Atos 15

Dios ã jáap naáwát tólih (CBV) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Biquína judíowã Judea baácmant bejnit, Antioquía tʉ́tchina ĩt jʉibínap wʉt jĩ. Pánih jʉibínit, judíowã nihcannit Jesúíhwãdih nin pah ĩt niíj naáwáp wʉt jĩ: “Moisés jwĩ nʉowãdih ĩ́ih quehli nah yapat chóodih ĩ bóodat pínahdih ãt wʉtʉp wʉt jĩ. Páant ñi bóodcah, Diosboó yeebdíh ã tʉ́i ʉbcan niít”, ĩt niijíp wʉt jĩ.
1 Alguns homens, descendo da Judéia, puseram-se a ensinar aos irmãos o seguinte: Se não vos circuncidais, segundo o rito de Moisés, não podeis ser salvos.
2 Páant niijnít, queét Judea baácdih moón Pablowãdih ĩt míic jʉ̃ihñʉp wʉt jĩ. Páant ĩ míic jʉ̃ihñʉchah, Jesúíhwãboó Pablo, Bernabé, biquína caanjĩ́h moón biícdih Jerusalén tʉ́tchina ĩt wah bojop wʉt jĩ. Jesús ã naáwát tʉ́ʉtnit, Jesúíhwãdih waóhnitdihbʉt Judea baácmant jʉibínit ĩ naáwátdih ĩ ʉʉ́bh joyát pínah niijná, queétdih ĩt wahap wʉt jĩ.
2 Originou-se então grande discussão de Paulo e Barnabé com eles, e resolveu-se que estes dois, com alguns outros irmãos, fossem tratar desta questão com os apóstolos e os anciãos em Jerusalém.
3 Páant ĩ wahnitji Fenicia baácna jʉí, yap jʉ̃óh, Samaria baácna ĩt jʉyʉ́p wʉt jĩ. Pánihna, caán baácnadih moón Jesúíhwãjĩh míic wáacnit, judíowã nihcannit Jesúsdih ĩ jepahatjidih ĩt naáwáp wʉt jĩ. Páant ĩ naáwáchah joinít, queét bʉ́dí ĩt weñep wʉt jĩ.
3 Acompanhados {algum tempo} dos membros da comunidade, tomaram o caminho que atravessa a Fenícia e Samaria. Contaram a todos os irmãos a conversão dos gentios, o que causou a todos grande alegria.
4 Queét Jerusalén tʉ́tchina ĩ jʉyʉ́chah, caanjĩ́h moón Jesúíhwã, queétdih waóhnit, Jesús ã naáwát tʉ́ʉtnit biícdih, queétdih ĩt tʉ́i wẽi jwãááp wʉt jĩ. Pánihna, Pablowã Dios ã wẽpatjĩh ded pah ĩ chãjatjidih queétdih ĩt naáwáp wʉt jĩ. Judíowã nihcannitbʉt Jesúsdih ĩ jepahatjidih ĩt naáwáp wʉt jĩ.
4 Chegando a Jerusalém, foram recebidos pela comunidade, pelos apóstolos e anciãos, a quem contaram tudo o que Deus tinha feito com eles.
5 Obohjeéhtih, páant ĩ niijíchah joinít, biquína Jesúsdih jepahnit fariseowã ñah ñʉhnit, nin pah ĩt niijíp wʉt jĩ:
5 Mas levantaram-se alguns que antes de ter abraçado a fé eram da seita dos fariseus, dizendo que era necessário circuncidar os pagãos e impor-lhes a observância da Lei de Moisés.
6 Páant ĩ niijátdih míic wéheat tʉ́ʉt niijná, ã́ih doonádih Jesús ã naáwát tʉ́ʉtnit, Jesúíhwãdih waóhnit biícdih ĩt míic wáacap wʉt jĩ.
6 Reuniram-se os apóstolos e os anciãos para tratar desta questão.
7 Páant maatápdih ĩ míic wéhenachah, joinít, Pedroboó ñah ñʉhnit, nin pah queétdih ãt niíj naáwáp wʉt jĩ:
7 Ao fim de uma grande discussão, Pedro levantou-se e lhes disse: Irmãos, vós sabeis que já há muito tempo Deus me escolheu dentre vós, para que da minha boca os pagãos ouvissem a palavra do Evangelho e cressem.
8 Cã́acwã ded pah ĩ jenah joyátdih jéihni jʉmna, queét judíowã nihcannit jwĩ naóhni doonádih ĩ jepahatdih ãt jéihji tagaá. Pánih jéihna, ã́ihwã ã chãjatjidih jwiítdih jʉ́ʉtna, Tʉ́ini Espíritudih jwiítdih ã wʉ̃hatji pahjeh mʉntih, queétdihbʉt ã wʉ̃hʉp jĩ.
8 Ora, Deus, que conhece os corações, testemunhou a seu respeito, dando-lhes o Espírito Santo, da mesma forma que a nós.
9 Pánih wʉ̃hna, jwiítdih queétdihbʉt biíc yoobó ã chãjap jĩ. Queétbʉt caandíh ĩ jepahachah, ĩ yéejatdih ãt yohji taga.
9 Nem fez distinção alguma entre nós e eles, purificando pela fé os seus corações.
10 Jwiít judíowã Moisés ã wʉtatjidih biíc yoobó jwĩ tʉ́i jepahcan caá. Jwĩ nʉowãjibʉt biíc yoobó ĩt jepahcap wʉt jĩ. Páant jwĩ tʉ́i jepahcah yʉhna, ¿dépanihna queét judíowã nihcannit Jesúsdih jepahnitdih yeéb biíc yoobó ñi wʉtíh? Pánih wʉtnit, Dios queétdih ã chãjatjidih ‘Yoobópdih nihcan caá’, niijná caá ñi chãjap.
10 Por que, pois, provocais agora a Deus, impondo aos discípulos um jugo que nem nossos pais nem nós pudemos suportar?
11 Obohjeéhtih, jwiít nin pah jwĩ niíj jenah joiná caá: ‘Jwiítdih jĩ́gah en oinit, Dios jwĩ yéejat jíib ã peéh chãjat déeji jwĩ Maáh Jesús ã tʉ́i ʉbat pah mʉntih, bʉʉ jwʉh judíowã nihcannitdihbʉt biíc yoobó ã tʉ́i ʉbna caá’, jwĩ niíj jenah joiná caá, Pedro ãt niijíp wʉt jĩ.
11 Nós cremos que pela graça do Senhor Jesus seremos salvos, exatamente como eles.
12 Páant ã niijíchah joinít, Pablowã jwʉh judíowã nihcannitjeéh jʉmna, Dios ã wẽpatjĩh ded pah ĩ chãjatjidih ĩ naáwáchah, nihat laihcanjeh ĩt joí yai ñʉ́h bejep wʉt jĩ.
12 Toda a assembléia o ouviu silenciosamente. Em seguida, ouviram Barnabé e Paulo contar quantos milagres e prodígios Deus fizera por meio deles entre os gentios.
13 Páant ĩ naóh péanachah, Santiago jwʉh nin pah ãt niijíp wʉt jĩ:
13 Depois de terminarem, Tiago tomou a palavra: Irmãos, ouvi-me, disse ele.
14 Dios judíowã nihcannitdih tʉ́i wẽi ennit, ã́ihwã pínahdih ã ñíwatjidih Simón Pedroboó jwiítdih ã naóh péanap be.
14 Simão narrou como Deus começou a olhar para as nações pagãs para tirar delas um povo que trouxesse o seu nome.
15 Dios naáwátdih naóh yapani, ã daacátji pahjeh tih judíowã nihcannitdih páant ãt yapap taga. Nin pah ãt niíj daacáp tajĩ:
15 Ora, com isto concordam as palavras dos profetas, como está escrito:
16 ‘ “Davidji maáh jʉm láa, nihat ã́ihwãbʉt ĩ wʉn beedép jĩ. Pánih beednít ĩ jʉmʉchah yʉhna, tʉ́ttimah bóo láa, jwʉ́ʉb dei jʉ̃óhnit, ã́ihwã panihnitdih wã jwʉ́ʉb chãjbipna caá.
16 Depois disto voltarei, e reedificarei o tabernáculo de Davi que caiu. E reedificarei as suas ruínas, e o levantarei
17 Páant wã chãjachah, nihat cã́acwã bita judíowã nihcannitbʉt weém ĩ Maáhdih ĩ náahbipna caá. ‘Wĩ́ihwã ñi jʉmʉʉ́’, wã niíj bidnit weemdíh ĩ jepahbipna caá”,
17 para que o resto dos homens busque o Senhor, e todas as nações, sobre as quais tem sido invocado o meu nome.
18 jwĩ Maáh ã niijná caá’, ãt niíj daacáp tajĩ. (Am 9.11-12)
18 Assim fala o Senhor que faz estas coisas, coisas que ele conheceu desde a eternidade {Am 9,11s.}.
19 “Páant ã niíj daacátjidih náhninit, weém, Santiago nin pah wã niíj jenah joiná caá: Judíowã nihcannit, Dios naáwátdih jáap jepahnitdih wái náah jʉmni jwĩ chãjat tʉ́ʉtca boj jĩíh.
19 Por isso, julgo que não se devem inquietar os que dentre os gentios se convertem a Deus.
20 Obohjeéhtih, queétdih nin pahjeh jwĩ niíj daác wah jĩíh: ‘Ĩ pãpnidih wẽi wʉ̃hniji jeémátdih ñi jeémpca bojoó. Ñi áa nihcannitjĩh ñi yéej chãjca bojoó. Jõp teo maonitji nʉñʉ́pwãdih ñi jeémpca bojoó. Meépdih ñi babhca bojoó’, jwĩ niíj daác wah jĩíh.
20 Mas que se lhes escreva somente que se abstenham das carnes oferecidas aos ídolos, da impureza, das carnes sufocadas e do sangue.
21 Jon jã́tih, bʉʉbʉt jwiít judíowã jwĩ míic wáacat mʉʉná, jwĩ chooát yeó jáap jʉmat pah, Moisés ã wʉtatjidih ĩpĩ́ bohéna caá. Nihat tʉ́tchidih moón caandíh jwĩ jéihna caá. Pánihna, weém wã niiját pahjeh tih Jesúsdih jéihnit judíowã nihcannitdih, niíj daác wahat dée caá, bita jwĩ déewã jwiítdih ĩ íijcat pínah niijná”, Santiago ãt niijíp wʉt jĩ.
21 Porque Moisés, desde muitas gerações, tem em cada cidade seus pregadores, pois que ele é lido nas sinagogas todos os sábados.
22 Páant ã niijíchah joinít, Jesús ã naáwát tʉ́ʉtnit, Jesúíhwãdih waóhnit, nihat Jesúíhwã biícdih, Antioquía tʉ́tchidih moondíh ĩ daácni nʉ́odih Pablowãjeéh ʉb bejnit pínah, Judas, Silasdihbʉt ĩt ñíwip wʉt jĩ. Judas ã́ih biíh wʉ̃t Barsabás wʉt jĩ. Queét Jesúsdih tʉ́i jepahnit ĩ jʉmʉchah, bita Jesúíhwã queétdih ĩt tʉ́i wẽi enep wʉt jĩ.
22 Então pareceu bem aos apóstolos e aos anciãos com toda a comunidade escolher homens dentre eles e enviá-los a Antioquia com Paulo e Barnabé: Judas, que tinha o sobrenome de Barsabás, e Silas, homens notáveis entre os irmãos.
23 Pánih queétdih ñío péanit, nin pah ĩt niíj daacáp wʉt jĩ:
23 Por seu intermédio enviaram a seguinte carta: "Os apóstolos e os anciãos aos irmãos de origem pagã, em Antioquia, na Síria e Cilícia, saúde!
24 Biquína jwĩjeéh jʉmnit yeeb pébhna jʉibínit, yeebdíh dawá wʉtatdih ĩt jepahat tʉ́ʉtʉp wʉt jĩ. Pánih wʉtnit, yeebdíh ĩt tac bʉʉgánap wʉt jĩ. Obohjeéhtih, jwiítboó queétdih jwĩ wahcah yʉhna, queétjeh bejnit, yeebdíh páant ĩt wʉtʉp taga.
24 Temos ouvido que alguns dentre nós vos têm perturbado com palavras, transtornando os vossos espíritos, sem lhes termos dado semelhante incumbência.
25 Pánihna, jwiít nihat biíc yoobó ñi pebhna wahni pínahdih jwĩ ñíwip be. Páant jwĩ ñíonitdih jwĩ oini Pablo Bernabéjeéh jwĩ wahbipna caá.
25 Assim nós nos reunimos e decidimos escolher delegados e enviá-los a vós, com os nossos amados Barnabé e Paulo,
26 Pablowã jwĩ Maáh Jesucristoíh tʉ́ini doonádih ʉ́ʉmcanjeh ĩ bohénachah, dawá láa bita queétdih ĩt pʉñʉp wʉt jĩ. ‘Ĩ mao yohíhichah yʉhna, Jesúíh tʉ́ini doonádih jwĩ naóh cádahcan niít’, ĩpĩ́ niijná caá.
26 homens que têm exposto suas vidas pelo nome de nosso Senhor Jesus Cristo.
27 Pánihna, jwĩ daácni nʉ́odih yeebdíh ĩ naáwát pínah niijná, Judas, Silasjĩh Pablowãjeéh ñi pebhna jwĩ wahna caá.
27 Enviamos, portanto, Judas e Silas que de viva voz vos exporão as mesmas coisas.
28 Tʉ́ini Espíritu jwiítdih ã teo wáacachah, ã jéihyatjĩh nin pah jwĩ jenah joiná caá: Wái náah jʉmni wʉtatdih wʉtcan, nin pahjeh jwĩ niíj wʉtbipna caá:
28 Com efeito, pareceu bem ao Espírito Santo e a nós não vos impor outro peso além do seguinte indispensável:
29 ‘Nin jwĩ́ih dios caá’, niíj jenah joí pãpnidih wẽinit, ĩ cádah cáagniji jeémátdih ñi jeémpca bojoó. Meépdih ñi babhca bojoó. Jõp teo maoni nʉñʉ́pwãdihbʉt ñi jeémpca bojoó. Ñi áa nihcannitjĩh ñi yéej chãjca bojoó. Nin jwĩ wʉtatdih jepahna, ñi tʉ́i jʉmbipna caá. Páant bóojeh tigaá yeebdíh jwĩ wʉtʉp”, ĩt niíj daacáp wʉt jĩ.
29 que vos abstenhais das carnes sacrificadas aos ídolos, do sangue, da carne sufocada e da impureza. Dessas coisas fareis bem de vos guardar conscienciosamente. Adeus!
30 Caán nʉ́odih daác péanit, Antioquía tʉ́tchina bejnitdih ĩ wʉ̃hat tʉ́ttimah, queétboó bejna, Antioquía tʉ́tchina ĩt jʉibínap wʉt jĩ. Caanná jʉibínit, Jesúíhwãdih míic wáacat tʉ́ʉtnit, Jerusaléndih moón ĩ daác wahni nʉ́odih ĩt wʉ̃hʉp wʉt jĩ.
30 Tendo-se despedido, a delegação dirigiu-se a Antioquia. Ali reuniram a assembléia e entregaram a carta.
31 Páant ĩ wʉ̃hni nʉ́odih míic en naóhna, tʉ́inijeh ĩ wʉtʉchah joinít, bʉ́dí ĩt weñep wʉt jĩ.
31 À sua leitura, todos se alegraram com o estímulo que ela trazia.
32 Judas Silasjĩh Dios naáwátdih naóh yapanit jʉmna, Jesúíhwãdih Dios naáwátdih ĩt tʉ́i bohénap wʉt jĩ. Páant ĩ bohénachah joinít, Jesúíhwãboó bʉ́dí wẽinit, Jesúsdih chah ĩt tʉ́i jenah joyóp wʉt jĩ.
32 Judas e Silas, que eram também profetas, dirigiam aos irmãos muitas palavras de exortação e de animação.
33 Judas Silasjĩh caanná maatápdih jʉmnitji caanjĩ́h moondíh ĩ cádah jwʉ́ʉb jʉ̃ʉ́wʉ́chah, “Ñi tʉ́i bejeé”, Antioquía tʉ́tchidih moón queétdih ĩt niijíp wʉt jĩ. Páant niijnít, Judaswãdih wahnitji Jerusalén tʉ́tchidih moondíh ĩt tʉ́yat tʉ́ʉtʉp wʉt jĩ. Páant ĩ niiját tʉ́ttimah, Judasjeh ãt jwʉ́ʉb jʉ̃ʉ́wʉ́p wʉt jĩ.
33 Demoraram-se ali por algum tempo. Foram depois pelos irmãos despedidos em paz, voltando aos que lhos tinham enviado.
34 Obohjeéhtih, Silasboó biíh jwʉ́ʉb jenah joinít, Antioquía tʉ́tchidih ãt chãwáp wʉt jĩ.
34 {A Silas contudo, pareceu bem ficar ali, e Judas partiu sozinho.}
35 Pablo Bernabébʉt caán tʉ́tchidih ĩt chãwáp wʉt jĩ. Pánihna, queét, dawá bita biícdih Jesúíh tʉ́ini doonádih ĩt bohénap wʉt jĩ.
35 Paulo e Barnabé detiveram-se também em Antioquia, ensinando e pregando com muitos outros a palavra do Senhor.
36 Tʉ́ttimah, Antioquía tʉ́tchidih maatápdih jʉmniji Pablo Bernabédih nin pah ãt niijíp wʉt jĩ:
36 Ao termo de alguns dias, disse Paulo a Barnabé: Tornemos a visitar os irmãos por todas as cidades onde temos pregado a palavra do Senhor, para ver como estão passando.
37 Páant ã niijíchah joinít, Bernabéboó Juan Marcosdih ĩjeéh ãtih ʉb bejíhip wʉt yʉh jĩ.
37 Barnabé queria levar consigo também João, que tinha por sobrenome Marcos.
38 Caánboó ĩ jwíih jibichah, ĩjeéh Panfilia baácna jʉibíniji yʉhna, biíc yoobó nihcan, ãt jwʉ́ʉbah jʉ̃ʉ́wʉ́p wʉt jĩ. Caán biíc yoobó ã nihcatdih enniji, Pablo caandíh chéneji ãt ʉb bejíhcap wʉt jĩ.
38 Paulo, porém, achava que não devia ser admitido quem se tinha separado deles em Panfília e não os havia acompanhado no ministério.
39 Páant ã ʉb bejíhcah enna, Bernabé Pablojĩh queétjeh tʉbit míic niijnít, ĩt míic cádahap wʉt jĩ. Pánihna, Bernabéboó Chipre wʉ̃t jʉmni quewana Juan Marcosdih ãt nʉmah chʉ́ʉh bejep wʉt jĩ.
39 Houve tal discussão que se separaram um do outro, e Barnabé, levando consigo Marcos, navegou para Chipre.
40 Pabloboó Silasdih ã chéen pínahdih ñíonit, ãt nʉmah bejep wʉt jĩ. Pánihna, ĩ bohénadih bejat pínah jã́tih, “Paá, queétdih en daonít, ma tʉ́i teo wáacá”, Jesúíhwã ĩt niíj ʉʉ́bʉ́p wʉt jĩ. Páant ĩ ʉʉ́bát tʉ́ttimah, Pablo Silasjĩh ĩt bejep wʉt jĩ.
40 Paulo, porém, tendo escolhido Silas, e depois de ter sido recomendado pelos irmãos à graça do Senhor, partiu.
41 Pánih bejnit, Siria baácna Cilicia baácnabʉt jʉibínit, caanjĩ́h moón Jesúíhwãdih jwʉ́ʉb bohéna, queétdih ĩt tʉ́i teo wáacap wʉt jĩ.
41 Ele percorreu a Síria, a Cilícia, confirmando as comunidades.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.