Gênesis 44
Diosa' kiika; Génesis, Éxodo y El Nuevo Testamento (CBINTPO) vs NTLH
1 José entsangue' dyatu ya' yasha uudenguemu bale rukunu tsandimi: Entsa rukula' kustaanu fifikenutsumi tyuwa tyuwake pu' kude, yala pude' mijinbera. Tsenmin yala' ati'ka' paanguiñu lushi bain yala' kustaameemee manbu' me-eede.
1 Depois disso José deu ao administrador da sua casa a seguinte ordem: — Encha de mantimento os sacos que esses homens trouxeram, o quanto puderem carregar, e ponha na boca dos sacos o dinheiro de cada um.
2 Tsanguetun kayi naatala' kustaanuya lushi jeruchi kiñu in basu pude ya' paangue' trigu ati'kañu lushiba, timi.
2 E, na boca do saco de mantimentos que pertence ao irmão mais moço, ponha o meu copo de prata, junto com o dinheiro que ele pagou pelo seu mantimento. O administrador fez tudo como José havia mandado.
3 Tsejtu dedanguentsuñu, José ya' naatalalanu: Miidei, ti' me-eemi. Tsenñu ya' naatalala miila yala' buruba.
3 De manhã bem cedo os irmãos de José saíram de viagem, com os seus jumentos.
4 Tsejtu juntsa pebulunu malu' miitu kayu baa mijindetyuren, José ya' keenu mi'namu bale chachinu entsandimi: Juntsa rukulanu bendaake' mangatatu, tsandide: ¿Nenñaa ñullanu uñi ura' keñu bain, ñullaya firu' deke', ya' bale basu taangue' maatu deiyu?
4 Quando eles já tinham saído da cidade, mas ainda não estavam longe, José disse ao seu administrador: — Vá depressa atrás daqueles homens e, quando os alcançar, diga o seguinte: “Por que vocês pagaram o bem com o mal?
5 Inu uudenguemu rukuya juntsa basuchee kushmuve, tsenmin tyee inuu juñuba mija' panu juntsaa menestenguemuve. Tsa' mitya ñulla tsanguetu yuj firu' dekiñuve, tide, timi.
5 Por que roubaram o copo de prata do meu patrão? Ele usa esse copo para beber e para adivinhar as coisas. Vocês cometeram um crime.”
6 Tsenñu juntsa rukunu José naati pa' eeñuba mami'diji' mangataitu tsandi pami.
6 Quando o administrador os alcançou e disse o que José havia ordenado,
7 Tsandiñu yala entsandi pakala: ¿Nendiyu tsandimi? Lala ñuchi tiba kiikemu chachillaya juntsaayaa ki'chu deeyu.
7 eles responderam: — Por que o senhor está falando desse jeito? Nós não seríamos capazes de fazer uma coisa dessas!
8 Lala' kustaanu lushi pujiñu dekatataaba, Canaán tubi putun manguwanu maamuwa deeyu. ¿Tsaaba, nejtaa challa naa lushi jeru juuñu bain, naa uru juuñu bain, ñullanu uudenguemu ruku' yasha tsumu lala taanguenu dejuwa?
8 Nós lhe trouxemos de volta do país de Canaã o dinheiro que encontramos na boca dos sacos de mantimentos de cada um de nós. Então por que iríamos roubar prata ou ouro da casa do seu patrão?
9 Tsa' mitya ñuchi tiba kiikemu chachillanu maa juntsa basu tanañu katawañuba, juntsa peyasa. Tsenmala lala vejanlaya ñuchi manda-i' taawasha kemu chachi tiyakeenu juve, tila.
9 Se o senhor encontrar o copo com algum de nós, ele será morto, e nós ficaremos seus escravos.
10 Tsenñu juntsa bale ruku tsandimi: Ñulla naati depañu bain tsainu juve. Tsaaren mun juntsa basu tana katawañuba, juntsaa inchi manda-i' taawasha kemu chachi tiyanu tsuve. Tsenmala vejanlaya tiba jutyu liveeju miinu dejuve, timi.
10 O administrador disse: — Concordo com vocês, mas só aquele com quem estiver o copo é que será meu escravo; os outros poderão ir embora.
11 Tsandinmalan main main yala' kustaa tusha jeke depajte' chujti' juukila.
11 Então eles puseram depressa os sacos de mantimentos no chão, e cada um abriu o seu.
12 Tsenñu juntsa bale ruku yala' kustaameemee mi'ke' jiimi. Ajke' mi'kemiya avenju naatala' kustaanu mi'ke' jimin, kayi naatalabi jingue mi'kemi. Tsanguetu kayi naatala Benjamín' kustaanaa basu pu katami.
12 O administrador de José procurou em cada saco de mantimentos, começando pelo do mais velho até o do mais moço; e o copo foi encontrado na boca do saco de mantimentos de Benjamim.
13 Tsenmalan ya' naatalala llakindya' keewaatu yala' pananu jali dekiyuuchitikila. Tsejtu main main yala' burunu buli demayangare' José' chunu pebulusha miila.
13 Então os irmãos rasgaram as suas roupas em sinal de tristeza, colocaram de novo as cargas em cima dos jumentos e voltaram para a cidade.
14 Tsejtu Judá ya' naatalalaba José' yasha demiitu, José yasha churen miila, tsejtu ya' ajuusha telededi' yala' llashkapa tusha tyuikanbera dewaike' keewaala.
14 Quando Judá e os seus irmãos chegaram à casa de José, ele ainda estava ali. Eles se ajoelharam na frente dele e encostaram o rosto no chão.
15 Tsenñu José tsandimi: ¿Tyee ketu dekiyu entsanguila? ¿Ñulla mijdetuu ma ruku i tsaaya mija' pamuuñuba? timi.
15 Aí José perguntou: — Por que foi que vocês fizeram isso? Vocês não sabiam que um homem como eu é capaz de adivinhar as coisas?
16 Tsenñu Judá pakatu tsandimi: ¿Naa titaa ñunu pakanaanga? ¿Naa titaa kuipajdetuyu tinaanga? Yumaa Diosya katakaave naa lala kuipa deeñuba. Tsa' mitya naa laa bain, naa ñu' basu puu katawamu bain buluren ñuchi manda-i' taawasha kemu chachilla tiya deiyu, timi.
16 Judá respondeu: — Senhor, o que podemos falar ou responder? Como podemos provar que somos inocentes? Deus descobriu o nosso pecado. Aqui estamos e somos todos seus escravos, nós e aquele com quem estava o copo.
17 Tsenñu José tsandimi: Tsa jutyuve, basu puu katawamuren inchi manda-i' taawasha kemu chachi tiyainu tsuve. Mantsalaya tiba jutyun ñulla' apa' junga yasha miinu dejuve, timi.
17 José disse: — De jeito nenhum! Eu nunca faria uma coisa dessas! Só aquele que estava com o meu copo é que será meu escravo. Os outros podem voltar em paz para a casa do pai.
18 Tsenñu Judá Josénu kalen jitu, tsandimi: Iya ñuchi tiba kiikemu chachi ñu' ajuusha uidi' panu tenve. Tsantsaya inu ajaatyatyuka, ñuya faraón naajuñuba tsaave.
18 Então Judá chegou perto de José e disse: — Senhor, me dê licença para lhe falar com franqueza. Não fique aborrecido comigo, pois o senhor é como se fosse o próprio rei.
19 Uwain ñu, in bale rukuya, lala ñuchi tiba kiikemu chachillanu pake'meetu: ¿Apa miya deeyu? ¿Naa kayu vee naatala bain jun? tiwa.
19 O senhor perguntou: “Vocês têm pai ou outro irmão?”
20 Tsenñu lala ñunu tsa detiwayu: Apa main ruku miya deeyu, tsenmin apa derukuinsha faamu na bain main lala' naatala unna miya deeyu, detiwayu. Tsenmin juntsa nanaa in apa kayu estyamuve, matyu ma shinbunu pai na miyandimuwaañuren, mainya yumaa peyañu, yaren main juuñu' mitya, detiwayu.
20 Nós respondemos assim: “Temos pai, já velho, e um irmão mais moço, que nasceu quando o nosso pai já estava velho. O irmão do rapazinho morreu. Agora ele é o único filho da sua mãe que está vivo, e o seu pai o ama muito.”
21 Tsenñu ñuchi tiba kiikemu chachillanu ñu: Juntsa kaananu miya' jadei, katanu tenve, tiñu,
21 Aí o senhor nos disse para trazer o rapazinho porque desejava vê-lo.
22 lala tsa detiwayu: Entsa kaananu ya' apa ba'kikaren dyatyuve. Tsaanuren deveeshu juntsaa ya' apa pensandyatu peyanu juve, detiwayu.
22 Nós respondemos que ele não podia deixar o seu pai, pois, se deixasse, o seu pai morreria.
23 Tsandiñuren, ñuya ñuchi tiba kiikemu chachillanu tsandiwa: Juntsa kaanaban jaindetyuya mamikan jutyuyu, tiwa.
23 Mas o senhor disse que, se ele não viesse, o senhor não nos receberia.
24 Tsandiñu miitu, ñuchi tiba kiikemu, lala' apanu, ñu naatiñuba tsangue dekuindakiwayu.
24 — Quando chegamos à nossa casa, contamos ao nosso pai tudo o que o senhor tinha dito.
25 Tsandiñuren bene apaya: Finutsumi miji' jayu ma-ati'kaidei, tiwa.
25 Depois ele nos mandou voltar para comprarmos mais mantimentos.
26 Tsandiñu lala entsa detiwayu: Lala' kayi naatalaban ji'mujchiya miikeyan jutyuve. Laa tene mijiishu juntsaya juntsa uñinu katawan jutyuve, detiwayu.
26 Nós respondemos: “Não podemos ir; não seremos recebidos por aquele homem se o nosso irmão mais moço não for com a gente. Nós só vamos se o nosso irmão mais moço for junto.”
27 Tsenñu ñuchi tiba kiikemu, in apa, tsandiwa: Ñulla mideeve in shinbu milla pai naren miyandiyaimuwaañuba.
27 Então o nosso pai disse: “Vocês sabem que a minha mulher Raquel me deu dois filhos.
28 Tsaaren mainyaa inu ba'ke' jiñu mangataindyuyu. Uwain jeendala firu animaaba bijchuu fimee tenve.
28 Um deles já me deixou; eu nunca mais o vi. Deve ter sido despedaçado por animais selvagens.
29 Tsenñuren ñulla in na veranu bain inu veeka' ji' tyeeba de-iwaashu juntsaa, ñulla kuipalanu dejuve entsa kaa ruku llakindyanchin peyañuba, tiwa.
29 E, se agora vocês me tirarem este também, e alguma desgraça acontecer com ele, vocês matarão de tristeza este velho.”
30 Tsa' mitya ñuchi tiba kiikemu, in apa, juntsa kaana' mityaa chaiba chuve, tsaanun lala juntsa kaanaba miityushu juntsaya, juntsa kaananu ya' apa yuj estyamu' mitya,
30 — ausente —
31 apa llakindyanchin peyanu juve, juntsa kaananu katai'tu. Tsa' mitya ñuchi tiba kiikemu lala' apa peyañuba, lala ñuchi tiba kiikemulaa kuipalanu dejuyu, titu,
31 — ausente —
32 iya ñuchi tiba kiikemu ruku, in apanu entsandiwayu: Iya juntsa kaananu mamiya' maatyushu juntsaya naa-uwanuba kuipa junu tsuyu, tiwayu.
32 E tem mais: eu garanti ao meu pai que seria responsável pelo rapaz. Eu disse assim: “Se eu não lhe trouxer o rapaz de volta, serei culpado diante do senhor pelo resto da minha vida.”
33 Tsa' mitya tsantsaya inaa juntsa kaana' mitya ñuchi manda-i' taawasha kemu chachi juu tiwaasa tenve. Tsejtu juntsa kaananuya me-eede ya' naatalalaba miinutsu.
33 Por isso agora eu peço ao senhor que me deixe ficar aqui como seu escravo em lugar do rapaz. E permita que ele volte com os seus irmãos.
34 Matyu entsa kaanaban miityumujchiya in apa' junga miji' apa llakinguentsu katandendyuve, timi Judá.
34 Como posso voltar para casa se o rapaz não for comigo? Eu não quero ver essa desgraça cair sobre o meu pai.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 44, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.