Romanos 4
Manitanati Tuparrü (CAXNT) vs VC
1 Mapensariora iyo nisüboriquirrti Abraham tücañe.
1 Que vantagem diremos, pois, que conseguiu Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 ¿Causane arrüna nauquiche urria nacarrti au narrtarrti Tuparrü? ¿Aensapü ui arrüna urria isamutenti? Arrtü sanempü, anempü itopiquiche nauqui vanurrti isucarüti Tuparrü. Abu champü.
2 Porque, se Abraão foi justificado em virtude de sua observância, tem que se gloriar; mas não diante de Deus.
3 Ta nantü icu Nicororrü sane: “Arrti Abraham icocotati nurarrti Tuparrü y oncotitü ümoti. Sane nauquiche urria nacarrti au narrtarrti Tuparrü.
3 Ora, que diz a Escritura? Abraão creu em Deus e isso lhe foi imputado em conta de justiça {Gn 15,6}.
4 Tacanarrtü ümoti naqui batrabacara torrio ümoti monirri itobo yatrabacacarrti. Arrümanu monirri chütüpü macumanatarrü ümoti, ta bapacatarrü ümoti itobo yatrabacacarrti.
4 Ora, o salário não é gratificação, mas uma dívida ao trabalhador.
5 Pero uiti Tuparrü chüsanempü. Oecatü uiti esati champürrtü itopiqui arrüna urria uisamute, ta itopiqui arrüna tusio oemo que arrti yasuriurutiti naqui ane nipünatenti, pero arrtü oncotitü ümoti, morrimiacana tato nomünantü uiti.
5 Mas aquele que sem obra alguma crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é imputada em conta de justiça.
6 Arrtito David tücañe urapoiti nipucünuncurrüma bama urria nacarrüma au narrtarrti Tuparrü, champü nümoche uiti arrüna yachücoimia tücañe. Ane corobo uiti sane:
6 É assim que Davi proclama bem-aventurado o homem a quem Deus atribui justiça, independentemente das obras:
7 Urriampae naca bama morrimiacana tato nomünantü uimia, tacürusu nipünatema.
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniqüidades foram perdoadas e cujos pecados foram cobertos!
8 Tarucapae nipucünuncurrüma, itopiqui morrimiacana tato nomünantü uimia, y arrti Tuparrü chanantopü aquionotiyü tato yubapa.
8 Bem-aventurado o homem ao qual o Senhor não imputou o seu pecado {Sl 31,1s}.
9 ¿Taqui ane arrüna macunusüancacarrü ümo bamantai circuncidabo, o ane ito ümo bama maquiataca? Bueno, chauqui tüsucanañü que arrti Abraham urria nacarrti au narrtarrti Tuparrü itopiqui icocotati nurarrti y oncotitü ümoti.
9 Essa bem-aventurança é somente para os circuncisos, ou também para os incircuncisos? Dizemos, com efeito, que a fé foi imputada a Abraão em conta de justiça.
10 Au manu tiemporrü tücañe nauquiche yasuriurutiti Tuparrü, arrti Abraham chücircuncidabotiquipü.
10 Quando lhe foi ela imputada? Depois ou antes de sua circuncisão? Não depois, mas antes de ser circuncidado.
11 Primero icocotati nurarrti Tuparrü y oncotitü ümoti. Sane nauquiche urria nacarrti au narrtarrti Tuparrü. Auqui caüma circuncidaboti tacana señarrü apüti, na atusi, ta tonenti naqui oncotitü ümoti Tuparrü, y chauqui turria nacarrti. Sane nauquiche cusürüboti Abraham aübu namanaiña bama champürrtü circuncidaboma, abu icocotama nurarrti Tuparrü. Itopiqui arrüma ito caüma urria nacarrüma au narrtarrti Tuparrü.
11 Depois é que recebeu o sinal da circuncisão, como selo da justiça que tinha obtido pela fé antes de ser circuncidado. E assim se tornou o pai de todos os incircuncisos que crêem, a fim de que também a estes seja imputada a justiça.
12 Ñemanauntu te arrübama israelitarrü circuncidabo, aboma auqui nesarrti familiarrü Abraham. Pero champürrtü namanaiña israelitarrü urria nacarrüma au narrtarrti Tuparrü. Ta arrübamantai icocota nurarrti y oncomatü ümoti tacanati Abraham tücañe, numo chücircuncidabotiquipü.
12 Pai também dos circuncisos, que não só trazem o sinal, mas que acompanham as pegadas da fé que nosso pai Abraão possuía antes de ser circuncidado.
13 Arrti Tuparrü urapoiti isucarüti Abraham que rranrrti aitorrimiati nanaiña cüca ümo bama eanaqui nesarrti familiarrü ñana, nauqui üriaburuma ñome. Sane nurarrti ümoti, champürrtü itopiqui arrüna isamutenti isiu nüriacarrü, ta itopiqui arrüna oncotitü ümoti.
13 Com efeito, não foi em virtude da lei que a promessa de herdar o mundo foi feita a Abraão ou à sua posteridade, mas em virtude da justiça da fé.
14 Arrtü nampü ui nüriacarrü urria nusaca ümoti Tuparrü, entonces champü nümochequi oñoncatü ümoti. Ümonataipü arrümanu nurarrti tücañe ümoti Abraham.
14 Porque, se a herança é reservada aos observadores da lei, a fé já não tem razão de ser e a promessa fica sem valor.
15 Itopiqui auqui naca nüriacarrü cuatü carrticurrü oemo, itopiqui nantarrtai uisamute arrüna churriampü. Arrtü champü nüriacarrü, chüpuerurrüpito atusi arrtü ane nuipünate.
15 Porquanto a lei produz a ira; e onde não existe lei, não há transgressão.
16 Sane nauquiche arrümanu nurarrti Tuparrü ümoti Abraham tücañe valeo caüma ümo bama oncomatü ümoti. Arrüna rranrrti aitorrimiati oemo, ta macumanatarrü ui nibuenucurrti. Sane caüma cocono manu nurarrti ümo namanaiña bama aütorrti Abraham. ¿Ñacubama ñemanauncurratoe aütorrti Abraham? ¿Aensapü arrübamantai israelitarrü, bama isuputacaimia nüriacarrü? No, champürrtü arrümantai, ta namanaiña bama ito oncomatü ümoti Tuparrü tacanati Abraham tücañe. Tonema bama ñemanauncurratoe aütorrti Tuparrü.
16 Logo, é pela fé que alguém se torna herdeiro. Portanto, gratuitamente; e a promessa é assegurada a toda a posteridade de Abraão, não somente aos que procedem da lei, mas também aos que possuem a fé de Abraão, que é pai de todos nós.
17 Sane ito ane corobo nurarrti Tuparrü ümoti Abraham: “Ui bama aütaiqui abe ñana sürümana nacioneca”. Sane caüma arrti Abraham tonenti uyaü au narrtarrti Tuparrü, itopiqui icocotati nurarrti Tuparrü, naqui bacheboti isüboriquibo bama tücoiño, naquito ipiaca aisamunenti arrüna champü tütane.
17 Em verdade, está escrito: Eu te constituí pai de muitas nações {Gn 17,5}; {nosso pai, portanto} diante dos olhos daquele em quem acreditou, o Deus que dá vida aos mortos e chama à existência as coisas que estão no nada.
18 Arrti Tuparrü nanti ümoti Abraham: “Tiene que anati tamanti ahü, y uiti caüma tarucapae nubiqui bama naesa familiarrü ñana, sane nauqui omirriane uimia sürümana nacioneca”. Auqui arrti Abraham icocotati nurarrti Tuparrü. Barrüperarati nauqui acoco, abu arrti chauqui tüpomati. Chüpuerurrüpü aübositiqui.
18 Esperando, contra toda a esperança, Abraão teve fé e se tornou pai de muitas nações, segundo o que lhe fora dito: Assim será a tua descendência {Gn 15,5}.
19 Tüsai ane cien añoca ümoti, y tusio ito ümoti ta tüpoma nicüpostoti. Isiatai chüpuerurrüpü aübosi. Pero arrti icocotatiatai manu nurarrti Tuparrü. Champü penarrü uiti.
19 Não vacilou na fé, embora reconhecendo o seu próprio corpo sem vigor - pois tinha quase cem anos - e o seio de Sara igualmente amortecido.
20 Champü quiatarrü ñapensacarrti. Manrrü oncotitü ümoti Tuparrü. Uirri cusüuruti tato y iñanaunutiti Tuparrü.
20 Ante a promessa de Deus, não vacilou, não desconfiou, mas conservou-se forte na fé e deu glória a Deus.
21 Tusio te ümoti que arrti Tuparrü ane nüriacarrti nauqui aisamunenti isiu nurarrti.
21 Estava plenamente convencido de que Deus era poderoso para cumprir o que prometera.
22 Sane nauquiche urria nacarrti Abraham au narrtarrti Tuparrü tacana arrüna ane corobo.
22 Eis por que sua fé lhe foi contada como justiça.
23 Arrümanu nantü sane icu Nicororrü champürrtü ümotiatai Abraham, ta oemo ito.
23 Ora, não é só para ele que está escrito que a fé lhe foi imputada em conta de justiça.
24 Urria ito nusaca au narrtarrti Tuparrü, arrtü oñoncatü nurria ümoti naqui uiche isümoniancanatiti Señor Jesucristo eanaqui macoiñoca.
24 É também para nós, pois a nossa fé deve ser-nos imputada igualmente, porque cremos naquele que dos mortos ressuscitou Jesus, nosso Senhor,
25 Chebatai uiti na aconti Jesús, nauqui puerurrü aurrimiaca tato nomünantü osoi. Pero auqui isümoniancanatiti tato, sane nauqui urria nusaca au narrtarrti.
25 o qual foi entregue por nossos pecados e ressuscitado para a nossa justificação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.