Atos 7
Ġaġek Mewis (BZH) vs NAA
1 Lob alam-deneḳo-seriveng hir ggev böp loḳ tepëḳ bë, “Ġaġek sagi yönon-a?”
1 Então o sumo sacerdote perguntou a Estêvão: — Isso de fato é assim?
2 “O arig lo, amaġ lo! Ham gwenġo rë! Wirek hil dobahë Abraham nahën nedo Mesopotamia gesu ya Haran rë, lob vu buk saga niwëëk ala Anutu töḳ vu yi.
2 Estêvão respondeu: — Irmãos e pais, escutem. O Deus da glória apareceu a Abraão, nosso pai, quando este estava na Mesopotâmia, antes de morar em Harã,
3 Lom nër vu yi bë, ‘Gwevuu honġ dob los honġ alam na geġena nyëġ len ti sën sëḳ tato vu honġ.’
3 e lhe disse: “Saia da sua terra e do meio da sua parentela e vá para a terra que eu lhe mostrarei.”
4 Lob Abraham vuu Kaldia hir dob geya nedo Haran. Denedo saga bama diiḳ ggovek, loḳ mëm Anutu vonġ yi yam nedo nyëġ sën gwëbeng hil nado loḳ agi.
4 Então Abraão saiu da terra dos caldeus e foi morar em Harã. E dali, com a morte de seu pai, Deus o trouxe para esta terra em que vocês agora estão morando.
5 Rëḳ Anutu su vo dob sënë len mahen teka vu Abraham in bë yö geġin menatu yi nġaa niröp rë, gema. Rëḳ Anutu nër bë tamusën og rëḳ bo dob sagi vu yi benajom ahon, in natu yi mewis lo pin hir dob geving. Rëḳ mu, loḳ buk sën Anutu nër ġaġek vu yi agi, og Abraham nalu ma.
5 Nela, não lhe deu herança, nem sequer o espaço de um pé; mas prometeu dar-lhe a posse dela e, depois dele, à sua descendência, embora Abraão ainda não tivesse filhos.
6 Log Anutu nër ving bë, ‘Honġ mewis rëḳ na demedo alam-yu-ngwë hir dob. Lob rëḳ denatu alam-yu-ngwë saga hir hur bededeġinengin sir jaḳ huk ḳarabus noh vu ta jaḳ gëp alam mehödahis ti (400).
6 E Deus falou que a descendência dele seria peregrina em terra estrangeira, onde seriam escravizados e maltratados durante quatrocentos anos.
7 Rëḳ mu tamusën, og sëḳ ġevonġ nyëvewen vu alam-yu-ngwë saga sën rëḳ dedeġinengin honġ mewis raḳ maggin böp lo. Loḳ mëm rëḳ degevuu nyëġ sagi na, gedenam denajom jaḳ vu sa gëp sagi.’
7 — Deus disse ainda: “Castigarei a nação da qual forem escravos; e, depois disso, sairão daí e me servirão neste lugar.”
8 Lob Anutu joo ġaġek vu Abraham bë gerah* nalu maluh lo navij. Lob nahub rë loḳ Abraham ḳo nalu Isaak, lob neggëp rot beyah verup loḳ buk sën netu nemadvahi-bevidek-löö sën ata ḳo yi lo, lob ama rah* navi. Log Isaak vonġ nebë sënë vu nalu Yakop ving, geYakop vonġ vu hil degwa nemadluho-bevidek-luu nebë saga ving.
8 Então lhe deu a aliança da circuncisão. Assim, Abraão gerou Isaque e o circuncidou no oitavo dia; e Isaque gerou Jacó, e Jacó gerou os doze patriarcas.
9 Rëḳ hil degwa lo saga denelë arij Yosep paya, lom devo yi vu alam-yu-ngwë bedebaġo yi. Bedeḳo medeya Ejep betu Ejep ti yi nġaa meris. Rëḳ Anutu nedo ving yi,
9 — Os patriarcas, invejosos de José, venderam-no para ser levado para o Egito. Mas Deus estava com ele
10 meloḳ vu yi, beḳo yi vër vu nġaa nipaya pin sën deġinengin yi lo. Vonġ semusemu los kwa böpata vu yi loḳ Ejep hir mehö-los-bengö Parao mala belë. Lob tum Parao tunġ yi tu ggev yuseḳë vu Ejep beneġin Parao yi begganġ lu nġaa pin.
10 e o livrou de todas as suas aflições, concedendo-lhe também graça e sabedoria diante de Faraó, rei do Egito, que o constituiu governador daquela nação e de toda a casa real.
11 Lob nahub rëḳ meyip böpata neggëp dob Ejep los Kanaan pin, lob maggin böpata töḳ vu sir, behil ḳenud lo su deyoh vu bë denatöḳ vu nos rë.
11 Depois houve fome e grande sofrimento em todo o Egito e em Canaã, e nossos pais não achavam o que comer.
12 Rëḳ Yakop nġo bë nos nedo Ejep, lob vonġ hil ḳenud lo deya nos beron muġinsën.
12 Mas, quando Jacó ouviu que no Egito havia trigo, mandou, pela primeira vez, os nossos pais até lá.
13 Ggovek ya loḳ sireḳ deyah netu beron luu, lob mëm Yosep nër yi ranġah vu ari lo bë, ‘Ham arimin sa Yosep.’ Lob mëm Parao raḳ ni bë Yosep yi alam sir.
13 Na segunda vez, José se fez reconhecer pelos seus irmãos, e o Faraó veio a conhecer a família de José.
14 Lob Yosep vonġ ġaġek yah in ama Yakop losho yi alam pin bedeyam vu yi. Sir yoh vu dahis löö benemadluho menemadvahi (75).
14 Então José mandou chamar Jacó, seu pai, e toda a sua parentela, isto é, setenta e cinco pessoas.
15 Lob Yakop luḳ meya nedo Ejep bediiḳ, log hil ḳenud lo denedo bedediiḳ ving.
15 Jacó foi para o Egito, e ali morreu ele e também os nossos pais.
16 Lob deḳo navij yom Sekem beyah debë loḳ waaḳ sën wirek Abraham baġo vu alam Hamor raḳ monë betu yi waaḳ bedub lo.
16 Depois eles foram transportados para Siquém e postos no túmulo que Abraão tinha comprado dos filhos de Hamor, em Siquém, pagando um certo preço.
17 Lom buk sën bë Anutu gevonġ nġaa sën wirek nër vu Abraham bë rëḳ gevonġ lo neggovek in bë natöḳ nam ranġah, lob alam Israel deverönġ bedeggërin nyëġ Ejep.
17 — E, quando já estava próximo o tempo em que Deus cumpriria a promessa feita a Abraão, o povo cresceu e se multiplicou no Egito,
18 Beggovek, loḳ Ejep hir mehö-los-bengö mewis ti verup, lob su raḳ Yosep yi huk nivesa sën nevonġ lo ni rë.
18 até que se levantou ali outro rei, que não conhecia José.
19 Om sën nevonġ rii raḳ hil alam, genevonġ huk ḳarabus vu hil ḳenud lo. Geniwëëk rot bë dejuuk naluj maluh niḳöḳ lo na demedo dobnë medenadiiḳ.
19 Este outro rei tratou com astúcia a nossa gente e torturou os nossos pais, a ponto de forçá-los a abandonar seus meninos recém-nascidos, para que não sobrevivessem.
20 Loḳ nahub rë, loḳ Moses ata ḳo yi loḳ buk saga. Lob Anutu ro hurmahen saga nivesa bemalanġeri rot. Lob ata lu ama deġin yi loḳ begganġ ayo yoh vu kwev löö.
20 Por esse tempo nasceu Moisés, que era formoso aos olhos de Deus. Durante três meses ele foi mantido na casa de seu pai.
21 Loḳ mëm ya debë yi loḳ bël nenga, loḳ tum Parao nalu avëh ḳo yi ya meneġin nebë sën yö nalu.
21 Quando tiveram de abandoná-lo, a filha de Faraó o recolheu e criou como seu próprio filho.
22 Lob Moses luḳ dub ving Ejep hurmahen bedenetahu yi loḳ alam Ejep hir ġaġek los kwa pin, lom tum netu mehö los kwa-sevërinsën-yi genevonġ huk los niwëëk ving.
22 E Moisés foi educado em toda a ciência dos egípcios e era poderoso em palavras e obras.
23 Ggovek geMoses yi ta tu mehödahis luu raḳ, lob kwa vo bë na gelë yi alam Israel.
23 — Quando completou quarenta anos, Moisés teve a ideia de visitar os seus irmãos, os filhos de Israel.
24 Lom töḳ raḳ Ejep ti genevasap Israel ti, lob loḳ vu Israel ti sagi bevonġ nyëvewen loḳ yah nipaya saga vu besis Ejep ti saga mediiḳ.
24 Vendo um homem ser maltratado, saiu em defesa dele e vingou o oprimido, matando o egípcio.
25 Moses kuung bë rëḳ yi alam kwaj bo yi nabë Anutu vonġ yi yam in bë doḳ vu sir. Rëḳ ma gesu kwaj nevo nebë saga rë.
25 Ora, Moisés pensava que seus irmãos entenderiam que Deus queria salvá-los por meio dele; eles, porém, não entenderam.
26 Loḳ heng to lob Moses yah verup betöḳ vu Israel luu geluho denesis sir. Lob vonġin bë gevonġ beluho ayoj nakul gebeġö gëp, om nër bë, ‘Alam-a! Melu arimin ham lo! Rëḳ nebë va sën melu nevonġ paya vu ham-ë?’
26 No dia seguinte, Moisés aproximou-se de uns que brigavam e procurou reconduzi-los à paz, dizendo: “Homens, vocês são irmãos; por que estão maltratando um ao outro?”
27 Rëḳ mehö sën vonġ paya vu ari lo ruuk Moses yah genër bë, ‘Re nër vu honġ bë ġenatu he ggev los mehö sën ġebo nyëvewen vu he?
27 Mas o que agredia o seu próximo repeliu Moisés, dizendo: “Quem colocou você como chefe e juiz sobre nós?
28 Maḳ bë ġengis sa nabë sën ġesis Ejep ti bediiḳ veseveng lo?’
28 Será que quer me matar, assim como ontem matou o egípcio?”
29 Nër bë saga lob Moses ggöneng beveya meya pevis. Beya nedo alam Median hir nyëġ. Lob mëm rëḳ ḳo nalu maluh luu vu sagu.
29 Ao ouvir isto, Moisés fugiu e se tornou peregrino na terra de Midiã, onde lhe nasceram dois filhos.
30 Log ta mehödahis luu ggovek ya, loḳ mëm angër ti tato yi vu yi neggëp nyëġ-yumeris dus vu ḳedu Sinai. Angër los nengwah daggen loḳ nare ḳele teka niggin ggin.
30 — Passados quarenta anos, apareceu-lhe, no deserto do monte Sinai, um anjo, por entre as chamas de uma sarça que estava queimando.
31 Lob Moses lë lob kwa ya nġahiseḳë in nġaa sën töḳ vu yi. Lob ya dus in bë gelë nivesa, lob Mehöböp aye nër bë,
31 Moisés ficou maravilhado diante daquela visão e, aproximando-se para contemplá-la, ouviu-se a voz do Senhor, que disse:
32 ‘Sa Anutu sën ḳenum lo hir Anutu sa. Sa Abraham luho Isaak geYakop hir Anutu sa.’ Lob Moses lëk beggöneng bë su gelë.
32 “Eu sou o Deus dos seus pais, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó.” Moisés, tremendo de medo, não ousava contemplar a sarça.
33 Lob Anutu nër vu yi bë, ‘Ġenaḳah suu vër in vaham. In nyëġ sën ġenare loḳ aga og nyëġ vabuung.
33 Então o Senhor disse: “Tire as sandálias dos pés, porque o lugar em que você está é terra santa.
34 Sa halë huk nipaya los maggin pin sën dedeġinengin raḳ sa alam vu Ejep, lob gwëbeng seluḳ yam in bë sa ḳevelekin sir los ġaḳo sir vër vu nġaa maggin. Om kwedi jaḳ! Sa bë ġevonġ honġ meġenah Ejep.’
34 Certamente vi o sofrimento do meu povo no Egito, ouvi o seu gemido e desci para libertá-lo. Venha, agora; vou mandar você para o Egito.”
35 Yiḳ Moses saga sën wirek deruu demij vu yi gedenër bë, ‘Re tunġ honġ bë ġenatu ggev böp los mehö sën ġebo nyëvewen vu he?’ lo. Rëḳ Anutu vonġ yi yah in bë natu hir ggev los kevelekin sir vër, om sën vonġ bangër sënë töḳ vu yi loḳ ḳele mahen teka sën lo in bë bo niwëëk vu yi.
35 — A este Moisés, a quem tinham rejeitado, dizendo: “Quem colocou você como chefe e juiz?”, Deus enviou como chefe e libertador, com a assistência do anjo que lhe apareceu na sarça.
36 Log yiḳ Moses saga sën vonġ nġaa böp aggagga vu sir vu Ejep, loḳ ḳo sir vër beli sir beya deyoh Loo-ḳöḳ vuheng meya deḳo loḳ nyëġ-yumeris yoh vu ta mehödahis luu.
36 Foi Moisés quem os tirou de lá, fazendo prodígios e sinais na terra do Egito, no mar Vermelho e no deserto, durante quarenta anos.
37 Log yiḳ Moses saga sën nër vu alam Israel bë, ‘Anutu rëḳ gevonġ ham ti natu mehö-nanër-ġaġek-ranġahsën nabë sa.’
37 Foi ainda Moisés quem disse aos filhos de Israel: “Deus fará com que, do meio dos irmãos de vocês, se levante um profeta semelhante a mim.”
38 Log desupin sir ggëp nyëġ-yumeris, lob yiḳ Moses saga sën ya nedo ḳedu Sinai ving angër bevengwënġ ving yi lo. Log Moses nedo ving hil ḳenud lo, lob ḳo Anutu yi ġaġek mala-tumsën-yi bevonġ vu hil,
38 É este Moisés quem esteve na congregação no deserto, com o anjo que lhe falava no monte Sinai e com os nossos pais. Foi ele quem recebeu palavras vivas para nos transmitir.
39 rëḳ hil ḳenud lo nij lëlin yi gedekeyëh aye bederuuk yi gekwaj vo bë denah Ejep.
39 — Nossos pais não quiseram obedecer a Moisés, mas o rejeitaram e, no seu coração, voltaram para o Egito,
40 Lom denër vu Aaron bë, ‘Ġesemu he anutu la in degeli he na. In Moses sën ḳo he vu Ejep meyam lo maḳ ya tena? He duġin!’
40 dizendo a Arão: “Faça para nós deuses que vão adiante de nós; porque, quanto a este Moisés, que nos tirou da terra do Egito, não sabemos o que lhe aconteceu.”
41 Lom mëm desemu burmakau nalu maluh ti ḳenu raḳ goor betu anutu-kuungsën gedenetunġ seriveng vu. Log ahëj nivesa in nġaa sën yö desemu raḳ nemaj agi.
41 Naqueles dias, fizeram um bezerro e ofereceram sacrifício ao ídolo, alegrando-se com as obras das suas mãos.
42 Rëḳ Anutu ruu demi vu sir in denejom raḳ los ayej loḳ hes los kwev gebetuheng pin sën denedo yaġek babu lo, yoh vu sën alam-denenër-ġaġek-ranġahsën dekevu meneggëp loḳ Anutu-yi-ḳapiya lo bë:
42 Mas Deus se afastou e os entregou à adoração das estrelas do céu, como está escrito no Livro dos Profetas: “Ó casa de Israel, será que foi para mim que vocês ofereceram vítimas e sacrifícios no deserto, durante quarenta anos?
43 Ham vaḳu anutu-kuungsën Moloḳ yi dub sël
43 Não é verdade que vocês levantaram o tabernáculo de Moloque e a estrela de Renfã, o deus de vocês, imagens que vocês fizeram para as adorar? Por isso, vou mandar vocês ao exílio para além da Babilônia.”
44 Wirek hil ḳenud denedo nyëġ-yumeris, lob hir dub sël nedo. Saga sën Anutu yi dub sël getato bë nedo ving sir, lob desemu yoh vu sën Anutu nër tato vu Moses bë gevonġ lo.
44 — O tabernáculo do testemunho estava entre nossos pais no deserto, como havia ordenado aquele que disse a Moisés que o fizesse segundo o modelo que tinha visto.
45 Ggovek loḳ hil ḳenud lo deyam ving Yosua in bë degeḳo alam-yu-ngwë hir dob, lob Anutu loḳ vu sir bekevoh alam saga in sir. Vu buk saga deḳo dub sël sën amaj vo vu sir lo sepa, beyam detunġ nedo rot beverup loḳ Davit yi buk.
45 Também nossos pais, com Josué, tendo recebido o tabernáculo, o levaram, quando tomaram posse das nações que Deus expulsou da presença deles. Foi assim até os dias de Davi,
46 Loḳ mëm Anutu nelë Davit nivesa, lom Davit jom raḳ vu bë rëḳ dev dub ti vu Yakop yi Anutu.
46 que obteve o favor de Deus e pediu autorização para construir uma casa para o Deus de Jacó.
47 Rëḳ ma geneggëp rot bemëm nalu Solomon rëḳ lev.
47 Mas foi Salomão quem lhe edificou a casa.
48 Rëḳ mu Mehö-ġayeheng Anutu su nedo loḳ dub sën mehönon denelev raḳ yö nemaj lo rë. In mehö nenër-ġaġek-ranġahsën nër bë:
48 Entretanto, o Altíssimo não habita em casas feitas por mãos humanas. Como diz o profeta:
49 ‘Mehöböp nër bë sënë:
49 “O céu é o meu trono, e a terra é o estrado dos meus pés. Que casa vocês edificarão para mim, diz o Senhor, ou qual é o lugar do meu repouso?
50 Ma ham kuung bë sa nemaġ su tunġ nġaa pin sënë rë?” ’
50 Não é fato que a minha mão fez todas estas coisas?”
51 Ham alam ayomin niwëëk. Geham ayomin los nengamin dahis. Ham neruuk Anon Vabuung yoh vu buk pin nebë sën ham ḳenumin lo deneruuk wirek lo.
51 — Homens teimosos e incircuncisos de coração e de ouvidos, vocês sempre resistem ao Espírito Santo. Vocês fazem exatamente o mesmo que fizeram os seus pais.
52 Mehö-nenër-ġaġek-ranġahsën ti tena sën ham ḳenumin lo su denevonġ paya vu yi rë? Ma! Desis alam sën denenër ġaġek ranġah bë mehö yohvu Yesu rëḳ nam lo bedediiḳ. Lob yi saga yam, rëḳ ham tato yi vu alam-beġö-yi medesis yi bediiḳ.
52 Qual dos profetas os pais de vocês não perseguiram? Eles mataram os que anteriormente anunciavam a vinda do Justo, do qual vocês agora se tornaram traidores e assassinos,
53 Angër denevo Anutu yi horek vu ham rëḳ ham su nesepa loḳ rë.”
53 vocês que receberam a lei por ministério de anjos e não a guardaram.
54 Denġo ġaġek sagi, lob ġaġek sagi gelu ayoj rot. Lom deneköö nyëj, gahëj sengën böpata rot vu Stepan.
54 Ao ouvirem isto, ficaram com o coração cheio de raiva e rangiam os dentes contra ele.
55 Rëḳ Anon Vabuung ggërin Stepan ayo, lob varah mala raḳ yaġek niwëëk ata benelë Anutu niḳapiik, log lë bë Yesu nare Anutu nema vesa.
55 Mas Estêvão, cheio do Espírito Santo, fitou os olhos no céu e viu a glória de Deus e Jesus, que estava à direita de Deus.
56 Lob tahi bë, “Om ham gwenġo rë! Sa halë bë yaġek tateḳin yi, log Mehönon Nalu nare loḳ Anutu nema vesa!”
56 Então disse: — Eis que vejo os céus abertos e o Filho do Homem, em pé à direita de Deus.
57 Lob dereseeh rur raḳ gedemir nengaj, log sir pin kedi deseröġ meya dejom Stepan ahon,
57 Eles, porém, gritando bem alto, taparam os ouvidos e, unânimes, avançaram contra ele.
58 gederot yi medeḳo medeya Yerusalem ḳatum degwa dobnë, log mëm detengwa yi raḳ ġelönġ bediiḳ. Lob alam sën denër ġaġek kuungsën raḳ yi lo dekah hir tob muġin bedetunġ menedo loḳ mehö maġëm ti arë nebë Saulus vaha bemedo neġin,
58 E, expulsando-o da cidade, o apedrejaram. As testemunhas deixaram as capas deles aos pés de um jovem chamado Saulo.
59 log mëm ya detengwa Stepan raḳ ġelönġ. Nahën denesis yi raḳ ġelönġ, log pevis mejom raḳ bë, “Mehöböp Yesu! Gweḳo sanoġ nök vu honġ!”
59 E enquanto o apedrejavam, Estêvão orava, dizendo: — Senhor Jesus, recebe o meu espírito!
60 Lom tunġ lus luḳ getahi bë, “Mehöböp, su ġebo doḳ nah hir nġaa nipaya sënë!” Log diiḳ ya.
60 Então, ajoelhando-se, gritou bem alto: — Senhor, não os condenes por causa deste pecado! E, depois que ele disse isso, morreu.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.