́dí ãt jʉmʉp wʉt jĩ.
25 Em Jerusalém morava um homem chamado Simeão. Ele era bom e piedoso e esperava a salvação do povo de Israel. O Espírito Santo estava com ele,
26 Pánih jʉmna, nin pah caandíh ãtát niíj jéihyanap wʉt jĩ: “Ma wʉnat pínah jã́tih Dios ã wahni Cristo, ã́ih cã́acwãdih tʉ́i ʉbni pínahdih meémboó ma enbipna caá”, ãt niijíp wʉt jĩ.
26 e o próprio Espírito lhe tinha prometido que, antes de morrer, ele iria ver o Messias enviado pelo Senhor.
27 Pánihna, caandíh Dioíh mʉʉná Tʉ́ini Espíritu ãt bejat tʉ́ʉtʉp wʉt jĩ. Joséwã Jesúsdih ĩ ʉb waad béjechah, Dios ã wʉtatji pah chãjat tʉ́ʉt niijná, Simeón queétdih ãt jwãááp wʉt jĩ.
27 Guiado pelo Espírito, Simeão foi ao Templo. Quando os pais levaram o menino Jesus ao Templo para fazer o que a Lei manda,
28 Pánih jwãáhnit, Tʉ́ini Espíritu caandíh ã jéihyanachah, wébítdih ãt ʉb tʉ́ʉhʉp wʉt jĩ. Ʉb tʉ́ʉhnit, nin pah Diosdih ãt niíj wẽi naáwáp wʉt jĩ:
28 Simeão pegou o menino no colo e louvou a Deus. Ele disse:
29 — ausente —
29 — Agora, Senhor, cumpriste a promessa que fizeste e já podes deixar este teu partir em paz.
30 — ausente —
30 Pois eu já vi com os meus próprios olhos a tua salvação,
31 Nihat cã́acwã ĩ enechah, meém nindih mat wahap taga, cã́acwã iiguípna ĩ bejat déedih ã tʉ́i ʉbat pínah niijná.
31 que preparaste na presença de todos os povos:
32 Nin tigaá nihat judíowã nihcannitdih ded pah Dios ã jʉmatdih ã jéihyabipna caá. Páant ã jéihyanachah, judío ã jʉmʉchah jéihnit, bitaboó míih judíowãdih ĩ tʉ́i wẽibipna caá”, Simeón ãt niijíp wʉt jĩ.
32 uma luz para mostrar o teu caminho a todos os que não são judeus e para dar
33 Páant ã niijíchah joinít, Joséwã bʉ́dí ĩt wẽi jenah joyóp wʉt jĩ.
33 O pai e a mãe do menino ficaram admirados com o que Simeão disse a respeito dele.
34 Tʉ́ttimah, Simeón queétdih wẽinit, “Dios yeebdíh ã tʉ́i chãja naáh”, niijnít, Maríadih jwʉh nin pah ãt jwʉ́ʉb niíj naáwáp wʉt jĩ:
34 Simeão os abençoou e disse a Maria, a mãe de Jesus: — Este menino foi escolhido por Deus tanto para a destruição como para a salvação de muita gente em Israel. Ele vai ser um sinal de Deus; muitas pessoas falarão contra ele,
35 Nihat cã́acwã ded pah ĩ jenah joyátdih jéihyani pínah Dios nin wébítdih ãt wahap taga. Obohjeéhtih, meémboó bʉ́dí ma jĩ́gahbipna caá, Simeón caántdih ãt niijíp wʉt jĩ.
35 e assim os pensamentos secretos delas serão conhecidos. E a tristeza, como uma espada afiada, cortará o seu coração, Maria.
36 Caanjĩ́h beh wili Ana wʉ̃t jʉmnihbʉt mit jʉmʉp wʉt jĩ. Caántbʉt Dios naáwátdih naóh yapanih wʉt jĩ. Caánt Fanuelji nʉʉ́m, Aserji jʉimená poómpdih bóli wʉt jĩ. Caánt jáap beh tóahnih jʉmna, mit áa jʉmʉp wʉt jĩ. Obohjeéhtih, siete jópchijeh caántdih bíbohnit, mijeéh bóo ãt éemp wʉnʉp wʉt jĩ.
36 Havia ali também uma profetisa chamada Ana, que era viúva e muito idosa. Ela era filha de Fanuel, da tribo de Aser. Sete anos depois que ela havia casado, o seu marido morreu.
37 Pánih éemp wʉnnih jʉmna, ochenta y cuatro jópchi bíbohnit, Dioíh mʉʉ́ diítboó mipĩ́ jʉmʉp wʉt jĩ. Yeó jáap jʉmat pah, chei jʉmat pahbʉt jeémp jwʉhcan, Diosdih mipĩ́ wẽi ʉʉ́bh jáanap wʉt jĩ.
37 Agora ela estava com oitenta e quatro anos de idade. Nunca saía do pátio do Templo e adorava a Deus dia e noite, jejuando e fazendo orações.
38 Caán horadih pohba Joséwã pebhna mit jʉibínap wʉt jĩ. Pánih jʉibí, Jesúsdih enna, Tʉ́ini Espíritu ã jéihyanachah, Diosdih mit wẽi naáwáp wʉt jĩ. Dios ã wahni, queétdih tʉ́i ʉbni pínahdih judíowã ĩpĩ́ páñap wʉt jĩ. Pánihna, Jesús ĩ bidni ã jʉmatdih nihat queét pã́initdih mit naáwáp wʉt jĩ.
38 Naquele momento ela chegou e começou a louvar a Deus e a falar a respeito do menino para todos os que esperavam a libertação de Jerusalém.
39 Joséwã nihat Dios ã wʉtatji pah chãj péa, jwʉ́ʉb bejnit, Belén tʉ́tchidih ĩt jʉm jwʉhʉp wʉt jĩ. Tʉ́ttimah, Galilea baác ĩ jʉmniji Nazaret tʉ́tchina ĩt jwʉ́ʉb bejep wʉt jĩ.
39 Quando terminaram de fazer tudo o que a Lei do Senhor manda, José e Maria voltaram para a Galileia, para a casa deles na cidade de Nazaré.
40 Ĩ wʉ̃ʉ́h tʉ́i behnit, caolih jʉ́ʉtíhnijeh jʉmna, Dios ã weñat pínahdih ãt tʉ́i jéihyep wʉt jĩ. Pánihna, Dios caandíh tʉ́i wẽi ennit, bʉ́dí ãt teo wáacap wʉt jĩ.
40 O menino crescia e ficava forte; tinha muita sabedoria e era abençoado por Deus.
41 Oveja wʉ̃ʉ́hdih ĩ mao jeémát yeó jáap, Pascua ĩ niijní, paacánni pandihbʉt ĩ jeémp wẽi láa, Dios ã wʉtatjidih jepahnit, nihat judíowã jópchi jʉmat pah, Jerusalén tʉ́tchidih ĩpĩ́ míic wáac jʉibínap wʉt jĩ. Jesús mánabʉt jópchi jʉmat pah Jerusalénna ĩpĩ́ aab béjep wʉt jĩ.
41 Todos os anos os pais de Jesus iam a Jerusalém para a Festa da Páscoa .
42 Jesús doce jópchi bíbohnit, caanbʉ́t ã mánajeéh ãt bejep wʉt jĩ.
42 Quando Jesus tinha doze anos, eles foram à Festa, conforme o seu costume.
43 Pánih jʉibínit, ĩ wẽi jeémát ã beedéchah, ĩ chéenwã biícdih Joséwã Nazaret tʉ́tchina ĩt jwʉ́ʉb dei bejep wʉt jĩ. Obohjeéhtih, ã mána ĩ jéihcah yʉhna, Jesús Jerusalénboojéh ãt chãwáp wʉt jĩ.
43 Depois que a Festa acabou, eles começaram a viagem de volta para casa. Mas Jesus tinha ficado em Jerusalém, e os seus pais não sabiam disso.
44 “Dawá jwĩ bejechah, jwĩ wʉ̃ʉ́h jwĩ déewãjeéh ã jʉmna nacaá”, ĩt niíj jenah joyóp wʉt jĩ. Páant niíj jenah joiná, nihat yeó jáap bejnit, cheyeh caandíh ĩtih bidip wʉt yʉh jĩ. Obohjeéhtih, ĩt bid jʉicáp wʉt jĩ.
44 Eles pensavam que ele estivesse no grupo de pessoas que vinha voltando e por isso viajaram o dia todo. Então começaram a procurá-lo entre os parentes e amigos.
45 Pánih bid jʉicán, Jerusalén tʉ́tchina bididih ĩt jwʉ́ʉb bejep wʉt jĩ.
45 Como não o encontraram, voltaram a Jerusalém para procurá-lo.
46 Jerusalénna jwʉ́ʉb jʉibínit, caanná ĩ wʉ̃ʉ́hdih bʉ́dí ĩt bidip wʉt yʉh jĩ. Chéne yeó jáap tʉ́i bid, biíh yeó jáapdih ĩt bid jʉyʉ́p wʉt jĩ, bʉca. Dioíh mʉʉ́ diítna Moisés ã wʉtatjidih bohénit cãtíh chʉ́ʉdnit, queétdih joiná, ʉʉ́bh joí enna ãt chãjap wʉt jĩ.
46 Três dias depois encontraram o menino num dos pátios do Templo, sentado no meio dos mestres da Lei, ouvindo-os e fazendo perguntas a eles.
47 Beh joinít, ã tʉ́i jepahachah, nihat caandíh joinít bʉ́dí ĩt joí wʉ́hi bejep wʉt jĩ.
47 Todos os que o ouviam estavam muito admirados com a sua inteligência e com as respostas que dava.
48 Pánihna, ã mána Dioíh mʉʉná waád jʉibínit, caanná behnitjeéh ã chʉ́ʉdʉchah ennit, queétbʉt bʉ́dí ĩt wʉ́hi bejep wʉt jĩ. Páant ã chãjachah ennit, ã íin nin pah mit niíj ʉʉ́bh joyóp wʉt jĩ:
48 Quando os pais viram o menino, também ficaram admirados. E a sua mãe lhe disse: — Meu filho, por que foi que você fez isso conosco? O seu pai e eu estávamos muito aflitos procurando você.
49 —¿Dépanih tibeé weemdíh ñi bid? ¿Wã íipíh mʉʉ́boó ã náahatdih chãjni wã jʉmatdih ñi jéihcannit beé? Jesús queétdih ãt niíj jepahap wʉt jĩ.
49 Jesus respondeu:
50 Obohjeéhtih, ded pah ã niijátdih ĩt beh joicáp wʉt jĩ.
50 Mas eles não entenderam o que ele disse.
51 Caandíh bid jʉinít, Nazaret tʉ́tchina ĩt nʉmah jwʉ́ʉb dei bejep wʉt jĩ. Caanná jwʉ́ʉb dei jʉibíniji behna, ã mánadih ãpĩ́ tʉ́i jepahap wʉt jĩ. Obohjeéhtih, beh wili nihat páant ã chãjatjidih bʉ́dí mipĩ́ jenah joyóp wʉt jĩ.
51 Então Jesus voltou com os seus pais para Nazaré e continuava a ser obediente a eles. E a sua mãe guardava tudo isso no coração.
52 Jesús tʉ́i jéihnijeh ãt behep wʉt jĩ. Páant ã jʉmʉchah, Dios caandíh bʉ́dí ãt wẽi enep wʉt jĩ. Cã́acwãbʉt biíc yoobó caandíh ĩt weñep wʉt jĩ.
52 Conforme crescia, Jesus ia crescendo também em sabedoria, e tanto Deus como as pessoas gostavam cada vez mais dele.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.